ANTERIORMENTE...
Incendios, rapazas, cortes de luz... Ti cres que isto ten algo que ver?
- Mamá? - É un órgano.
Desenvolvérono por necesidade.
- Dille que o sinto. - Eu creo que mo pasou a nena.
Encántache poñerte diante das cámaras para quedar de heroe.
Pero cando poderías axudar a que a xente non se sinta mal e soa, es un covarde.
Non me toques os collóns.
Isto non é ningunha loiada. O mundo que coñecemos nunca volverá ser o mesmo.
Quen es?
Sabes algo de Zoia?
Nada. En todos estes anos.
Quero que o meu país estea orgulloso de min. E tamén miña irmá, Zoia.
Mira todo o que tes!
Cres que isto non me custou nada?
O fenómeno das rapazas chispeantes causou o caos nos mercados económicos,
e os Cárpatos non son a excepción.
O presidente Viktor Moskalev non actúa coa rapidez suficiente
para paliar a presión económica deste caos.
Que che dean, Moskalev.
"LADRÓN"
Tes tres entrevistas hoxe.
- Vanity Fair quere tirarche fotos. - Polo menos non é un tiro na fronte.
Coidado co humor negro e co sarcasmo. Céntrate na vida familiar.
Es nai dun fillo e de dúas fillas.
Sei cantos humanos botei fóra pola vaxina, Helen.
Prometo centrarme nos temas eses.
Saben que teño un deber, ou? Son alcaldesa.
Ao poñerte á fronte desta cousa, convertícheste na súa cara.
Margot, podes botarte para atrás un pouco e apuntarme co queixo?
Non sorrías. Relaxa o pescozo. Mira para min.
Mírame coma se quixeses queimarme a cara.
Así, moi ben. Guapísima.
Rexa. Poderosa.
O PODER
O tema da electricidade
que afecta as adolescentes non é virus nin engano ningún.
Os doutores descubriron a presenza dun novo órgano
por detrás da clavícula das mozas.
Aparece de forma natural en rapazas de 12 a 19 anos e parece que se transfire.
Parece ser que este órgano imita algúns dos impulsos eléctricos do corazón.
Non sabemos por que apareceu.
Descoñécese ata onde pode chegar ou o propósito deste poder.
Buscaremos respostas a estas preguntas durante os próximos meses.
"As rapazas con chispa recibirán a pena capital".
Onde está Sofia?
Mandáronas marchar a todas.
Teño que dicir algo. Non somos unha ameaza.
Deixáronme quedar contigo.
Só porque non teño o poder.
...e compañeiras, coñecidas e amigas.
- Vadim. - Non somos o inimigo.
Si.
Amor, que ben fixeches a caca. Moi boa caca, ruliño.
Estou orgullosa.
...en Arabia Saudita...
Teño contactos aló.
Non permitirán que isto siga así.
A entrevista moveuse ás 16:00.
Entón apareceremos ás 17:00.
Queren falar da economía.
- Suxiro que evite iso como sexa. - Falarei do que queira.
Non sabemos se os bancos abrirán para a semana.
- A xente volve... - Sería peor se non estivese eu.
Dixéchesllelo? Teñen sorte de que estea aquí.
A xente ten medo.
Aviseinos: que conduzan as mulleres é mala idea.
Dáslles a man e queren o brazo.
- Primeiro Ministro... - Chegas tarde.
A entrevista demostra que segue vivo.
O que demostra é que aínda segue aquí.
Para falar das seis rapazas que usaron a electricidade e...
Están mortas, xeneral. Todas mortas.
Como dixemos que ía ser.
Verdade?
Verdade.
Xeneral.
Vai haber tormenta?
Si. Creo que si.
E está máis cerca do que pensa.
Fóra.
Non, por favor.
Onde nos levades?
Cala a boca.
Compórtate ou mátote.
Por favor.
Por favor, soltádeme.
Cantos anos ten?
Non, por favor!
- Cantos anos ten? - Non o sei.
Estás ben?
- Eu paguei. E moitos cartos... - Xa cho dixen.
Xa non traemos rapazas novas.
Nada de rapazas novas. Ti telo!
Non! Por favor!
Non o teño.
- Móvete. - Non o teño.
Móvete. Veña. Fóra.
- Xa non queren rapazas novas? - Non sei.
Como te chamas?
- Kimaya. - Kimaya.
Como te chamas?
Zoia.
Zoia Donici.
Cando van...?
Zoia, fala en inglés. É mellor que non te entendan.
Queres saír de aquí? Pois fala inglés.
Dígocho en serio.
Xa o sei, Tatiana.
Si, en serio. Só poden apoiar unha filla e ti es a elixida.
Agora mesmo, a miña vida vale menos cós teus dentes.
Debería levar unha etiqueta co prezo
por se a mamá lle esquece dicir o que custan.
Está tola.
Que tes pensado?
Israel.
Vou ir a Israel buscar a Sra. Josan, a veciña do lado.
Pero se non a ves desde os catro anos.
Si, pero cando marchou dixo que podía vivir con ela.
Non é tan mal plan. O de Israel.
Si. Pero non son as olimpíadas.
Traereiche algo cando veña. Un regalo?
Si, pero que non sexa das olimpíadas.
É unha caca.
Merda. Di: "É unha merda".
- É unha "merta". - Merda.
Merda.
- Traereiche chocolate. - Non.
- Zapatos. - De onde vou sacar uns zapatos?
Do maldito vestiario.
- Vale. Uns zapatos. - Zapatos de merda.
Zapatos de merda.
Vamos.
Levanta. Arriba. Peito arriba.
Queixo arriba. Brazos fortes e estendidos.
Pernas fortes. Empuxa coas dedas.
Non me avergoñes.
Outra vez. Apura.
Tatiana, mírame.
Céntrate.
Veña, vamos.
Deixa de amolar.
- Para. - Podo repetir.
Non.
Non podo seguir vendo.
Claro que te van levar. Gañaches.
Non hai nada seguro.
Mamá dixo que os do goberno observáronte nos adestramentos.
Vállame Deus. Aí están.
Son eles? Santo ceo.
Repite iso.
Que pasa? Só quero ver a túa habilidade.
Sabes quen son?
- Es do goberno? - Son o ministro de Economía.
- Non es de deportes? - Non.
Son o dos cartos.
Tatiana, teño unha pregunta.
Queres ter unha cita comigo?
Moi ben.
Os Estados Unidos están a pedir que probemos fármacos novos.
O presidente invitou uns científicos para que veñan examinar o nobelo.
Estarán connosco un tempo.
Estamos a capturalas para que comecedes a traballar.
Estupendo.
Hai que facer probas en mulleres que aínda non teñan nobelo, só gromos.
Teñen que ser nenas de menos de 12 anos.
Levo tempo seguindo o teu traballo. Grazas por vir.
Non, grazas a vostede por recibirme, alcaldesa Cleary-Lopez.
Xa o sei, parece un trabalinguas. Chámame Margot.
Mira, é que os teus vídeos de Riad, marchando con aquelas mulleres...
- Fixeches un excelente traballo. - Grazas, alcaldesa.
- Margot. - Margot.
Desde o de Arabia Saudita, dediqueime ás batallas políticas que xorden
arredor da lexislación da DOE.
Vostede é a voz da oposición.
Eu prefiro considerarme defensora da autonomía do corpo.
Pero non deixou claro se vostede ten ou non a DOE.
Os opositores din que usa esta plataforma para lanzar a súa carreira.
Que responde vostede?
Pois que hai un mes
tiñas unha canle en Yoozzer con sete subscritores.
Agora tes un nome coñecido.
Expoñerse ten un prezo, non si?
Non debería ter que dicir se teño ou non a DOE.
É o meu corpo e ninguén ten por que saber unha merda del.
Perdón por ser malfalada. É igual que o teña ou non.
Eu sempre defendín a liberdade e a libre elección.
E ti que? Non tes a DOE e arriscaches a túa vida para contar a historia.
Por que?
Pois é que son musulmán, nixeriano e home.
Nunca pensei moito na relación que había entre esas identidades.
Como o meu sexo conforma a miña posición e privilexio nas outras esferas.
Nunca entendín ben como afectaba o non ser home á seguridade
ou á voz e ao espazo que se lles concedeu ás mulleres da miña vida.
Pero a DOE fíxome ver como sería o mundo.
Un mundo mellor para todos.
Os homes preferirán oílo doutro home.
Estou de acordo. Necesitamos homes aliados máis ca nunca.
Os homes coma o gobernador Dandon intentan aprobar leis
que obrigarían a rexistrar a DOE como arma.
Supostamente pola "seguridade pública". Seguridade para quen?
Os homes políticos non teñen o mellor historial
no tocante á seguridade dos corpos femininos.
Aínda hai xente que di que as mulleres non deben acceder
a esterilizacións seguras.
Margot.
Que facemos? Encerrar as mulleres coa DOE nunha cela de goma?
Cando imos aprender? Non se pode lexislar sobre os corpos das mulleres.
Ti víchelo en Arabia Saudita, non si?
Iso non pode ignorarse. Isto é progreso.
Síntoo, pero lamentablemente acabouse o tempo.
A alcaldesa ten moito que facer.
- Síntoo. - Non, claro. Normal. Grazas.
- Unha última pregunta. - Si, vale.
Si.
Hai rumores de que podería enfrontarse a Daniel Dandon polo posto no Senado.
É iso certo?
Si. Despois de ir a Bailando coas estrelas.
Sinto a decepción. Teño moito traballo por facer en Seattle. Grazas.
Colliches un tema emocional e candente
e amplificáchelo con outro.
Se encaixa o zapato de bo prezo malia ser incriblemente incómodo...
É perigoso, non só a nivel político. É perigoso de verdade.
Teño seguridade controlando
as ameazas que recibimos desde o teu anuncio.
Ademais de Urbandox.
- Que é Urbandox? - "Quen".
Un misóxino rabioso con maña para unificar homes insatisfeitos.
É totalmente anónimo. E usa un avatar moi masculino.
E que? É un virxe cabreado nun soto. Que máis ten?
Ten nove millóns de seguidores. E cada día máis.
E tente na súa lista negra.
É unha lei da natureza. Toda cadea de alimentación ten cume.
E na cadea alimenticia da Terra, o cume somos nós, os homes.
Pode haber alteracións.
De cando en vez, aparece un novo líder que quere ocupar o cume.
Pódese facer isto cunha pacífica transmisión de poder?
Non, sería un caos para todo o sistema.
É unha catástrofe non só para os homes, senón para todos.
Non podemos deixar que estas feminazis nos convertan nos seus submisos.
Que carallo é iso? É o "Urbanbobo" ese?
- Urbandox. - Si, ese tipo bota pestes contra túa nai.
Non é verdade. Pero non está de acordo con ela en todo.
Iso está mal? Este é un país libre.
Claro que é un país libre, pero mira iso, Matty.
Usa un filtro. Non sabes nin como é. Oculta o seu rostro.
A xente que defende as súas ideas coma túa nai non ten que ocultarse.
É fácil se a maioría está contigo.
Os tipos coma Urbandox que desafían os límites
teñen que protexerse.
Todos temos que protexernos.
- Isto é polo que pasou con Jos? - Non todo ten que ver con Jos, vale?
É por todo. Xa nada é normal.
As rapazas son malas. Dis algo que non lles gusta e electrocútante.
Veña, ho! As rapazas fan iso se lles gustas.
Vale, perdoa.
Sei o que estás pasando e que é difícil,
pero recorda que elas teñen medo
e estanlles a pasar cousas no corpo que ninguén entende.
Haberá unha nova normalidade e calmarase todo,
pero intenta non cabrealas mentres.
- Dis que o busquei eu? - Claro que non.
Como están cabreadas co mundo páganas connosco?
Non é xusto. Parvadas.
Xa, e tes dereito a cabrearte.
Pero podes deixar de meter esta merda na cabeza?
...someternos a nós.
Hai que protexer o sistema.
Como homes, a protección é o noso deber sagrado.
Demostrarémoslles ás putas esas quen manda.
SEN SINAL
Quedou parada a pantalla? Hai problemas técnicos.
Cando empeza isto? Que pasa?
Nin idea. Que diga o xeneral.
- Xeneral, cando empeza isto? - Pronto.
Meu amor.
Xeneral, aquí está o informe da investigación de extracción do nobelo.
Pola biopsia, está claro que o tamaño do órgano
varía en cada caso.
Como ven, as fibras dos nervios parecen intactas
onde se formarían os gromos orixinais do nobelo na clavícula.
Estes músculos que parecen cordas
rodean os electrólitos, que crean a carga eléctrica.
Cremos que o nobelo require moito sangue para funcionar.
Tras a extracción, a muller faleceu. É a terceira morte da semana.
Que feo é.
Aquí di que ningunha rapaza sobreviviu á extracción.
Deus. Quero saber de onde sacamos isto?
- Voluntarias dos Cárpatos. - Voluntarias?
Na capital do tráfico humano da Europa Oriental? Veña, Anna.
Por iso o da confidencialidade.
As nosas mans están limpas. Non participamos en nada disto.
Consultamos a investigación unha vez feita.
E teño que sentirme mellor por iso?
Por iso te quería a ti nisto.
Non quero que me dean a razón. Quero conciencia.
Rob, a xunta encargoume un proxecto moi sensible.
Confidencial.
Sorprendeume moito o teu traballo cos estabilizantes e antidepresivos.
Grazas, pero os fármacos que están probando: os sedantes,
os antagonistas de CXCR4, os bloqueadores de hormonas...
Por que? Por que bloqueadores?
O desenvolvemento do órgano parece deberse a uns gromos
que maduran e pasan a ser nobelos con niveis altos de estróxeno.
Nos casos de transferencia, por impulsos eléctricos elevados continuos.
E queredes crear un inhibidor con fondos federais?
- Si. - Anna...
O nobelo é un órgano vital, conectado sistemicamente co corpo.
Extraelo provoca a morte.
E credes que a mellor idea é a castración química?
Moitas rapazas e mulleres sofren pánico e angustia por mor do nobelo.
Hai demanda no mercado dun fármaco que impida o crecemento do órgano.
Como cres que se sente ela?
- A que estrelou o avión. - Non. Non me fagas iso.
Non todas o ven coma unha bendición.
Sen un inhibidor médico seguro,
algunhas poderían acabar facendo isto.
É iso o que queres?
Unha xeración de mozas morrendo por automutilacións desesperadas?
As rapazas merecen ter elección.
Axúdanos a dárllela.
Se queres saber os números,
asegúroche que o sobresoldo da patente paga a pena de sobra.
- Deus. Funciona? - Ves? Díxenche que eras capaz.
Hostia puta.
Os das demais funcionan ben sempre e o meu é unha merda.
Son un bicho raro.
Pois es o bicho raro máis sexy que vin na miña vida.
Cala a boca.
Oe, Jos.
Jos?
- Si? - Podes saír un segundiño, por favor?
Ola, Ryan.
Ola, Sr. Lopez.
Si?
Ti e Ryan estades...? Estades a...?
Non. Estudamos.
A ver, prendín lume nunha folla sen querer.
Se necesitas falar con alguén, podes falar comigo, vale?
Non sei o que che está pasando nin o que pasa no teu corpo...
Xa o sei.
Ruliña, se queres pechar a porta cando non estou...
É totalmente normal e natural que os rapaces da vosa idade...
E eu só quería...
Só espero que teñades coidado.
Vale. Si. Non me estaba deitando con el.
Son médico, Jos. Non son un pai normal. Podes preguntarme de todo.
Papá, prométocho. Estou ben.
Con todo o que está a pasar no meu corpo.
- Non te preocupes por min. - Que ben.
- Tiven un día do demo. - Síntoo por ti, amor.
Con tanta entrevista esquecín comer.
E agora teño que ir á merda esa de Dandon
e alí non vai haber nada bo para comer.
Helen di que todos os tolos comezan a saír das súas covas.
A xente anda a facer máscaras coa miña cara.
Ninguén che mandou facer declaracións.
- Se non querías, non saíras. - Dá igual se quero.
Teño responsabilidades. Quero mellorar o mundo.
A xente que quero vive aquí.
Só digo que non deberías ser o rostro de algo que nin sequera tes.
Non faría falta se as mulleres que o teñen se sentisen seguras e saísen.
- Non teñen a mesma plataforma ca min. - Xa, claro.
- Vou estudar. - Deixa a porta aberta.
- Está Ryan aquí. - Ódiame.
- Non é verdade. - Si.
Viches as mensaxes?
Non, non as escoitei. Síntoo. Toma.
Margot, teño que falar unha cousa contigo.
Non pode ser despois? Estou nas últimas e vou moi tarde para...
Notaríano se só boto perfume?
En serio, necesito falarche de algo.
Vale. Isto dá aspecto de apoiar e non ser unha ameaza?
Está ben. Sempre vas ben.
Chegou unha investigación dos Cárpatos.
Secreta. Merdas pouco éticas das que dan medo.
A do nobelo? Coñézoa. Vin o informe.
Un momento. Coñécela?
- Como non perdiches os estribos? - É terrible.
Odio que o goberno pagase por iso, pero comprárona todos os países.
Eses carniceiros habíano facer igual.
Sempre pensei que querías protexer os dereitos das rapazas sobre o corpo.
Claro que si, Rob. Deus, pobres rapazas.
Pero se agora se usa iso para axudar a outras,
as súas mortes servirán para algo, ou?
Queren que traballe no fármaco.
Un fármaco que poidan usar para castralas quimicamente.
Despois seguro que o poñen na auga corrente ou algo así.
Soa apocalíptico. Quen vai facer iso?
Xente coma Dandon, o goberno.
- Eses. - Eu son parte do goberno.
E non permitirei iso mentres conserve o meu traballo.
E para conservalo agora mesmo debo ser amable con cabróns coma Dandon.
- Por favor, apura e prepárate. - O certo é que non quero ir a esa cousa.
Xa, eu tampouco,
pero Dandon quere amosar o seu apoio á DOE para as putas recadacións.
Teño que mantelo nese lado para que non faga loucuras coas nenas.
- Sobre todo se acaba no Senado. - Non son coma ti.
Non podo sentar con Dandon e os outros cabróns,
e sorrir e finxir, coma se o mundo non botase lume.
Pídocho eu. Necesito o teu apoio.
Non podo facelo soa, así que vístete. Pon un traxe.
Declan Blease chamando ao móbil...
O cabrón de Roberto Lopez!
Dec, irmán de distinta nai. Que tal?
Se é o Lobishome en persoa.
- Non souben nada de ti desde a reunión. - Canto tempo, meu.
- Segues tomando whisky barato? - Non, agora xa non é tan barato.
Non sei o que tiveches con aquela beleza bulebule que coñecemos en Bogotá...
Veña, ho! Sabes o que tiven. Estaba na portada do teu xornal.
Por iso chamas de repente?
Saíu algo nel sobre a túa muller?
Non, para nada. Non é por Margot.
Pode que teña unha pista de algo. Algo grande.
Vale. Escóitote.
Teño uns documentos nas miñas mans.
Unha investigación sobre o nobelo moi gráfica.
Xa publicaron imaxes do órgano no The Times.
Si, xa o sei. Pero isto é moito máis grande.
Dec, mataron rapazas.
Agora queren sacar un fármaco para reprimir a DOE
cuns parámetros que se poidan escalar a un nivel masivo.
Refírome a algo sen cor, sen olor, sen sabor e altamente soluble.
Parece algo que se podería poñer por erro na subministración de auga.
Exacto.
Iso mesmo. Oe, vouche enviar os documentos.
Non podes relacionarme con isto, si?
Non, claro que non. Como queres que o saque?
Non o sei. Como adoitas facer? Cun nome en clave ou...
E se usamos nomes de espías cun animal e unha cor?
Coma Pantera Negra, Aguia Esmeralda ou unha merda desas.
Señor. Que clase de películas de espías ves ti?
Rob, por que tardas tanto? Está agardando o coche.
Agora vou! Dec, teño que deixarte. Agora mesmo che mando os documentos.
Vale. Estupendo.
Resultados_investigación_nobelo.pdf
Hoxe veño de adorno.
Teño que estar aquí e ter bo aspecto.
Ter a boca pechada.
Ves aquela muller? É a miña esposa.
É moi importante.
Outro, por favor.
Que ben.
Un pracer.
Grazas por vir esta noite. Sei que estás moi ocupada.
Calquera cousa por ti, Daniel.
Seguro que non ten que ver con mellorar a túa imaxe.
A miña imaxe?
Os líderes do partido están preocupados pola falta de apoio
tras a túa rolda de prensa sorpresa.
A min preocúpanme máis os votantes ca ese 1 %.
Tes que representar todas as persoas, non só as que teñen "vaxina".
Por que lle pos aspas a "vaxina"?
A verdade, sorpréndeme que me queiras aquí.
Queríate o partido. Veña. Agora es famosa.
Que tal o de Vanity Fair?
Moi ben. Si. Tranquilo. Non te mencionei para nada.
Oín que se che subiu a fama á cabeza.
E o de que quizais te presentes ao Senado?
Neste mundo novo, calquera cousa é posible.
Tela, non si? A DOE.
Se te pos no meu camiño, acabo coa túa carreira.
Gina, esta é Margot Cleary-Lopez, o rostro do movemento.
- Margot, Gina. É admiradora túa. - Un pracer.
Alégrome de coñecerte. Tiveches moito valor ao facer iso.
- Daniel está moi orgulloso. - Así é Daniel.
Un gran aliado das mulleres.
Pero se hai caviar, damas e cabaleiros.
Bárbaro. Eu vou servirme, vale?
Deus. Que bo está. Sabedes cando está mellor o caviar?
- Nin idea. - Tranquila. Só estou un pouco bébedo.
Pois é tres días antes de que o esturión estea listo para...
En fin, desovar.
E sabedes como se collen? Cóntovos.
Esperan a que estea ben caldosiña.
Entón bátenlle na cabeza e córtanlle os ovarios.
- Que gracioso. Es ben chistoso. - Isto é horrible.
Córtanlle os ovarios. Todo.
E despois quítanlle os seus ovos
e rebéntanos coma se fosen grans.
- Nas torradas. - Agarra isto.
- Si. O que faga falta. - Grazas.
"Filtración expón a tortura do goberno a mulleres".
- Vállame Deus. - "Anatomía do nobelo".
- Non pode ser. - Vistes isto?
Torturan mulleres? Experimentan con elas?
É unha investigación estranxeira. Non a fixemos nós.
- Pero comprámola. - Comprárona todos.
O escritor pon que a fonte é "Piscardo Escarlata".
"Piscardo Escarlata". Soa bastante feminino.
Encárgome eu. Grazas.
- Que é un piscardo? - Un peixe. Un diminuto. Perdón.
- Teño que facer unha chamada. Desculpade. - Claro.
Dáste conta do que acabas de facer? Filtraches información confidencial.
Por Deus.
Poderías perder o teu traballo se se sabe.
Poderías arruinar a túa carreira.
- Vállame Deus. Que dramática es. - Vállame Deus.
Declan é o meu amigo da universidade e nunca me traizoaría.
Declan o charlatán? Vendería a súa nai por unha historia.
Non. O problema non é el.
Sabes cal é o problema? Ti. Nunca me preguntas polo meu día.
Si. Veña. Pregúntame.
- Que? - Ves? Nin sequera o fas agora.
- Non ten sentido. - Pero por Deus.
Levas anos sen preguntarme. Sábelo, verdade?
E eu sempre che pregunto a ti.
Cando pregunto, suspiras e dis que foi unha merda.
Pregunta igual.
É a forma de recoñecer que eu tamén vou e fago cousas.
Hai unha muller no traballo que me atopa divertido.
- Faime as beiras sempre. - Deus, dígocho de verdade.
- Tamén pos en perigo a miña carreira. - Xa estamos.
Iso é o que che preocupa, a túa carreira política.
Deus, xa non sei nin quen demo es.
Baixa a voz. Ven aquí.
- Que? - Imos para a cama.
- Veña. Vamos. - Non.
- Rob. - Non penso ir contigo.
Nin de puta broma. Vou nadar.
Deus santo. Rob!
Rob, vai un frío que pela. Ai, Señor.
- Vas espertar os veciños. - Vaia, vou espertar os veciños.
¿Quen é esta famosa Margot
que non defende que se comparta información
e non quere bloquear este fármaco?
Nin sequera lle pregunta ao seu marido que tal o día.
Non está aí nin para os seus fillos.
Como que non estou aí para os meus fillos?
Estou a deixarme a vida para vir pronto e ler os contos de Izzy con ela
e mirar as tarefas de Matty.
Falo en piloto automático, Margot. Non pos atención.
Así saberías que Matty segue a Urbandox.
Sabías que empeza a detestar todo o que ti defendes?
- Vale. Imos dentro. - Non.
Imos para dentro, Rob.
Cres que Jos está ben só porque o di ela?
Amor, ten problemas. Nin sequera controla o seu corpo.
E ti estás nesa feira da DOE que é 100 % empoderante,
coma se fose cambiar o mundo.
Si, Margot, os cambios están ben. Pero sabes que?
Os cambios tamén son unha merda. Vale?
E xa te aviso, amor.
Se non empezas a poñer atención, vas quedar atrás.
Síntoo.
- Imos dentro. - Imos deixarte atrás.
Eu vou deixarte atrás. Voume ir nadando.
Meu Deus.
Estades discutindo?
- Non. Durmide. Vai todo ben. - Vou marchar nadando.
- Está ben. Ide. - Coma un piscardo escarlata.
- Que fai papá na auga? - Ide para a cama. Está todo ben.
- Rob, ti... Rob, sae de aí. - Son libre!
Papá está bébedo?
Si, iso parece.
Esta familia é unha calamidade.
Non pasa nada.
Son libre!
Situación sen precedentes que desafía o país...
Caeume a pulseira. Axúdasme a poñela?
Alexandru.
Desculpe. Axúdalle el.
Vaite xa.
Segues a pensar na tele do meu baño?
Casar non afectará o meu adestramento.
Vou seguir con isto.
Pequena, non precisas seguir adestrando.
Só porque el está no goberno?
Teño que adestrar. Non vai haber pases directos.
- Teño que ir ás olimpíadas por min. - Non te vou adestrar máis.
- Vai ir Daria ás olimpíadas. - Pero se ela dá noxo.
- Non. Mira, Tatiana... - Non!
Non podes mandar a Daria nin a Elena con eses pés de cemento.
Que vas facer?
O Ministro Moskalev non quere que distraian a súa muller. Acabouse.
Quero ir ás olimpíadas.
Podo gañar diñeiro e dárvolo.
E nuns anos, cando sexas vella para as piruetas?
É un home moi vello. E se quere deitarse comigo?
Claro que vas ter que deitarte con el.
Pero estarás quentiña e terás a barriga chea cando o fagas.
Non me fagas isto, mamá, por favor.
Tes que axudarme.
Levo toda a vida traballando para ti, Tatiana Donici.
Oxalá tivese eu esa oportunidade.
Oxalá non nacese nunca.
Eu penso igual.
- Tatiana, por favor. - Non quero verte.
- Por favor. - Se fose ti, fuxiría.
- O máis lonxe que poidas. - Tatiana, por favor.
- Tatiana, lévame contigo. - Non. Ódiote.
Por que dis tal cousa?
Non te despides de min?
Non!
Este poder é real.
Vino nas noticias de camiño ao baño.
Algo pasa en Arabia Saudita. As mulleres rebeláronse.
- E por que non o temos nós? - É nas rapazas novas.
Será por iso que xa non queren rapazas novas.
Bárbaro. Cando me trouxeron, eu era nova.
Pero non existía tal cousa.
E agora son vella? Que clase de putada é esa?
Máis lles vale que non o teña.
O primeiro sería fritirlles as pelotas a eses fillos de puta.
Fritídevos, fillos de puta.
Non imos ter ningunha axuda. Nin o poder.
Sabedes a nena xorda que nos trae refrixerios? Creo que o ten.
Que tes aí?
Nada polo que preocuparse. Non está ben da cabeza.
Veña, vai. Es a seguinte.
Estás ben?
- Está ben papá? - Si, vaise poñer ben. Creo.
E eu creo que estou algo máis bébeda do que pensaba, se che digo a verdade.
Vale.
Só quería dicirche que, se esquezo preguntarche polo teu día, síntoo.
Quérote moito e fágoo o mellor que podo.
- Si que estás bébeda. - Si, pero dígoo en serio. Quérote.
É que...
Deus, estou moi cansada. Non quero estar sempre tomando decisións.
Parece que me equivoco en todo.
Coma se non fose suficiente para todo.
- Tes marihuana? - Que?
Veña. Sei que ti e a Cat esa fumades. Non hai problema.
Cat é unha mala influencia. Non me parece ben que fumes marihuana.
- Oíches? - Vale.
Imos fóra?
Imos.
- Merda. Esquecín o chisqueiro. - Igual podo...
Pode que iso...
Alucinante. Moi ben, ruliña.
Grazas.
- Non sabía que facías iso. - Eu tamén fun nova, sabes?
Non che estou pasando isto.
Cres que dei a cara por min? Pola miña carreira?
- Sempre estás a falar do teu traballo. - Non. Escoita.
Eu non tiven unha nai que me coidase.
Tiven que coidar eu dela. Tiña que recollela do chan moitas noites.
Tiña que ser eu a adulta. Era eu a que se preocupaba.
O último que quero é parecerme a ela.
O que fixen, fíxeno por ti. Polo teu futuro.
E polo futuro de Matty e Izzy.
- Para protexervos. - Enténdoo. De verdade.
- Pero creo que ti non o entendes. - Vale. Axúdame a entendelo.
- Xa non tes que protexerme. - Ruliña, es miña filla.
- Voute protexer sempre. - Xa o sei.
Non se che vai da cabeza o que che pasou de nena.
E cres que necesitamos máis protección agora que cambiamos.
E non sabes o que se sente, por iso tes medo.
Detesto que sexas o rostro de todo isto.
Vas por aí dicíndolles a todos que é xenial,
pero estás finxindo.
Non o sabes realmente.
Non o tes. Non sabes o que se sente.
Pois quero sabelo.
Quero ver o mundo igual que o ves ti.
Vale. Pois non te enfades.
O martes,
fun correr e non me dei conta da hora e escureceu.
En vez de vir correndo, puiden vir andando na escuridade total.
Jos, non.
Non, estivo ben. Refírome precisamente a iso.
Agora podo correr cos dous auriculares.
E xa non poño as chaves nos dedos polo que poida pasar.
Non fago plans coas miñas amigas
para asegurarnos de que todas chegamos ben á casa.
Non me dera conta de que vivía cun medo constante.
Está claro que aínda hai cousas das que hai que ter medo,
pero sinto que peso 50 quilos menos
e son 50 veces máis rexa por ter esta cousa.
Sabes o que podería ser isto para Izzy?
Non vai ter que mirar para o chan cando pase un rapaz ao seu lado.
E nunca terá que preocuparse pola roupa que vai poñer.
Imaxinas o que é medrar con esa liberdade?
Eu quéroo.
Podes pasarmo?
Non o fixen nunca.
- Pero vino en Internet. - Vale.
Ao parecer, ti tes unha especie de gromos do nobelo que podo espertar.
- E se non funciona? - Funcionará.
Confío en ti.
Vale.
Non te movas.
Por favor, non diga...
Non te movas ou chamo os gardas.
Pásamo.
Iso non é posible.
Oín que si que se pode e necesito que mo deas.
- Podería matala. - Dá igual. Tes que pasarmo.
Que mo pases.
Sentade, hostia!
Zoia.
NO PRÓXIMO CAPÍTULO...
- Que demo é isto? - Ameazas de morte.
Nunca tiven problema en estar cunha muller poderosa,
pero eu non contaba con isto.
Este poder é unha oportunidade de ver a sociedade doutra maneira.
Esquecemos ser fortes.
Isto é unha guerra. Unha guerra para reclamar o que é noso.
- Fan probas da DOE. - Non é legal.
Ti e o teu equipo podedes rexeitar a proba
e marchardes cun permiso sen soldo.
Subtítulos: Antía López Cando
Supervisora creativa Paula Maneiro