Wpadli do nas, gdy miałem 16 lat, bo podejrzewali o coś mojego ojca.
Moja córka została porwana.
Secret Service zidentyfikowało osobę.
Nazywa się Peter Sutherland Jr.
POPRZEDNIO
Secret Service. Co was łączy?
To mój chrześniak. Nie porwałby córki wiceprezydenta.
Pamiętasz pierwszą rozmowę? Miałam walczyć z całych sił.
Proszę o to ciebie.
- Nie ma mowy, bym go pożyczyła. - To tylko jeden wieczór.
- Na czym ci zależy? - Za zemście.
Chodzi o mojego tatę?
Kurewsko go nienawidzę.
Co, jeśli ją uwolni, ale powie jej o wszystkim?
- Zapanuję nad nią. - Na pewno?
Tak. Zawsze to robiłem.
- Grozi nam drugi atak. - Według cioci za tydzień coś się stanie.
- Valerie. - Tak?
Mamy skrót briefingu o Zadarze na 15.00?
- Prezydent prosi panią o odpuszczenie. - Myślę o zmianach kadrowych.
- Doprawdy? - Liczy się tylko Maddie.
Nie ma tu szefa. Jesteśmy partnerami.
Był tu ochroniarzem przez pół roku.
Każda z firm jest niedaleko terminalu kontenerowego.
Maddie jest w terminalu kontenerowym.
Powiesz mi, gdzie jest Peter Sutherland.
Zawrzyjmy układ. Wiem, kto porwał Maddie Redfield.
Znajdź go i załatw. A ja znajdę ci Sutherlanda.
Policja i agenci federalni dopuszczają możliwość zamachu.
W międzyczasie przy wejściu do metra widzę mnóstwo karetek.
Ratownicy opatrują rannych, wśrod których jest dziecko.
Nieoficjalnie mówi się o jednej zabitej...
Tak?
Willett i Hawkins są w centrum operacyjnym.
- Prezydent będzie za 20 minut. - Ja za pięć. Niech...
Poczekaj chwilę.
Tak?
- Diane, musimy porozmawiać. - Twoje smuty mogą poczekać.
- Może nie wiesz, ale zaatakowano nas. - O tym chcę z tobą pogadać.
- Gdzie on jest? - Chwila!
Jestem. Zacznij gadać.
Diane.
- To Gordon Wick. - Wiem.
Coście odjebali?
Trzeba było to zrobić.
W jakim świecie trzeba zabijać Amerykanów w metrze,
aby zlikwidować obcego polityka na terenie USA?
Zamachy bombowe w sądach w 2014 roku.
Ataki w autobusach w 2016.
Omar Zadar może się wypierać do woli, ale wiemy, że jest terrorystą.
- Mandelę też tak kiedyś nazywano. - Uwierz, to żaden Mandela.
Lepszy on niż obecny szaleniec.
Obecny szaleniec to znane zło.
A przy okazji płaci miliardy twojej firmie.
To wykracza poza biznes.
Mamy 50 głowic w jego kraju. Co, jeśli Zadar je przejmie?
Co wtedy?
Prezydent nie chce o tym słuchać.
- Musieliśmy spróbować. - Po co mi to mówicie?
Bo były błędy i jeśli będzie śledztwo...
Oczywiście, że będzie śledztwo.
Jeśli ujawni nasz udział, cała administracja będzie zagrożona.
Zwłaszcza prezydent.
Po moim trupie, chujku!
Plany Travers w sprawie energetyki, handlu i start-upów legną w gruzach.
Jeśli każdy członek jej administracji będzie musiał zeznawać przed Senatem...
Chcesz wykorzystać moją lojalność, by się ratować.
By uratować nasz wszystkich, Diane.
Wraz z moją głową poleci głowa Michelle. A także twoja.
Dlatego cię potrzebujemy.
Muszę na chwilę zostać sama.
Oczywiście.
Nie ma sprawy. Wyjdziemy.
Nie śpiesz się.
Oto co zrobimy.
NOCNY AGENT
Peter!
- Jesteś cała? - Tak.
Tak?
Znalazłaś go?
- Tak? A dziewczynę? - Ją też.
I co zrobiłaś?
To, o co prosiłeś.
Dobra robota. No to wracaj szybko do kryjówki.
Wyślij mi adres.
Powinnaś go mieć.
Mój partner się tym zajmował.
Twój partner?
No tak.
Jak się nazywał?
Kurwa. Kto to był?
Nie wiem.
- Spadamy. - Dobra.
- Arrington! Musimy się zmywać. - Co? Nie!
Nie ma mowy. Mój partner... Kurwa!
Mój ojciec zrobił to, o czym mówił ten facet?
- Co ci powiedział? - Że tata stał za zamachem w metrze.
Że zatuszował to i zabił jego brata.
- To prawda? - Maczał w tym palce.
- Dlaczego? - By zabić Omara Zadara.
Obwinił go po nieudanym zamachu, ale nie działał sam.
Współpracował z Diane Farr i firmą wojskową.
Firmą Wicka. Wspierał tatę finansowo.
- Musimy spadać. - Nie zostawię go!
Szykują kolejny atak.
Mamy niecałe 24 godziny.
Inaczej zginie więcej ludzi.
Nie mogę.
Mogę pomóc.
Prezydent zechce mnie zobaczyć. Almora i dyrektor Willett również.
Mogę im zaufać?
Travers tak. Nie wiem, jak z Willettem.
Almory lepiej unikać.
Nie. Erik mu ufał. Byli kiedyś partnerami.
Może nam pomóc.
No i nie przepada za Farr.
Mogłabym przekazać pani prezydent albo panu Almorze
wiadomość na temat taty i Farr.
Potrzebowaliby niezbitego dowodu.
Może coś będzie na telefonie zabójczyni.
- Zabiorą mi telefon. Odezwę się pierwsza. - Dobra.
Wyjaśnię wszystko.
Dobrze? Ale nie mów, że ich widziałaś.
Rozgryzłam nagranie z Erikiem i przyjechaliśmy po ciebie.
- Tylko my, jasne? - Dobrze.
Tutaj! Szybko!
Wszystko będzie dobrze. Tutaj!
- Jak ma wyglądać ten niezbyty dowód? - Nie wiem, ale znam kogoś, kto wie.
W takim razie kto to był?
- Nie wiem. - W porządku. Dzięki.
To był Willett.
FBI dostało cynk od miejscowej policji o strzelaninie w terminalu kontenerowym.
Znaleźli Maddie i szefową ochrony, Chelsea Arrington.
Obie żyją.
- Coś jeszcze? - Trzy trupy.
Porywacz, agent Secret Service i niezidentyfikowana kobieta.
Moje kondolencje.
Może rozmawiałem z Arrington?
Zjebałeś po całości.
Co z jutrzejszym porankiem?
Pełna gotowość. Zadar ląduje o czwartej rano w Andrews.
Auto będzie gotowe.
- A on przestanie być problemem. - Chcę od razu dostać potwierdzenie.
Mam dość twoich wpadek, Gordon.
Bo masz na głowie za dużo własnych?
To znaczy?
Jak układa ci się ostatnio z Michelle?
Powiedziałeś mu?
Prezydent się rozsierdził.
- Co, jeśli zacznie w ciebie wątpić? - To moje zmartwienie.
- A Zadar to moje. - Dość tego.
Co zrobimy z Maddie?
Musimy ustalić, co wie ona i Arrington.
I w co wierzą. Będę na sprawozdaniu Arrington.
- Ty wybadaj swoją córkę. - Dobrze.
Potem znowu się naradzimy.
I mówimy sobie wszystko co do pieprzonej joty.
Jeśli Diane nie ogarnie prezydenta, przestanie być nam potrzebna.
Chwileczkę.
Wujku. Wiem, że sporo minęło, ale...
potrzebujemy pomocy.
- To... - Rose Larkin.
Znam z wiadomości.
Wejdźcie.
Śmiało.
- Na dół. - Dzięki.
Rozgośćcie się.
- Dziękujemy. - Nie ma sprawy.
Przydałby wam się lekarz i prysznic.
- O tak. - Przyniosę ręczniki.
Myślałem, że taki sprzęt mają tylko władze.
Działałam w cyberbezpieczeństwie. Dostałam ten sprzęcior w ramach odprawy.
- Proszę. - Dzięki.
- Dziękuję. - Prysznic jest na górze.
- Korytarzem i... - Na końcu po prawej.
Dziękuję.
Dlaczego cały świat sądzi, że mój chrześniak porwał Maddie Redfield?
Powinno wystarczyć.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Trzymaj.
Świetny pomysł.
Z nagraniem.
Inaczej by się nie udało.
Przepraszam.
Spójrz na mnie.
To nie twoja wina, jasne?
Nie zginąłby, gdybym nie uciekła.
To nie twoja wina.
Arrington?
Briggs. A gdzie Almora?
Poza miastem. Wezwany nagle do prezydenta.
Panno Redfield, cieszymy się, że jest pani cała i zdrowa.
- Muszę pogadać z Almorą. - Jasne.
Ale najpierw poproszę broń, odznakę i telefon.
Otrzymasz je po sprawozdaniu.
Chodźcie obie ze mną.
Wiceprezydent czeka na córkę.
Przygotowano łóżko i wezwano lekarzy.
A co ze sprawozdaniem?
Willett i Farr chcą przy tym być. Spotkają się z nami na miejscu.
Niebawem będzie pani w domu.
To wszystko, tak?
Tak.
To tylko poszlaki.
Kto inny mógłby wiedzieć, że jej wujkowie badali zamach?
- I wysłać zabójców? - Peter.
Musimy zadbać o to, by uwierzył nam ktoś, kto będzie mógł powstrzymać atak.
Ja ci wierzę.
Ale nie wiem, czy przekonasz kogoś poza świadkami twoich narodzin.
Musisz mieć niepodważalny dowód na winę Diane Farr albo wiceprezydenta.
Spodziewasz się kogoś?
- Nie winiłbym cię za wezwane glin. - Peter.
- Wiem, że jej nie porwałeś. - Jakoś wszyscy wydają się tego pewni.
- Ja cię znam. - Znałeś mojego tatę.
- Przestań. - Nie wierzyłeś mu i obsmarowałeś go.
- „Mój najlepszy przyjaciel i zdrajca”. - Nie mój wybór.
- Postrzegam świat poprzez pisanie. - Bzdury.
Nie musiałeś o tym pisać. Uwierzono ci. A to ty powinieneś uwierzyć jemu.
Posłuchaj.
Straciłeś matkę jako dziecko i ojca jako nastolatek.
Co z tego?
Nie zdążyłeś dostrzec ich wad.
Znałem twojego ojca i miał ich wiele.
Chciałbym tak jak ty wierzyć, że jest niewinny.
Obyś miał jaja i to opublikował, gdy pokażę ci dowód na jego niewinność.
O niczym innym nie marzę.
Może wtedy byś zrozumiał, że ludzie, którzy cię kochają,
zawsze mieli w dupie, czy był winny, czy nie.
Dobrałam się do telefonu i chyba coś mam.
Super.
- Chcesz o tym pogadać? - Nie. Co masz?
Na początku wydawał się pusty,
ale odzyskałam usunięte wiadomości i zdjęcia.
Prawie zapomniałam, jaka jestem dobra.
Znalazłam to.
To twoja ciocia.
Tak. Wujek też tu jest. Są też ich kryptonimy.
Jest jeszcze to.
Segregator Nocnej Akcji.
Zdjęcia kilkudziesięciu stron uszeregowanych kryptonimami.
Pewnie każda strona to inny nocny agent.
Poczekaj.
To pokój Nocnej Akcji.
Jest data i godzina?
Poczekaj.
Mamy metadane.
To z 9 stycznia, godzina 2.37.
Niemożliwe. Miałem wtedy zmianę.
A nie, czekaj.
Byłem wtedy na chorobowym.
Zatrucie pokarmowe. Farr ogarniała zastępstwo.
Kto jeszcze miał dostęp do pokoju?
Pozostałych dwóch operatorów oraz Farr i Hawkins.
- Da się potwierdzić, że była to Farr? - Możemy sprawdzić logi.
Każde wejście jest rejestrowane, więc jej karta też byłaby w systemie.
Farr mogła już w tym grzebać.
Nie. Secret Service może pobierać logi,
ale tylko Almora mógłby zmienić coś ręcznie.
- Chelsea miałaby dostęp? - Może.
Nie wiem. Ale kto wie, kiedy się skontaktuje?
Nie możemy na nią czekać. Musimy znaleźć kogoś innego.
- Fajnie, gdyby nie chciał mnie zabić. - To zawęża listę.
Jezu. Zaraz ktoś po mnie podjedzie. Musicie już spadać.
- Nie chciałem namieszać. - Rozumiem.
Pojadę do redakcji i zacznę potwierdzać twoje informacje.
Dosyłaj kolejne rzeczy.
Dobrze. Dziękuję.
- Dbaj o niego. - To już moja fucha.
Nie ma prezydent Travers ani Almory. Jaki jest plan C?
Gdy ostatnio Zadar był w Stanach, Travers kazała nam go ochraniać.
Jeśli jest jutrzejszym celem, to znaczy, że tu wrócił.
I znów otrzymałby ochronę Secret Service.
Mogę ostrzec jego ochronę, ale potrzebuję telefonu.
Mojego już dziś nie odzyskam.
Mam starą komórkę w pudełku w piwnicy.
Możemy ją zabrać i...
- Czujesz się już lepiej? - Tak.
- Dobrze być w domu. - To prawda. Strasznie się martwiłem.
Arrington.
Willett i Farr czekają na dole.
Musi iść? Przy niej czuję się bezpieczniej.
Tutaj nic ci nie grozi. No i chcę pobyć trochę tylko z tobą.
Niedługo wrócę.
Zaczynajmy.
Mówił, dlaczego ci to robi?
Nie dostałeś nagrań?
Jakich nagrań?
Nagrał mnie kilka razy.
Miałam oskarżać cię o różne rzeczy i odczytywać jego żądania.
- Mówił, że ci to wysłał. - Nie dostałem żadnych nagrań.
Gdybym dostał, spełniłbym każde żądania.
Byle tylko cię odzyskać.
Co o mnie mówił?
Że przyłożyłeś rękę do zeszłorocznego zamachu w metrze.
I że zabiłeś jego brata.
To nie miało sensu.
FBI zbiera już niepokojące informacje na temat tego mężczyzny.
Służył w wojsku.
Był uzależniony od narkotyków. Rok temu stracił bliźniaka.
Doprowadziło to do załamania psychotycznego.
Miał sporo problemów i cierpiał na urojenia.
Posłuchaj.
Wiem, że nie byłem idealnym ojcem.
Ani nawet...
dobrym ojcem.
Ale to była pobudka.
Mam już tylko ciebie. Jesteś moją jedyną rodziną.
Kocham cię.
Bardzo.
- Nie wiem, co bym zrobił, gdybyś... - Też cię kocham, tato.
Odpowiedziałam ogniem. Strzelec stracił przez to równowagę.
Spadła na platformę dźwigu załadunkowego.
Gdy wróciłam do agenta Monksa, już nie oddychał.
Po chwili zjawiła się policja.
Chciałbym wrócić do nagrania, które otrzymała pani od Maddie Redfield.
Z zakodowaną wiadomością. O czym mówiła w tym nagraniu?
Oskarżała swojego ojca o udział w zeszłorocznym zamachu w metrze.
- Porywacz musiał być stuknięty. - Mimo tego chciałbym się temu przyjrzeć.
Nathan?
Pobierzemy nagranie z telefonu i prześlemy panu.
A co z Peterem Sutherlandem?
- To znaczy? - Był naszym głównym podejrzanym.
Być może wspólnikiem.
Widzieliście go na miejscu?
Nie. Może mylicie się pani co do jego udziału.
Na razie nie wiemy, czego nie wiemy.
Coś jeszcze?
No to dziękujemy.
Panie dyrektorze?
- Co z Hawkinsem i Campbellami? - Nadal nic.
Te dwie sprawy i porwanie Maddie wyczerpały zasoby agencji.
Teraz muszę zabrać się za to nagranie.
To priorytet? Ten cały Worley na pewno miał urojenia.
Ale przed śmiercią trafił na listę podejrzanych o zamach w metrze.
Poważnie?
Interesuje mnie jego perspektywa, nawet jeśli miał urojenia.
Światła zgaszone i nie ma jej samochodu, więc dajmy jej jeszcze pół godziny.
Trzymasz się?
Tak, wszystko gra.
Sama nie wiem.
Jutro ma dojść do tego ataku, prawda?
Tak sądzimy.
Czyli za 24 godziny będzie po wszystkim.
Może to powstrzymamy, choć pewnie nas aresztują.
Albo zabiją.
Gdy już to powstrzymamy, co planujemy dalej?
Po zakończeniu sprawozdań i przesłuchań.
Po uwolnieniu się od fanów teorii spiskowych.
Po pogrzebach.
Tak.
Po tym wszystkim.
Nie wiem.
W sumie zacznę od pięciodniowej drzemki.
Dobry pomysł.
A potem?
Chciałabym wrócić.
Do Kalifornii.
- I spróbować jeszcze raz. - Z firmą?
No cóż.
Nowa nazwa i nowy początek. Wyciągnę wnioski z błędów.
A ty? Z powrotem do Nocnej Akcji?
Kurwa, nie ma mowy.
Jeden telefon mi wystarczył.
Nie wiem.
Może kupię domek i zniknę na jakiś czas.
Brzmi fajnie.
- Gdzie? - Nie wiem.
Podobno w Kalifornii jest fajnie.
To ona.
Teraz.
Val.
- Cześć. - Peter?
- Wyjaśnię. - Stój!
Rób, co ci, kurwa, każemy.
No co?
- Chciałam przyśpieszyć sprawę. - Wyluzuj. Idziemy do ciebie.
No dalej.
Wysłane.
- Ile to potrwa? - Nie wiem.
Tam są poufne informacje.
- Liczę na to. - Val, wstawaj.
- Serio? - Tak. Dalej.
Nie mam czasu, by to wyjaśnić, ale postępujemy słusznie.
- Naprawdę? - Tak.
Wiem, jak to wygląda, ale...
Farr coś kombinuje.
Jest szefem personelu. Zawsze coś kombinuje.
Przyłożyła rękę do zamordowania moich wujków.
Skąd te rewelacje?
Nie przeszło ci przez myśl, że to ty jesteś w błędzie?
Przepraszam.
Nie...
Nadal nic?
Nie. Ale znalazłam to.
E-mail od Valerie do sekretarza prezydenta.
Travers nie wpuściła Farr na briefing w sprawie Zadara.
- Valerie pytała o powód. - I co?
Nie dostała odpowiedzi.
- Cześć. - Wpadłam po broń i odznakę.
Briggs wyraził zgodę?
Miałam je dostać po sprawozdaniu.
- Zapytam go. - Dzięki. Nie śpiesz się.
KALENDARZ
Gdzie jesteś, Almora?
KRYPTONIM – PODRÓŻNIK
DZIENNY GRAFIK
ZBIÓRKA, BRIEFING PRASOWY, ROZMOWA Z PREMIEREM LIBANU
Co?
PODRÓŻNIK – POUFNE
CZAS PRYWATNY
Camp David?
KRYPTONIM – RYBOŁÓW
6.00: PRZYBYCIE DO BLAIR HOUSE
Dobra, pogadam z nią.
Arrington.
Chcę odzyskać broń i odznakę, a potem wrócić do Borsuka.
No właśnie. Rozmawiałem z Almorą.
Najpierw chce z tobą porozmawiać.
Jest zajęty z panią prezydent. Wróci jutro.
Rozmawiałeś z nim?
- Powiedziałeś mu o Eriku? - Tak.
Był zdruzgotany. To straszna tragedia.
Był świetnym agentem.
I lepszym facetem.
Musimy pogadać.
Co mówiła?
Nie uwierzyła w to, co mówił.
- Wierzysz je? - Nie do końca, ale będzie dobrze.
- Co z Arrington? - Na pewno coś zataiła.
I jakby tego było mało,
Willett już powiązał Worleya z zamachem w metrze.
Załatwię to.
Jak?
Rozmawiałaś z prezydentem po wycofaniu cię z briefingu?
Pograjmy jeszcze na zwłokę.
Gdy załatwicie Zadara, zajmę się Arrington i Maddie...
- Mówiłem, że sobie z nią poradzę. - Wiem. Ale byłeś też gotów się przyznać.
Wybacz, jeśli nie do końca wierzę twojej ocenie sytuacji.
Gdy prezydent usłyszy o Maddie, zażąda spotkania z nią i Arrington.
Jeśli któraś z nich coś chlapnie, będzie po nas.
Z pewnością rozumiesz, że nie można do tego dopuścić.
Wrócimy do tego jutro.
Niech Wick da mi znać po akcji z Zadarem.
Opanuję sytuację w Białym Domu.
Zgadzam się, że Diane nie jest już przydatna.
Dlatego wchodzę w to, ale pod jednym warunkiem.
Przykro mi, Gordon, ale tylko wtedy ci pomogę.
To moja córka.
Tak.
Dopilnuję, by była posłuszna.
A Sutherland i ta dziewczyna? Co, jeśli się komuś wygadali?
Chyba tak.
W najgorszym przypadku jutro wieczorem będę mógł rozdawać ułaskawienia.
Tak.
- Nie sądziłam, że pan tu jest. - W porządku.
Dziękuję za uratowanie jej.
Oczywiście.
To moja praca.
Prezydent czeka na linii.
Pilnuj jej.
Udało się?
- A tobie? - Tak.
Oby ktoś zareagował.
- Peter? - Tak?
Mam te logi.
Szósty, siódmy, ósmy...
Jest. 9 stycznia, godzina 2.35.
Jest jej karta.
To była Farr. To ona zrobiła zdjęcia segregatora.
To niezbity dowód.
- Wyślij to Jimowi. - Robi się.
- Tak? - Peter?
- Jesteście bezpieczne? - Żyjemy. Czy bezpieczne – nie wiem.
A wy?
Powiązaliśmy Farr z zamordowaniem wujków Rose.
- O w mordę. - Wyślę ci zaraz po rozmowie.
- Gadałaś z prezydentem albo Almorą? - Nie będzie ich do jutra.
Almora milczy.
- A ochrona Zadara? - Niby jadą do Blair House.
Ale według personelu Blair House Zadar tam nie jedzie.
- A dokąd? - Nie mówili.
- Jakie są inne opcje? - Biały Dom albo...
Camp David.
Stąd wyjazd prezydenta. Spotka się tam z Zadarem.
Ale dlaczego nie zmienili planów Zadara?
By ukryć to przed Farr?
- Co? - Natrafiłam na e-maila.
Farr nie wpuszczono na briefing w sprawie Zadara.
Może prezydent coś podejrzewała i potajemnie zmieniła miejsce spotkania.
Skąd info, że Zadarowi coś grozi?
Almora musiał się połapać, gdy wypytywałeś mnie o to,
kogo ochraniałam w dniu zamachu.
Może Farr i Redfield odwołali atak.
Chyba nie próbowaliby zabić Zadara w Camp David?
Gdy jest tam prezydent?
Niekoniecznie.
- Co? - Dopiero co podsłuchałam rozmowę taty.
Mówił o rozdawaniu ułaskawień jutro wieczorem.
Tylko prezydent ma prawo łaski.
Cholera. Nie tylko chcą zabić Zadara, ale także prezydenta.
Wyślijcie dowody.
Już. Informuj mnie.
Jak temu zapobiec?
Znam jedną osobę, która może to odwołać. Val ma klucze do jej domu.
Tu Ben Almora. Proszę o wiadomość.
Od razu poczta.
Chwileczkę.
Dobrze, że nie śpisz.
- Lecimy. - Dokąd?
Do Camp David. Prezydent was oczekuje.
GODZINA 3.59
SIŁY POWIETRZNE STANÓW ZJEDNOCZONYCH
Panie Zadar, Secret Service.
- Udany lot? - Daleko stąd do Camp David?
Niecała godzina drogi. Proszę ze mną.
Rybołów w drodze.
Gotowe.
Wszystko w porządku?
GODZINA 4.32
PIECZĘĆ PREZYDENTA USA
Skarbie.
Nigdy nie widziałam tych agentów.
PASZPORT
Przekaż Wickowi wiadomość ode mnie.
Sama ją przekaż.
Już mi nie rozkazujesz. To koniec.
Są dowody na twój udział w zabiciu moich wujków.
Doprawdy?
Sfotografowałaś segregator Nocnej Akcji. System potwierdził twoje wejścia.
Wszytko trafiło to Baltimore Sun.
To po co się tu zjawiłeś, Peter?
By się przechwalać?
- Nie wydajesz się pewny swego. - Niech Redfield i Wick odwołają akcję.
Ja już nie wiem, co się dzieje.
Nie kłam!
Wiemy o wszystkim. Wasza trójka stała za zamachem w metrze.
Chcecie zatuszować swój udział,
zabijając Zadara i prezydenta w Camp David.
- Co? - Odwołaj to!
O czym ty mówisz?
- Nie udawaj! - Pytam poważnie.
Dlaczego mieliby zabić Michelle?
Ojciec Maddie mówił o wydawaniu ułaskawień.
- Kiedy? - Parę godzin temu.
Redfield i Wick nie odbierają telefonów.
Wzięłam was za zabójców Wicka.
- O Boże. - Do kogo dzwonisz?
Do prezydenta! Muszę ją ostrzec.
Tu skrzynka pocztowa...
Cholera. Musieli odciąć łączność. To już się zaczęło.
Co konkretnie? Mów.
Zadar miał zostać zabity po wylądowaniu, ale bomba nie wybuchła.
Redfield i Wick zerwali kontakt, bo zmienili plan.
Zabiją Michelle beze mnie.
- Dlaczego? - Wiedzą, że na to bym się nie zgodziła.
Nie skrzywdziłabym Michelle Travers.
Chciałam tylko pomóc jej, jej administracji i temu krajowi.
Daruj sobie.
- Pomóż nam ich powstrzymać. - Nie daj znów się nabrać.
Peter.
Jedziemy do Camp David.
I ty nas wprowadzisz.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI MATTHEW QUIRKA
Napisy: Krzysiek Igielski