Nie mam już sił, Sam.
Wiem, mamo.
Wczoraj prawie wezwałam policję.
W ręce trzymałam telefon.
Przepraszam.
Sam.
Nie rezygnuj z terapii.
Nie!
O Boże.
Cześć, Charlie.
Wróciłeś.
To nagły wypadek.
Widzę.
Próbuję...
zachowywać przy nim spokój.
Mówić normalnie.
Mieć kontrolę.
Jeśli mnie zobaczy takiego,
naprawdę...
Oddychaj.
Jeszcze raz.
Jesteś jak Beth z tym pieprzonym oddychaniem.
Nie mogę.
Porozmawiajmy o Samie.
Udusił kogoś na moich oczach!
Warto zauważyć,
że zdecydował sprowadzić cię tu, żebyś go leczył.
Nie znam się na psychopatii.
-Nie studiowałem tego. -Nikt nie studiował.
Charlie, potrzebny mi plan.
Jestem jak drugoroczniak, walę głową o ścianę.
Musisz znaleźć sposób, żeby wyjść z tego cało.
To brzmi niewiarygodnie,
ale czuję, że jego sumienie jest gdzieś zakopane.
Malutkie sumienie.
Charlie, to możliwe, tak?
Oznacza to, że musi odczuwać empatię.
Skup się na tym.
Pracuję z ludźmi nad odczuwaniem empatii,
ale nigdy nie zaczynałem od zera.
-Pustka. -Tak.
A na dodatek Sam tu rządzi.
Nie mam autorytetu.
Musisz mi pomóc.
Jeśli nic nie wymyślę, udusi mnie
i wyląduję w tamtym grobie.
Albo następnym.
Brzmi jak wariactwo,
ale zaczynałem tworzyć z nim więź.
Tak myślałem.
Miłuj swoich pacjentów, ale socjopatę?
Kiedyś rozmawialiśmy, żeby nie przyklejać łatek.
Tak, to spektrum.
Może mogę go pchnąć w jedną stronę
albo robię sobie nadzieję.
Jak było na pogrzebie?
Dzień był ciężki.
Żałoba nie jest łatwa.
Nie brałam udziału w żydowskim pogrzebie.
Pogrzeb to pogrzeb.
Na tym pewnie więcej śpiewali.
Teraz jestem tym, który zakopuje ludzi w piwnicy.
Wielkie dzięki.
Twoja kolej.
Wstawaj.
Tam.
Ani, kurwa, kroku.
Idź.
Utrzymuj ten dystans.
Śmiało.
Pod większym kątem.
Dobrze.
Nie przestawaj.
Całe życie myślałem
i próbowałem rozgryźć samego siebie,
żeby pomóc innym zrozumieć siebie,
co przełożyłoby się na lepsze relacje, no i proszę bardzo.
Syn prawie ze mną nie rozmawia.
Będę potrzebował paru tygodni,
zanim znowu przemówię przed gromadką dzieci. Zgadzasz się?
Oczywiście.
MARSZ PRZECIW SYJONISTOM STRATTON ST PARK, SOBOTA 11.02 O 11.00
Powiedz, jak się czujesz.
Pomyślmy.
Rozmawiam ze zmarłym terapeutą, więc ulegam dysocjacji.
Poza tym Beth umarła.
Ezra mnie nienawidzi.
I porwał mnie seryjny morderca...
Czemu wciąż na to patrzysz?
Wyobrażam sobie, że rozbijam go na jego głowie.
Czemu tego nie zrobisz?
Walnę go dzbankiem?
Bo nie chcę umierać za szybko.
To bardzo pesymistyczna myśl. Drzemie w tobie wola walki.
W liceum byłeś zapaśnikiem.
Podczas gdy ty relaksowałeś się po śmierci,
ja się postarzałem i już nie jestem tak silny.
Nie wiem, skąd u ciebie ta bezsilność.
Nie czuję się bezsilny.
Robię, co mogę, i walczę tym, co mam.
Naprawdę?
Świetnie.
Skończył się krem do stóp
i kończą mi się tabletki na arytmię.
Jeśli on mnie nie zabije, umrę na zawał
albo grzybicę stóp.
Charlie, potrzebny mi plan. Próbowałem wypytać go o jego życie.
Namówić go, żeby całą sytuację traktował jako chronienie matki.
Próbowałem odwrócić jego uwagę.
Nie wiem, co robię.
Musisz odnieść się do tego, że po części jego matka
jest odpowiedzialna za maltretowanie.
Gdybym miał z sześć lat.
Nie masz.
Odsuń się.
Dobra.
Możesz usiąść.
-Muszę wymieszać cement. -Sam, możesz na chwilę usiąść?
Chcę porozmawiać o innym podejściu do sprawy.
Nie wiem, czy powinieneś grzebać ciało.
To co mam zrobić?
To, co zwykle robisz. Zostaw je gdzieś na widoku.
W ten sposób myślisz o jego krewnych.
Nigdy wcześniej nie sprowadziłem nikogo do domu.
Mogą go namierzyć.
Tak, był na mojej pace.
Rozumiem, że się martwisz. To normalne.
Masz na myśli to, o czym mówią w telewizji.
DNA i włókna z dywanu, tak?
Tak.
Żaden ze mnie ekspert,
ale przeanalizujmy to.
Na innych ofiarach musiały być DNA i jakieś włókna,
ale policja nie powiązała ich z tobą.
Czy twoje DNA i odciski palców
mogą być w jakiejś bazie danych?
Aresztowano cię kiedyś?
Nie, ale...
Włókna z dywanu
mogą powiązać z tym domem.
To mało prawdopodobne.
Ma ile, z 30 lat?
Nie wiem.
Sam, chcesz wyzdrowieć.
Nie wyciągnę tego z ciebie.
Terapia to nie egzorcyzm.
Chcesz się zmienić.
Następnym krokiem jest pomyślenie o rodzinie Eliasa
i zrozumienie, co może im pomóc
w sensie emocjonalnym, jak bliźni bliźniemu,
biorąc pod uwagę to wszystko.
Sam, chodź tu.
Po co?
Zaufaj mi.
Zdejmij taśmę.
Musimy zobaczyć jego twarz.
Może to nie był taki dobry pomysł.
Czemu miałem to zrobić?
Odczuwasz swoje emocje, tak?
On też odczuwał emocje, z którymi się zmagał.
Chcę, żebyś zobaczył,
że to nie tylko osoba, która cię uraziła.
Elias był istotą ludzką.
Miał rodziców, którzy troszczą się o niego
tak jak twoja matka o ciebie.
Będą za nim tęsknić.
Są sposoby, żeby przetrwać żałobę.
Żydzi mają to rozplanowane.
Najpierw jest pogrzeb,
dlatego tak ważne jest posiadanie ciała.
Mamy tydzień, który nazywa się sziwa.
W tym czasie skupiamy się na żałobie i wspomnieniach.
Zawsze chciałem skończyć to szybciej,
ale żona mi nie pozwalała.
I miała rację.
Odmawia się specjalną modlitwę
co wieczór przez pierwszy rok,
a potem co rok do końca życia.
Mówimy na to kadisz.
Mam ją zmówić?
Co, kadisz?
Muszę to przemyśleć.
Rytuał nie jest tak ważny
jak wzięcie pod uwagę potrzeb Eliasa i jego rodziny.
Dla ciebie to byłoby coś nowego.
I bardzo dobrego.
Musimy rozwinąć twoje odczuwanie empatii,
a to oznacza, że musisz postawić się w czyjejś sytuacji.
Prawdą jest, że wiele osób musi nad tym popracować.
Ale ty w szczególności możesz wiele na tym zyskać.
Dobry pomysł.
Tak.
Zostawię ciało tam, gdzie rodzina
je znajdzie.
Musisz mi pomóc zakopać dziurę.
Sam Przerwa Insp.
Tata was kocha
Kurde.
Nie.
Coś ci jest?
To spore przeżycie, Sam.
Dziękuję, że pytasz. Doceniam to.
Napisy: Joanna Kazimierczak