Dzień dobry.
Nazywam się Alan Strauss.
Dr Strauss.
-A pani to... -Candace.
Przepraszam.
Jestem matką Sama.
To pani dom?
Sam wprowadził się po zerwaniu z Mary.
-Rozumiem. -Czy on...
Wie pan o Mary, tak?
Nie mogę o tym rozmawiać.
Oczywiście. Tak.
Wie pani, kim jestem?
Oczywiście, że tak.
Uwielbiam pańską książkę.
Po odejściu męża
zaczęłam czytać książki.
O tym, jak sobie pomóc.
Kaktus i miraż to jedna z moich ulubionych.
Kazałam przeczytać Samowi, ale mu nie pomogła,
więc poleciłam mu normalną terapię.
To nie jest normalna terapia.
Oczywiście.
Wiem, jakie to straszne.
Proszę mi wierzyć.
Proszę mnie rozkuć.
Nie mam klucza.
No to...
Proszę wezwać policję. Pomożemy Samowi.
Proszę zrozumieć.
Nie popieram tego, co robi.
Nie jestem jak on.
Ale nie naślę policji na własnego syna.
Pani jest jego matką. Niech mu pani każe przestać.
Próbuje przestać. Wiem, że...
Candace, proszę.
Mam dzieci. Syna i córkę.
Potrzebują mnie tak jak on panią.
Wiem, że tak nie można.
Ale musi mu pan pomóc.
To moje dziecko.
Jadłeś kiedyś pho?
-Tak. -Na pewno nie takie.
Pójdę po miski.
Sam, poczekaj.
Kiedy cię nie było,
słyszałem kogoś na górze,
zacząłem wołać
i poprosiłem, żeby tu zszedł.
I ten ktoś zszedł?
-A więc poznałeś moją matkę. -Tak.
Zaskoczyło mnie to. Mówiłeś, że umarła.
Tak, moi rodzice żyją.
Skłamałem na ten temat.
Przepraszam.
Jednym z powodów, przez które nie chciałem iść na terapię
było to, że to zawsze „wina matki”.
Matka nie stanowi problemu.
Pójdę po miski.
Musisz zdjąć ten łańcuch.
Nie osiągniemy żadnych rezultatów,
kiedy jestem skuty.
Łańcuch masz na nodze, a nie na buzi.
Sam, nie stanowię dla ciebie zagrożenia.
Jesteś młody i silny,
a ja cały dzień siedzę na krześle.
Jak myślisz, co by się stało, gdybym cię zaatakował?
Wyobraziłem to sobie, jak jesteś skuty.
Rozumiem. Proszę cię, żebyś to zmienił,
abym mógł lepiej ci pomóc.
Sam, nic z tego nie wyjdzie,
jeśli nie zdejmiesz mi łańcucha.
Zwykle tu nie schodzi.
W moim gabinecie powiedziałeś,
że matka opiekowała się tobą,
kiedy ojciec był agresywny.
„Wina matki”.
To tylko jedna strona medalu, ale nie możemy jej ignorować.
Twoja matka powiedziała, że odszedł.
Opowiesz mi o tym?
Zostawił nas.
Ile miałeś lat?
Czternaście.
Ile pamiętasz z tego zdarzenia?
Zostawił nas.
I więcej mnie nie bił.
Widziałeś go później?
Dorastałeś w tym domu?
Tak.
Masz wspomnienia o...
Robił ci krzywdę w tym pomieszczeniu?
Kiedy tu byłem,
to działo się tutaj.
Leżałeś tu...
Mówił coś, co miałem zrobić.
Jeśli nie zrobiłem tego w sekundę...
Czasem nie wiedziałem, o co mu chodzi.
Musiałem się zastanowić, ale...
Raz
przyniósł fugę do kuchni i łazienki.
Ubił dobry interes.
Zamówił całą masę i dostarczyli w pudłach.
Wrzeszczał na mnie, żebym je rozwalił.
Krzyczał: „Rozwal je”.
Nie wiedziałem, o co mu chodzi,
bo nigdy tego nie słyszałem...
A on nie wskazywał na pudełka.
Potem zamachnął się na mnie,
jak zwykle.
Mówiłeś, że mamie też się obrywało.
Jest dobrą matką.
Codziennie robiła mi kanapki.
Robiła pranie.
Okropna sytuacja dla matki i syna.
Proszę o uwagę.
Drodzy goście!
Chcę coś powiedzieć.
Drodzy goście. Chcę coś powiedzieć.
Rozumiem,
że matka chatana chciałaby przekazać kilka słów
nowożeńcom.
Kobiety nie śpiewają.
Rabinie, to ślub mojego syna.
Jestem mamą Ezry.
Dokąd idziesz?
Jestem też śpiewaczką w świątyni Synaj.
Porozmawiaj ze mną.
Wiem, że targają tobą emocje
wobec menadżera restauracji.
Możesz powiedzieć coś więcej?
Powinieneś mi pomóc.
Mam pewną myśl.
Twoja matka robi wrażenie.
Widać, że zrobi wszystko, abyś poczuł się lepiej
i żył tak, jak tego pragniesz.
Myślę, że może nam pomóc.
Wszyscy jesteśmy częścią systemu rodzinnego.
Ty, ja, wszyscy.
Zmiany w systemie
mogą mieć na nas ogromny wpływ, nawet w twoim wieku.
Myślę, że każdy na tym skorzysta,
jeśli zrobimy terapię rodzinną,
z tobą i twoją matką.
Dość przeszła.
Nie musimy wciągać jej w to, co tu robimy.
To miłe z twojej strony
i rozumiem, czemu chcesz ją chronić.
Ale nie musisz się martwić, że poczuje się w to wciągnięta.
Myślę, że jej też to pomoże.
Sam.
Nie musisz kroczyć sam.
Ktoś chce przy tobie być.
Nie chce, żebyś sam się z tym zmagał.
Rządził twardą ręką,
a relacja była bardzo intensywna.
-Sam i ja... -Był dupkiem.
Proste jak drut.
Był okropnym ojcem, a Sam i ja...
Gorzej niż okropnym.
Zwolnijmy trochę.
Niech każdy ma szansę dokończyć zdanie.
Kiedy wolniej mówimy,
zwykle też jaśniej myślimy.
Czasem, kiedy czekamy,
ludzie nie mówią tego, czego się spodziewaliśmy.
Sam i ja pomogliśmy sobie nawzajem.
Nauczyła mnie tego jedna książka.
Nie pańska.
To było schronienie.
Byliście w tym razem.
Nadal jesteście.
Związani ze sobą.
To bardzo poruszające.
-Sam. -Tak.
Kochasz swoją matkę.
Myślę, że dzięki temu można ci pomóc.
Pomyśl, jak inaczej możesz ochronić matkę.
Zmagasz się z tym impulsem
agresywności.
Chcę, żebyś ochronił matkę i nie działał pod jego wpływem.
Żeby mogła się uwolnić od tego źródła bólu.
Pomyślisz sobie:
„Nie zrobię tego i ochronię moją matkę”.
Zrobisz to dla mnie, Sam?
Dobra.
Pastitsio.
Gość z tej... restauracji, w której robiłem inspekcję...
Dzisiaj tam wróciłem.
Pomyślałem, że będzie dobrze,
bo ty tutaj jesteś.
Tylko na niego patrzyłem.
I co czułeś?
Odebrałem jedzenie.
Stał tam.
Wsiadłem do samochodu po drugiej stronie ulicy
i wszystko zrobiłem
w mojej głowie.
Powiedziałeś, że ja tu jestem.
Testujesz swoją wolę?
Chyba tak.
Wygląda, że się udało.
Chcę mu pokazać...
Chcę go nauczyć, jak się zachowywać
wobec innych ludzi.
Ale i tak chcę to zrobić.
Dobra.
Dzięki.
Miałeś tak z innymi, których...
Zrobili coś,
przez co chciałeś im dać nauczkę?
Tak.
Oni wszyscy...
Każdy sobie zasłużył.
Candace?
Candace, musimy porozmawiać.
Przestań.
Napisy: Joanna Kazimierczak