Oe. Ti.
Esperta.
Feliz aniversario.
Feliz aniversario. Que hora é?
Cedo. Perdoa. Quería ir correr antes de traballar.
Si, suaches.
Teño un día de tolos.
Quería dicirche algo en persoa antes de que marches:
quérote.
- Esta noite imos beber viño. - Si?
Falaremos de cousas de adultos. Nada de traballo nin dos nenos.
Grazas a Deus.
E despois imos foder.
Como dis?
Vale, librareime dos pequenos e depilareime logo.
Gústame moito ese plan. Pero eu quérote aínda máis.
- Que? - Deus.
- É unha broma? - Que carallo pasa?
- Que pasa? - A alarma!
Jos, que pasou? Meu Deus. Estás ben?
Non me toques.
Non pasa nada. Coidado. Atrás, querida.
Oímos a alarma. Hai lume?
- Xa non. - Estamos ben. Grazas, Frank.
Por que berra a casa?
Jos quixo queimala.
- Rabia de adolescente. - Cala, Matty.
Vale, non pasa nada. Está todo controlado.
Preparádevos. É tarde.
- Nada? Isto parece Chernóbil. - Es un pouco esaxerado.
- Jos, que pasou? - Non sei.
- Podemos falar no meu idioma? - Amor, canto levamos casados?
Vinte anos? E non entendes? Non tes o Rosetta Stone?
Non ten tempo. Está ocupada bicando bebés e cortando cintas.
Oe, Jos. Non lle fales así a túa nai.
A ver, dime. Que che pasa?
É Helen. Perdón.
- Xa. - Perdón.
Non pasa nada.
- Espero que sexa importante. - O mundo está en chamas.
Tes que vir. Agora.
O PODER
Os servizos de emerxencia non poden facer máis horas extra.
Temos que avisar a alguén con cartos.
- Chama o gobernador. Que máis? - Puget Sound Energy.
Apagóns, redes queimadas, cadros da luz... E non fallan os equipos.
Que o comprobe alguén externo, por favor.
Outro incendio en Beacon Hill. Restaurante familiar.
O xefe di que está controlado, pero chegou a un edificio de vivendas.
Tres mortos e varios desaparecidos.
Outra adolescente. A familia insiste en que foi un accidente.
O pai di que o lume veu das súas mans. Palabras textuais.
Aí viven moitos inmigrantes chineses.
É posible que non fale ben o noso idioma?
É posible.
- Ti falas mandarín? - E cantonés. Vou aló.
Vale, bárbaro. Estádelo a facer caralludamente. Grazas.
Podedes marchar todos, vale?
Que pasa? Van 12 lumes na semana.
Que demo pasa?
As adolescentes están plantándolle lume a todo.
Non me sorprende. Con este mundo no que viven?
Si. Eu tamén teño gana de plantarlles lume ás cousas ás veces.
Incendios, rapazas, cortes de luz... Ti cres que todo isto ten algo que ver?
Vouno investigar.
Ola, Jos. Perdoa por...
É miña nai. Non pode mandar unha mensaxe coma todos?
Escoitaches iso da electricidade que teñen as rapazas agora?
Si, algo oín. Por que? Que oíches ti sobre iso?
- Que iso é o que o causa. - O que, enviar mensaxes?
Non. Son as rapazas que xogan consigo mesmas. Con vibradores.
Vaites. Iso si que non o oíra eu. Pero teño exame de civilización mundial.
Vémonos despois. Xenial. Ola, Quinn. Onde está Cat?
Supoño que latando, polo exame. Ti estudaches?
Si, algo. Non sei. Un capítulo enteiro da Revolución Francesa?
- Cando vou usar iso na vida? - Xa, verdade? Eu vou suspender fixo.
- Mira iso. Non hai exame. - Xesús. Caralludo.
Vamos.
Ola.
Este é Rob Lopez. El dirixe estes ensaios.
Encantado.
Vai botar unha ollada ás marcas do brazo, se che parece, Sara.
Si.
Entón, Sara, estás ben?
- Si. - Que ben.
Síntocho moito por todo o que che pasou.
Estou seguro de que imos poder arranxalo.
Mira, enténdote.
Eu teño dúas fillas. E sei que se preocupan.
Por todo. Vale. Podo?
Moi ben.
Vale.
Moitos medicamentos para un corpo pequeno.
Sara non xestiona ben as emocións.
- Sobre todo cando se cabrea. - Xa.
E diagnosticáronlle trastorno explosivo intermitente?
Si. Sara non tiña estes problemas ata hai un par de anos.
- Pasou algo? - Non, nada que saibamos.
Será unha colisión violenta coa temida adolescencia.
Si, sei a que se refire. Teño unha desa idade.
Pero xa ten 17. Que lle di a súa cando lle fala dos sentimentos?
Falar? Sara non fala. Berra.
Ódiame. Odia a todo o mundo.
Síntoo moito. Tome.
Imos ver. Temos Depakote, Tegretol, Topamax, Abilify,
Risperdal, fenobarbital a demanda...
Si, xa probamos con todo.
Pero as marcas saíronlle por iso, ou? Polos medicamentos.
Son efectos secundarios diso e reaccións?
Ningún destes medicamentos, nin xuntos,
podería provocar iso.
Perdoe. O padrón desta escarificación distínguese ben.
É unha figura de Lichtenberg. Só a provocan as queimaduras eléctricas.
Sufriu Sara algunha descarga eléctrica? Tería algún accidente que non saiba?
Non. Non o creo.
Contaríamo se lle pasase algo así, ou?
Kellie, síntoo. Sei que isto é moi delicado, pero teño que preguntar.
Seguro que non a mancou ninguén?
Non. Non que eu saiba.
Só tivo rifas. Cousas normais de recreo.
Con rapazas. Coas demais nenas.
Vale.
As rúas dos Cárpatos arden.
Os incendios non son accidentes. Son actos de vandalismo e anarquismo.
As responsables terán
a pena capital.
Non son simples rapazas novas, son terroristas.
Eu son un presidente devoto e restaurarei a orde. Que Deus me axude.
Que vos dean.
RESUMO DEPORTIVO 1999
A finais deste ano, en outubro,
INSTITUTO DE EXCELENCIA EN XIMNASIA
as mellores ximnastas de 71 países de todo o mundo
reuniranse en Tianjin, A China,
que acollerá o premio final.
O cobizado ouro das olimpíadas de Sidney.
Primeiro son as competicións nacionais.
Nos Cárpatos, está emerxendo un novo e brillante talento.
Todo dependerá do meu rendemento nas probas, que debería gañar facilmente.
Levo adestrando desde os dous anos.
Quero ser a mellor e que o meu país estea orgulloso de min.
E tamén miña irmá, Zoia.
- E túa nai? - Tamén.
Xa popular na prensa carpática,
agora a cuestión é que consiga que o equipo vaia a Tianjin.
Podes repetir o teu nome?
Son Tatiana Donici e teño 15 anos.
Corten.
Es valente por presentáreste aquí.
- Papá vaite matar. - Como está?
Como cres que está, Tunde?
Por favor.
- Ai, Señor. - Grazas.
Todo listo. Grazas, señor.
Mírame.
Ndudi?
Mírame.
Sabes en que lea me metín?
- Síntocho. - Meu pai quere facerme un exorcismo.
Seus pais non queren visitas.
Vou descubrir o que che pasou.
Que é esta cousa.
Merecíao, carallo.
Noso Pai, que estás no ceo...
Que fixo o Pai por ti na túa vida?
Ninguén vai vir salvarte.
Desde que naciches,
este mundo non fixo máis que darche labazadas.
Deixa xa de finxir que es boa.
E colle o que precises.
Se ven esta persoa, chamen a policía.
Clyde era un bo home.
Serviu durante anos na Primeira Igrexa Bautista. Anos.
Non merecía morrer así.
DESAPARECIDA TRAS MORTE SOSPEITOSA
- A policía dixo... - Nada de preguntas.
...que Allison Montgomery, de 17 anos, é sospeitosa de asasinato,
e pídeselles que non se acheguen a ela
xa que é extremadamente perigosa.
Perdón.
MONKE E FILLOS
- Logo pechamos. - Es novo?
Veño ver a meu pai. Son filla de Bernie Monke.
- Aparta. - Non podes entrar con iso.
- Ola. - Agora mesmo estou con vostede, señora.
- Quen carallo está fóra? - Vaia arriba á dereita.
Aí está el, señora, vale? Que tal ese?
- Que dixo a poli de mamá? - Ola.
- Que fas aquí? Estamos traballando. - Ocúpome eu.
- Que tal vai todo? - Quero saber quen matou a mamá.
- Vin as súas caras. Podo axudar. - Mira, Rox. Escoita.
Sinto moito o que pasou. Sei que a botas de menos. Coma todos.
Pero Ricky ten razón. Isto é un negocio. Temos clientes abaixo.
Matárona polos teus negocios? Ían por ti? Por vinganza?
Non. Cren que foi un roubo que saíu mal.
Eses parvos foron á casa equivocada.
Dixeron: "Que fai a rapaza aquí?".
Coma se me coñecesen.
Estarían tenteando o terreo. Veríante entrar e saír outras veces.
Ti queda tranquila. Imos investigar. Vale? Prométocho.
Quéroos mortos. Quero estar cando os matedes.
Non imos matar a ninguén. Estou colaborando coa policía.
- É unha investigación oficial. - Desde cando confías na policía?
E cres que a min me gusta todo isto? Eu quería a túa nai.
Ocúpome eu de todo, pero hai que ter coidado.
Hai moita policía.
E non debes facer ningunha parvada, pequena.
Oíches?
Vale. Hora de marchar.
Terry, acompaña a Roxy.
A iso me refiro.
Xa. Dixo que o mércores, así que terei que agardar a que chame.
Non sei, Caitlyn. Por que cres que vai cambiar?
Que clase de trola infantil teño que descifrar para librarme do cretino?
Vállame Deus. Vale, mira. Teño que colgar. Vale. Ás 19:30.
- Quero empeñar isto. - Moi ben.
- Isto pertencía a algo? - Estaba nun colar.
Nun colar dis?
Vaia, está un pouco rabuñado.
Douche 100 dólares.
- É un rubí auténtico. - Por iso che ofrezo 100.
Recordas as anguías?
Facían que os peixes nadasen cara ás súas bocas.
Non. Non penso darlle cartos a unha adicta á metadona.
- Hai... - Non, si que o es.
Perdoa. Estou un pouco mareada. É que doo sangue.
- Que fas que? - Doo sangue. Pagan 50 por bolsa.
- Esquecín comer unha galleta. - Meu Deus. Vale.
- Pois senta. - Estás segura?
Claro que si. Senta o cu nesa cadeira.
- Dásme algo de beber, por favor? - Claro que si. Vállame Deus.
OFERTAS DE NADAL
O que tes é mellor que calquera arma.
- Xa verás. - Toma, querida. Toma zume.
Queres galletas?
Caramba.
Volvo nun minuto, Billy.
Só estou mirando.
Recoñezo que un rubí auténtico coma este vale uns...
150 dólares.
Grazas.
Déixasme quedar coma unha tola.
Estou aquí para dicir onde debes ir.
- E onde debo ir? - Saberalo cando o vexas.
Vale, está ben.
Dime.
En que lea se meteu Ndudi? A xente di que é unha bruxa.
- Sabes que non é unha bruxa. - Dillo a seu pai.
Non entendo nada do que fas.
Sabes que os amuletos son perigosos. Por que te metes con iso?
Non o pensei ben.
Seguía unha historia.
- Síntoo. - Tes que solucionar isto.
E non fales disto con túa irmá.
Non quero que saque ideas.
Escoitáchesme?
Non pasa nada.
ARRASTRAR E SOLTAR VÍDEOS RAPAZAS CON ELECTRICIDADE?
AXUDA, POR FAVOR! ALGUÉN SABE QUE É ISTO?
Atopouno un dos de prácticas. Publicouno un rapaz de Nixeria.
Tunde Ojo. Un blogueiro con 12 seguidores.
Calquera con Snapchat pode facer iso, verdade?
- Será algún filtro ou algo así. - Deus, pois parece moi real.
E deberías ver os comentarios.
Hai moitos de rapazas que din que a elas tamén lles pasa.
Ou que xa o viron. Electricidade saíndo das mans.
- Todas adolescentes? - Polo que vin, si.
- Dixo algo o gobernador? - Leva en reunións todo o día.
Bobadas. É a campaña do Senado. Está recadando fondos.
A súa secretaria dixo que esta noite ten un evento para doadores na mansión.
Merda.
Entón terei que ir á puta Olympia no meu puto aniversario.
Chamas a Rob e dislle que chego tarde?
- Claro. Fasme un favor? - Vale, Mary Poppins. Que é isto?
Por se hai prensa na casa de Dandon. Deron malas opinións deses tacóns.
- Demasiado caros. - Estes tacóns?
Polos que paguei 800 dólares? Porque me mandaches amosar aspiracións?
Síntoo. Os progresistas son pouco fieis.
Non están mal.
Vale.
- Mancan. - Tes o que pagas, supoño.
O gobernador Dandon leva Ferragamos de 1000 dólares.
E ninguén di nada. Os que falan dos meus zapatos, que compren unha vida.
Que tal foi o exame? Saíuche ben?
- Bastante ben. - Bastante ben? Só bastante?
- Si. - Vale.
Estás ben, Jos?
Velaquí unha presentación do bo que son
Díllelo aos teus pais Mándalles un telegrama
Son coma as Energizer porque teño aguante
A miña banda é a mellor porque xuntos somos fortes
Si.
Vaites. Esta era a música que escoitaba eu coa túa idade.
Daquela gustábame moito. Vállame Deus.
Deberías escoitala algunha vez. Coido que podería gustarche.
Estes tipos eran divertidos e implicábanse no social.
Eran woke antes de que existise tal cousa.
E os sampleados? Meu Deus. Eran incribles. Usaban música do mundo.
Jazz. A ver, xa sei que agora todos usan sampleados, pero...
Vale, entendido. Son un pesado. Conduzo e calo.
Hostia.
Que cona pasou?
- Vaites, meu ben, estás ben? - Si, estou.
Que carallo pasou?
Non o sei. Parecía electricidade estática ou algo así.
Jos, foi iso mesmo o que che pasou co microondas?
- Jos? - Non.
- Podes dicirmo. - Non.
Sería porque a radio é vella, igual que a túa merda de música.
Jos.
Pepe, repepe, camisa rachada, foi á cociña lamber a pescada.
Lambeu e lambeu e nunca se encheu. Subiu ao canizo e chimpou un chourizo.
Estás ben?
- Que ocorreu? - Non arranca.
- Podo mirar? - Xa ven un rapaz.
Outro home que te menospreza. É mellor pasar e marchar.
- Onde ides? - Banco de alimentos.
Cala, non contes as nosas cousas.
Medrei entre coches. Meu pai é mecánico.
Levas unhas pinzas no peto?
Si, pode ser.
- De onde vés ti soa? - Perdín o bus.
Sabes o que podes facer para axudar?
Dime se se move o cable do acelerador cando arranco.
Lista?
- Nada? - Outra vez.
Outra vez.
- É maga? - Algo?
- É bruxa. - Outra vez.
- Non hai rapazas magas. - Poden ser o que queiran.
Outra vez.
Que fixeches?
- Non, cálmate. Respira. - Queimouna.
- Papá! - Que pasou?
- Mancoume. - Apártate das miñas nenas.
- Non, puxo a man no motor quente. - Deixa as miñas fillas!
- Non me toques! - Papá.
Merda.
- Imos para o coche. - Papá.
Estás ben?
- Papá! - Xa está, nenas. Non pasa nada.
Iso é o que pasa cando non me fas caso.
Oe, ti!
Arre demo. Pero que fixeches? Non sabes montar unha puta bicicleta?
Es unha aparvada. Que carallo foi iso?
- Segue mirándote. - Será porque ti segues mirando para el.
- Vai alí. - Nin de broma.
Por? De que tes medo?
Estivo con Brie Diaz. Eu non me movo así.
Veña, Jos. Isto non é patinaxe sobre xeo. Vai alí...
Déixao. Meu Deus.
Hai unha semana, a miña vida era un catro de dez.
- E agora está nun sete. - Un sete?
Podemos electrocutar cousas.
Podemos destruír cousas. Un sete, tía? Non. É un dez.
Isto é un puto dez.
- Margot. - Daniel.
- É tarde. - Chamaron da oficina. Moitas veces.
- Grazas. - Vaiamos para o estudio.
Vale.
Xente, esta é a alcaldesa Margot Cleary-Lopez.
- Sinto interromper. - Botámoste a ti ou collémola a ela?
Cinco minutos. Non tardo.
No medio desta tormenta de merda, ti celebras unha noite de póker.
Si.
Cos que financiaron as túas iniciativas de vivenda e programas de formación.
Iso é a política.
Os tratos que cambian vidas danse nas mesas de póker.
- Un cóctel? - Si, por favor. Grazas.
Grazas.
Recibín as túas mensaxes e pensaba chamarte mañá á mañá.
- Que podo facer por ti? - Primeiro, contestar o teléfono.
- Estamos en crise. - Hai moitos lumes que apagar.
Varios, pero chamarlle "crise" é demasiado.
Non veñas co de "papi Dandon ten todo baixo control".
Queres controlar a opinión polo da campaña...
Isto non é pola campaña.
É porque vés á miña casa no medio da noite
berrando que cae o ceo e sabes o que?
O ceo cae sempre. Iso é gobernar.
E podo axudarche a ser máis eficiente?
Teño emerxencias saturadas. Necesitamos fondos.
Algo máis?
Ben.
Vouche ensinar algo e sei que parece unha loucura, vale?
Pero ti mírao. Tes que velo.
Creo que o que está pasando podería estar relacionado con iso.
- Margot... - Xa o sei.
Iso é un vídeo de Yoozzer.
Si, pero só iso ten sentido con todo o que pasa.
- Pareces estresada. - Estouno. A miña cidade arde.
- Non é o teu aniversario de voda? - Si.
- Cantos van? - Vinte anos.
Vaites. Impresionante. Non adoita haber tanto equilibrio na política.
Farei que un equipo o mire. Discreto.
E, mentres tanto, esperarás paciente e discretamente.
Ademais, dareiche os fondos que precises.
Grazas.
Margot, isto dígocho como alguén que se preocupa por ti e a túa carreira.
Calma. Vai á casa. Pasa tempo co teu marido.
Vale. Tes razón.
- Grazas. - De nada.
Ti fai o que che digo: aprende a non poñerte histérica.
- Como dis? - Xa me entendes.
Si, claro que te entendo.
Merda.
Aquí tes as sobras do tailandés.
Avisáronme tarde, amor. Síntoo.
Tiña reserva no sitio francés que nos gusta. Si.
Teño moita fame e isto é perfecto. Moitas grazas.
Síntoo.
Non te preocupes, amor. A comida francesa dáme gases.
- Onde colliches as flores? - Dos veciños, onda a caixa do correo.
O seu gato cagaba na caixa de area dos nenos. É xusto.
É certo. Claro que si.
- Arre demo. Que pasou? - En Internet odian os meus zapatos.
- E a miña cara. - Non a toques. Encárgome eu.
Que tal o día? Pasou algo divertido ou interesante?
Non. Nada. Non quero falar do meu día.
Vale. E de que queres falar?
Da túa depilación. Si, imos falar diso, Dr. Lopez.
Vale. Moi ben, mamaíña.
Toma.
Non. Sabes o que? Imos falar do teu día.
Non. Non quero. Por que temos que falar do meu día?
Aínda que fagas esa monada coa voz que sempre fas,
sei que pasa algo, vale?
Queres cerrarte.
Se non sacas toda esa merda,
ao final vai estoupar e estragar a nosa noite. Vale?
Perdón. Sabes o que? Hoxe tiven unha paciente.
Unha pobre adolescente. Tiña moita rabia. Vaia loucura.
Medicárona ata aparvala e, aínda así, seguía irritada.
Non sei.
Parece que o mundo se puxo patas arriba de súpeto.
Por iso tes que sacar toda esa merda. Vale?
Non podo. Aínda que che pareza pola miña cara que estou enfadada,
o caso é que son emocional, irracional, histérica e totalmente inelixible.
Parvadas. Este é o noso espazo.
Son o teu home. E eu digo que podes estar enfadada, si?
Déixate levar. Veña. Enfádate.
Vale.
Están pasando moitas merdas aquí. Pero merdas graves, vale?
Mentres tanto, na era dos móbiles, das mensaxes de texto,
dos correos e de Panogram,
teño que ir ata a puta Olympia para que me faga caso dous minutos.
- E sabes o que me dixo? - Non. Que dixo?
Díxome que non me puxese histérica.
Non me gusta que lle diga iso á miña muller.
- Queres pegarlle? - Non o fixeches?
- Oxalá. Faríao. - Sei que poderías facelo.
E que dixeches? Porque seguro que dixeches algo.
Nada. Son unha política. Pode mexar por min canto queira.
- Teño que apandar e poñer boa cara. - Vete coma unha ameaza.
Porque es máis capaz e estás máis cualificada ca el.
Ten que pisarte e facerte calar.
- Pero non lle vas deixar gañar. - Xa gañou.
Eu só quería comer boa comida e foder co meu home.
Vale, agarda aquí.
- Que vas...? - Agarda. Non...
Toma.
Que é isto? É...?
É un regalo? Ou...
Si que o é. É un regalo de voda da tola de túa nai.
Rómpeo. Si, veña.
Esnaquízao. En serio.
Vállame Deus! Arre demo. Que ben me fixo sentir iso.
Si? É agradable?
- Vale. Outra vez. - Non.
Vou por cousas do IKEA, vale? Non.
- Bule. - Estás tola. Encántame.
Seguen os incendios por todo o mundo,
en parques, negocios, casas e colexios.
En moitos casos, atopouse unha conexión alarmante.
Nenas, algunhas de só 12 anos, son as responsables.
Son incendios provocados?
Será un reto por redes de prender lume que saíu mal?
Os saturados bombeiros
de todo o mundo loitan contra as chamas e buscan respostas.
Nos Cárpatos, o presidente Moskalev declarou estas mozas terroristas
e ameazou con aplicarlles a pena capital.
Só son nenas, Viktor. O que fan son parvadas.
Non tes outras cousas polas que preocuparte?
Cres que non sei o que pasa no meu puto país?
...moitos quedaron sen luz por segunda noite consecutiva.
Os negocios pecharon
e as familias quedan na casa á luz das candeas.
Ademais, non hai luz na rúa e as cidades están sumidas na escuridade.
Mentres, en Genjiu, A China,
unha fábrica de móbiles dixo que a mercadoría danada
polos incendios valía millóns de dólares.
Que?
Ten visita, Sra. Moskalev.
É a súa nai.
Cheira a merda aí fóra.
Non podes ser tan ambiciosa nas entrevistas. Non vas caer ben.
Tes que ser agradecida. Sorpréndeme que che fixesen caso.
Son a mellor. Por iso me entrevistaron.
Santo ceo! Pero ti escóitasme?
Non comas tanto. Túa irmá ten que adestrar.
Sé humilde. Xa non es unha nena.
- Non traballo... - Traballamos.
Isto non vai contigo.
Non traballamos en tres sitios, tantas horas e aguantando merda
para pagar o teu adestramento e que o arruínes coa altivez.
Non podes facer piruetas con todo iso dentro.
Vale. Xa entendo. Non podo ser ambiciosa.
Non.
Claro que podes ser ambiciosa. Claro que si.
Tes que ser ambiciosa,
pero non debes demostrar que es ambiciosa.
Iso non gusta. Ti tes que ser unha neniña boa.
Cama.
Xa tes o traballo feito.
Fulana garbosa.
Non me ofreces nada?
- Es cruel. - Aprendín da mellor.
Morreu teu pai. Foise e deixoume sen nada.
Nin un bocado hai na casa.
A vida é moi dura agora. Non hai traballo.
Non teño de que vivir.
Case non comín nada en tres semanas. Non teño onde lavarme.
E os xoanetes...
Mira como teño os malditos xoanetes.
Quita iso da miña vista.
Arre demo.
Veño polo que me corresponde.
Xa.
Morreu papá?
Polo corazón?
Pola bebida.
E non foi ningunha das súas fillas ao funeral.
Fíxeno todo eu soa.
Sabes algo de Zoia?
Nada. En todos estes anos.
Sei que che devolveu todo o que quixeches mandarlle.
Segues querendo a túa familia. Sabíao.
- Tes que marchar. - Pero se acabo de chegar.
Tes que marchar. Ruslan!
Tatiana! Por Deus, filla. Estou desesperada.
Déixame quedar aquí. Só quero descansar un momento.
Vouche axudar igual que me axudaches ti hai anos.
Grazas.
É dicir, nada.
Ven.
Como podes dicir iso? Mira todo o que tes!
Cres que isto non me custou nada?
Acompáñaa á saída.
Non te despides, mamá?
O nariz novo quédache coma o demo.
Ruslan, tira as tortas no lixo.
Eu teño iso, papá.
Podo facelo.
Vin as outras rapazas.
Dígovos que non é o mesmo. Eu teño unha puta animalada.
Por que me pasa isto a min?
Por que?
Porque o mundo necesita unha revolución.
E ti vas ser a súa voz.
Tes un futuro mellor nas túas mans.
SEGUES AÍ?
É Helen. Non me chamaría se non fose importante.
Vale.
Si?
Como?
Subtítulos: Antía López Cando
Supervisora creativa: Paula Maneiro