VOO TF564 GRAVACIÓN A BORDO
- Non podo respirar. - Xa case estamos. Relaxa.
- Ten que sentar. - Síntoo. Dálle medo voar.
Entendo. Empezamos a baixar. Teñen que sentar.
- Non me toques. - Señor!
- Amor, intenta axudar. - Aparta.
Reláxese, por favor.
Meu Deus!
O PODER
Sabemos seguro
que o piloto activou a alerta ás 5:48.
Cando o avión empezou a descender,
desviáronse para a aterraxe de emerxencia, pero ía moi baixo.
Hai moitos falecidos.
Deus! Sabemos por que ocorreu isto?
Pola transmisión do piloto, cremos que foi un fallo eléctrico.
Merda. A prensa.
Contacta cos medios. Que non dean nomes ata informar as familias.
- Hai que facer declaracións xa. - Tranquila. Xa se encargan os meus.
- Daniel, podo xestionar eu isto. - Xa, pero levas moitas horas en pé.
Vai descansar, si? Encárgome eu deste desastre.
Ti coida dos teus. Moi bo traballo. Vale. Vamos.
Gobernador, algunha declaración?
A ver, soa a que me quere axudar, pero por que sinto que me están fodendo?
Porque é a especialidade da xente como Daniel.
Está ben.
Sabes o vídeo de Nixeria coa electricidade?
Había algunha adolescente no avión?
Os superviventes están no hospital. Vamos.
IRMÁS DE CRISTO CONVENTO
RAPAZAS CON ELECTRICIDADE?
- Ola. - Tunde, son Vin Sena, da CNN.
Un momento, desculpe. Dixo da CNN?
Si. Vimos o vídeo das rapazas coas descargas.
Comprámoslle o que ten e contratámolo para facer máis.
Non sei que dicir.
- Tunde, nós... - Perdón. Creo que se equivocou de número.
Cando tes o exame de empresariais?
- En tres semanas. - Só tres.
- Tes moito tempo. - Non.
Os teus compañeiros estudan xa.
Ti, en cambio, andas vagando por aí gravando merdas e a pobre rapaza...
Obrigárona a ir para a aldea. A xente di que é unha aje.
Enfádaste comigo? Awon, rapaz. Pensas que es alguén, abi?
Queres acabar coma teu tío, que foi para o cemiterio ben novo?
Vai sendo hora de seguir adiante.
Esquece o de ser xornalista.
Tunde.
Deixa a Ndudi e a familia en paz.
Xa nos avergoñaches bastante.
Hoxe non.
- Hoxe non. - Que?
Rapazas, non.
Xa avisaron a teus pais.
Que raro.
Síntoo.
Que carallo fas?
- Oe. - Que merda pasa?
- Non che deixou ir no bus? - Non.
Dixo: "Todas as rapazas, fóra."
Chispas nos cóbados, coma as motoserras.
Cóbados?
O bus ía baleiro, había tres rapaces.
- Vémonos despois. - Vale.
- Jos, ola. - Ola.
Viñas con Cat outra vez?
- Sabes que o ten, ou? - Si?
Viches o vídeo no que unha esbirra?
- Mentes. - Meu Deus. É a hostia.
Que vas facer despois?
Quedei con Cat. Véxote o venres.
- Claro. - Ola.
- Estás ben?
Puiden baixar do bus, pero non sabía o que pasaba.
Non, ese tío está tolo.
Estaba pensando eu...
Que fas despois? Queres quedar esta noite?
- Teño plans con Cat. Síntoo. - E o venres?
Si, vale. Viches o vídeo da rapaza que o esbirra?
- Non pode ser. - É a hostia.
Atención, Instituto South Seattle. Suspéndese a primeira hora.
Ide todos á vosa aula de titoría.
O máis rápido posible!
Estupendo. Moi ben, imos sentando. Sentade, por favor.
Oín que lle pegou.
Imos deixar isto aberto.
- Vale, sentade xa. - É todo moi raro.
Recibimos unha directiva da oficina do gobernador
sobre os rumores que circulan acerca dun problema
que poden ter algunhas das rapazas do instituto.
É sobre esas descargas eléctricas repentinas e imprevisibles.
Isto non vai ser un problema para ninguén.
Isto é pola seguridade de todo o profesorado e o alumnado.
Se o tedes,
podo pedirvos por favor que vos identifiquedes?
Levantade a man se coñecedes a alguén que o teña.
- Sr. Ellis, veña, home. - Isto hai que facelo.
Vállame Deus.
- Taylor White teno. - Vaia trola.
- Taylor, ven, por favor. - Ven aquí.
Rompemos hai unha semana. De que vas?
- Eu téñoo. - Ashley, grazas.
Brie Diaz tamén o ten.
- Angel dixo que o tiña. - Está cabreada comigo.
- Isto é unha parvada. - Eu tamén.
Fóra.
Cat Cole e Jos Cleary-Lopez téñeno.
Vamos, rapazas.
Deixade todo.
Delatora.
- Alguén máis? - Señor, é absurdo. Non pode facer isto.
Que non marche. Gardas.
Parádea.
Mirade cara a adiante. Veña. Aquí non hai nada que ver. Seguimos.
Isto é unha merda!
Bulide. Movédevos, veña.
46 pasaxeiros e unha auxiliar de voo.
Eses sobreviviron ao accidente.
- Non podedes prohibirmo. - Enténdoo.
Non, non entende. A nena ten 12 anos e retédela sen ningún motivo.
Quero vela agora mesmo.
- Sr. Kelly, reláxese, por favor. - Que fan aquí os da Federal?
- Quero saber onde está Makayla. - A súa filla está ben.
Está recibindo tratamento e deixarana ir cando non sexa unha ameaza.
Ameaza de que?
Os pasaxeiros din que a súa filla provocou o accidente a bordo.
Ten 12 anos, non é unha maldita terrorista.
- Vai todo ben por aquí? - Isto é cousa do FBI, señora.
Son Margot Cleary-Lopez, a alcaldesa. Pensaba que o accidente era cousa da NTSB.
A menos que non saiba algo e houbese actividade criminal.
Doutor Schultz vaia á sala de operacións número tres.
Onde combateu?
En Afganistán.
- Grazas polo seu servizo, señor... - Kelly. John Kelly.
Sentamos?
- Que tal ten o brazo? - Ben. Estou ben.
- Quero ver a miña filla e estes... - Chámase Makayla?
- Seguro que ten moito medo. - Xa, enténdoo. Eu teño tres fillos.
Mire, ela non fixo nada malo. A ver, ela non quería...
Eu nin sei o que pasou de verdade. Dálle medo voar e entrou en pánico.
É boa nena. Non mancaría a ninguén.
Escoite, vou descubrir o que pasa.
Mentres, faime vostede un favor?
Se molesta a eses axentes,
seguro que non lle deixarán ver a súa filla hoxe,
así que estea tranquilo ata que eu volva.
- Así será. - Si? Vale.
Helen, necesito ver a Makayla Kelly.
Os federais non lle deixan vela nin a seu pai.
Vale. Pois imos evitalos.
Ola. Vai todo ben?
Si. Coñeces a alguén que traballe en illamento?
Os federais bloquean o acceso e necesito falar con alguén.
Si, claro. Falarei con Tash.
Tash? A túa ex?
Vale. Bárbaro.
Lázaro ergueuse.
Louvado sexa.
Non pasa nada, nena. Ninguén che vai facer nada aquí.
- Onde estou? - No convento Irmás de Cristo.
Eu son a irmá María. Como te chamas?
- Eva. - Boa elección.
Son frescos.
Cultivamos a nosa comida
e facemos xabón con algas para pagar o que precisamos,
que é cada vez máis desde que comezamos a acollervos.
Chegan rapazas coma ti todos os días.
Rapazas coma min? Que tipo de rapaza son?
Rapazas que non teñen onde ir.
Xa as coñecerás. Están na residencia.
Atopamos isto na túa mochila.
- Mirastes as miñas cousas? - Pois si.
Non aceptamos drogas, alcohol nin armas.
Es crente?
- Falo con Deus cada día. - Non me digas.
E el contéstache?
É ela. E si, contesta sempre.
Que sorte ter tanta fe.
Eva, alégrome de coñecerte.
Non te atopei na estrada por casualidade.
Descansa todo o que queiras, por favor.
Deica logo.
Vas quedar mirándoa así?
Irmá Verónica!
Oe! Que, nunca viches darlle un ataque a unha rapaza?
Parece sorprendente, pero non hai probas de que se manipulasen os vídeos.
- Outros cren que é unha aplicación. - Ou pistolas paralizantes. Será iso.
Podería ser cousa dun videoxogo?
Hoxe, escoitaremos opinións
e análises de expertos no fenómeno: a loiada das rapazas eléctricas.
- Que? - Oe, ti. Aparta.
...ver o que os rapaces levan semanas vendo,
temos os vídeos máis actuais.
Será unha loiada? Decidan vostedes.
As seguintes imaxes poden resultar angustiosas.
Miren.
Meu Deus.
Cabrón.
Vamos!
Vale.
Non miran o aumento de violencia...
Oe, podes apartar?
...ou o colapso das forzas de seguridade.
Indican que isto podería ser algo bo. Vaia parvada.
Tedes esa cousa?
Si, todas. Ou a maioría.
Por iso estamos aquí.
Agora teno todo o mundo? Somos todas especiais?
Ningunha fai o mesmo ca ti, querida.
- Os donativos de roupa. - Xenial.
- Que ninguén me toque! - Apartade.
Rapazas, todas fóra agora mesmo. Reunión familiar.
Chegounos información de que o problema que notificastes algunhas
sobre os vosos dedos e as chispas
está estendido polos Estados Unidos e incluso fóra.
Parece que esta mutación é extremadamente perigosa.
Creo que o desafortunado suceso co polo,
do que volverei falar, demostrou ao que nos enfrontamos.
Isto é pola nosa seguridade. Se o digo, liscades.
Nada de electricidade. A traballar!
Vamos!
Veña. Vamos, rapazas.
Todas as primaveras e veráns Necesitamos outro neno feliz
Voa, Liza, voa Voa, Liza, voa
Isto é necesario?
É por precaución, ata que saibamos o que é isto.
Hai moitos rumores e poucas respostas.
Xa. Entón ti e Rob coñecéstesvos en Médicos Sen Fronteiras?
Si. Estivemos seis meses en Camboxa ao acabar a carreira.
Di que iso cambiou a súa vida e a súa visión da medicina.
Si, e a miña. Agora poño as cousas en perspectiva.
Vale. Os axentes revisan cada 20 minutos, así que atenta ao tempo.
- Grazas outra vez. - De nada.
Makayla?
Ola. Son Margot. Son a alcaldesa de Seattle.
- Quero ver a meu pai. - Falei eu con el. Está arriba.
Por que non podo velo? Hai problemas?
Non. Non hai ningún problema.
Eu vin para descubrir o que pasou.
Xa lles dixen que eu non fixen nada.
Detesto que se mova o avión. Sinto que vou morrer.
Á miña filla Jos tamén lle daba medo voar.
Recordas algo do que pasou?
Iso axudará a aclarar as cousas e así poderás marchar.
As mans.
Comezaron a doerme hai uns días.
Sabes cando tocas a roupa nunha secadora e recibes unha descarga?
Estaba moi nerviosa por ter que voar
e meu pai deume Benadryl para durmir.
O avión comezou a moverse. Espertei e tiña moito medo.
Custábame respirar e unha rapaza comezou a dicir que puxese o cinto.
A auxiliar de voo?
Entón, comezaron a doerme as mans outra vez
e ela estirouse para poñerme o cinto.
De súpeto, a manta estaba ardendo.
Todo o mundo berraba. Comezou a voar todo e o avión...
Xuro que non quería mancar a ninguén.
- Rula... - Non sei o que fixen.
Non pasa nada. Solucionarémolo. Non te preocupes.
Tranquila.
- Dígalle á señora que o sinto. - Que señora? A auxiliar de voo?
Creo que a manquei.
Cría que non quería poñer o cinto.
Pero despois parecía ter un ataque e agarreina.
Non quería que se golpease na cabeza.
Vostede viuno? Como prendeu lume na manta?
Non, non vin nada. Foi todo moi rápido.
Ela quería empurrarme e tiña as mans aquí.
Despois houbo unha especie de sacudida.
E doeume moito, pero despois pasou.
Foi unha puta barbaridade.
Non podo explicalo. Eu creo que mo pasou a nena.
Entre as dúas estrelamos o avión.
Vamos, alcaldesa. Acabouse.
Esta sala é só para persoal autorizado.
Meu Deus. Rob, non vas crer o que...
É por Jos. Temos que ir ao instituto xa.
Por que? Que pasa?
Grazas por vir tan rápido.
- Sei que está ocupada... - Jos.
- Jocelyn Cleary-Lopez. - Jos.
- Xesús. - Jos?
- Mamá, estou aquí. - Vállame Deus!
- Por Deus. Estás ben, amor? - Que demo pasa aquí?
- Si, ben. - Señor.
Que fas aquí? Pensaba que ía vir papá só.
Os dous estamos preocupados.
Que nos axude túa nai.
Ten que axudarnos.
Que fas, Joe?
Viñeches cear á nosa casa e tratas as rapazas de delincuentes?
Que pasa? Estás enfermo? Non tes humanidade?
- Había que facer algo. - Hostia bendita.
Quítalles esas putas merdas ou amárrochas a ti ao pescozo.
- Escoitas? - Si.
Se todas estas rapazas non están con seus pais na casa nunha hora,
vas ter un problema.
- Si. - Vai ir todo ben, vale?
Vale.
Sei que algunhas rapazas poden dirixilo ou controlalo mellor.
Saben a que lle queren dar e con que intensidade.
- Vale. - Pero eu...
O meu non funciona así.
Vale. E como funciona?
- Vedes? - Oe, coidado.
Isto?
Pois este convento é máis raro que o carallo.
Estabas moi mal. Case morres na estrada.
Sabes? Necesitas que te vexa un médico.
Pero o venres hai tormenta, así que terá que ser despois.
Non poderá entrar nin saír ninguén.
Podo marchar?
Que sexa antes desta noite. Despois imos pechar todo.
Tes que ir pola oficina e completar os formularios.
- Hai que rexistrar as rapazas. - Diso nada, monada. Nada de rexistros.
- En canto teña zapatos, marcho. - Por nós, como queiras.
Non atoparás nada.
Temos voto de pobreza.
A irmá Mónica, santa patroa dos nenos descarreirados.
Senta, Eva. Non quero problemas.
Nada de policía. Só quero falar.
A irmá Verónica pode ser moi dura, pero prométoche que é boa muller.
Ten feito cousas alucinantes.
MONXAS REBELADAS CAUSAN PROBLEMAS NA COSTA DE CAROLINA
SIDA: INVESTIGACIÓN, NON HISTERIA!
DEREITOS HUMANOS PARA HOMOSEXUAIS
Non parece moi católico.
Non o é. Somos monxas de corazón.
Irmás de Cristo de corazón, pero non na igrexa.
Cando era máis nova, decidín vivir a miña verdade.
Díxenlle á miña familia: "Son así.
Son unha muller, non o home que pensades que son."
Botáronme fóra.
Sen familia. Perdín o traballo.
Quedei na rúa
e Verónica atopoume
e guioume.
Pero foi excomungada pola súa amabilidade.
Todas esas mulleres foron rexeitadas
ao loitar pola xustiza e polos débiles.
Se loita pola xente, por que se opón ao da electricidade?
Verónica é revolucionaria,
pero este poder é unha crise de fe.
E preocúpase. Sabe as consecuencias que comportan os cambios.
Ten paciencia e queda aquí.
Monxas rebeladas e rapazas descarreiradas.
Ves? Díxenche que atoparías o teu lugar.
Pero iso é posible?
Igual é contaxioso. Pode que tocase algo ou a alguén.
Entón isto é un virus? Que raio dis?
Falan diso nas redes e din que é unha loiada.
Houbo lumes e cortes de luz. Avisei a Dandon.
Xa o sei.
Deus. Non podo crer que lle pase isto á nosa pequena.
Non pasa nada. Vai estar ben.
Non. Mira a rapaza do avión, encerrada coma un extraterrestre, facendo probas.
Non quero que o mundo use a nosa filla como rata de laboratorio.
- Non creo que vaia ser así. - Como o sabes?
Se hai 50 só no instituto, bota contas.
Son centos de milleiros de rapazas pasando polo mesmo.
Temos que axudala, e discretamente.
Chamas o terapeuta que viu Matty o outro verán?
- Como se chamaba? - Falarei con Helen antes de que saia.
- Como vai saír? - Non vai ser sempre un segredo, Rob.
- Chegará á política. - Non fagas iso.
O que?
Non uses a voz de alcaldesa comigo.
- Non son o inimigo. - En serio queres discutir polo meu ton?
- Iso é o que queres? - Non estou discutindo por iso.
- Grazas. - Oe.
A anguía é un animal único
que produce descargas eléctricas mortais.
- A túa familia. - O nome de "anguía"...
- Dáme o mando. Estaba vendo iso. - Pobres mamá e papá.
A súa filla favorita colleu unha ETS dunha anguía.
- Que é unha ETS? - Dáme o mando.
- Matty. - Que fas?
Solta.
- Que foi iso? - Matty. Estás ben?
Jos, que pasa?
Foi sen querer. Foi un accidente. Só ía coller o mando.
Matty. Déixame velo.
Déixame ver. Quero ver.
- Está ben? - Que lle pasou no ollo?
Margot, dille a Frank que pare diante. Imos ao hospital.
- Foi sen querer. - Non vai pasar nada.
Todo vai ir ben. Calma.
Vamos, Ndudi.
- Que fas aquí? - Ola. Só quero falar.
- Por favor... - Non podo saír.
Non deberías estar aquí. Se nos ve a miña avoa, estamos acabados.
Xa o sei, pero é que...
Ndudi, síntoo moito. Perdoa.
- Síntoo moito. É que... - É que que?
É que... Necesitaba verte.
Ofrecéronme traballo na CNN.
- Espera, Ndudi... - Estou cabreada.
Tunde, esa historia era miña. Atopeina eu.
Ti nin quixeches vir.
Andabas por aí con Adunola.
Inventando parvadas sobre non sei que temas.
E puxeches a miña cara
en Internet para que a vexa todo mundo.
E agora vés pedirme consello?
- Estaste rindo de min, abi? - Non, Ndudi.
Este é o meu consello: fai algo no que creas por unha vez.
Sé un home, Tunde.
Ndudi, non sei o que quero facer.
Ese non é problema meu.
Ndudi.
Ndudi. Entra.
Que fas aquí a estas horas da noite?
Marcha.
Pero vas marchar? A mamá e a papá vailles dar algo.
Esta é unha oportunidade única.
Chamáronme da CNN. Queren que faga reportaxes.
Reportaxes? Tío, se só te gravas a ti mesmo.
Teño acceso a xente e a sitios aos que outros reporteiros non teñen.
Papá non che vai deixar volver á casa.
Abandonas a escola e todo.
Iso é o que el quere. E o que eu quero?
Dami, ten razón Ndudi. Teño que ser un home.
Estou malgastando a vida.
Sobre todo, estudando o que non me interesa,
cun traballo intragable e sen rapazas atractivas.
Entendo a maior parte do que dis. Pero o das rapazas?
- Non están tan mal. - Dami, este poder esténdese.
Vai cambiar as cousas en Nixeria
e en todo o mundo de formas inimaxinables.
Isto é unha animalada. Dami, Alá estame a indicar o camiño.
É o meu destino.
- Moi preto do ollo. - Oe, Jos.
REVISA OS PEITOS
Gústanche as tetas?
Xa os coñeces. Sempre pelexan.
Vale, si.
Si, xa o sei.
Amor, xa están os resultados.
Boas novas. Ten ben os reflexos.
Pechou rápido a pálpebra e só hai danos na pel.
- Menos mal. - Pero... Sei que hai un "pero".
Creo que o ten ben,
pero consultade cun cirurxián plástico o estado do seu ollo.
Podería estar afectado.
Por Deus.
- Moi ben. Moitas grazas. - Grazas.
Doutor Stevens, vaia a coidados intensivos.
Non pasa nada. Todo vai ir ben.
Agora solucionan case todo cos enxertos.
- Seguro que se pon ben. - Si.
Amor, un momento. Volvo agora. Tash, que tal estás?
- Ola. - Que tal? Canto tempo.
Si. Véxote moi ben.
Foi sen querer.
- Sei que foi un accidente. - Déixao.
Deixar o que?
Non finxas que somos íntimas e que es unha supernai.
Non finxo nada.
Pasamos máis tempo xuntas hoxe ca nun ano.
Porque agora son un lastre na túa vida perfecta.
Jos, iso non é certo. Eu quérote.
Sinto non pasar tanto tempo contigo.
Cría que ti non querías pasalo comigo.
Que?
Vállame Deus. Por que fala de min?
Jos, ven. Imos buscar respostas.
Amor, está ben. Fan moitas destas cada día. Veña.
Jos, tes que estar o máis queda posible, vale?
- Mamá! Papá! - Sácaa. Xa!
Mamá!
- Podes volver poñelo? - Si.
- Entón está ben? - Mira isto.
- Que é iso? - Ves iso?
Non lles sae das mans, sae de aí.
Oínllelo a compañeiros doutros sitios, pero non o vira.
Chegaron casos de rapazas con queimaduras.
Pois Jos emitiu unha chispa ao pasar polo escáner.
Estragou a máquina, pero temos esta preciosa e clara imaxe.
Tecido muscular estriado, e conecta cos nervios da espiña dorsal
nestes puntos, aquí e aí.
Son células marcapasos? Coma o nó sinoauricular?
- Iso explica o impulso eléctrico. - No meu idioma?
- É un órgano. - É un órgano novo.
Si. Un que xera electricidade.
Iso é incrible.
Non. O corazón, os ollos, o cerebro... Todos xeran electricidade.
- Pero a diferenza é que este só fai iso. - De onde sae?
Se fose só unha rapaza, sería unha mutación aleatoria.
A natureza dá moitas sorpresas, xa o sei, pero son centos ou milleiros.
Podería ser un cambio xenético que se activou.
Algo que estaba aí latente e agora...
E por que pasa iso?
Será algo da contorna, ou?
- Polución, contaminación do solo, estrés. - Supervivencia.
Si.
Meu Deus. Un momento.
Entón, segundo vós, ou fomos nós os que lles provocamos isto
ou desenvolvérono por necesidade.
Ola. Liña privada de Dan. Deixa unha mensaxe ou chama á asistente.
Que cona pasa, Margot? Ti sabes que hora é?
Isto é acoso.
É un órgano. As rapazas desenvolven un órgano novo.
Están evolucionando. A electricidade, os lumes, o avión...
Non fixemos nada. Debemos destinar máis recursos.
- Cálmate, vale? Respira. - Non me mandes calmarme.
Podería ser contaxioso.
Como vai ser contaxioso? Non é evolución?
Pero a nena do avión, Makayla Kelly,
contaxioullo á auxiliar de voo.
Como sabes iso?
Interferícheste na investigación do FBI?
Es un fillo de puta. Sabíalo todo e non me dixeches nada?
Non llo dis á xente?
Non teño obriga de compartir información reservada.
Reservada para quen?
Hai xente en Washington moito máis lista ca nós
trazando plans.
Ninguén quere precipitarse e causar o pánico.
Agardaremos polas respostas.
Non. Ti estás recadando fondos para a campaña do Senado
e quedarías sen posibilidades.
Daniel, isto é máis grave ca unha campaña.
Temos que preparar os pais e as rapazas.
Teñen que saber o que pasa.
Pero non sabes o que pasa co mensaxeiro? Recordas o da COVID?
Non penso poñer a cara e ser o albo dos cabreos.
Agardaremos a ver o que di Washington.
Mentres tanto, non nos poñamos histéricos e conteñamos os sentimentos.
Encántache poñerte diante das cámaras cando podes quedar de heroe.
Pero cando poderías servir de consolo,
cando poderías axudar a que a xente non se sinta mal e soa,
es un covarde.
Non me toques os collóns, Margot.
- Xa te aviso. - Si? Pois eu tamén.
- É todo falso. - É unha loiada.
Son noticias falsas.
Recompilamos información, pero parece que é falso.
Listo. Grazas.
Grazas.
- Lista? - E ti?
Sinto que teñas que pasar por isto despois de todos os esforzos.
Foi a túa promesa cando comezamos este camiño xuntas.
Ti e máis eu neste fodido mundo da política.
Imos causar sensación porque facemos o que hai que facer.
- Si que é fodido. - Pois dálle lume.
Hostia. Eu trouxen flocos de millo.
Vale.
Bo día.
Levamos unha semana de moita axitación e estrés nesta fermosa cidade.
Sei que moitos estades preocupados polos rumores
e o que pasa nos institutos.
Moita xente con moito poder está a dicir que é todo unha loiada.
Rexeitan as probas que vemos e oímos.
O certo é que isto non é ningunha loiada.
Veño falarlles como alcaldesa, pero tamén quero falar como nai.
Teño dúas fillas fermosas e non sei o que pensarán vostedes,
pero eu non quero que os políticos tomen decisións
sobre o corpo das miñas fillas.
No pasado, todos vimos o que pasou cando non se lles deu ás mulleres
información sobre os seus corpos.
Todas vimos ou sentimos esa etapa de vergonza
e desesperación.
Abortos ás agachadas, adolescentes sen recursos forzadas a dar a luz,
vítimas de violacións con medo a falar
e nais sufrindo o posparto en silencio.
Xa abonda de ocultarnos.
Isto é todo o que sabemos.
O tema da electricidade que teñen as adolescentes non é un virus.
Contouche que ía facer isto?
Os médicos detectaron a presenza dun órgano novo
preto da clavícula das rapazas.
Aparece de forma natural en rapazas de 12 a 19 anos
e parece que se pode transferir.
Este órgano imita os impulsos eléctricos do corazón, aparentemente.
Non sabemos por que pasou isto.
Non coñecemos o alcance nin o propósito deste poder.
Enfrontarémonos xuntos a estas preguntas nos próximos meses.
O mundo que coñecemos nunca volverá ser o mesmo.
...producen electricidade...
- ...órgano composto... - ...milleiros de electrócitos.
As células acumulan electricidade e logo sóltana.
Só afecta as rapazas de entre 12 e 19 anos.
Só as rapazas, por sorte.
É un órgano que só se vira en peixes eléctricos ata o de agora.
Pois só é... Pois... Seguimos.
É crucial apoiar estas rapazas.
Encerraranse se cómpre.
A pena capital.
Tranquilizantes.
Actívase a lei marcial.
Hai que actuar.
Subtítulos: Antía López Cando
Supervisora creativa: Paula Maneiro