Este episodio contén imaxes de autolesión.
Isto pode ferir a súa sensibilidade.
ANTERIORMENTE...
O mundo necesita unha revolución.
E ti vas ser a súa voz.
A rapaza chéirame ao chamusco. Vai traer problemas.
Iso é, ruliña. Esta é a túa familia.
Eva, non podes usar a túa electricidade baixo o meu teito.
Non nos digas o que temos que facer.
Son intersexual. Por iso podo facer isto.
Miña nai arrisca a súa vida para protexer a xente que ten o nobelo.
- E ti ocultas o teu. - Non quero isto.
- Que é isto? - A metade.
- Electrocútao. - Non quero.
Mandáronas marchar a todas.
Deixáronme quedar contigo.
Non te movas.
Pásamo.
Sentade todas, hostia.
- Canto cobras? - 20 libras a sesión. Só en efectivo.
Todas queres aprender a usalo?
- Es Roxy, verdade? - Si.
Son 20 libras.
Vimos os teus vídeos.
Coas chispas no guiador daquel tipo...
Alguén non pagou.
Quen?
Kiera, que fas? Veña, ho.
É caro de collóns.
Moi ben. Entón? Que queredes saber?
Vale.
Vale, ti. Si, ven aquí.
Oe, ven aquí.
Proba con iso.
Non. Que fas? Dálle unha descarga.
Que o teña non implica que saiba usalo.
Moi ben. É coma lanzar un gancho.
Vén do mesmo sitio que as puñadas. Do abdome.
Quen estivo nunha lea?
Nunha de verdade.
Eu si que estiven nunha. Cala.
Vale. O que hai que facer é apuntar cos ollos e bater co corazón.
Vale. Ti, ven aquí.
Outra vez, pero agora máis pequeno.
Concéntrate.
Concéntrate ben.
A quen odias?
Teño o poder.
O PODER
Identificouse o falecido como Paul Jordan, de 26 anos.
Paseaba cans en Puget Ridge.
Jordan publicou mensaxes estrañas nas redes sociais
e é sospeitoso de enviar cartas de odio á alcaldesa Margot Cleary-Lopez.
Os días previos á súa morte,
tamén se cre que Jordan era un fiel seguidor
do misterioso influencer coñecido como Urbandox.
Aínda que se descoñece a identidade de Urbandox,
a súa oposición á DOE duplicou os crimes de odio
contra rapazas e mulleres neste país.
Hai mentes frouxas por todas partes, buscando algo no que centrarse.
Falo de poder real.
Estas rapazas non saben loitar. Non son a proba de balas.
Ti puxécheste o nome de Eva e tes que protexer o Xardín do Edén.
Houbo varias detencións en diferentes estados
nos que Urbandox ten millóns de...
Necesitas esa clase de poder.
Cago na puta.
- Vaia séquito traes. - Non podo ir a ningures sen eles.
Discutín co meu pai para vir a clase.
Merda. Xa vin as noticias. O bicho raro ese prendeuse lume?
- Estás ben? - Estou.
Oxalá a xente deixase de mirarme.
Iso que pasou foi unha merda.
Pero es case famosa. A túa nai vai ser a próxima presidenta. Xa o verás.
Viches a Ryan?
Non. Onte tampouco veu. Rifastes?
Arde, querida. Arde!
Liberdade de expresión! Sen tocar!
- O meu pai vaivos demandar. Sóltame. - Chámao.
- Si. Lisca. - Veña, ho.
- Estás ben? - Si, estou.
Sr. Blease, son Tunde Ojo.
Senta.
Benvido aos Cárpatos, Tunde Ojo.
Na cidade só se fala dos teus vídeos de Riad.
Si.
Momento e lugar indicados. Tiven sorte.
Necesito a alguén que vaia a un lugar onde almorzan homes.
Tes bo ollo, Tunde.
Pode que ata sexa un talento.
Supoño que tes cativadas as do sexo oposto, ou?
Non o sei...
Unhas mulleres escaparon dun soto no norte
e estiveran alí sabe Deus canto.
- Parecen asustadas. - Non. Enfadadas, e van sendo máis.
Esta parece ser a líder.
Chámase Zoia.
Quero que vaias alí e descubras o próximo movemento,
que coñezas a Zoia esa.
- Por que non vas ti? - Vou entrevistar a Viktor Moskalev.
As cousas cambian, Tunde.
O que teñen as mulleres é combustible fósil.
Alguén vai querer sacar cartos diso.
- Haberá unha guerra. - Guerra?
Non. A DOE vai cambiar as cousas.
As mulleres libéranse e fanse oír.
Vannos ensinar a dirixir as cousas.
Como fritir soldados en tanques?
Que dis, Tunde? Vas rematar o que empezaches?
Os Cárpatos son a capital do tráfico humano.
Hai moitas cidades con escalas en sotos e edificios en ruínas.
Cidades nas que se sabía o que pasaba,
pero onde se miraba para outro lado por un suborno ou por supervivencia.
Agora, as mulleres estanse liberando e queiman esas cidades.
Refuxiados.
Homes que fuxiron das bruxas asasinas.
Proba.
Coidado na estrada. Algunhas sacan tíos dos coches.
Non collen prisioneiros.
Que buscas no norte?
Son xornalista.
Busco unha muller: Zoia.
Faise chamar "xenerala Zoia".
Puta liberada.
Agora pechou as pernas e crese unha revolucionaria.
Que dixo?
"Mételle unha bala".
Moscova ten listo o sistema de etiquetado de mulleres.
En todo o país? Iso custaría...
Millóns. É máis barato que ter unha morea de cárceres
para todas elas.
A pulseira avisa cando se usa electricidade
e permite saber onde está o usuario.
Querida.
Compreiche unha xoia.
Trae o pé.
Vai comer ao teu cuarto.
Veña, ho. Ábrete, carallo.
Que fas?
Hostia puta. Pensei que eras unha das irmás.
- Por que queres entrar? - A irmá Verónica quitoume o móbil.
Levo dous días sen falar con Riley.
Só así podo vela.
Ten tres anos. Non entende por que mamá non está con ela.
Vai pensar que a abandonei.
Oe. Non, tranquila.
Non chores. Non pasa nada.
Escoita. Deixa de chorar, vale?
Vas falar con Riley. E vas facelo agora mesmo.
Vale?
Vale. Moi ben.
Tes que deixar que se acumule, como cando ferve a auga.
E pensa en todas as cousas malas que che pasaron.
Telo no peito e está medrando.
Vale.
Agora, déixao saír.
- Es incrible. - Fixéchelo ti, así que...
Ola, amor.
Mami bótate moito de menos.
Ola, mami.
Esta é a miña filla. A que é guapa?
Riley, saúda a amiga de mamá.
- Ola. - Ola.
Que tal a man, ruliña? A queimadura ten mellor pinta.
Mamá non quería facerche dano.
Babs.
- Que é isto? - O alugueiro.
Si. Custa moito manter unha casa coma esta.
- Non cho vou agradecer, pero... - Sairíanche ronchas.
Non. Porque nin todos os cartos do mundo compensarían o que fixeches.
Rox?
Ven, ruliña. Xa coñeces a Lester Sprink.
Leva anos coidando da familia. Esta é Roxy, a máis nova.
Senta. Imos repasar o meu testamento.
Monke e Fillos
ía dividirse entre tres.
Agora que non está Terry, debo decidir para quen será ese terzo.
Xa está decidido.
Nós imos formar unha familia. Precisamos seguridade.
- Ti que dis, Darrell? - O que ti digas, papá.
Eu xa me conformo.
Ricky e Terry traballaron xuntos, así que debería levar Ricky a súa parte.
Sei o que se dixo, querida. Pero o mundo cambia, non?
En 10 anos, poderiamos parecer desfasados sen unha muller á fronte.
Non hai présa cos papeis.
Mellor, porque quero ver como lles vai aos meus fillos
traballando xuntos antes de asinar.
Isto é unha broma.
Merda.
Ola. Veño en son de paz.
Son xornalista.
Sabedes? Xornalista?
- Podería ser espía de Darius. - Darius está morto.
Seguiute?
Non nos van volver atacar despois de queimar a vila.
Iso non o sabes.
Bótao de aquí.
Non.
Vale? Ben.
- Só? - Si.
Quen es?
Chámome Tunde. Tunde Ojo.
Son xornalista. Da CNN.
- Tes carné? - Non.
- Non. Pero mirade a miña páxina... - Vas armado?
Non.
Vale, escoitade. Podo explicalo.
Que ocorre? Pasa algo?
Máis rápido.
- Vale. - Non te movas.
É unha nena.
Señora, veño pola cita para peitearse.
Ven.
Onde vives?
Botanica De Jos.
Nunha casa bonita?
Non, señora. Pero o alugueiro é barato.
Xa.
Vives soa?
- Comparto con outras seis mulleres. - Seis?
Polo menos non está lonxe.
Cando funciona o tranvía.
- Moitos días vou a pé. - A pé?
A pé.
Imos cortar o pelo hoxe?
Non. Teño unha idea mellor.
Imos intercambiar as vidas.
- Perdón, eu... - Estás moi guapa.
Sentiraste soa aquí.
A verdade é que...
deixaría os cartos para recuperar o meu irmán.
Atopámolo.
Batzorig está na cadea.
Non é ningún delincuente.
Non puido pagar o suborno e caéronlle cinco anos.
Agardaba que...
quizais ti
poderías falar co presidente.
Teño unha irmá.
Estará moi orgullosa de ti.
Oes.
- Xa falo eu. - Papá enviounos a todos.
Non funciona así. Hai un sistema.
Eu traballo. Darrell e Terry cumpren ordes.
Eu non cumpro ordes.
Sabes que papá se mofa de ti, ou?
Non sei que pasa, pero pasará pronto.
Son o máis vello. Sabe como vai isto.
- Primrose é un bo provedor. - Xa.
Bárbaro. Non o vas amolar, ou?
Vimos aprobar unha venda. Nada máis.
Mira, Roxy. Deixa que fale Ricky. É o que mellor se lle dá.
Esta casa pertencía a David Hasselhoff.
- Non me digas. - Dígocho.
Tiña socorrista sempre na piscina.
Mozo electrocutado por rapazas bébedas
Toma. Non te molles.
Primrose, o mamón máis caralludo!
- Ricky, fillo! - Canto tempo.
Que tal Liat? Que voda máis bonita.
Si. Está ben. Manda saúdos.
Darrell, que tal os estudos?
- Ben. - Xa marchas para Oxford?
Non, Cambridge, amigo, así evito problemas.
Manda carallo. Vaste endereitar logo?
Si, iso espero.
Que?
Sinto moito o de Terry.
Tiña moi bo corazón ese rapaz.
- Grazas, Primrose. - Si, grazas.
E logo quen é esta?
- A nosa irmá. - Medio irmá.
Rox.
Roxy Monke. Oín falar de ti.
Igualiña ca seu pai.
Ten coidado, Ricky.
Que pena o da túa nai.
Agardo que atopen o cabrón que mandou os matóns alí.
Gloria! Tráelles aos meus amigos o que queiran tomar.
Estas son as pedras das que falei co voso pai.
Como vedes, son impresionantes.
Teño outras belezas que coido que tamén poderían gustarlle.
- Rapazas... - Si, gústalles nadar.
Todo ben, David?
Quen es?
A filla de Bernie Monke, a do outro día. Que fas?
- A ti que che parece? - Aínda lle debes cartos ao meu pai.
E estás aquí cun dos seus provedores.
Non creo que a Bernie lle guste iso.
- Veña, vai á merda. - Que carallo dis?
Cago na cona.
A última vez, foi valente e usouno.
Pois ven, logo.
Oes.
O carallo.
- Que queres? - Os cartos do meu pai.
- Non os teño agora, ou? - Mañá á mañá. Ás 9:00.
Estarás na porta de Bernie Monke con todo o que lle debes.
Vaia parvada. Non podes vir aquí e...
- Que fas? - Roxy.
Mañá á mañá. Ás 9:00.
- Non. - É o teu último aviso.
Non.
Vállame Deus. David.
Cagaches na miña piscina.
- Hostia! - Que foi iso?
- Rapaza lista. A auga é condutora. - Tocoume algo o pé.
Aí está outra vez.
Non tes que tocalas para movelas.
Meu Deus. Tranquila. Sería un peixe.
Non pasa nada. Será un peixe.
- Non era ningún peixe. - Si tal.
Era unha serpe.
- Non é unha serpe. - Era unha serpe.
- Dilles que non hai serpes no mar. - Es nova aquí.
Si. É Jean. Acaba de chegar de Alabama.
De onde?
Guntersville.
Coñecémonos?
Non o creo.
Sóame a túa cara.
Eva fai milagres. Dos de verdade.
- Resucitou un paxaro. - Si. E curoume.
Sempre tiven ataques desde nena. Eva tocoume coas mans e...
- E levo máis dun mes sen ningún. - Fas iso coa túa electricidade?
Fágoo con Deus.
Eva fala con Deus.
Di que é unha muller.
Xa. Non quero ofender.
Non me vai o tema da relixión.
Meu pai era pastor e...
Jean, Eva é real. Vímolo todas.
Non pasa nada. Eu tamén era así.
Ía cos meus pais de acollida á igrexa os domingos.
Eu non cría.
Pero mira isto.
Se non é proba de que Deus existe, non sei que é.
Eva!
Podes explicar isto?
Parece un pomo.
Eva, se queres quedar aquí, por que segues a incumprir normas?
Porque esas normas non teñen sentido,
como a maioría dos contos da vosa Biblia.
Virxes que teñen nenos?
Tipos que fan viño coa auga?
Iso é Deus, pero isto non?
Creo nesas historias porque son a verdade de Deus.
Eva Jones, de Idaho.
Recoñezo ben a verdade e ti non fas máis que mentir.
Así non, Verónica.
A persoa que dis ser non existe.
O teu nome, o teu enderezo, os teus pais...
Todo o que nos contaches é mentira.
Non che teño medo.
Vou descubrir quen es realmente e mandareite de volta ao teu sitio.
Sei que tipo de rapaza es, Allison.
Ten razón. Son unha impostora. Son unha asasina.
Vanme botar e mandarme de volta.
Non se demostras que este é o teu lugar. Fainas crer.
A crenza é poder.
Vale. Primeiro hai que saber dar unha boa puñada.
Polgar fóra do puño, baixo o coteno para non impactar.
Aliñamos os dous primeiros cotenos co brazo. Ves?
En liña. E pegamos con iso. Non co anular nin co maimiño.
E hai que ir abaixo. Dar no corpo.
Nas pelis dan na cara, e iso está ben para romper a man.
Vai polo peito e xira a cadeira ao tempo.
Curto e rápido.
Curto e rápido. Ata o final.
A por eles, fulanas.
Arde.
Jos.
Tío, que é iso?
Que fas?
Si, é que non...
Perdón. Non pensei nada máis que no corazón.
Souben do que pasou
co tipo ese.
Oxalá estivese alí contigo
porque a xente que te odia
aínda non o sabe, pero tamén me odia a min.
E a xente que quere facerche dano tamén quere facermo a min.
E quero que saibas
que estou contigo, Jos.
Ata o final.
Eu tamén.
A CNN non ten xornalistas europeos?
Son correspondente.
Gústaslles ás mulleres.
Estou aquí para contar esta historia.
A fin do tráfico sexual.
Cóntame.
Onde estabades os homes
cando non tiña electricidade nas mans?
Acabouse.
Agarda. Publiquei o primeiro vídeo da DOE en Nixeria.
Fun a Arabia Saudita, a Riad. Gravei as protestas alí.
Arrisquei a miña vida por esas mulleres. Quero facer isto.
Teño que facelo.
A fin do tráfico sexual.
Vedes o que di este?
Canto?
Cartos? Si, podo pagarvos, pero isto daravos voz.
Ti serás famoso.
En que me compensa a min?
Que necesitas?
Necesito ver a miña irmá.
Vale.
- Onde está? - No palacio.
Traballa alí?
Vive alí.
Tatiana será unha consentida, tanto coma gordo é o seu marido, pero é miña irmá.
Quero saber se lle importo.
Quéresme dar voz ti a min?
Aprendín a pedir axuda en oito idiomas diferentes.
En todos os países aos que me mandaron,
empurrábanme a cabeza contra a cama.
Os que piden paz adoitan ser os que causaron dor antes.
Todos sabían que sufriamos.
Non escribes isto para informar,
senón para recordarlles que aínda teñen seguridade.
Dareiche a entrevista.
Pero non lles darei paz.
Dille a miña irmá que vai haber un gran cambio
e que ten que elixir bando.
Escoita, rula. Os milagres serán falsos, pero ti es de verdade.
O feito de curalas e o que lles fas sentir... Iso é real.
O feito de darlles algo no que crer...
Iso é real.
Nunca houbo Deus ningún para as rapazas coma ti.
Nin coma elas.
Podes construír unha nova fe
que non estea baseada nos milagres,
senón en poder real.
Es a voz dunha revolución.
Chegou o teu momento.
- Savannah! - Onde te metiches, Savannah?
- Onde estás? - Savannah!
- Onde estás?
Savannah!
- Savannah, veña. Savannah! - Onde estás?
- Agardade. Que pasa? - Está aí dentro?
- Agardade. - Non a atopamos.
Savannah non está. Desapareceu.
Hai un coitelo no baño. E sangue por todo o chan.
Sangue? Coitelo? Hai que atopala.
Verónica di que entremos. É perigoso.
Non nos rendemos. Hai que atopala.
- Imos mirar na auga. - Vale.
- Xa vou. - Entrade xa. Ocupámonos nós.
Savannah!
Déixame! Sóltame!
- Non! - Sóltame.
Déixame, por favor.
Que non a vexa a irmá Verónica.
- Aquí. Poñédea aquí. Si. - Vale.
Amodo.
Vale.
Non me deixan ver a miña nena.
Miña nai colleu a DOE e agora vana mandar cunha familia de acollida.
Vale, mira. Imos traer a Riley aquí, vale?
Pero non podemos facelo sen ti, vale?
- Quero desfacerme disto. - Para.
Non quero ter esta puta merda.
- Quero que mo quiten. - Mírame. Para!
Para, vale? Non digas iso.
Por favor. Non digas iso. Por favor. Prométoche que isto vai mellorar.
Prométocho. Asegúroche que isto irá a mellor. Vale?
Prométocho. Estou aquí.
Estou aquí.
Tiña sete anos cando descubrín que era unha nena. Entendedes o que digo?
Antes víanos a todos iguais.
De súpeto era unha nena e sabía o que implicaba.
Que estaba no equipo perdedor.
O mundo íase asegurar de que fose así.
Unha vez tomei pílulas por ese mesmo motivo.
Había fotos miñas polo instituto, espida.
E pensei: "Estou farta desta merda".
Que pasou?
Atopoume un veciño e chamou a emerxencias.
Con nove anos, conteille a miña nai o que me facía meu tío.
Cabreouse tanto que me bateu na cara sen parar.
Dixo que tivera unha infancia difícil o pobriño
e que non debía dicir cousas del.
Nunca lle contei nada máis a ninguén sobre iso.
Necesitan algo no que crer.
Que crean en ti.
Demostra que Deus está dentro de ti.
Onde vas?
Seguídeme.
Por aquí.
Non tes que tocalas para movelas.
Nunca houbo Deus para as rapazas coma nós.
Din que non somos nada.
E nós suplicamos, sentimos vergoña e sorrimos.
Seguimos caladas porque cremos que iso nos protexe.
Dá igual o que fagamos, sempre nos falta algo.
Sempre hai algún estándar que non cumprimos
e fannos morrer de vergoña.
Todo este tempo, a nosa palabra non valía de nada.
Non escoitaban o que diciamos.
Agora o mundo vainos escoitar.
Chegou o noso momento.
- Fállanme as pernas. - Creo que foi Deus.
NO PRÓXIMO CAPÍTULO...
Hai unha oportunidade.
A líder das rebeldes chámase Zoia. Zoia tivo unha filla.
Merda. Quen cona publicou iso?
Virán máis. Queren coñecer a rapaza do vídeo.
Pois ven por min, puta.
Moi ben, puta.
Hai que renunciar a cousas pola familia.
- Non quero estar nesta familia. - Non sabes o que fixeches.
Voute matar!
Subtítulos: Antía López Cando
Supervisora creativa: Paula Maneiro