Este episodio contén escenas de suicidio.
Isto pode ferir a súa sensibilidade.
ANTERIORMENTE...
O informe da investigación de extracción do nobelo.
Que feo é.
Teño uns documentos nas miñas mans. Moi gráficos.
Mataron rapazas.
"Filtración expón a tortura do goberno a mulleres".
Sabes que tamén pos en perigo a miña carreira?
Iso é o que che preocupa, a túa carreira política.
Deus, xa non sei nin quen demo es.
- Non tiveches nunca un día raro? - Si. Todos os días.
Notaches iso? Vaia descarga de enerxía estática.
Es fermosa. Sábelo?
- Podo facelo eu. Por que non me deixa? - Vale.
- Veña! - Vállame Deus! Onde estabades?
Fai algo no que creas por unha vez.
Quen es?
A protección é o noso deber sagrado. Esas putas verán quen manda.
- Que é iso? - Urbandox.
Bota pestes de túa nai.
Eu quéroo. Pásamo.
Hai anos que vemos sinais
de que se nos está esquecendo o que é ser homes.
Esquécesenos por que temos estes corpos. Corpos máis grandes e fortes.
Cal era a nosa función na humanidade.
Os home cazaban. Loitaban nas guerras de verdade.
Nalgún momento, a vida comezou a ser fácil. Abrandámonos.
De aí vén esta enfermidade, esta mutación.
A humanidade sofre isto
por culpa de que nós, os homes, esquecémonos de ser fortes.
Esquecemos como protexer as nosas casas e as nosas mulleres.
Por iso desenvolveron isto, para protexerse elas.
Somos brandos e vagos e estamos perdidos.
Estas fulanas pasáronse. E nin sequera protestamos.
Deixámoslles arrebatarnos o sitio.
Pero podemos recuperalo.
Prométovolo, amigos. Podemos ocupar o lugar máis alto.
E temos que facelo pola humanidade.
Recuperaremos o lugar que nos corresponde, pase o que pase.
Falo de poder real.
Non dunha merda máxica.
Non duns dedos chispeantes.
As rapazas non saben loitar. Non son a proba de balas.
Teñen este poder. Alégrome por elas.
Pero nós temos armas de verdade. E sabemos usalas.
O PODER
Non pode ser.
Isto é a hostia.
- Margot. - Si.
Ola. Confundinme de pantalóns.
Sabes que podes durmir aquí se queres.
Pero ti queres que durma aquí?
Non me dixeches nada desde o da outra noite.
Pois agora xa che estou dicindo algo.
- Están a cambiar moitas cousas. - Si, xa o sei.
- Falaches co avogado? - Si.
Se sae o meu nome, habería consecuencias. Multas civís, seguro.
Pero será un caso federal porque era confidencial.
Iso implica ir á cadea.
Iso será se Declan dá o meu nome. E non faría iso.
Como podes estar tan seguro?
Declan é un desgraciado. Como estás seguro?
- Xa me ocupo eu. Non te preocupes. - Vale, non me preocupo.
- Xa te ocupas ti. - Si, exacto.
E pensaches en desculparte, por casualidade?
Pero, por favor, isto xa se falou. Non penso repetilo.
- Foi un risco. - Pero fixen o correcto.
Arriscaches a casa e a familia sen dicirmo.
Recordas cando che preocupaba facer o correcto?
- Lembras? - E antes podía confiar en ti.
Iso non é xusto.
- Vale? Non é xusto. Podes confiar en min. - Agora só penso: "Quen es?".
Quen son? Son o teu puto marido. Quen es ti?
Unha muller cun traballo importante do que non che podo falar.
Ben. Sabes o que? Non quero saber nada, vale? Nada de nada.
Eu teño as miñas merdas. E sabes o que? Tamén son importantes.
Grazas por nada, carallo.
- Pero... - Non fales dos meus zapatos.
De feito, a política da alcaldía desde agora
será non falar do meu maldito calzado.
Vale. Entendido.
Non digo que aprobe a estética, pero gústame a enerxía.
Que che pasa?
Ai, non. Margot, non me digas.
Si.
Merda.
- É sensacional. - Non o podo crer.
- Como se che ocorre? - Síntome nova. Podería correr o maratón.
Todo é máis brillante e lixeiro. Respiro máis profundo.
Cando vou pola rúa, só penso: "Aparta do camiño, cona".
Xa vexo.
Pero... Ti quérelo? Seguro que podería pasarcho.
Non, carallo! Son un albo desde que nacín.
O último que necesito é que sospeiten de min.
- E que me boten. - Non van botar a ninguén.
Claro que si. Xa empezaron. Kristen de Tom e Kristen.
- O programa matinal? - Botárona por ter iso.
Non poden facer iso. É ilegal. Discriminación.
Pois temos que atopar a maneira de manter isto en segredo. Xestionalo ben.
- Queres ter unha xefa de persoal menos? - Non farías iso.
Proba.
Oe!
Ola. Son Ndudi. Non podo contestar, así que deixa a túa mensaxe.
Ola, Ndudi, amiga.
Escoita. O Sr. Ojo está de volta. Agardo verte na voda.
Necesito a miña compañeira de zanku.
Si, hai tempo que non falamos.
Gustaríame verte.
- Omo, temos problemas. Vamos. - Non saúdas?
- Canto hai que non te vexo? - Vamos.
Que pasa?
Perdoa.
Non queres casar porque ela ten iso? Dilo en serio?
Como vou ser o home da casa se pode darme chispazos como queira?
Non sabes de cantos voltios son.
Pero vas tirar dez anos por terra só por iso?
- Dez anos de mentiras. - Wale, só foron tres meses.
Nunca tivemos segredos.
Wale.
Oe, eu non che minto.
Estás esaxerando moito. Non ves cal é o teu problema?
Gústanche as mulleres mumu.
"Macacas"?
Se ofendes a Fisayo, baterache.
- Vale. - Coidado co que dis.
- Ninguén di que Fisayo sexa mumu. - Non.
Mira, cando estiven en Riad...
Vai falar meu irmán, o xornalista internacional!
- Grazas. - O meu irmán maior.
- Dami. - Imos tomar algo.
Escoita. Vin cousas, vale? Isto non é ningún xoguete sexual.
Non é motivo para deixar a túa prometida.
É o futuro. E temos sorte de vivir para velo.
Isto traerá a igualdade.
Como vai ser igualdade que un de nós teña electricidade nas mans?
E quen di que non somos iguais?
Wale, mírate. Mira o tamaño dos teus brazos.
- Se lle das un golpe, acabas con ela. - Faría eu iso?
E ela electrocutoute?
Non recordo que antes foses o Sr. Dereitos da Muller.
Séntese culpable polo da cara de Ndudi.
Que che dean.
Que problema tes? Iso é para a lúa de mel.
Que problema tes ti?
Perdoa.
- Senta e reláxate. - Merda.
Non pasa nada. Toma.
Wale!
Onde vai?
Amén.
Síntoo moito.
Sinto moito o da túa nai. E agora todo isto.
Eu tamén o sinto.
- Túa nai segue sen falarme. - Si, é moi duro para ela.
Foi papá o que fodeu a miña nai mentres ela estaba preñada.
Unha vez pregunteille a papá por que tiñamos a mesma idade e tróuxome un can.
Típico del.
Podo contarche algo?
- Claro. - Xa non podo con todo isto.
Non quero participar no negocio.
- Cando vaia á uni, deixo todo. - Non.
Eu só quero paz, Rox.
Nunca encaixaches ben.
Ricky, o lambecús, sempre detrás de papá.
- Terry era o burro. - Oe.
Quéroo moitísimo, pero é verdade.
Si, é certo.
E ti, querido xemelgo, á uni fina con amigos finos.
- Non son fino. - Les por diversión, Dal.
- Podo preguntarche outra cousa? - Si, dime.
Que sentiches cando mataches aquel home?
Sentinme ben.
Estás moi guapa hoxe.
- Que? - Nada.
Moi ben.
Non te vou mancar.
Jos, agarda.
Jos, paramos?
Para. Jos, dixen que pares!
- Meu Deus. - Carallo.
Síntoo.
Toma. Usa isto.
- Que carallo fas, Ryan? - Pedinche que parases.
Jos, non é que non me gustes.
Non imos deitarnos nun aparcamento.
Fodiches con Karen nun baño.
Jos, agora todo é diferente.
Jos, non é o que pensas. Jos!
Que demo fas?
Cartas de odio. Todas.
O xefe de seguridade di que nunca viu nada así.
E leva facendo este traballo 20 anos.
- Queremos compracer nesta administración. - Sabes que é isto?
- Merda de can? - Merda fresca.
- Para a muller que o ten todo. - Non ten graza. Eu xa te avisei.
Díxenche que non cabreases os tolos. Aquí hai ameazas de morte.
"Urbandox ten razón.
Es unha fulana con chispa que só quere protexer outras fulanas.
- Vou chantarche un ferro quente...". - Vale, xa entendo.
Van facer probas da DOE. Temos que facela todas.
Que? Non. Non imos facer nada. Iso non é legal.
Si que o é se é por unha emerxencia de saúde pública que afecta ao estado,
e declareina eu hai aproximadamente catro... Non, cinco minutos.
Ola. Pensei en pasarme porque xa non temos reunións.
- Daniel. - Bonitas botas.
Non imos falar das botas. Douvos un momento.
Non podemos. É unha violación da privacidade.
Non, é recompilar información. Para entender o traballo,
manter a seguridade e facer avaliacións
que axuden a elixir mellores prácticas.
Boas prácticas?
Ti e quen máis decide as mellores prácticas para as mulleres con DOE?
Non son todas as que teñen DOE, senón as que traballan no goberno.
Deus, isto é moi intrusivo, pouco ético, inmoral...
Vale, escoita. Cálmate. Só estou pedindo unha lista.
Comeza cunha lista.
Pero os dous sabemos que esa lista pode ser unha arma para despedir mulleres.
Non pasará iso co meu equipo.
Ti e o teu equipo podedes rexeitar a proba
e marchardes cun permiso sen soldo. Podedes elixir.
Gústanme as botas. Péganche.
Fillo de puta. Que lle dean. Non penso facela.
- Voulle dicir que o teño. - Margot.
Non pode despedirme. Son a alcaldesa electa.
Se queres seguir séndoo ou que te volvan elixir para un cargo público,
gárdao para ti.
Polo que parece, a xente non está preparada.
Margot, pensa. Por que cres que vén Dandon con esta merda?
Porque se sente ameazado por ti.
Es a única persoa neste estado
que pode facerlle cara por ese asento no Senado.
E cre que o tes.
Está usando todo isto para tratar de quitarte do medio.
Vale. E que fago?
A ver. Isto di que a máquina
envía unha corrente eléctrica polo corpo.
Deus, é o puto medievo.
O nobelo enche coma a vexiga
e a máquina estimula unha descarga involuntaria.
- Como podo evitalo? - Ceo santo.
Aquí non di nada máis. É tecnoloxía nova.
Polo tanto, é falible.
Vale, hai técnicas de xestión da dor, respiracións profundas...
Unha muller pasou a proba co método Lamaze.
Vale. Así que xestión da dor e respiracións profundas.
En fin, entre os partos e os traumas infantís...
poderei facelo.
Alcaldesa, sente.
Antes de comezar necesito saber se ten marcapasos ou algún dispositivo.
Non pode preguntarme iso.
A máquina pode interferir co funcionamento dos dispositivos.
Non, non teño.
Entendo que resulte intrusivo.
Eu tamén fixen a proba antes. Sei que dá medo.
É que estou moi ocupada.
Entendido. Non tardamos nada.
Isto que teño aquí é unha proba da DOE. Busca a presenza do nobelo
ou corrente electrostática, a DOE.
Podería dar positivo na DOE sen saber que a ten.
Os resultados enviaranse á oficina do gobernador
e a outras axencias estatais.
Podo?
A proba inclúe pasarlle unha corrente eléctrica polo corpo.
Pode notar formigo, movemento ou tensión muscular,
mareos ou confusión.
Como pode vivir facendo isto?
Se non está cómoda cos resultados, hai apoio psicolóxico dispoñible.
Lista?
Non noto nada. Está facendo algo?
Reláxese.
Que escribe?
Non fale ata que acabe a proba. Grazas.
Vale.
Xa está? Rematou?
Si. Pasou a proba.
Vémonos nas primarias.
Necesito tomar o aire.
Piscardo Escarlata? En serio? Foi o mellor que se che ocorreu?
- Pensei que axudaría o nome feminino. - Si.
Pero tamén admito que aproveitei para burlarme.
Non sei, Dec.
Hai moita presión.
- Se o relacionan comigo... - Non pasará.
Nunca daría o teu nome. Xa o sabes.
Vouche contar algo. Unha boa historia.
Vou para os Cárpatos mañá investigar.
Bárbaro.
Percorres o mundo, es un heroe e seguro que gañas o Pulitzer,
e eu vivo na casa do can o resto da miña vida.
- Segue cabreada a túa muller? - Iso queda curto.
Pensei que a Margot lle gustaba denunciar as cousas.
Antes si. Agora só lle interesa a política.
E deberías oír o ton co que me fala. Cando me fala.
Nunca tiven problema ningún en estar cunha muller poderosa. En serio.
- E o seu traballo é importante. - Pero?
Pero eu non contaba con isto.
Nin os meus fillos. Recibimos ameazas de morte cada día.
A miña filla non pode nin abrir as putas felicitacións de aniversario.
É temporal. Ninguén é nunca o centro de atención para sempre.
Os seus 15 minutos de fama pasarán e faredes terapia de parella.
Iredes a unhas vacacións románticas e tomaredes cócteles na praia.
Non sei, Dec. Isto é diferente.
- Posme outra ronda? - O mundo cambia...
- Non, é o límite. - E ela está cambiando co mundo.
Ponme de beber xa!
Mike, ves como non podo poñercha? Estás a interromper.
Dáme unha cervexa, puta.
Vale, acabouse.
Tes dez segundos para liscar de aquí. Dez, nove, oito...
Así estamos igualados, non si, Sra. Dedos Chispeantes?
Son máis grande ca ti. Son máis forte.
- E tamén podo electrocutarte. - Claro que si. E se non o fas?
Veña, ho.
Ameazoume. Vós vístelo. Isto é para defenderme.
- Vamos, amigo. - Mike, imos tomar o aire.
- Eu pago a seguinte. - Ameazoume, hostia.
Cres que estás por enriba? Pois non. Xa aprenderás.
- Urbandox xa o sabe. - Veña.
Si, adeus, Mike.
O que sexa, por favor.
Os gobernos ricos asasinan impunemente Autor: Declan Blease
Ola, guapo.
Desculpa.
Así que o famoso Tunde Ojo está de volta en Lasgidi.
- Non son famoso. - Ai, non?
Pero se tes perfil verificado nas redes sociais.
Millón de visitas.
- Tes o que sempre quixeches. - Todo non.
Queres tomar algo? Temos tempo.
É moi pequena. Sabes que?
Non me estraña que Wale queira cancelar a voda.
Sempre tivo moito músculo e nada de forza.
Veña, sabes que é verdade. É fácil ameazalo.
O neno quería ser un gran home, pero é coma un rapaz.
Agora é sensible. Non pode un home ter sentimentos?
Só digo que o seu mundo cambiou por completo. Non o apures.
Que tal Riad?
Pois...
interesante.
Cambiaches.
É que cambia, sabes?
A liberdade que trouxo a DOE.
A sororidade. Nunca a vira tan forte.
Non viras sororidade aquí?
Non. Oxalá puideras vir comigo.
Sabes? Fun por ti. Polo que dixeches aquela noite.
Tiñas razón. Só era un ode privilexiado.
Oxalá viñeras comigo.
Non o sabía, pero teño traballo que facer aquí.
En que andas metida?
Unha coalición.
Queremos curar Nixeria.
Deixar que no resto do mundo se coiden sós. Coma sempre.
- Pero aféctanos o que fan. - Non se nos reforzamos aquí.
- O mundo non funciona así. - O mundo cambiou.
Temos a oportunidade de lograr o matriarcado.
Acabar coa corrupción que os homes permitiron aquí.
Bótote de menos.
Non quero mágoa.
- Non, Ndudi. Non... - Necesito que me fagas un favor.
- Telo? - Dimo ti, Tunde.
Deberías escribir. Facer un libro das túas viaxes.
E onde vou ir?
Polo mundo.
Ven comigo.
Eu traballo aquí.
- Empezou a voda? - Si.
Merda.
Déixame en paz.
Son eu. Deixoume pasar Matty.
Ola.
- Síntoo moito. - Non, síntoo eu.
Non debín berrarche no coche. Xa sabes que a miña DOE non funciona ben.
Ás veces escachárrase e é coma se tomase o control do meu corpo.
Imaxino que pasarías moito medo.
Non é iso. Non é o teu poder o que me asusta.
E entón por que non quixeches...?
Necesito contarche algo.
Son intersexual.
Nacín cos dous órganos.
Opereime cando era un bebé e son un home. Identifícome como home.
Vale.
Ben.
A ver, a min gústasme como es.
Gústasme moito.
E vas seguir gustándome.
- Sabes? - Si.
Iso espero.
Que carallo...?
- Como? - Teño niveis máis altos de estróxeno.
Por iso podo facer isto.
Canto hai que o tes?
Desde o día que sen querer me deches a descarga nos armarios.
Pensei que estaba tolo, pero logo vin que non era o único.
Entón tivéchelo todo este tempo que levamos xuntos?
Ata cando sacaron as rapazas da clase?
E a min cústame controlar o meu e ti tivéchelo todo este tempo.
Non quería que o soubese ninguén.
Miña nai arrisca a súa vida.
Recibe ameazas cada día para protexer a xente que ten o nobelo.
- E ti estiveches ocultando o teu. - Jos, son un tío e teño a DOE.
Viches artigos das rapazas ás que lles quitan os nobelos?
- Imaxina o que me farían a min. - Pero non tes que contalo.
Só che pido que mo digas a min. A túa moza.
Xa cho estou contando.
E, aínda que non o fixese, é o meu corpo. Non che debo nada.
Sabes que?
Non necesito isto.
Que?
Merda.
Darrell? Dal?
Creo que saíu.
Non penses que che teño medo.
- Podo pasarcho, Barbara. - Non o quero.
- Sentiríaste máis segura. - Non o quero.
- Entendes? - Moi ben.
Non! Nada está ben! Mataches o meu fillo!
Fixen todo o que puiden para protexelo. E apareces ti e agora está morto.
E impórtache unha merda!
- Si que me importa. - Era o meu neno.
Tiña que protexelo eu.
- Síntoo moito. - Quero que volva!
- Quería a Terry. Era o meu irmán. - Non era o teu irmán!
Non tiña nada que ver contigo! Era meu!
Vale, xa está. Veña.
Vale. Non pasa nada, amor. Vale? Xa o sei.
Estás ben?
Vamos. Oe. Fai un pouco de té.
Non pasa nada.
Imos saír.
Limpa o nariz.
Se queres rifarme ou algo, faino dunha vez.
Deséxolle unha vida longa. Un accidente de coche... Que horror.
- O seu pobre fillo. - Si, así é. Un horror.
Teñen máis pedras para min?
- Tes que pagar o primeiro lote antes. - Si, agora mesmo.
- Que é isto? - A metade. Conseguireille o resto.
- Non imos facer isto outra vez, ou? - Non, o tema...
Vale, escoita. Cal é o tema?
Moi ben, pilláchesme.
Rox, dálle.
Veña.
Non moito. Non quero que morra ninguén. Só un pouco.
Non.
- Bernie. - Electrocútao.
- Non quero. - "Non quero".
"Non quero". O carallo. Putos cativos.
Agora achícase.
Enténdoo. Foi unha cagada. Fíxeno mal. Pero non me arrepinto.
- Como dis? - O que matou a mamá.
- Pero estás de puta broma? - Terry non morreu por min.
Foi mala sorte.
- Non xogues, Roxy. - El decidiu vir comigo.
Foi o primeiro en disparar. Sabían por que ía aló.
Abonda, Rox. Vale? Non me amoles.
Ou que?
- Que non me amoles! - Ou que?
Que tal o día?
O meu día, xenial. Si, moi ben.
Grazas por preguntar.
Jos, que tal o teu día?
Non quero falar diso.
Vale.
- Matty? - Ídesvos divorciar?
- Que? Non. - Non. Veña, ho. Por que preguntas iso?
- Porque estamos a cear na mesa. - As familias cean na mesa.
- Esta non. - Ultimamente non, só iso.
- É raro. - É moi raro.
Os pais de Hannah están divorciados e celebra o Nadal dúas veces.
- Ten moitos regalos. - Vale, pero non nos imos divorciar.
Só quería estar convosco sen distraccións.
Hoxe tomei unha decisión importante, a nivel profesional,
e vai afectar a toda a familia.
Decidín presentarme ao Senado.
- Parabéns. - Grazas.
Xenial. Realmente impresionante. Estou orgulloso de ti.
- Sei que te esforzaches moito. - Eu non te penso votar.
- Veña, Matty. É túa nai. - Tampouco podes votar. Tes 15 anos.
Por que, Matty? Axúdasme a entendelo?
Tanto dá. A voz dos homes xa non se ten en conta.
- Claro que si. - Homes e mulleres teñen o seu lugar.
- Que? - Todo vai para atrás.
Ata nesta familia. Cociña sempre papá. Ti nunca.
Iso é porque cociña mellor e gústalle.
Si que me gusta.
Complementámonos ben. O equipo Cleary-Lopez!
Estás a emasculalo. E el acéptao.
Iso non é certo. E de onde sacaches esa palabra?
- De Urbandox? - Escoitas a Urbandox?
- Ódianos. - Non, pero non vos apoia.
- Podemos non concordar. É un país libre. - Pero ti es parvo de todo!
- Vale! Podedes parar? - Que?
Ves? Non queredes escoitar o que penso.
- Vou falar con el. - Non, xa vou eu.
Acabouse xa a reunión? Podo ir cear ao sofá?
Si, claro. Vai.
Queres vir fóra comigo?
Si, á merda todo. Pero é a última vez.
Si.
Grazas.
Tes o meu voto.
Por se vale de algo.
Si? Non cres que estou tola por presentarme?
Necesitamos que loiten por nós.
A xente non debería ter medo a admitir que ten esta cousa.
Isto é unha merda.
Dandon fíxolle a proba a todo o mundo hoxe. Paseina.
Parece que teño unha enorme capacidade para soportar a dor.
E que vai pasar cando saiban que si que o tes?
Contáchesllo a papá?
- Mamá, tes que dicirllo. - Xa, pero aínda non.
Ninguén vota a unha senadora coa DOE. Non quero poñelo nesa posición.
Ten que saír na prensa. Non quero obrigalo a mentir.
E a min si?
Jos, síntoo.
Sei que soa mal, pero ás veces tes que mentir pola xente que queres.
Para protexelos.
Que teñamos a DOE, Deus, fai que gañar sexa moito máis importante. Non...
Non imaxino o que faría Dandon no Senado.
Enténdoo.
Papá mente moi mal, a verdade.
Nin sequera é capaz coas festas sorpresa. Sempre o solta sen pensar.
Só é ata as eleccións.
Axudareiche.
Únennos os dedos chispeantes.
Non.
O gobernador Dandon segregaría as escolas.
Tería as rapazas na casa, estudando en remoto.
A historia ensinounos,
o que os tribunais deste país decidiron, coa súa sabedoría,
que separar non é igualdade.
E o que eu sei, coa miña humilde sabedoría,
como nai e como humana,
é que somos mellores cando formamos un pobo unido.
Cando vivimos e nos comportamos de forma equitativa e comunitaria.
Non sei vós,
pero eu estou cansada de loitar polas miñas fillas as mesmas batallas
que levo loitando toda a vida.
E as que loitou a miña nai antes ca min. E a súa nai antes ca ela.
A nai natureza xa se cansou tamén.
Este poder é evolución.
Este poder é unha oportunidade de reinventarse,
de ver a sociedade doutra maneira.
De distribuír o poder máis equitativamente no mundo.
Por iso eu, Margot Cleary-Lopez, a vosa alcaldesa,
preséntome ao Senado.
É unha guerra.
Para reclamar o que nos pertence a nós. De nacemento.
Unha guerra para recuperar o que debería ser a humanidade.
É hora de que o mundo pare e escoite.
Combateremos o lume con lume.
Abaixo!
NO PRÓXIMO CAPÍTULO...
Necesito alguén que vaia. As mulleres almorzan homes.
Esta parece ser a líder.
Dille a miña irmá que vén un gran cambio e que ten que elixir bando.
Compreiche unha xoia.
Alégrame ver os meus fillos traballando xuntos.
Sabes que papá se mofa de ti, ou?
Coñecémonos? Sóasme de algo.
Non che teño medo.
Vou descubrir quen es e mandareite de volta.
Ten razón. Son unha impostora. Son unha asasina.
Subtítulos: Antía López Cando
Supervisora creativa: Paula Maneiro