ANTERIORMENTE...
Non ten problemas, pero non fala.
Unha alteración psicolóxica.
Ocorre en menores que teñen algún trauma.
Merecíao, carallo.
- Onde estou? - No convento Irmás de Cristo.
- Como te chamas? - Eva.
Quéroos mortos.
Mamá!
- Quero estar cando os matedes. - Non debes facer ningunha parvada.
Ndudi Okafor!
Ten unha historia que vai cambiar o mundo.
- Estannos espiando. - Non. É amigo meu.
Vou descubrir o que che pasou.
Tunde, esa historia era miña. Fai algo no que creas.
Chamáronme da CNN. Queren que faga reportaxes.
Este poder esténdese. Vai cambiar o mundo.
É o meu destino.
Vén por traballo?
Si.
- É taxista? - Non, traballo na tecnoloxía.
Hai unha conferencia en dous días.
Acabo de chegar de Lagos.
Aló todos falan das rapazas e da electricidade das mans.
- Viu algunha? - Non. Nin quero velas.
Aquí está prohibido.
Non é un problema para nós. Ademais, só son rapazas.
BENVIDOS
O PODER
- Onde estamos? Que zona é esta? - As Sulaymaniyah.
Detectáronse nobelos en mulleres maiores
e as rapazas poden activalos ou estimulalos.
Os médicos deron coa orixe da DOE ou descarga do órgano eléctrico.
Vén do nobelo, un órgano novo que se estende por detrás da clavícula
e que contén células en forma de disco: electrócitos e electroplacas.
Estes discos amontóanse pegados e crean unha carga eléctrica
ao empuxar electróns por estas células nunha dirección.
A carga libérase ao cambiar rápido a dirección do fluxo de electróns.
A descarga, chispa ou DOE pode vir de calquera parte do corpo,
pero cómpre práctica para poder creala.
Consellos de seguridade.
Coidado ao usar produtos eléctricos na casa,
coma torradoras ou teléfonos.
Xesús. Pensei que eras Verónica.
Perdoa, teño que darlles de comer aos polos.
É unha carallada que non nos deixen ter coitelas.
Coma se as necesitásemos. Se quixésemos facerlle dano a alguén...
ou a nós.
Avísame se vén a fulana esa vella e amargada.
Se me ve facendo isto, quítame o móbil. Outra vez.
Se te ve.
Iso é o que te fai especial, rula. Coma as anguías.
Sabes usar mellor o teu poder que todas estas rapazas.
Dun xeito que ninguén ve.
- Non ías darlles de comer aos polos? - Si, certo.
Que lista es. O metal é condutor.
Relaxa un pouco. Modo cautela, miña rula.
Recordas as anguías?
Usan a súa electricidade para controlar a mente da presa.
Conecta.
Intenta facelo andar.
- Arre demo. - Que pique no chan.
Faino voar.
Nena, sabes que os polos non voan.
Agora que estea quedo.
Non.
- Parece que hai que traballar niso. - Eva!
Que facemos aquí?
Temos un dos homes que matou a túa nai.
Afogárono vivo.
É o que merece por matar a túa nai.
- Pois xa está. - Non é certo. Eran dous.
- Roxanne, acabouse. - Que lle pasou ao outro?
- Entendido? - Papá.
Xa morreu un home.
- Eu creo que xa abonda. - Ai, si?
Fóra de aquí.
- Só digo... - Lisca xa.
- Merda! - Papá...
Fasme un favor?
Lévala por aí contigo a fin de semana e anímala?
- Papá... - Só é iso.
- Está todo pechado... - Só é iso. Faino.
Por favor.
Ola, son Tunde Ojo. Estou en Riad, en Arabia Saudita.
Aquí as DOE declaráronse ilegais hai pouco.
O país non deixa que entren xornalistas a informar do sucedido,
pero eu coeime cun visado de estudante.
Veño investigar como lle afecta esta nova lei á xente de Arabia Saudita,
ante todo ás mulleres.
Mira canto tempo o aguanta.
Mira, Amani!
Que fas?
As rapazas non poden facer iso.
Onde aprendiches?
Está a mancala.
As rapazas non poden facelo!
Síntoo.
Cando o ides entender?
- Para! - Cando?
- Por que ela non lle fai nada? - Ten medo.
Levántate!
Mahmud!
Déixaa!
Déixaa en paz!
Entra!
Lisca de aquí!
A electricidade é unha maldición.
Que vergonza!
Miña pobre.
Amal?
Halla ? Estás ben?
É a miña Amal. Axúdame.
Usou a electricidade das mans.
Un dos rapaces viuna e pegoulle.
- Vén a policía. - Vou convosco.
Quedade aquí, sen saír.
Xuntos podemos protexela. Ten que ir ao hospital.
Deixádenos vela!
- Usou a electricidade! - É unha nena!
Sacade a rapaza. Queremos vela!
Non ten vergonza. Non me toques!
Tranquilizádevos todos.
Chamaron a policía.
Xustiza para Amal!
- Que pasa aquí? Que ocorre? - É Amal.
Usouna na rúa, diante de todos.
Señoras...
Non gravedes!
Vén a policía para detela. Bloqueade a porta!
Non gravedes.
Parade!
Xa abonda.
Deixade de gravar!
Xa abonda! Liscade de aquí!
Mulleres, parade isto!
A policía marcha.
Xustiza para Amal!
Traede a Amal! Agora está a salvo!
Xustiza para Amal!
Con calma.
Amal!
Paciencia, por favor.
Deixade paso. Vana levar ao hospital.
Difundide isto!
Queda comigo.
A policía colleu medo e marchou.
Amodo.
Marcharemos convosco ata o hospital!
Estamos convosco.
Xustiza para Amal!
Difundide isto!
Mirádenos! Escoitádenos!
Este poder e mais o que vai facer no mundo...
- Isto é obra do demo, María. - Non, non tal.
Para nada, Verónica. A xente dixo iso da televisión, do rock and roll,
dos pantalóns...
- Isto é diferente. Non me fío de Eva. - Non te fías de ningunha.
Creo que mente sobre quen é.
E que? Xesús non dixo: "Viste o espido, alimenta o famento,
pero só se ten un carné válido."
Matou un polo.
Verónica, matamos moitos polos. E comémolos.
Esa rapaza chéirame ao chamusco. Esa rapaza...
Esa rapaza vai traer problemas. Acórdate.
Eu noto algo diferente nela. Algo especial.
Recórdame a ti.
Podería liderar.
Iso é o que me dá medo. Que tipo de influencia vai ser?
En canto pase a tormenta mañá, terá que marchar de aquí.
Os bos nunca che deixan quedar.
Podes quedar se queres. Ti demostra que é o teu lugar.
Vale. Vamos.
Ola, Rox.
- Que tal? Todo ben? - Ben, Rick.
Que tal? Todo ben?
- Tes carné? - Non o necesito.
- Cantos anos tes? - É filla de Monke.
Roxy, non...
Hoxe podes pasar, pero non quero problemas.
- Nunca traio problemas. - Vamos.
- Non entro se non sorrí. - Non te poñas así, Rox.
Veña. Sorrí para min.
Así non. Un sorriso de verdade.
Moi ben. Estás moi guapo cando sorrís.
- Vamos. - Non uses iso dentro.
- Ola. Que tomas? - Que tomas?
Un de cada.
- Vodka. Ricky. - Catro vodkas tónica dobres.
Sen alcol para Darrell.
Podo dicirche como funciona,
aínda que o tes ti. Son electricista.
- Non entenderías a mecánica. - Ti cres?
É complicado. Non todos o entenden.
Que fas, panoca? Paréceche gracioso?
- De que te ris? - De nada. Tranquilo.
E as bebidas? Aí están. Veña.
- Saúde. Mírame. - Miro, si.
Chopos, chopiños. Toma. Bébeos.
Estamos en directo no centro, onde bateron nunha rapaza
por usar a súa DOE.
Comezaron as protestas e hai multitudes nas rúas.
Veñen mulleres de toda a cidade.
As mozas non teñen medo de usar a DOE.
Americano?
- CNN. - A televisión?
Carallo.
Mirádenos! Escoitádenos!
Mirádenos, por favor. Escoitádenos.
Mirádenos! Temos algo que dicir!
Axuda!
Gas lacrimóxeno! Correde!
Toma.
- Estás ben? - Si. Non me pillou moito.
Non uses a camiseta, podería ter gas.
Tes que apartarte de todo isto, e rápido.
- Es xornalista? - Si.
- Vés con algún local? - Non.
Merda. Pois tes moito que aprender. Non é nada.
Si. Moitas grazas.
- Como te chamas? - Nourah.
Nourah, eu son Tunde. Tunde Ojo.
Non te afastes de min, Tunde.
Roxy!
Desculpade. Perdón.
- É ouro real? - Si. E vai tomar polo cu.
Roxy.
Estás ben, Rox?
- Estraño a miña nai. - Que?
Estraño a miña nai.
Xa, normal. Escoita, Rox.
Non vomites, cona. Se vomitas, vas para a casa.
Quero que volva.
Xa o sei.
Isto é unha merda, si. Síntocho.
Mira. Podes nifrar isto que che dou, Rox? Vaste sentir mellor.
Máis, por favor.
Dáme iso.
Vale, creo que xa chega, tía.
En fin, ti saberás, non?
Si, vale. Veña.
Vamos aló. Acabemos con isto.
Merda.
- O paxaro está morto. - É a túa oportunidade.
Levémolo para fóra.
Veña, fágoo eu.
Amosa o que podes facer, Allie.
- Agardade. Un momento. - Que?
- Que fai? - E eu que cona sei!
Santo ceo. Non o toques.
Os corpos funcionan con electricidade. Este só necesita que o arranquen.
Fai que latexe.
Que non te vexan.
Fai que te queiran. Fai que queiran seguirte.
Vide connosco!
Aquí arriba!
Que é isto?
Axuda!
Estou atrapada aquí!
Non me deixa saír!
Ven para dentro!
Está atrapada. Imos xuntas.
Rebélate!
Igualdade!
É alucinante ver este poder,
esta nova liberdade que pasa dunha man a outra.
Agora, en todo mundo,
espertou un xigante adormecido.
Hoxe pasará á historia coma o Día das Rapazas.
Eu desfágome da DOE en canto poida.
En serio? Isto acaba de empezar.
Quitáronme a miña filla porque son perigosa.
Iso é unha parvada. Non mancaches a ninguén.
Descubrino da peor forma.
Jason Wheelman, de 26 anos, como dato, meteume un dedo polo cu sen preguntar.
Así atopou o interruptor.
- Carallo. Vale. - Xa.
Se busco por aí, atoparei o botón de apagado?
Non. Só encherás os dedos de merda.
Por que credes que temos isto? Non ten sentido.
Cres que foi aleatorio? Unha coincidencia? Por casualidade?
- Supoño. - Vós non?
Non. Nin de broma. Veña.
Na tele sempre din: "Que puxemos na auga?
Que teñen os tampóns? Como chegamos a isto?"
Tratádesnos coma merda e aquí estamos.
- Aquí estamos. - Mira, témolo porque nos fai falta.
- Entón cres que é Deus? En serio? - Pode ser.
Haberá unha divindade que nos deixou soas todos estes anos, para que?
Para saber que somos iguais?
Hai unhas semanas dixo: "A cona! Tivestes unha oportunidade."
E agora pensa: "Merda. Teño que intervir para igualar as cousas. Vamos."
Creo que tes razón.
O mundo vai ser diferente para a miña filla.
Xa cambiou. Só hai que aproveitalo.
Grazas.
É que nin fala comigo. Está sulfurado.
Eran dous. Xa llo dixen. Non vai detrás deles?
- Non quere máis problemas. - E vai deixar isto así?
- Ten que ir amodo. - Queres tomar algo?
- Podo facelo eu. Por que non me deixa? - Vale, cabalón.
- Cres que non podo? - Bebe isto.
Aquí non, Rox.
Canto lle deches, Terry? Cago en todo, Terry.
Atrás! Dispersádevos ou disparamos!
Liberdade. Liberdade xa!
Avanzamos!
Atacade!
Vide, axudádeme. Usade as mans.
Quietos!
Rashid?
Fillo meu, ten piedade.
Só queremos pasar, fillo.
O ceo está aos pés de túa nai.
Baixade as armas!
Dáme a man.
Que facedes?
Queremos paralos, non matalos.
Por favor, axudádelles a baixar.
Vállame Deus. Non te movas tanto.
E por que non?
Máis rápido.
Un, dous, tres, un, dous, tres...
Probaches na conacha?
Non penso arrimar as mans á miña conacha nun tempo.
Seguro que acabo electrocutando a cona. E coñeceranme por iso.
Cando era nena, miña nai dicía que quedaría cega se tocaba esa zona.
Putas mentiras.
Fíxome pensar mal de miña avoa. Levaba anteollos para ler.
Agora quero probar.
Pois proba.
- Teño medo. - Non o teñas.
Vállame Deus.
Es unha fulana vaidosa agora?
Iso é, ruliña.
Isto é o que buscabas. Esta é a túa familia.
Vale, rapazas. Está chegando a tormenta. Todas para os dormitorios, por favor.
- Grazas. - Xa vamos.
Mírate. Relucindo a estas horas.
- É de tanto rezar. - Xa, rezar... Louvado sexa.
Estas candeas cheiran a tabaco.
Vamos, rápido.
Bulide, rapazas.
Pona xusto detrás da dela. Grazas, irmás.
"Nin poñas sobre nós sangue inocente..."
- Merda. Agarda. - Luanne.
Hostia.
Só tes que agarrala. Pasaralle nunhas horas.
Outra vez non. Merda.
Oe.
Que fas?
Teño medo.
- Non podes usar o teu... - Cala.
Atopa o teu camiño. Coma co paxaro.
Onde está o fallo técnico?
Onde está o curtocircuíto?
Vállame Deus.
Santo ceo.
- Non mires. - Eva matouna.
Deus bendito.
Que fixeches?
Foi impresionante.
Foi un milagre.
Fas facer que nos boten.
- Non me toques! - Xa cho dixen mil veces. Abonda.
- E se fose túa nai? - Roxy, tes que confiar en papá.
Por? Que fixo el por min? Eu non son vós.
Miña nai non lle importa tanto. Por que ía confiar?
- Tes que relaxarte. - Deixa de dicir iso.
- Perdoa. - Papá quérete moito, vale?
- Non é verdade. - Si tal. Es a súa favorita.
Por iso lle dá o negocio a Ricky?
- Quere protexerte. - Non o necesito.
- Xa o sabemos. - Falamos con el cando volvamos.
- Pero que vas facer agora? - Que vos importa?
Pronto irás á túa puta universidade.
Cos putos gavachos.
A que si? Podemos pasalo ben esta noite, si?
Imos divertirnos, vale? Por favor? Si?
- Si. - Si?
Vale, grazas. Que ben. Vou fumar.
Terry? Tel, dimo, por favor. Non penso facer nada, en serio.
Pero estoume poñendo tola ao non sabelo. Sabes quen é o Tony ese?
Tony Goujon. Son sincero. Sábeo todo o mundo.
- Xa se encarga papá. - Sóame o nome.
- O tipo da rúa Pelham? - Non, o de Goodwin's Court.
O do parque. O puto sitio aquel todo cotroso.
- Terry! - Cabrón.
Agarda.
Rox.
Si, teño o coche fóra. A choza non está lonxe.
Oe, vai por Ricky. Rox, hostia. Sabe o de Tony.
- Rox. - Agora volvo.
Oe, Rox! Esquéceo. Déixao.
- Cago na puta. - Que cona fas?
- Rox. Sácaa de aí. - Que lle dean. Sácaa ti.
- Non sabes conducir. - Parar e andar. É un puto kart.
Sae do coche.
Vale, xa te entendemos.
Vamos.
Tes unha moza atractiva, tío!
- A quen chamas? - A papá.
- Non o chames. - Cala, Darrell.
- Non chames. - Cala, Darrell!
Merda.
- Que é iso? - A ti que che parece? Senta.
- Parece unha pistola, tío. - Non colle.
Darrell, queres un tiro?
Xa chega.
Anímate, amigo. Veña.
Deixa de nifrar, Scarface. Hostia.
- Queres máis? - Si, un rápido.
- Rox, queres un pouco? - Si.
- Xa tomou. - Que tome. Tranquilo, cona.
- Máis. - Ti mira para a calzada.
Meréceo.
Para de gravar.
Déixao en paz.
Que fas?
Apártate dela!
Hostia.
Está comigo!
Deixádeo!
Deixádeo. Está comigo!
Tes que erguerte.
Agora vai para a casa. O teu traballo é mirar. Só podes mirar.
Non podes participar. Poderiamos estar mortos os dous, sabes?
Vin, son Tunde Ojo. Teño algo para ti.
- Onde estás? - En Riad. Protestando coas mulleres.
- Non vas crer o que gravei. - Sae de aí.
- Non é seguro. - Xa. Pero mándoche o que teño.
Non mandes nada. Non quero o teu sangue nas miñas mans.
Escoita, estou ben...
- Vai a un lugar seguro. Logo falamos. - Vin, pero...
Merda. Non quere os vídeos mentres estea no país.
Teño que saír de aquí.
Imos polas túas cousas. Lévote ao aeroporto.
Miraron a maleta, as cousas e as cámaras. Estaba todo revolto.
Queren as gravacións.
- Pode que non che deixen voar. - Como? Por que?
Temos que atopar outra maneira de que saias.
Hostia!
Non podes ir en avión.
Era o único xornalista. Igual por iso veñen por min.
Este apartamento é dunha amiga. O edificio leva baleiro un tempo
e estaremos ben se pasamos aquí a noite.
Queres subir os vídeos? Subindo...
Miña irmá coñece unha doutora estadounidense.
Vou ver se te pode levar á fronteira con Xordania.
Ola, Nadya. Escóitasme?
Ola, son Ndudi.
Agora non podo atenderte, pero deixa unha mensaxe.
Adeus.
Grazas. Por todo isto.
Moitas grazas.
Oe, se necesitas axuda para saír de aquí, axúdoche.
Levas aquí 24 horas e xa coñeces o meu país?
- Lin sobre el. - Liches?
Nótase que es un xornalista de primeira.
Esta noite, loitabas pola liberdade.
Quero cambios, si. Pero non loito para marchar.
Medrei en Xida.
Meu pai mandoume a Exipto de nena e alí puiden estudar.
Quería ser diferente. Quería que todas as mulleres tivesen o mesmo ca min.
Pero amo o meu país.
Síntoo moito.
¿Como te sentes cando o resto do mundo
che di como é vivir no teu país?
A mala sorte que tes. A pesar de non saberen nada.
- Resúltame algo irritante. - Iso é: "Algo irritante."
Crías que ías salvarme?
Xa chegou o coche.
Hostia puta.
Veña, amor, vamos.
- Quen carallo es? Que queres? - Só veño saudar.
Coñézote de algo, verdade?
- Onde te vin? - Son a filla de Bernie Monke.
Mataches a miña nai.
Quen era túa nai?
Recórdamo.
- Merda. - Hostia.
Vamos! Non a toques.
Se espertas os veciños, rómpoche o puto brazo.
Para.
Vale.
Non fun eu. Eu non o fixen.
- Podo dicirche quen foi. - Eu vinte. Estaba alí.
Xa abonda. Marchamos.
Ves isto? E se cho poño na puta boca, mamalón? Ven aquí!
- Dáme iso xa! - Terry, deixa iso!
- Ven aquí! - Déixao!
Merda.
- Sube ao puto coche! - Rox!
Rox!
Roxy. Rox. Veña, vamos. Sube ao coche.
Vamos!
Arranca, hostia.
- Non, non funciona. Non funciona! - Móvete, Darrell!
Está fodido!
Merda!
Podes parar?
- Veña. - Papá?
Arranca!
Terry?
- Terry? - Estamos conducindo.
- Papá, estamos de camiño. - Terry?
Xa imos. Terry está ferido.
- Déixao. Déixao, Darrell. - Non. Non, Ricky.
- Por favor. - Está ben. Xa imos.
Darrell, cólleo polas pernas.
Cólleo polas pernas. Méteo na casa.
Papá!
Papá! Oe, papá!
- Vállame Deus! Onde estabades? - Cago en Roxy. Foi culpa dela!
Podería facelo.
Foi moi gracioso. Teño moita fame.
Eva, ven aquí.
Eva, hai repercusións.
Non podes usar a túa electricidade baixo o meu teito. Tes que marchar xa.
Xa non podes dicirnos o que temos que facer.
En Arabia Saudita, para as mulleres de todo o mundo,
é o amencer dun novo día.
Novas liberdades. Novos privilexios. Novas habilidades.
Unha consecuencia do novo poder.
Pero esta liberación non será de balde.
É unha lei da natureza: por cada acción hai unha reacción.
Debemos ser mellores que a nosa natureza.
Para os comprometidos coa igualdade de toda a humanidade,
a misión debe ser asegurar
que o prezo dese novo amencer non sexa demasiado alto.
E creo que podemos. Creo na nosa xenerosidade inherente.
Teño esperanza nese resplandecente renacer máis aló da súa mera existencia.
NO PRÓXIMO CAPÍTULO...
Ao poñerte á fronte desta cousa, convertícheste na súa cara.
Deus, xa non sei nin quen demo es.
Subíuseche a fama á cabeza.
Se te pos no meu camiño, acabo coa túa carreira.
Ti víchelo cos teus ollos. Iso non pode ignorarse.
O poder é real.
Mandaron marchar a todas. Dixeron que podía quedar contigo.
Sinto que quito 50 quilos
e son 50 veces máis rexa por ter esta cousa.
Non te movas.
Sentade todas, hostia!
Subtítulos: Antía López Cando
Supervisora creativa: Paula Maneiro