Ik ben ten einde raad, Sam.
Ik weet 't.
Ik had bijna 't alarmnummer gebeld, ik stond al klaar met de telefoon.
Het spijt me.
Sam.
Blijf in therapie.
Dag, Charlie.
Daar ben je weer. -Het is een noodgeval.
Dat is duidelijk. -Ik...
...probeer kalm te blijven waar hij bij is. Rustig te klinken.
Beheerst.
Als hij me ziet zoals ik me echt...
Haal diep adem.
Nog eens. -Beth had 't ook altijd over diep ademen.
Ik kan het niet.
We moeten over Sam praten. -Die heeft iemand gewurgd waar ik bij was.
Het is saillant dat hij je hier heeft gebracht om met hem te werken.
Wat weet ik van psychopathie?
Hier ben ik niet voor opgeleid. -Wie wel?
Charlie, ik zoek een plan.
Ik ben net een tweedejaars die wat in de rondte lult.
Zoek een manier om hier levend weg te komen.
Het klinkt misschien gek, maar helemaal gewetenloos is hij niet.
Er is een miniem geweten.
Charlie, dat kan toch?
Dan is er ergens empathie.
Gebruik dat. -Ik werk vaak aan inlevingsgevoel...
...maar beginnen bij nul is nieuw voor me. -Hij is leeg.
Bovendien maakt Sam de dienst uit.
Ik heb geen klinisch overwicht. -Blabla.
Help me.
Als ik er niet uit kom, wurgt hij me en dan ga ik dat graf in, of het volgende.
Hoe gek 't ook klinkt...
...we hadden het begin van een verstandhouding.
Dacht ik.
Hou van je patiënten, maar van een sociopaat?
Zoals we al zeiden, kom je met etiketten niet verder.
Er is een spectrum.
Waarlangs ik hem een duwtje kan geven...
...of ik hou mezelf voor de gek.
Hoe was de begrafenis?
Een zware dag. Rouwen valt niet mee.
Ik ben nooit naar 'n joodse begrafenis geweest.
Het blijft een begrafenis. Bij deze werd misschien wat meer gezongen.
Nu ben ik zo'n gast die lijken begraaft in de kelder.
Je wordt bedankt.
Nu jij.
Sta op.
Daarheen.
En blijf daar.
Lopen.
Bewaar deze afstand.
Begin maar.
Dieper insteken.
Goed zo.
Ga door.
M'n hele leven pieker ik al, ik probeer mezelf te begrijpen...
...om anderen te helpen zichzelf te begrijpen en gezond met elkaar om te gaan.
En kijk mij nou, mijn zoon praat amper met me.
Mag ik nog een paar weken voor ik weer een zaal studenten moet toespreken?
Natuurlijk.
PROTESTMARS TEGEN HET RADICAAL ZIONISME
Zeg eens hoe je je nu voelt. -Eens kijken.
In gesprek met m'n dode therapeut, teken van dissociatie.
En verder is Beth dood, Ezra haat me.
En een seriemoordenaar houdt me gevangen, dus...
Waarom kijk je daar steeds naar?
Ik stel me voor dat ik die kapotsla op zijn kop.
Waarom doe je het niet? -Hem slaan met die kan?
Ik wil niet onnodig vroeg sterven. -Wat pessimistisch.
Je kunt je mannetje staan, ooit deed je aan worstelen.
Jij was lekker dood op je dooie akkertje, maar intussen werd ik ouder en zwakker.
Waarom voel je je zo machteloos?
Dat is het niet. Ik doe wat ik kan om me te verweren.
Echt?
Heel fijn.
De tube is leeg en mijn anti-aritmica zijn bijna op.
Als hij me niet vermoordt, sterf ik aan een hartaanval of voetschimmel.
Charlie, ik moet iets verzinnen. Ik vroeg naar zijn levensverhaal.
Ik sprak in termen van het beschermen van zijn moeder.
Ik heb geprobeerd hem af te leiden. Ik weet niet waar ik mee bezig ben.
Je moet ingaan op 't feit...
...dat zijn moeder deels verantwoordelijk is voor de mishandeling.
Als ik vijf of zes jaar had... -Niet dus.
Naar voren.
Goed.
Oké, ga maar zitten.
Ik moet cement mixen. -Sam, kom eens zitten.
Ik wil je in overweging geven dit anders aan te pakken.
Misschien kun je hem beter niet begraven.
Wat moet ik dan?
Wat je altijd doet. Hem ergens laten waar iemand hem vindt.
Uit compassie met de nabestaanden.
Ik heb voor 't eerst iemand in huis.
Dat is te traceren. Hij lag in mijn wagen.
Dat je dat als bezwaar ziet, is begrijpelijk.
Je hebt 't over wat je altijd op tv ziet. DNA, tapijtvezels, dat soort dingen.
Ik weet er ook niet alles van...
...maar denk eens na.
Er zat ook DNA en kledingvezels van je op de anderen...
...maar de politie heeft dat nooit getraceerd.
Waarom zouden je DNA of vingerafdrukken voorkomen in een database?
Je bent toch nooit gearresteerd? -Nee, maar...
Zeg maar, tapijtvezels kunnen ze in verband brengen met deze woning.
Zeer onwaarschijnlijk, het ligt er toch al een jaar of dertig?
Weet ik veel. -Sam, je wilt beter worden.
Ik kan dit niet uit je trekken. Therapie is geen exorcisme.
Verandering begint met denken aan de familie van Elias...
...en begrijpen wat ze nu tot steun kan zijn...
...emotioneel, als medemensen...
...gegeven de omstandigheden.
Sam, kom eens.
Waarom? -Vertrouw me.
Doe z'n blinddoek af.
We moeten z'n gezicht zien.
Dit was een slecht idee.
Waarom wilde je dat ik dit deed?
Jij hebt al je gevoelens.
Hij had ook gevoelens waar hij mee worstelde.
Ik wil dat je ziet...
...dat hij niet alleen een gast was die jou beledigde.
Elias was een mens.
Met een moeder en een vader die om hem geven, zoals jouw moeder om jou geeft.
En zij zullen hem missen.
Er zijn manieren om te rouwen. Joden volgen een heel programma.
Eerst de begrafenis, daarom is het belangrijk dat er 'n lichaam is.
Dan volgt de week van de sjivve...
...waarin alles draait om rouw en herdenking.
Ik wilde altijd vroeger weg.
Mijn vrouw liet dat niet toe. Gelijk had ze.
Er is een gebed...
...dat je elke avond uitspreekt, het eerste jaar na de dood...
...en daarna eens per jaar.
Dat heet de Kaddisj.
Moet ik dat opzeggen? -De Kaddisj?
Ik... Laat me even denken.
Het gaat niet zozeer om het ritueel...
...maar meer om je inlevingsgevoel met de behoeften van Elias en z'n familie.
Dat is nieuw voor je.
Dat zou je goeddoen.
Je inlevingsvermogen moet zich ontwikkelen.
De zaken zien zoals een ander ze ziet.
Veel mensen hebben daar eerlijk gezegd moeite mee.
Maar jij zou er zeker baat bij hebben als je hierin verder zou groeien.
Dat klinkt goed.
Ik laat hem achter waar ze hem vinden.
Voor de familie.
Help me wel dat gat weer te vullen.
PAPA HOUDT VAN JULLIE
Verdorie.
Is er iets met je?
Dit is zwaar voor me.
Dank je dat je ernaar vraagt.
Vertaling: Jolanda van den Berg