Hoy. Hoy.
Gising.
Maligayang anibersaryo.
Maligayang anibersaryo. Anong oras na?
Maaga pa. Pasensiya na. Gusto ko munang tumakbo bago magtrabaho.
Oo, sobrang pawisan.
Napakaabala ng araw ko.
Gusto kong sabihin sa harap mo, bago ka umalis...
Mahal kita.
-At ngayong gabi, mag-iinom tayo. -Talaga?
Mag-uusap tayo ukol sa mga pangmatandang bagay. Walang trabaho o bata.
Mabuti naman.
At pagkatapos magtatalik tayo.
Anong gagawin natin?
Okey. Paaalisin ko ang mga bata at mag-aahit ako.
Gusto ko 'yang plano mo. Pero mas gusto kita.
-Ano? -Diyos ko.
-Niloloko mo ba ako? -Anong nangyayari?
-Ang alarma!
Jos, anong nangyari? Diyos ko. Ayos ka lang ba?
Huwag mo akong hawakan.
Ako na. Kuha ko na. Ingat. Atras, honey.
May alarma. May sunog ba?
-Wala na. -Okey na tayo. Salamat, Frank.
Bakit nag-iingay ang bahay?
Sinubukang sunugin ni Jos.
-Hormones ng dalagita. -Tumigil ka, Matty.
Okey. Ayos na ang lahat. Kontrolado na.
Maghanda na. Mahuhuli na tayo.
-Anong ibig mong sabihin? Chernobyl na. -Eksaherasyon naman 'yan.
-Jos, anong nangyari? -Hindi ko alam.
-Hi. Puwede ba tayong mag-Ingles? -Honey, gaano katagal na tayong kasal?
Dalawampung taon, wala ni isang salita? Kunan kita ng Rosetta Stone?
Wala siyang panahon. Masyadong abala sa paghalik sa bata't paggupit ng laso.
Hoy. Hoy. Jos. Huwag kang ganyan sa nanay mo.
Hoy. Anong meron sa iyo?
Si Helen. Pasensiya na.
-Oo. -Pasensiya na.
Okey lang, babe.
-Siguraduhin mong importante. -Nasusunog ang mundo.
Kailangan ka namin dito. Ngayon na.
Malapit nang maubos ang OT budget ng emergency services.
Kailangan nating makakita ng mas mapera.
-Tawagan ang gobernador. Ano pa? -Puget Sound Energy.
Mga blackout, sirang grid, fuse boxes. Sabi nila, maayos ang mga makina.
Kumuha tayo ng tagalabas para beripikahin iyan, pakiusap.
Isa pang sunog sa Beacon Hill. Pampamilyang restawran.
Sabi ng hepe, kontrolado na, pero umabot sa gusali ng apartment.
Tatlong patay, maraming residente ang nawawala.
Isa na namang dalagita. Pinipilit ng pamilyang aksidente raw.
Sabi ng ama, galing sa mga kamay niya ang apoy. 'Yan mismo ang sinabi.
Halos buong Beacon Hill, puno ng mga imigranteng Tsino.
Posible bang may maling intindi?
Posible 'yan.
-Nagsasalita ka ng Mandarin? -At Cantonese. Sang-ayon ako.
Okey, mahusay. Ang huhusay ninyong lahat. Salamat.
Lahat ay puwede nang umalis, tama?
Ano ito? Ika-12 sunog sa linggong ito?
Ano bang nangyayari?
Ang mga dalagita, nagsusunog ng mga bagay.
Di nakagugulat. Sa mundong itong kinalakhan nila?
Oo. Sana kaya ko ring manunog minsan.
Apoy, mga babae, pagkawala ng kuryente. Konektado kaya ang mga ito?
Mag-iimbestiga ako.
Hoy, Jos. Pasensiya na sa...
Nanay ko. Di ba niya kayang mag-text gaya ng mga normal na tao?
Narinig mo na ba ang ukol sa wirdong pangunguryente ng mga dalagita?
Oo. Medyo. Bakit? Anong dinig mo tungkol sa mga iyon?
-Dinig ko, 'yun ang rason. -Ano, pagti-text?
Hindi. Mga dalagita, alam mo na, kalokohan nila. Mga vibrator.
Okey. Di ko pa narinig iyan. Pero may test ako sa World Civ.
Kita tayo mamaya. Astig. Hoy, Quinn. Nasaan si Cat?
Baka di nagpapakita dahil sa test. Nag-aral ka ba?
Oo, medyo. Ewan. Buong kabanata sa French Revolution?
-Kailan ko ba 'yan magagamit sa buhay? -Oo nga. Babagsak yata ako.
-Tingnan mo. Wala nang test. -Naku. Ang saya.
Sige na, sige na, sige na.
Hoy.
Si Rob Lopez ito. Siya ang nakatoka sa trials.
Masayang makilala ka.
Titingnan niya ang pagpepeklat sa braso. Kung ayos lang, Sara.
Oo naman.
Bale, Sara, okey ka lang?
-Oo. -Ayos.
Ikinalulungkot ko ang pagdurusa mo.
Pero tingin ko talaga, may magagawa tayo.
At ito. Alam ko.
May dalawa akong anak sa bahay. Alam kong nag-aalala sila.
Tungkol sa lahat. Okey. Puwede?
Okey.
Sige.
Sobrang daming gamot para sa munting katawan.
Hirap si Sara sa mga matitinding emosyon.
-Lalo na pag galit siya. -Okey.
Na-diagnose siyang may Intermittent Explosive Disorder?
Oo. Walang ganitong problema si Sara noon, ilang taon pa lang nagkaroon.
-May nangyari ba? -Wala, wala kaming alam.
Banggaan lang sa bangungot niyang pagdadalaga.
Alam na alam ko iyan. Meron din ako noong malapit ako sa edad niya.
Pero 17 na ako noon. Anong sinasabi niya pag pinag-uusapan ninyo ang nadarama niya?
Pinag-uusapan? Hindi nakikipag-usap si Sara. Naninigaw siya.
Ayaw niya sa akin. Ayaw niya sa lahat.
Pasensiya na. Heto.
Tingnan natin. May Depakote, Tegretol, Topamax, Abilify,
Risperdal, PRN phenobarbital...
Oo, nasubukan na namin ang lahat.
Pero iyan ang sanhi ng mga marka, tama? 'Yung mga gamot?
At nagkaroon siya ng side effects at iba pang reaksiyon?
Wala sa mga gamot, kahit pa pagsama-samahin,
ang maaaring magsanhi nito.
Patawad. Pero sobrang kakaiba nitong mga markang ito.
Ang tawag dito ay pigurang Lichtenberg. Dahil ito sa pagkakakuryente.
Nakuryente ba kailan lang si Sara? Baka naaksidente nang di ninyo alam?
Hindi. Ibig kong sabihin, tingin ko, hindi.
Sasabihin niya sa akin pag may nangyari sa kanya, di ba?
Kellie, pasensiya na. Alam kong sensitibo ito, pero tatanungin ko.
Sigurado kang walang nananakit sa kanya?
Wala. Ang alam ko, wala.
Mga nakakaaway lang. Normal na away-bata.
Sa mga dalagita. Sa ibang mga dalagita.
Okey.
Nasusunog ang Carpathian.
Akto ng bandalismo at anarkismo ang mga sunog, hindi aksidente.
Ang mga nasa likod nito'y
mapaparusahan.
Di lang ito mga dalagita, kundi mga terorista.
Presidente akong magpapanatili ng batas at kaayusan. Diyos ko, saklolo.
Buwisit kayong lahat.
Sa huling bahagi ng taon, Oktubre 1999,
ang mga pinakamahuhusay na gymnast mula sa 71 bansa sa mundo
ay magsasama-sama sa Tianjin, China,
at bubuhayin ang entablado para sa napakalaking premyo.
Ginto sa Sydney Olympics.
Pero una muna ay ang pambansang kompetisyon.
At sa Carpathia, may nakabibiglang talento ang nagpapakitang-gilas.
Depende talaga ito sa maipapakita ko sa trials, at dapat akong manalo.
Dalawang taong gulang pa lang, nag-eensayo na ako.
At gusto kong maging pinakamahusay. Gusto kong ipagmalaki ako ng bansa ko.
At pati ng kapatid kong si Zoia.
-At ng nanay mo? -Oo naman.
Darling na agad ng Moldovan press,
ang tanong na lang ay kung kakayanin niya ang Tianjin.
Ano nga ulit ang pangalan mo?
Ako si Tatiana Donici, at 15 taong gulang na ako.
Cut.
Ang tapang mo para magpakita rito.
-Papatayin ka ng tatay ko. -Kumusta siya?
Ano sa palagay mo, Tunde?
Pakiusap.
-Diyos ko. -Salamat.
Tapos na lahat. Salamat, sir.
Tumingin ka sa 'kin.
Ndudi?
Tumingin ka sa 'kin.
Alam mo ba ang kinakaharap ko?
-Patawad. -Gusto ni Dad ng ritwal ng pangkaluluwa.
Sabi ng mga magulang ni Ndudi, walang bisita.
Aalamin ko ang nangyari sa 'yo.
Kung ano ito.
Dapat iyon sa kanya.
Ama namin, sumasalangit ka...
Anong ginawa sa iyo ng Ama?
Walang nagligtas sa iyo.
Mula noong ipinanganak ka,
walang ginawa ang mundo sa iyo kundi pasakit.
Oras na para itigil ang pagbabait-baitan.
At kunin mo ang kailangan mo.
Kapag nakita ninyo ang taong ito, tumawag sa 911.
Mabuti si Clyde.
Ilang taon siyang nagsilbi sa Soul First Baptist Church. Ilang taon.
Di siya karapat-dapat mamatay nang ganito.
TINEDYER, NAGTATAGO MATAPOS ANG KAHINA-HINALANG PAGKAMATAY
-Nakumpirma ng mga pulis... -Wala nang mga tanong.
...17 taong gulang, Allison Montgomery, bilang suspek sa pagpatay na ito,
at sinabihan ang publikong wag siyang lapitan
dahil sobrang mapanganib niya.
Padaan.
-Magsasara na kami. -Bago ka?
Gusto kong makita ang tatay ko. Anak ako ni Bernie Monke.
-Alis. -Di mo 'yan puwedeng ipasok.
-Hoy, uy. -Kakausapin kita sa isang minuto.
-Sino 'yung nasa labas? -Akyat ka na lang sa kanan.
Nandoon siya, madam, okey? Kumusta iyan?
-Anong sabi ng pulis tungkol kay Ma? -Hoy.
-Wag kang basta pumapasok. Trabaho ito. -Kuha ko.
-Anong nangyayari sa 'yo? -Aalamin ko kung sinong pumatay kay Ma.
-Nakita ko'ng mukha nila. Tutulong ako. -Okey, Rox. Makinig ka sa 'kin.
Patawad sa nangyari. Alam kong miss mo siya. Lahat naman tayo.
Pero tama si Ricky. Negosyo ito. May mga kustomer sa baba.
Negosyo ninyo ba ang pumatay sa kanya? Kayo ba ang puntirya? Gumaganti?
Hindi. Sabi nila, pumalyang pagnanakaw.
Mga pesteng maling bahay ang napili.
Sabi nila, "Wala dapat dito ang babaeng 'yan."
Na parang alam nila kung sino ako.
Baka matagal na nilang minamanmanan ang lugar. Baka nakikita ka rito.
Mag-iimbestiga kami. Okey? Pangako 'yan.
Gusto ko silang mamatay. Gusto kong makitang patayin mo sila.
Walang papatay ng kahit sino. Makikipag-ugnayan ako sa mga pulis.
-Maayos na imbestigasyon ito. -Kailan ka pa nagtiwala sa pulis?
Tingin mo, wala lang sa akin? Minahal ko ang nanay mo.
Ako na ang bahala sa lahat, pero kailangan nating mag-ingat.
May mga pulis kahit saan.
Wala ka dapat gawing katangahan.
Narinig mo ako?
Okey. Alis na.
Terry, pakihatid si Roxy.
'Yan din ang punto ko.
Alam ko. Sabi niya, Miyerkules, kaya hinihintay ko lang ang tawag niya.
Ewan, Caitlyn. Bakit ko ba iniisip na magbabago siya?
Ano pang kamalasan sa pagkabata ang dapat kong maproseso para lumaya sa pesteng ito?
Naku. Okey, tingnan mo nga naman. Aalis na ako. Okey. 7:30.
-Gusto kong isangla ito. -Okey.
-Galing ito kung saan? -Galing sa kuwintas.
Kuwintas ba?
May mga marka.
$100 ang bigay ko.
-Totoong ruby iyan. -Sabi ko, $100 ang bigay ko.
Tanda mo ang mga hito?
Pinalangoy nila ang mga isda papunta sa bibig nila.
Hindi, hindi, hindi. Di ako magbibigay ng pera sa adik sa meth.
-Hindi... -Gagawin mo.
Patawad. Medyo nahihilo ako. Nagbigay ako ng dugo.
-Ano? -Dugo. Nagbabayad sila ng 50 kada pint.
-Nakalimot akong kumain ng biskuwit. -Naku. Okey.
-Upo ka. Upo. -Sigurado ka?
Oo naman. Umupo ka na.
-Puwedeng humingi ng inumin? -Oo naman. Siyempre.
PAMASKONG HANDOG
Ang meron ka ay mas mainam kaysa sa anumang baril.
-Makikita mo. -Heto, darling. Mag-juice ka.
Gusto mo ng biskuwit?
Naku.
Isang minuto't kasama mo na ako, Billy.
Tumitingin lang ako.
Ang totoong ruby na gaya nito. Tingin ko, ang halaga'y higit sa...
$150.
Salamat.
Pinagmumukha mo akong baliw.
Tinutulungan kitang makarating sa dapat.
-Saang impiyerno naman? -Malalaman mo pag nakita mo.
Okey, sige.
Kausapin mo ako.
Anong kalokohan ang pinasok ni Ndudi? Mangkukulam na ang tingin sa kanya.
-Alam mong di siya mangkukulam. -Sabihin mo 'yan sa ama niya.
Di na kita naiintindihan.
Alam mong delikado ang juju. Bakit mo iniuugnay ang sarili sa ganito?
Hindi ako nag-isip.
May sinusundan akong istorya.
-Patawad. -Ayusin mo ito.
At huwag mong sasabihin ito sa kapatid mo.
Ayaw kong magkaideya siya.
Naririnig mo ba ako?
Okey lang.
I-DRAG AT DROP ANG VIDEO FILES PARA MAKAPAG-UPLOAD
TULONG! MAY NAKAKAALAM BA KUNG ANO ITO?
Nakit ng isa sa mga intern. Post ng bata sa Nigeria.
Tunde Ojo. Vlogger na may 12 followers.
Kaya ito ng sinumang may Snapchat, di ba?
-Parang filters lang? -Mukhang totoo.
At tingnan mo ang mga komento.
Puno ng mga batang nagsasabing nangyayari ito sa kanila.
O nakita na nila noon. Kuryenteng galing sa mga kamay nila.
-Mga dalagita? -Sa mga nakita ko, oo.
-Sumagot na ba si Governor Dandon? -Buong araw siyang may miting.
Naku naman. Ang kampanya ng Senado. Kumakalap siya ng pondo.
Sabi ng kalihim niya, may salo-salo sila ng mga donor ngayong gabi.
Buwisit.
Pupunta yata ako sa Olympia sa anibersaryo ko.
Puwedeng pakitawagan si Rob at pasabing mahuhuli ako?
-Sige. Puwedeng makiusap? -Okey, Mary Poppins. Ano 'yun?
Kung may press kay Dandon. May negatibong puna sa takong.
-Masyadong mahal. -Itong takong?
Na $800 ang binayad ko? Sabi mo kasi, dapat mukha akong "mas nakatataas"?
Patawad. Ang base ay talang napapalitan.
Di na ito masama.
Okey.
-Nakakasakit sila. -Dapat lang sa binayad mo siguro.
Alam mo, nagsusuot si Governor Dandon ng $1,000 Ferragamos.
Walang may sinasabi. Sinumang nahuhumaling sa mga sapatos ko ay walang magawa.
Kumusta ang eksam sa World Civ? Kumusta ang pagsagot mo?
-Okey naman. -Okey? Okey lang?
-Oo. -Okey.
Ayos ka pa, Jos?
Heto ang introduksiyon kung ga'no ako kabait
Sabihin sa ina, ama, mag-Telegram
Para akong Energizer, matagal ang buhay
Di pumapalya ang mga tao ko dahil malalakas kami
Oo na.
Diyos ko. Ganyang musika ang pinapakinggan ko noong kaedad mo ako.
Astig para sa akin noon. Diyos ko.
Pakinggan mo sa susunod. Baka magustuhan mo.
Maliban sa masaya sila, mulat pa sa lipunan.
Alam mo na, woke bago naging uso ang "woke."
At ang sampling? Diyos ko. Grabe. Global na musika ang gamit.
Jazz. Alam kong may mga sampol naman na ngayon, pero noon...
Okey, kuha ko. Wala ako sa uso. Magmamaneho na lang ako at tatahimik.
Naku.
Buwisit?
-Naku, honey. Okey ka lang? -Okey lang ako.
Ano 'yun?
Ewan. Parang kuryente o anuman.
Jos, ganyan din ba ang nangyari sa microwave?
-Jos? -Hindi.
-Puwede mong sabihin. -Hindi.
Diyos ko. Baka luma na ang stereo mo, gaya ng estupido mong musika.
Jos.
Ribena, sassatina. Big boys, pretty girls. Ribena, sassatina.
Big boys, pretty girls. Ribena, sassatina. Big boys, pretty girls.
Okey ka lang?
-Anong problema? -Ayaw umandar.
-Puwedeng patingin? -May pinapunta na ako.
Isa na namang lalaking minamaliit ka. Walang makita rito.
-Saan ka papunta? -Sa food bank.
Tumahimik na, nalalaman ng iba ang pakay natin.
Lumaki ako sa paligid ng mga kotse. Mekaniko ang tatay ko.
May jumper cables ka sa bulsa?
Oo, parang.
-Saan ka galing at ba't ka mag-isa? -Naiwan ako ng bus.
Alam mo ang maitutulong mo sa 'kin.
Sabihin mo kung gagalaw ang accelerator cable pag pinagana ko.
Handa na?
-Wala? -Isa pa.
Isa pa.
-Salmankero ba siya? -Anong balita?
-Mangkukulam siya -Na naman.
-Di puwedeng maging henyo ang mga babae. -Puwedeng-puwede.
Isa pa.
Anong ginawa mo?
-Hindi, kalma. Hinga. -Sinaktan niya siya.
-Daddy. -Anong nangyayari?
-Sinaktan niya ako. -Layuan mo ang mga anak ko.
-Nilagay niya ang kamay niya sa makina. -Layuan mo ang mga anak ko.
-Huwag mo akong hawakan. -Daddy. Daddy.
Buwisit.
-Walang problema. Pasok na sa kotse. -Daddy.
Okey ka lang?
-Daddy. Daddy. -Okey, mga binibini. Ayos lang.
Iyan ang nangyayari pag di ka nakikinig sa 'kin.
Hoy.
Buwisit. Anong ginawa mo? Di ka ba marunong magbisikleta?
Estupida. Ano ba?
-Tingin siya nang tingin sa iyo. -Baka dahil panay ang tingin mo sa kanya.
-Punta ka ro'n. -Ayoko nga.
Bakit? Anong ikinakatakot mo?
Nakasama niya si Bree Diaz. Wala akong ganoong lakas ng loob.
Jos naman. Hindi ito Disney On Ice. Pumunta ka na lang...
Tama na. Diyos ko.
Isang linggo ang nakaraan, parang apat sa sampu ang buhay ko.
-Ngayon, parang, pito. -Pito?
Kaya nating makakuryente.
Kaya nating mangwasak. Dude, pito? Hindi. Sampu na.
10 talaga.
-Margot. -Daniel.
-Gabi na. -Tumawag ang opisina ko. Maraming ulit.
-Salamat. -Gamitin natin ito sa pag-aaral.
Sige.
Sa lahat, ito si Mayor Margot Cleary-Lopez.
-Patawad sa istorbo. -Palabasin ba namin siya o papapasukin mo?
Limang minuto. Hindi magtatagal.
Di ako makapaniwala sa grabeng bagay na ito, host ka ng poker night.
Oo.
Kasama ang mga nagpondo sa pabahay, programang pang-edukasyo't inisyatibo mo.
Politika iyan.
Minsan, sa poker tables nangyayari ang desisyong nakababago ng buhay.
-Hard kombucha ba? -Oo, sige. Salamat.
Salamat.
Nabasa ko ang mga mensahe mo, at tatawagan kita agad bukas ng umaga.
-Anong kailangan mo sa 'kin? -Una, sagutin mo ang telepono.
-Nasa krisis tayo. -Maraming aapulahing sunog.
Ang iba'y literal, pero parang eksaherasyon ang "krisis."
Huwag ang "Kontrolado lahat ni Daddy Dandon" na kalokohan.
Alam kong gusto mong maganda ang imahen sa kampanya...
Di ito tungkol sa kampanya ko.
Tungkol ito sa pagdating mo sa gitna ng gabi,
pagsigaw ng "Nahuhulog ang langit." Alam mo ba?
Laging nahuhulog ang langit. Dahil pamamahala iyan.
Paano kita mas matutulungan diyan?
Kapos na ang EMS services ko. Kailangan ng pondo agad.
Meron pa ba?
Okey.
May ipapakita ako, at alam kong parang kalokohan, di ba?
Pero tingnan mo lang. Tingnan mo.
Tingin ko, lahat ng nangyayari, puwedeng konektado sa kung anuman ito.
-Margot... -Alam ko, alam ko.
Bidyo ito sa Yoozzer.
Oo. Ang tanging may saysay sa lahat ng mga ulat.
-Mukha kang aligaga. -Aligaga ako. Nasusunog ang siyudad ko.
-Di ba, anibersaryo mo? -Oo.
-Gaano katagal na? -Tatlong taon.
Kahanga-hanga. Mahirap makakita ng ganyang balanse sa politika.
Paiimbestigahan ko ito, nang tahimik.
Habang nag-iimbestiga, maghintay ka nang pasensiyosa at tahimik.
Sa ngayon, ipapadala ko ang pondong kailangan.
Salamat.
Pero, Margot, sinasabi ko ito bilang taong nag-aalala sa iyo at sa karera mo.
Kalma. Uwi na. Maglaan ka ng oras sa asawa mo.
Okey. Tama ka.
-Salamat. -Walang problema.
Gawin mo lang ito, matututo kang hindi maging masyadong emosyonal.
-Anong sabi mo? -Alam mo ang ibig kong sabihin.
Oo. Oo. Alam ko ang ibig mong sabihin.
Naku.
'Yan ang mga tirang Thai.
Huli na. Patawad.
May reserbasyon din ako sa French na kinainan natin. Totoo.
Nagugutom ako, at ayos na ayos ito. Maraming salamat.
Pasensiya na.
Huwag ka nang mag-alala, honey. Napapasaya rin ako ng French na pagkain.
-Saan mo nakuha ang mga bulaklak? -Sa kapitbahay, sa may lagayan ng sulat.
Dati, tumatae ang pusa nila sa sandbox ng mga bata. Patas lang.
Tama. Tama yang sinabi mo.
-Naku. Anong nangyari? -Ayaw ng Internet sa sapatos ko.
-At ang mukha ko. -Huwag mong hawakan. Ako'ng bahala.
Kumusta ang araw mo? May nangyari bang masaya o interesante?
Hindi. Wala. Ayaw kong pag-usapan ang araw ko.
Okey. Anong gusto mong pag-usapan?
'Yung pag-aahit mo. Oo, pag-usapan natin 'yan, Dr. Lopez.
Okey. Okey, little mama.
Heto na.
Hindi. Alam mo? Pag-uusapan natin ang araw mo.
Hindi. Ayoko. Ba't kailangan nating pag-usapan ang araw ko?
Kahit pa nagpapa-cute ang boses mo,
alam kong may problema, okey?
At kinikimkim mo.
Kapag di mo 'yan inilabas,
sasabog 'yan at masisira ang gabi natin. Okey?
Patawad. May pasyente ako.
Kawawang dalagita. Puno siya ng poot. Nakakaloko.
Kung ano-anong gamot ang ibinigay nila, nawala na siya sa sarili't galit.
Hindi ko alam.
Parang galit na galit ang mundo ngayon.
Kaya dapat mong ilabas 'yan. Okey?
Di ko kaya. Kahit masyadong galit ang mukha ko saglit,
emosyonal, irasyonal, histerikal at di ako makakalma.
Kalokohan. Espasyo natin ito.
At asawa mo ako. Puwedeng magalit dito, okey?
Kaya sige, magalit ka na. Sige na. Magalit ka na.
Okey.
May nangyayari sa siyudad na ito. Katotohanan ang sinasabi ko, okey?
Sa panahon ng mga cell phone at text messages
at emails at Panogram,
kinailangan kong pumunta sa Olympia para lang makuha ang atensiyon niya sandali.
-At alam mo ang sinabi niya sa 'kin? -Hindi. Ano?
Huwag daw akong magkumpol ng mga panty.
Ayaw kong binabanggit niya ang panties ng asawa ko.
-Gusto mo siyang saktan? -Teka. Ikaw, hindi?
-Sana. Gusto ko siyang dakpin. -Alam kong kaya mo.
Anong sabi mo? Dahil sigurado kong may sinabi ka.
Wala. Babae akong nasa politika. Lagi niya akong pinagbubuntunan.
-Kailangan kong kumalma. -Takot siya sa iyo. Okey?
Dahil mas magaling at kuwalipikado ka kaysa sa kanya.
Kailangan ka niyang hilain pababa at patahimikin.
-Pero di mo siya hahayaang manalo. -Nagawa na niya.
Ang gusto ko lang gawin ay kumain ng masarap at makipagtalik sa asawa ko.
Okey, diyan ka lang.
-Anong... -Teka. Huwag...
Heto.
Ano ito? Parang...
Regalo? O...
Ito. Regalong pangkasal galing sa loka-loka mong nanay.
Basagin mo. Sige na.
Wasakin mo. Seryoso ako.
Diyos ko. Naku. Nakakakalma.
Talaga? Maganda sa pakiramdam?
-Okey. Aalis na ako ulit. -Hindi, hindi, hindi.
Kukunin ko muna ang Ikea backups, okey? Hindi.
-Dali. -Loka-loka ka. Gusto ko 'yan.
Tuloy-tuloy ang mga sunog sa buong mundo,
...sa mga parke, negosyo, tahanan at eskuwela.
Sa maraming kaso, nakakita ang mga opisyal ng nakaaalarmang koneksiyon.
Mga dalagita, ang iba'y 13 taon lang, ang tila maysala.
Sinadyang arson ba?
Isang hamon ng pagsunog sa social media na di maganda ang resulta?
Ngayon, sari-saring bumbero
mula sa iba't ibang panig ng mundo ang nag-aapula ang apoy at nag-iimbestiga.
Sa Carpathia, dineklara ni President Moskalev na terorista ang mga babae
at nagbantang ang mga arsonist na ito ay mapaparusahan.
Mga dalagita lang sila, Victor. Mga nangpa-prank.
May mga mahahalagang dapat alalahanin.
Tingin mo, di ko alam ang nangyayari sa sarili kong bansa?
...iniwan ang maraming lugar nang walang kuryente, ikalawang gabi na.
Nagsara ang mga negosyo
at maraming pamilyang nanatili sa bahay, nagkandila na lang.
Kahit streetlights at di gumagana, kaya napadilim ng mga siyudad.
Samantala, sa Genjiu, China,
isang pabrika ng cellular phones ang nag-ulat ng mga milyong dolyar
na mga na sirang gamit dahil sa mga elektrikal na sunog.
Ano?
May bisita ka, Mrs. Moskalev.
Nanay mo.
Amoy na amoy mula rito.
Di ka puwedeng ganyan kaambisyosa sa mga panayam. Di ka magugustuhan.
Kailangang mapagpasalamat ka. Nakagugulat na napansin ka pa nila.
Ako ang pinakamahusay. Kaya nila ako kinapanayam.
Diyos ko! Nakikinig ka ba sa 'kin?
Huwag kang kumuha ng marami. Kailangang mag-ensayo ng kapatid mo.
Magpakita ka ng pagpapakumbaba. Di ka na bata.
-Di ako nagtatrabaho... -Tayo...
Di ito tungkol sa iyo.
Di tayo nagtatrabaho ng tatlo, mahahabang oras,
para lang bayaran ang pag-eensayo mo at sirain ng kayabangan mo.
Para namang kaya mong mag-cartwheel gamit ang mga emosyon mo.
Okey. Okey. Naiintindihan ko. Huwag maging ambisyosa.
Hindi. Hindi.
Siyempre, mag-ambisyon. Siyempre.
Ang sinasabi ko, dapat maging ambisyosa,
pero di dapat ipakita sa kanilang ambisyosa ka.
Di nila gusto 'yun. Kailangan mong maging malambing na dalagita.
Kama.
Nakatapos ka ng trabaho.
Sosyal na babae.
May iaalok ka ba sa 'kin?
-Salbahe ka. -Natuto ako sa pinakamahusay.
Patay na ang tatay mo. Patay na siya at walang iniwan sa 'kin.
Kahit sitaw lang sa bahay.
Mahirap ang buhay ngayon. Walang trabaho.
Wala akong ikinabubuhay.
Tatlong linggo na akong di kumakain. Wala rin akong mapagliguan.
At ang mga bunyon.
Tingnan mo ang mga bunyon ko.
Ilayo mo ang mga iyan.
Buwisit.
Nagpunta ako para maningil.
Okey.
Namatay si Dad?
Ang puso niya?
Inom.
At wala sa mga anak niya ang dumating sa lamay.
Ako ang nag-asikaso sa lahat.
Kinontak ka ni Zoia?
Wala pa rin. Sa kabila ng mahabang mga taon.
Alam kong binalik niya ang lahat ng mga trinket na bigay mo.
Di mo nalimutan ang pamilya mo. Sabi na nga ba.
-Umalis ka na. -Pero kararating ko lang.
Umalis ka na. Ruslan!
Tatiana. Pakiusap. Desperada na ako.
Hayaan mo ako rito, magpapahinga lang.
Tutulungan kita gaya ng naitulong mo sa 'kin sa nakaraan.
Salamat.
Pero hindi na.
Tara. Tara.
Paano mo nasasabi iyan? Tingnan mo ang meron ka!
Tingin mo, wala akong naisakripisyo para rito?
Ilabas siya.
Walang pamamaalam sa akin, Mama?
Ang pangit ng bago mong ilong.
Ruslan, itapon mo ang cake.
Meron ako, Pa.
Magagawa ko.
Nakita ko ang ibang mga babae.
Sinasabi ko, di sila pare-parehas. Marami ang akin.
Bakit ito nangyayari sa akin?
Bakit?
Bakit? Bakit?
Bakit?
Dahil kailangan ng mundo ng rebolusyon.
At ikaw ang magiging boses nito.
Nasa mga kamay mo ang mas maliwanag na bukas.
NANONOOD KA PA BA?
Si Helen. Di siya tatawag maliban kung mahalaga.
Okey.
Hello?
Ano?
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Mary Antonette M. Ramos
Mapanlikhang Superbisor Direk Brian Ligsay