O Boże.
Co, do chuja?
Pomocy!
Dobra.
Dzień dobry, doktorze Strauss.
Nazywam się Gene Bollinger.
Chciałem się zapisać na psychoterapię.
Pomyślałem, że pomoże mi pan rozwiązać moje problemy.
No więc... tak.
Zadzwonię do pana później.
Ciężko mnie złapać.
Dobra. Dzięki.
Mówi Shoshana. Zostaw wiadomość.
Słonko, tu tata. Tak tylko dzwonię.
Mam sesje do 20.00.
Do usłyszenia.
Jak mogę ci pomóc, Gene?
Tata pastwił się nade mną.
Kiedy byłem mały.
I chyba zjebał mi psychikę.
To bardzo ciężkie doświadczenie.
Mówisz, że zjebał ci psychikę. W jaki sposób?
W każdy możliwy.
Nic mnie nie cieszy.
Nie mam życia towarzyskiego.
Mam napady złości.
Pomaga pan z takimi rzeczami, nie?
Tak.
Przeczytałem pańską książkę.
-I co myślisz? -Dobra jest.
Pomyślałem sobie: „Gość jest ekspertem”.
Od dawna tym się zajmuję.
Moje kondolencje.
Tak mówią normalni ludzie.
Co czujesz, kiedy to mówisz?
No cóż...
Jakbym słyszała to, co mówią ludzie.
Ale mówię szczerze.
I to jest najważniejsze.
Gene, chciałem zapytać o okulary przeciwsłoneczne.
Dobrym pomysłem byłoby,
gdybyś je zdjął, żebyśmy się lepiej widzieli.
-Mam problem z oczami. -Jaki?
Bolą mnie od światła.
Są nadwrażliwe.
Byłeś u lekarza?
U dwóch.
Nasz czas się skończył.
To mój tekst.
Znowu próbuję zadbać o pańskie potrzeby.
Na to wygląda.
Bił mnie.
Cały czas.
Kiedy mówisz „cały czas”,
możesz być dokładniejszy?
Prawie cały czas.
-Dziękuję. -Dziękuję bardzo.
-Witaj, Alan. -Jak leci, Chaim?
-A u ciebie? -Dobrze. Dzięki.
Będę na zapleczu.
Dobrze.
-Cześć, Ezra. -Cześć, tato.
Gitara mamy?
Pomyślałem, że podaruję ci ją.
Nikt inny w rodzinie nie gra, więc...
Już nie gram.
Człowiek spodziewa się, że każdy ratowałby swoją skórę,
ale on wolał umrzeć, niż ją wykorzystać, zhańbić.
Już to kiedyś słyszałem.
Klasyczne zagranie.
Gene, tak sobie myślałem.
Rozmawiamy ze sobą od jakiegoś czasu.
Zauważyłem,
że nie otwierasz się przede mną.
Gdy pytam o zdarzenia lub szczegóły,
masz tendencje do bycia ogólnikowym
albo zaczynasz mówić o ulubionych piosenkach country.
Zauważyłem, że ja sam
czuję się tym trochę sfrustrowany.
Zastanawiam się, czy też tak czujesz.
Zwykle kiedy jedna osoba to czuje, druga to odwzajemnia.
Nie wiem.
Zdaje się, że to nie działa tak, jak w pańskiej książce.
Gene, żeby nam to się udało,
musisz być w stanie powiedzieć mi to, o czym nie jest łatwo mówić.
Być otwarty i szczery.
Może do tego się nie nadaję.
Bo... ja się staram.
Naprawdę... się staram.
Z doświadczenia wiem,
że każdemu, kto zaszedł tak daleko,
kto zdecydował się podjąć terapię
i ciężko pracuje nad tym, co trudne,
można pomóc.
Przepraszam. Wiem, sytuacja do bani.
Zaraz wracam.
Gene, co się, do diabła, dzieje?
Co, do chuja?
Wypuść mnie stąd.
Natychmiast mnie wypuść, Gene!
-Gene! -Uspokój się.
Wczoraj wrzeszczałeś.
Jesteśmy w lesie. Nikogo tu nie ma.
Wiem, że jesteś zły.
Oczywiście, każdy by był. To tylko tak źle wygląda.
Jest źle, wiem, ale potrzebuję twojej pomocy.
Słuchaj...
Nie wiem, co ty wyprawiasz,
ale to...
Zabierz ten cholerny łańcuch.
Natychmiast. Poważnie, Gene.
Gene, musisz mnie posłuchać.
Rozumiem, że coś w twojej głowie
mówi ci, że to dobry pomysł...
Wiem, że to nie do końca dobry pomysł.
Ale skończyły mi się opcje.
Myślę, że jak porozmawiamy, to wszystko będzie dobrze.
-W miarę. -Muszę ci uświadomić,
że to, co robisz, jest złe.
Takie napędzanie stracha.
Na pewno to widzisz. Wiem o tym.
Wiem,
ale terapia mi nie pomagała.
Sam to powiedziałeś. I chyba wiem dlaczego.
Nie mogłem...
W gabinecie nie mogłem powiedzieć prawdy.
-Ale tutaj... mogę. -Nie.
To nie wyjdzie nam na dobre, Gene.
Musimy wrócić do gabinetu i razem nad tym popracować,
zanim wymknie się spod kontroli.
Tyle zostało z Maruti. Jedno z moich ulubionych.
Bardzo smaczne na śniadanie. To chana palak.
Dodaj trochę tego. To jest sabzi. Dobre z tym.
Na litość boską, Gene!
Nazywam się...
Tak naprawdę to jestem Sam.
Przepraszam.
Trzeba jeść.
Nie będę jadł.
Gene... Sam.
Musisz mnie posłuchać.
Słucham. Umiem słuchać.
Rozumiem,
że to cię martwi.
Naprawdę.
Trochę cię to przeraża, ale to jedyny sposób, żebym...
Potrzebuję pomocy. Chcę ją uzyskać.
Proszę cię o pomoc.
Terapia nie pomoże, jeśli nie będę szczery.
-Wiem, że masz rację, więc... -Nie rozumiesz.
Ty chyba nie wiesz, co mi robisz.
Rozumiem, że trochę zajmie, zanim się przyzwyczaisz.
Z czymkolwiek masz problem, zajmiemy się tym, ale nie tutaj.
-Nie w ten sposób. -Mam gorsze problemy
od reszty pacjentów.
Mam nieodpartą chęć
zabijania ludzi.
Nieodpartą chęć?
Tak.
-Sam... -Nie raz czy dwa.
Raz na jakiś czas
po prostu to robię.
To trwa od... Bardzo długo.
Wiem, że mam zjebaną psychikę.
Przeczytałem wszystkie książki.
Prawie wszystko o ludziach takich jak ja,
którzy to robią, ale nie mogę...
Chcę przestać.
Naprawdę się staram.
Nawet teraz się staram, ale jest taki jeden gość
i od kilku miesięcy... chcę go...
Ale nie zrobiłem tego.
Bo...
Bo nie mogę.
Szkoda, że nie wiesz, jakie to uczucie.
Nie jest tak, jak mówią. Gdzie jest...
Widziałeś Milczenie owiec?
Jest jak robot. To wcale tak nie jest.
Gene.
-Sam. -Sam.
Zabierz ten łańcuch.
Wyjdę stąd i wrócę do gabinetu.
Nie, już tego próbowaliśmy. Nie pomogło, bo nie mówiłem prawdy.
Teraz będzie inaczej, bo znam prawdę.
Sesje będą dwa lub trzy razy w tygodniu.
W ten sposób ci nie pomogę. Będzie tylko gorzej.
-Wypuść mnie. -Będziesz musiał wezwać policję.
Nie. Nie będę musiał.
Zgodnie z prawem i etyką, chyba że powiesz, że popełnisz zbrodnię,
mogę z tobą pracować.
To, co powiedziałeś, jest objęte tajemnicą.
Popełnię kolejną zbrodnię.
Wiem, że nie jestem normalny, ale nie czuję się wariatem.
Nie jestem...
Wiem, że to musi się skończyć.
Ale nie wiem jak.
To nie jest rozwiązanie.
Przykro mi.
Jesteś najlepszy.
Chodziłem do trzech różnych żydowskich terapeutów.
Wybrałem ciebie.
Napisy: Joanna Kazimierczak