ANTERIORMENTE...
Eva fai milagres. Dos de verdade.
Vou descubrir quen es e mandareite de volta ao teu sitio.
Quero contar esta historia.
Tatiana será unha consentida, coma gordo o seu marido, pero é miña irmá.
Debo saber se lle importo.
Quero ver como lles vai aos meus fillos
traballando xuntos antes de asinar.
Pero que é iso?
Estou contigo, Jos. Ata o final.
Eu tamén.
Decidín presentarme ao Senado.
- Mamá, tes que dicirllo. - Xa, pero aínda non.
Son o teu puto marido. Quen es ti?
Cubrídevos!
- Queres pan? Para aí. - Si.
Queres pan? Si. Agarda. Que é iso?
- Toma. Douche a metade do meu. - Si. Grazas.
- Teño algo nos dentes? - Xuro por Deus que estás ben.
É Eva.
- Publiqueino eu. - Fuches ti?
Oe, Luanne.
Mira iso, tía.
Pero mira os comentarios.
Oe.
- Merda. Hostia. - Que pasa?
Quen cona publicou iso?
- Non o sei. Nós non. - A Eva véselle a cara.
Isto é blasfemia. E vano ver todos.
Izzy, apaga a luz.
"Se o Salvador a fai merecedora, quen es ti para rexeitala?"
Evanxeo de María Madalena
O PODER
Mateino. A policía... Podería recoñecerme alguén.
A túa vida corría perigo. Foi a maneira de defenderte.
Vaime atopar.
A Sra. Montgomery.
Irei á cadea.
Hoxe buscaba un sinal.
Deus indicoume Lucas 19:47.
Xesús estaba orando no templo.
Os maiores non querían que se cuestionasen as escrituras.
Xesús meteulles medo.
Igual ca ti.
Espertáchesnos.
Somos as túas irmás. Ímoste protexer.
Virán máis. Queren coñecer a rapaza do vídeo.
Máis!
- Outra descarga. Máis longa. - Creo que me chegou, a verdade.
Que cona é isto?
Si, é Eva. A min saíume moitas veces tamén.
É unha especie de nova líder espiritual chispeante.
Cantas gaitadas hai.
Si. Fai milagres, polo que parece.
É falso, claramente.
Acabastes sen min?
Si. Perdoa, amor. Teño que marchar.
Oe.
Cadros. O branco perde na cámara.
Merda. Teño que pasarlle o ferro.
Xenial.
Seguro que queres facelo así?
Estás a dicir que pasas? Os de rodaxe están de camiño.
Marg, non falo do vídeo da campaña.
Falo de que viches un home prenderse lume e morrer.
Fas coma que non pasou, coma se todo fose ben.
Estas cousas non pasan así. Tes que falalas.
- Xa falamos. - Non, falamos cun psicólogo.
Pero ti, eu e os nenos non falamos...
Os nenos están ben. Díxoo o psicólogo.
Margot, cada vez que pecho os ollos, o único que vexo e ulo
é ese tipo ardendo.
O que quero é volver atrás e impedir que os nosos fillos o vexan,
pero non podo.
Coñézote. Sei que iso te atormenta a ti tamén e non axuda conterse.
Estou ben, Rob. E os nenos tamén.
Están a pasar moitas merdas e algunhas podo amañalas.
Non penso centrarme no único que non podo desfacer.
Hoxe é un día importante.
Estás comigo?
Vale. O equipo chegará pronto.
E quero que lembredes que nos veñen gravar como familia.
Para que a xente nos coñeza.
Non esteades nerviosos.
Actuade con naturalidade, si? Sede vós.
Si, moi natural. Non te fixes nos homes de negro que hai fóra.
- É para que non nos fagan nada os tolos. - Non os chames así.
E como se chaman os que se prenden...?
Só era unha mensaxe. O futuro está en xogo.
- Urbandox non pide violencia. - Ai, non?
Anima os homes a poñerse en pé...
- Lávache o cerebro. - Escoita e non supoñas.
- Só fas iso. - Estano radicalizando.
Cala. Non me están...
Vale. Rapaces, veña.
Este é un día importante para mamá e só podedes falar
de comida, cámping e... non sei,
cousas graciosas que di a avoa. Nada máis.
Matty, pon unha camiseta limpa.
Non penso participar nesta farsa. Vale? Non quero que gañes.
Veña. É túa nai.
Sinto moito que penses iso.
Es coma un neno. O que fai mamá é importante. Non o ves?
Os homes non decidirán polas mulleres.
E as mulleres polos homes? Que pasa coa miña cara?
- Xa che pedín perdón. - Mami?
Cando sexa maior, terei a DOE?
Si, ruliña. É probable que si.
Vale. Entón quero que gañes.
Non. Urbandox ten razón. As femias apoiádesvos.
Femias? Soas coma un fanático.
A ver, campión, veña.
Ás veces hai que renunciar a cousas pola familia.
- Quizais non queira estar na familia. - Cala, ho. Non digas iso.
Só necesita un pouco de espazo. Nada máis.
Si.
"A xenerala Zoia estivo detida seis meses e deportárona aos Cárpatos.
A policía sabíao e non fixo nada.
Os homes batían nas mulleres só por ofrecer comida.
Por un tempo, as mulleres foron unha moeda, un recurso."
HOTEL CHALICE, CÁRPATOS
Teño que ir ao palacio nuns minutos.
"O sistema está podre. E só as mulleres poden reconstruílo."
Está repleto de clixés, si. Pero tes a exclusiva.
Ordénao e mándollo ao meu editor.
Anima a un a querer volver saír por aí.
E a ti non?
Só 200 palabras de Gaddafi custáronme moito sangue. Tes que ter sorte.
Pensei en escribir un libro.
Crónicas da DOE.
En serio?
Liches a Mark Twain?
Dicía que os días máis importantes son no que naces e no que sabes por que.
Podo ir contigo onda Viktor?
Por que?
Díxoche algo Zoia?
Tatiana Moskalev e a xenerala Zoia son irmás.
Bárbaro.
Vamos. Xa chegou o taxi.
- Diremos que es o fotógrafo. - Si.
Só temos unha oportunidade, vale?
A primeira dama nunca a deixan soa coa prensa.
Se conseguimos falar con ela, temos que saír coma o puto Houdini.
Pase o que pase, ti está tranquilo. Xa falo eu.
Xa o sei.
Deus bendito.
- Alegrámonos de coñecelo, Sr. Blease. - E eu de vir. El é o meu fotógrafo.
Recordas o que dixen?
- Que falas ti. - Iso mesmo.
- O caderno? - Si.
Despois.
Este é o asesor do presidente con máis experiencia.
- Xeneral Miron. - Xeneral Miron.
O palacio revisou as preguntas e fixo pequenas correccións.
Traballo en xornais serios, non para a revista ¡Hola!
Sabemos quen é, Sr. Blease.
Imos?
Feliz aniversario!
- Grazas, papá. - Feliz aniversario, Roxy.
Este é especial. Es maior de idade. Se te metes en leas, é cousa túa.
Si, irás á cadea. Síntocho.
- Que é isto? - Ábreo.
Un terzo de Monke e Fillos é para ti.
Non o podo crer.
- Grazas, papá. - Acolloaches o da piscina.
O resto de Londres está acolloado na casa. Iso é de lendas.
- Logo conduzo. - Non sexas mamón.
Iso necesita a familia, meter medo. Mellor reputación.
Non todo é contabilidade.
Barbara tenche preparada unha festa.
- En serio? - Si.
Trae amigos se queres. Pero non estraños.
Non teño amigos.
- Mellor. - A ver. Un brinde.
A miña filla fai 18 anos hoxe e ten todo o que sempre quixo.
Que che pasa?
É por mamá.
- Vamos, irmás. Rápido. - Irmás, onde ides?
- Boa sorte. - Sorte, irmá María.
- Non marchedes. - Xa se encarga ela.
Si. Subide atrás.
Irmá Fátima.
- Non podemos quedar. - Non, non vos rendades.
Por favor.
Por aquí. Benvidas a Irmás de Cristo.
Por aquí.
Ola. Que tal?
Subiches ti o vídeo.
- Pois... - Esta noite non comes connosco.
Eva necesita xente na que poida confiar.
Veña, rapazas.
Agarda. Un momento. Sima. Luanne. É que...
Este é un sábado normal para nós.
- Rob. - Si.
Merda. Perdón.
Vale.
- Non me... - Corta o último.
- Non me lembraba. - Repetimos.
Desculpa.
- Estás nerviosa. - Vai calor.
Si. Son os focos. Acostúmate a eles.
Podes relaxar a mandíbula?
Ti, deixa de maldicir.
- Xa. Vale. - Entras.
Dis que Matty está no adestramento.
Xa. Non sei que pasou. É que...
- Está controlado. - Vale.
- En serio. - Moi ben.
- Veña, outra vez. Desde o principio. - Vale. Outra vez.
- Si. - Cando queirades.
Merda.
De tales pais, tales fillos.
A ver. Cinco minutos de descanso para limpar.
Corten.
Que desastre. Mira iso.
Queres?
Vale. Despois disto, hai un problema que tes que arranxar.
Que pasou?
Sabes os comentarios desagradables que nos puxeron?
Si.
Pois rastrexamos unha das fontes e...
E?
Está por todo o chan. Podes axudarme?
Este é un sábado normal aquí.
Si, e Matty adoita ir ao seu adestramento de fútbol.
Iso é. As nenas e mais eu facemos gofres.
Rob é un pai incrible. Fai el o almorzo pola semana.
Cando chega o sábado, esta é a maneira de darlle a mañá libre.
Cal é a especialidade?
Boa pregunta. Cal é a miña especialidade?
Adoito facer tortilla francesa, creo.
Papá cociña moi ben. Sempre fai comidas colombianas.
Coma ovos pericos e chocolate santafereño, e pode soar estraño
porque é chocolate con queixo, pero está riquísimo.
E fai os meus favoritos. Pandebono, changua, arepa con queixo
- e tamén... - Non tedes que dicilos todos.
Dixestes de falar de comida, cámping...
- Merda. Iso non... - Margot.
Margot, ti tamén falas español? Podería quedar ben.
Non, non fala. Só eu e mailos nenos.
E o que...
...ONG.
Si.
Cal é o segredo dun matrimonio duradeiro, Sr. Presidente?
Intereses comúns.
Xa.
Que fan xuntos vostede e a primeira dama?
Crebacabezas.
Sra. Moskalev, cal foi a primeira impresión de Viktor?
Era encantador e houbo moi boa conexión.
Merda!
Presidente, que pensa das mulleres do norte?
- Son unha ameaza? - Non pregunte.
Podería haber rebelións.
Son populares entre os pobres.
Traficaron con esas mulleres no seu país.
Normal que estean anoxadas.
Eu era moi pobre de pequeno.
Ía para a cama sen cear todas as noites.
Meu pai tiña que cruzar a fronteira ata Ucraína para traballar.
A miña querida nai daríanolo todo,
pero non tiña nada que dar.
Sufrimos moito.
Iso foi o que Deus quixo.
Para Tatiana tamén, pero, por sorte, salvoume el.
Oe.
Nada de fotos. Deixa iso.
Vale.
Estas mulleres queimaron unha fábrica téxtil.
Protestan polos salarios baixos e a desigualdade.
Agora xa non cobran nada.
En que van traballar? Volverán ser prostitutas?
E os homes tivérono fácil?
Cavamos buscando carbón. Imos á guerra.
As mulleres tamén van á guerra.
Por diversión. Para demostrar que son tan boas coma os homes.
Nada máis.
As rebeldes lidéraas unha tal Zoia.
Non fales máis.
- Tunde. Cala a puta boca. - Zoia tivo unha filla.
Que non fales!
Rematou a entrevista.
Arriba. Os dous.
Declan.
Non pasa nada. Cálmate.
Senta, Tunde Ojo.
Vale.
- Por que viñeches ao palacio? - Son fotógrafo.
Preguntei por que viñeches ao palacio!
É a verdade. Son fotógrafo.
Vale? Non levo moito aquí, pero o Sr. Blease e máis eu...
As rebeldes leváronme por comida e menciñas.
Hai moita pobreza neste continente tan rico.
Caras de fame que nunca esquecerei. Sufrimento.
As rapazas de Moskalev, en cinco anos, terán un destino coma o das rebeldes.
Quero respostas xa ou ides os dous ao cárcere.
Agarde. Un momento. Isto é un malentendido, xeneral Miron.
Necesito falar co meu editor.
Enganounos. Este cretino dixo que traballaba para a National Geographic.
Que?
Veña comigo.
Agarda. Non. Declan.
Declan, agarda.
Declan!
Merda! Declan!
Non! Merda!
Puto idiota. Es parvo de carallo!
As vítimas da DOE merecen protección e xustiza.
Se queres deter a violencia, só hai unha opción para Washington.
Daniel Dandon é a aposta segura para volver á normalidade,
á seguridade. Esta campaña está apoiada por Daniel Dandon.
Ola. Que fas?
Publicas merdas sobre a alcaldesa mentireira e capitalista?
"Esa fulana con zapatos caros que é coma o polo eslamiado."
Eu non puxen o do polo. Só lle dei a "gústame".
Descubriu iso a túa policía secreta?
Se con policía secreta te refires ao equipo de redes sociais, si.
Non é tan difícil, Jos. Que demo pasa?
Síntoo. Estaba cabreada.
Por que?
Ti elixiches ser unha figura pública.
Elixíchelo.
Eu non elixín que a xente me mire
e ter que estar perfecta a ollos dos demais en todo momento.
Non tes que estar perfecta.
Es perfecta.
Mamá.
E hai cousas que che pedín que non publicases.
Nin sequera miraches como saía e publicáchelo igualmente.
Ás veces sinto que me utilizas.
Coma se quixeses vender unha imaxe da familia no teu traballo.
Dá moita rabia.
Non me dera conta, pero tes razón.
Os meus fillos son do que máis orgullosa estou.
Ás veces quero compartir iso, pero nunca quixen facervos dano.
Pero fala comigo en lugar de poñer iso en Internet.
Síntoo.
Vale, grazas.
Non entendía por que facías o que facías, pero agora si.
Viches o que anda a facer Dandon? Ten unha vítima masculina nova cada semana
e Clyde Montgomery, de Alabama, ten pinta de pervertido.
E el véndelle ao público que é un heroe na súa cidade.
É desprezable.
O que fai é infundir medo descaradamente.
É perigoso dirixir odio e atención a esas rapazas.
Tes que paralo.
Iso faremos.
Dedos chispeantes?
Perdoa.
Non pasa nada.
Vós as dúas.
Collede zapatos de andar e chaqueta.
- Ímonos en 15 minutos. - Que?
- Onde? - A divertirnos.
Non podo facer viaxes imprevistas. Debo repasar discursos.
- E eu quedei con Ryan esta noite. - Dáme igual, vale? Non me importa.
Temos que pasar tempo xuntos coma unha familia real, non finxida,
facendo un almorzo falso e todo falso. E imos comezar xa.
Vale. Izzy e Matty?
Ti eras a rapaza sen voz.
E agora escóitate todo o mundo.
Estou farto. Dáme os cartos.
Farto de que? De falar comigo?
Moi bos trucos. Como os fas?
Este don deumo Deus.
Ha, ha. Non mintas á mentireira. Viches os meus vídeos? Poder REAL.
Ven connosco. Esta é a túa casa.
Teño casa. Non necesito a vosa seita. Só dime como o fas.
Buscas problemas ou que?
Non teño que demostrarche nada.
Devólveme os cartos.
Iso diríao unha impostora. O que ti digas. Pero son máis forte ca ti.
Pois ven por min, puta.
Moi ben, puta.
- Aparta da miña vista, hostia! - Oe.
Isto acabouse. Paga.
Cabrón.
- Tíñao controlado. - Si, claro que si.
Vamos, equipo Cleary-Lopez. Jos, que tal se me axudas?
- É obrigatorio? - Tes que participar.
- Báixao. - Que facemos aquí?
Vale, veña. Pono aí.
Mirade iso.
Está moi ben. Teño que dicilo.
Déixovolo a vós. Teño fe en vós.
Recordas a primeira vez que viñemos aquí? Jos era un bebé.
- E nós tamén. - Si.
Non tiñamos un can. E só trouxemos un saco de durmir.
Si, pero foi agradable. Acórdaste? Pasamos a noite espertos co lume.
Si que me acordo. E tamén de que cantabas unha canción estúpida. Non parabas.
La cucaracha? É das mellores cancións da historia.
- Estás de broma? - Non concordo. Non estou de broma.
- Rob. - Margot.
- Pedíchelo ti. É así. - Non, non pedín nada.
- Ti tamén. - Non tal. Non, por favor.
Todos.
Ves? Sábena.
Matty, estás de puta broma? Que carallo che pasa, maldito psicópata?
- Que pasa? - Parade.
- Foi en público. Estaba no meu dereito. - Non sabes o que fixeches.
Gravoume. E a Ryan tamén.
Que é isto?
Ryan tena. A DOE.
Non o entendo. Como é posible?
É intersexual. Tardou moito en contarmo.
E agora sae na canle de Urbandox.
É liberdade de información.
Cala. Non podo crer que lle fagas iso a túa irmá, a túa familia.
Foi unha parvada, pero veña, ho. Non te cebes co rapaz.
Vaime odiar. Non me volverá falar.
- Irá a un laboratorio. - Non.
E debería. É un monstro!
- Oe. - Mandeiche calar, Matty.
Es un puto panoco. Xuro por Deus que te vou matar!
Perfecto.
Ningún de nós está a salvo xa.
- Agarda, Matty. Onde vas? - Teño que avisar a Ryan.
Cando mo ías contar?
Tras a campaña.
- Tras a campaña? - Non quería forzarte a mentir.
- É negación plausible. - Non me amoles.
Non esquezamos que filtraches información que nos puxo en perigo.
Non ocultei nada.
Poderías ir ao cárcere e destruír a familia. Non mo contaches.
Margot, era o que intentaba facer.
Quería falarche do de presentarte ao Senado,
da maldita rolda de prensa,
dos nenos... De todo! Pero ti non escoitas!
- Eu non... - Déixao. Vou buscar a Matty.
- Señor. - Non. Non me sigas.
O gobernador de Washington, Dandon,
quere dar visibilidade ás vítimas da DOE a nivel nacional.
Esta invitada perdeu o marido nun brutal ataque
da súa filla adoptiva.
A Sra. Montgomery ten unha mensaxe para ela.
Allison.
Só quero falar contigo, querida.
Chámame, por favor.
Se coñecen o paradoiro ou viron a Allison desde o 27 de febreiro,
chamen ao número que aparece na pantalla.
Clyde Montgomery era un bo cristián. Era xeneroso e querido na súa comunidade.
Sabíao.
Dandon di que mortes sen sentido coma esta
poden evitarse con lexislación disuasiva.
Que pensa vostede, Sra. Montgomery?
- No me parecen ben. - Non, non está ben.
Se Allie anda por aí, teñen que traela de volta.
- Non! - Detena.
Sácame as mans de enriba, Allison.
Detena.
Déixame...
As ideas son electricidade.
Métete na súa cabeza.
Faina cambiar.
Irmá Verónica? Estás ben?
Eva?
Que pasa? Eva. Irmá Verónica? Que pasa? Irmá Verónica?
- Cinco minutos. - Moi ben.
Só quero saudar as amigas de mamá.
- Deixa de foder xa. - Cala. É o meu aniversario.
- Cala ti! - Cala!
- Que fas? Sempre veño eu. - Papá dixo que precisas máis forza.
Ti non tes forza. Es unha rapaza parva. Oxalá morras!
- Non te rías de min! - Déixame.
Carallo!
- Perdoa. - Hostia. Non me toques!
Pasa. Seguro que che axudan.
Isto vai para as rapazas chispeantes
que van prender lume na pista de baile hoxe.
Parabéns.
Botamos en falta a túa nai.
E que dixo a policía?
Un roubo que saíu mal, ao parecer.
E que pensa Derrick?
Quen?
O mozo da túa nai. Dixo que che ía dicir que...
Que Derrick?
- Que Derrick? - Derrick Reena.
Christina Reena, se é que casaron.
Casar?
- Por que llo dis? - Sacaches ti o tema.
Si, pero non tiñas que dicir...
Perdón.
Aínda é pronto.
Roxy!
Grazas.
Vamos, Rox.
Roxy.
Tes 10 000. É abondo para que te acomodes.
- De que falas? - Cala e escoita.
Eu non te quería na voda.
Nin mamá tampouco.
Pero unha semana antes Bernie dixo que daba igual o que quixésemos nós.
Que ías vir.
El queríate alí, Rox.
Fóra da casa da túa nai.
Merda.
Agarda. Oe. Non me digas que nunca pensaches se sería el.
Vale. Moi ben. Pasa.
Non quería que o descubrises así.
Síntoo.
E quen cho pasou?
Jos.
Jos?
Obrigaches a miña filla a mentirme así.
Foi mala idea. Xa o sei. Vaia cagada.
Pedinlle que mo pasase para saber o que ela sentía.
Non quería deixala pasar por iso soa.
Para xa.
Pedíchesllo porque o querías. O único que queres é poder.
A ver...
Quero axudar a xente.
Gústache a imaxe de ti que axuda a xente.
Ai, Deus. Despois de tantos anos, iso é o que pensas de min?
Margot, o certo é que xa non sei o que penso de ti a estas alturas.
Parécesme unha descoñecida.
Mira, sei que parezo diferente. Son diferente.
Non sabía que isto me ía cambiar tanto.
Pero...
Pero nunca me sentira tan cómoda co meu corpo como agora.
Sabes? Síntome autosuficiente e... si, con poder.
Non vou desculparme por iso. Quero poder.
Quero control e poder elixir,
e quero ser parte de algo que importe, que cambie vidas.
Agora podo facer cousas coas que nin sequera soñara na miña vida.
Non teño todas as pezas disto. Non sei como encaixa todo,
pero sei cal é o meu lugar
na vida
e neste mundo e...
Deus, neste matrimonio.
Agora é diferente.
Isto é algo moi importante.
Síntoo. Perdón. Eu non contaba con isto.
Pero prometemos estar xuntos, non si?
E iso é o que facemos. Estamos xuntos.
Rob.
Necesítote.
Si, necesítote sobre todo para a campaña.
Non podo facelo sen ti.
Xa o sei.
Oe, vou quedar contigo, vale? Ata o final.
Pero tralas eleccións,
quero o divorcio.
Si.
Cres que os rapaces non se meteron comigo? Con todas?
Pero non os matamos.
Iso é unha loucura, Eva. Allison. Ou como te chames.
Chamábame Allison.
Ninguén sabe o meu apelido real.
A miña nai abandonoume no supermercado cando tiña tres anos.
Foise e non volveu nunca.
Pasei por 13 casas en 13 anos e algunhas delas non estaban mal de todo.
Pero nas boas nunca me querían.
Demasiado desequilibrada.
Nunca dicía o correcto.
Non atopaba as palabras para dicir o que me estaba a pasar,
nin para caer ben nin para que alguén me salvase,
así que deixei de falar.
Case seis anos.
Era como estar morta, polo menos por dentro.
E despois notei este poder nas mans e unha voz díxome
que era hora de loitar e salvarme.
Agora sei que esa voz era Deus.
O que fixen foi porque tiña a súa bendición.
Logo si, hostia, matei aquel home.
E non, hostia, non estou arrepentida.
Di que si, hostia. Que? Imos xulgala agora?
Seguramente todas fixestes cousas para sobrevivir.
- Se non, non estariades aquí. - Dáme igual o que fixo.
Eva curoume. Bautizounos. Permitiunos empezar de cero.
Renacemos todas aquí.
Benvida á casa, Eva. Ou prefires Allison?
Eva.
Ven aquí.
Verónica, recollemos todo isto? Vai haber tormenta.
Vin a Deus.
A Deus na luz.
Vin a luz.
Luz. A Deus na luz.
- A luz en min. - Verónica, vamos dentro.
Axuda!
Que pasa?
- Sángranlle os ollos. É o puto ébola? - Non, son estigmas.
Ai, Deus.
Deus!
Verónica!
Esas putas do carallo.
Cala! Debería mandar o exército e acabar con elas.
Para que vexan o que é que as fodan de verdade.
Que carallo está facendo Miron?
Que está facendo coas putas esas? Non o entendo.
Lisca!
Non, Viktor. Non lle fagas dano a Vadim.
Ven, amor.
Deixa o puto can!
Non.
Debería mandar o exército e darlle unha lección á Zoia esa.
Outra puta vaga máis.
Vanas foder a todas. Xa verás.
Que querían as putas esas?
Que lles dean a todas.
Que fas?
Que che fixo Vadim?
Que carallo fas?
Que che fixo Vadim?
Que carallo fas?
Que carallo...?
Ven.
- Si? - Podo verte na miña habitación?
Claro, señora.
Vouche coller isto.
Pasa. Ven comigo.
Ven. Colle isto.
Non. Oe!
Mírame. Como se chama o teu irmán? Vouche axudar.
Prométoche que o vou sacar, vale? E a túa familia.
Chámase Batzorig.
A túa familia vai estar ben. Vale?
Axuda!
Solongo matou a Viktor.
Tratei de parala, pero foi demasiado tarde!
NO PRÓXIMO CAPÍTULO...
Agora o que necesitas é unha soldado.
Es ti? Es agora un dos soldados do teu pai?
Quero que lle gañes ao fascista,
alarmista e branco privilexiado de Dandon.
Queres que espíe a miña nai?
- Atrás, tío. - Ei, déixao xa.
Zoia mándalle unha mensaxe: ten que escoller bando.
Non me decepciones.
NO ÚLTIMO CAPÍTULO DA TEMPADA
O meu matrimonio vai ben. Rob está ben.
Mandáronlles o exército ás rebeldes.
COMEZA A REVOLUCIÓN
- Ponllo difícil. - Es unha mentireira e son todo enganos.
Constrúe o exército. Que sexan todas túas.
Ven para a casa.
O PODER ÚLTIMO CAPÍTULO DA TEMPADA
Subtítulos: Antía López Cando
Supervisora creativa: Paula Maneiro