O FBI rexistroume a casa aos 16 anos porque meu pai era sospeitoso.
Miña filla foi secuestrada.
Os Servizos Secretos teñen un sospeitoso.
Chámase Peter Sutherland júnior.
Oe!
ANTERIORMENTE
- Servizos Secretos. Que relación teñen? - É o meu afillado.
Peter nunca secuestraría a filla do vicepresidente.
Cando chamei á Acción Nocturna, dixéchesme que pelexase.
Agora necesito que o fagas ti.
- Agora non podo aceptalo. - É unha noite, non pasa nada.
Quen es? De que vai isto?
- Vinganza. - É meu pai, non?
Odio a meu pai.
Se lle conta a Maddie o que sabe, que facemos cando volva?
- Pódoa controlar. - Podes?
Si, como fixen sempre.
Vai haber outro atentado.
Miña tía dixo que faltan sete días.
- Valerie. - Señora?
- Os puntos da reunión sobre Zadar? - A presidenta di que non asista.
- Estou valorando un cambio de persoal. - Si?
O único que importa é atopar a Maddie.
Aquí non hai xefe, só compañeiros.
Worley leva de garda de seguridade seis meses.
Teñen almacéns a menos de quilómetro e medio do depósito de D. C.
Tena no depósito de contedores.
Dime onde está Peter Sutherland.
Propóñoche un trato. Sei quen secuestrou a Maddie.
Ocúpaste del e eu localízoche a Peter Sutherland.
Ei!
Policía e axentes federais veno como un posible atentado terrorista.
Mentres tanto, vexo varias ambulancias na boca do metro
e sanitarios tratando feridos, entre eles, unha nena.
Aínda por confirmar, infórmannos dun falecido...
Si?
Willett e Hawkins están na Sala de Crises. A presidenta tarda 20 minutos.
Eu tardo cinco. Non os deixes... Un momento.
Diga.
Temos que falar, Diane.
Déixate de lerchear, Ashley. Non sei se sabes que acaban de atacar o país.
É do que quero falar.
- Onde está? - Señora.
Vale, estou aquí. Empeza a falar.
Diane, este é Gordon Wick.
Xa sei quen é.
Que hostia fixestes?
Había que facelo.
En que mundo había que voar un metro cheo de cidadáns estadounidenses
para matar un político estranxeiro en solo estadounidense?
As explosións no palacio de xustiza en 2014,
os ataques a autobuses en 2016.
Omar Zadar pode negar a súa implicación, pero sabemos que é un terrorista.
Tamén llo chamaron a Mandela.
Este non che é Mandela.
É mellor que o fanático que teñen no poder.
Ese fanático é o malo coñecido.
O que che paga miles de millóns en contratos.
Isto non vai só de negocios.
Temos 50 cabezas explosivas nese país. E se Zadar se fai con esas armas?
Entón que?
Expliqueillo á presidenta, pero non escoita.
- Tiñamos que intentalo. - Por que mo contades?
Houbo erros. Se hai unha investigación...
Claro que haberá unha investigación!
Se se desvela a nosa implicación,
o goberno ao completo estará en perigo. A primeira, a presidenta.
Por enriba do meu cadáver, cabrón!
Os plans de Travers para enerxía, comercio, traballo...
todo ao garete.
Se todos os membros do seu goberno son citados a comparecer en Capitol Hill...
Queres usar a miña lealdade á presidenta para salvarte.
Non. Para salvarnos a todos, Diane.
Pénsao. Se roda a miña cabeza, a de Michelle tamén.
E a túa tamén.
Por iso te necesitamos.
Necesito un minuto... eu soa.
Por suposto.
De acordo, saímos.
O tempo que necesites.
Imos facer o seguinte.
- Peter. - Si.
- Estás ben? - Si.
Si?
Atopaches o meu amigo?
Ai, si? E a rapaza?
Si, tamén.
E que fixeches?
O que me pediches.
Moi bo traballo.
Vai para o piso franco xa.
Si, pásame a localización.
Debías tela.
Iso levábao o meu socio.
O teu socio?
Xa...
Como se chamaba?
Merda, hostia. Quen era?
Non sei.
- Veña, temos que marchar. - Vale.
- Arrington! Temos que marchar xa. - Que? Diso nada.
Eu non marcho. O meu compañeiro acaba de... Hostia!
De verdade meu pai fixo o que dicía ese tío?
Que che dixo?
Que meu pai organizou o atentado do metro, intentou encubrilo e matou o irmán del.
- É verdade? - Está implicado, si.
- Por que? - Para matar a Omar Zadar.
Saíu mal e intentou culpar a Zadar. El non é o único implicado.
Tamén Diane Farr e un contratista militar.
Si, Gordon Wick. Leva anos financiándoo.
- Hai que marchar! - Non o vou deixar.
Están preparando outro ataque. Temos menos de 24 horas para impedilo.
Se nos collen, vai morrer máis xente.
Non podo.
Eu podo axudar.
Se me rescatan, a presidenta quererá verme. E Almora e o director Willett.
Son de fiar?
Travers, si. Willett, nin idea.
Pero eu apartaríame de Almora.
Non. Erik confiaba en Almora, foran compañeiros.
Pode ser a nosa mellor baza. Con Farr non se levaba moi ben.
¿E se lles levo unha mensaxe á presidenta ou a Almora
para avisalos do de meu pai e Farr?
Necesitarías probas irrefutables.
A francotiradora levaba isto. Igual ten algo.
Vale. Vanme coller o móbil.
- Non falamos ata que vos escriba. - Oído.
Explícoo eu todo, si?
Ti non viches eses dous.
Enviáchesme o vídeo, Erik e eu descifrámolo e viñemos.
- Só nós os dous, si? - Si.
Aquí! Vamos.
Vai ir todo ben. Aquí.
- Que é unha proba irrefutable? - Nin idea. Pero coñezo alguén que o sabe.
Se non colleu ela o teléfono, quen era?
- Non o sei. - Vale.
De acordo, grazas.
Era o director Willett.
A policía local avisou o FBI de disparos no depósito de contedores de D. C.
Atoparon a Maddie e a súa escolta, Chelsea Arrington, vivas.
- Algo máis? - Tres mortos.
O secuestrador, un dos Servizos Secretos e unha muller sen identificar.
Acompáñote no sentimento.
Collería o teléfono Arrington?
Isto é un puto cristo!
Como vai o de mañá pola mañá?
Todo listo.
O avión de Zadar aterra ás 0400 na base Andrews.
O coche estará preparado. Deixará de ser un problema.
Necesito confirmación en canto estea feito.
Non podo lidar con máis cagadas túas.
- Estás moi ocupada coas propias? - De que falas?
Como vai na Ala Oeste coa túa colega, Michelle?
- Contáchesllo? - É que...
Ten a mosca detrás da orella.
- Cando empece a facerche preguntas, que? - Dela ocúpome eu.
- De Zadar ocúpome eu. - Xa está ben.
Que imos facer con Maddie?
Temos que descubrir o que saben ela e Arrington, o que cren.
Vixiarei o interrogatorio a Arrington.
Fala con túa filla, mira onde ten a cabeza.
Reagrupámonos e miramos como seguir.
Liñas de comunicación abertas entre nós os tres e todo polo puto guión.
Se Diane non dá controlado a presidenta, perdeu a utilidade toda.
Un segundo.
Tío Jim, sei que pasou moito tempo, pero...
necesitamos axuda.
- Esta é... - Rose Larkin.
Oíno nas noticias.
Pasade.
Veña.
- Ide para abaixo. - Grazas.
Poñédevos cómodos.
- Moitas grazas por acollernos. - De nada.
Tedes pinta de necesitar un médico ou... unha ducha.
- Mi ma, si! - Traio toallas.
Eses aparatos non son cousa dos corpos de seguridade?
Dirixía unha startup de ciberseguridade. Viña coa miña liquidación.
INICIAR
- Aquí tedes. - Grazas.
- A ducha boa está arriba.
- Final do corredor e... - Última á dereita.
Moitas grazas.
Por que o mundo pensa que o meu afillado secuestrou a Maddie Redfield?
Xa está. Así queda suxeito.
- Grazas. - De nada.
Toma.
Moi intelixente.
O do vídeo.
Sen iso, non te atopabamos.
Síntoo moitísimo.
Mira para min.
Non é culpa túa, está?
Non che debín fuxir. El seguiría vivo.
Non é culpa túa.
Arrington!
Briggs. Onde vai Almora?
Está fóra. Un encargo imprevisto da presidenta.
Señorita Redfield, non sabe o alivio que é vela viva e ben.
- Necesito falar con Almora. - Claro.
O primeiro é o primeiro. Arma, placa, teléfono.
Douchos despois do informe tras a acción.
Por favor, síganme. O vicepresidente quere ver a súa filla canto antes.
Ten cama de hospital e un equipo de médicos na casa.
- E o informe tras a acción? - Willett e Farr queren estar.
Aparecen alí.
Estou desexando levala á casa.
Isto é todo, non?
Si.
É circunstancial.
Quen máis ía saber que os tíos de Rose investigaban o atentado do metro?
- Quen ía mandar os sicarios? - Peter...
Só necesitamos que nos crea alguén con poder para parar o próximo atentado.
Eu créote.
O caso é convencer alguén que non estivese na sala de espera cando naciches.
Necesitas as impresións dixitais de Farr ou Redfield nun delito.
Esperas alguén?
- Non te culparía se chamases a policía. - Peter, sei que non a secuestraches.
O resto da xente teno bastante claro.
- Non te coñecen. - Ti coñecías a meu pai.
Pero non o criches. Escribiches un artigo: "O meu mellor amigo, o traidor."
O titular non era meu. Eu son escritor, proceso o mundo escribindo.
Unha merda. Non tiñas que procesar as túas dúbidas no papel.
- A xente cría en ti e ti debías crer nel. - Escóitame.
Eras un neno ao morrer túa nai e un adolescente ao morrer el.
- E que? - Aínda non vías os defectos de teus pais.
Eu coñecía a teu pai. E tiña moitos.
Oxalá crese na súa inocencia coma ti.
Cando descubra a verdade sobre meu pai e cha pase, ten os collóns de imprimila.
Nada me faría máis feliz.
A ver se así te dás conta de que á xente á que lle importas, que te quere,
importoulle sempre unha merda se era inocente ou non.
Entrei no teléfono. Poida que atopase algo.
Moi ben.
- Queres falar? - Mellor non. Que tes?
A ver...
Estaba case baleiro de primeiras,
pero dei restaurado as mensaxes e fotos borradas.
Xa esquecía o ben que se me dá.
Atopei isto.
Túa tía.
Si. Meu tío tamén está, e os seus nomes en clave.
Tamén atopei isto.
O ficheiro da Acción Nocturna.
E hai fotos de ducias de páxinas, ordenadas polos nomes en clave.
Supoño que cada unha dun axente nocturno.
Para. Sacáronas na sala da Acción Nocturna.
Tes a data e hora?
Espera.
Metadatos, imos aló.
A ver...
9 de xaneiro, 02:37.
Non... non pode ser. É a miña quenda.
Espera...
É que ese día non fun traballar.
Tiña gastroenterite. Farr buscou un substituto.
E quen máis tiña acceso a esa sala?
Á parte de min, outros dous operadores, Farr e Hawkins.
- Podemos confirmar que as sacou Farr? - Mirando o historial de accesos.
Cada vez que se escanea unha placa para entrar,
queda rexistrada, así que aparecería.
Farr puido manipular os rexistros.
Non. Pódense solicitar aos Servizos Secretos,
pero só pode modificalos manualmente Almora.
- Chelsea podería acceder? - Pode ser.
Non sei, pero quen sabe cando volverá contactar?
Non podemos esperar. Necesitamos alguén que o solicite.
- Alguén que non me queira disparar. - Iso limita as posibilidades.
Ai, mi ma.
Véñenme buscar agora. Tedes que marchar.
- Perdoa as molestias. - Non, enténdoo.
Vou para a redacción e empezo a confirmar o que me deches.
Se atopades algo máis, mandádemo.
Claro.
Grazas.
- Cóidamo. - Agora dedícome a iso.
Nin presidenta Travers nin Almora. Cal é o plan C?
A última vez que Zadar estivo no país, a presidenta púxolle escolta.
Se é o obxectivo de mañá, é que está outra vez nos EUA.
E halle poñer escolta dos Servizos Secretos.
Podo mirar onde está e alertar os axentes. Pero cun teléfono.
Non me van dar o meu esta noite.
Teño un móbil vello nunha caixa no soto.
Collémolo e intentamos...
Estás mellor, xa situada?
Si.
- Moi ben se está na casa. - Si.
Tíñasme moi preocupado.
Arrington, Willett e Farr estante esperando abaixo.
Ten que marchar? Síntome...
Síntome máis segura con ela.
Nunca vas estar máis segura que agora
e quero estar un pouco contigo.
Volvo axiña.
Empezamos.
Díxoche por que o fixo?
Non recibiches os vídeos?
Que vídeos?
Gravoume un par de veces.
Fíxome acusarte de cousas absurdas, ler as súas reivindicacións.
Dixo que chos mandara.
Maddie, non recibín vídeo ningún.
Se os recibise, había facer o que pedía.
O que fose por terte de volta.
Que dixo de min?
Dixo que estabas implicado no atentado do ano pasado,
que mataches a seu irmán.
Non tiña sentido.
O FBI conseguiu reunir uns datos moi inquietantes sobre o tipo.
Exmilitar,
historial de drogadicción,
o irmán xemelgo morreu o ano pasado.
Parece ser que lle desencadeou algún tipo de brote psicótico.
Estaba moi trastornado.
Delirante.
Mira...
Sei que non fun un pai perfecto...
ou nin sequera...
un bo pai.
Pero isto foi un aviso.
Es o único que me queda.
A miña única familia.
Quérote...
moitísimo.
Non sei o que había facer se...
Eu tamén te quero, papá.
Disparei en resposta.
Cunha das descargas, a tiradora perdeu o equilibrio.
Caeu polo lateral do guindastre.
Cando fun acudirlle ao axente Monks, xa non respiraba.
E chegou a policía local.
Gustaríame volver ao vídeo que recibiches da señorita Redfield no teu móbil.
O da mensaxe en clave. Que dicía no vídeo?
Acusaba ao pai de estar implicado no atentado do metro do ano pasado.
O secuestrador estaba trastornado.
Aínda así, gustaríame botarlle un ollo.
Nathan?
Buscámolo no móbil de Arrington e entregámosllo canto antes.
E Peter Sutherland que?
Que lle pasa?
É o principal sospeitoso do secuestro.
Cómplice, se cadra.
Había sinais del no depósito?
Non. Se cadra, engánase sobre a súa implicación.
Non sabemos o que aínda non sabemos.
Algo máis que engadir?
Pois é todo. Grazas.
Director Willett, hai avances nos asasinatos de Hawkins ou dos Campbell?
Nada. Entre eses dous casos e o de Maddie, a axencia está sen recursos.
E teño que poñer alguén a analizar o vídeo.
É prioritario? O tal Worley parece que deliraba.
Colin Worley estaba nunha longa lista de sospeitosos do atentado
- antes de dármolo por morto. - En serio?
O que teña que dicir sobre o tema interésame,
delirase ou non.
As luces seguen apagadas e non vexo o seu coche.
Dálle outros 30 minutos.
Ei, estás ben?
Si, non é nada.
Non che sei, o...
O atentado, sexa o que sexa,
vai pasar mañá, non?
Iso pensamos.
Entón, dentro de 24 horas, acaba todo.
Ou o impedimos ou probablemente nos deteñan
ou nos maten.
Despois de impedírmolo, que?
Despois dos informes,
dos interrogatorios...
De que os conspiranoicos nos acosen...
Despois dos funerais...
Si.
Despois de todo iso.
Non che sei.
O primeiro que vou facer é botar unha sesta de cinco días.
Si. Si, unha sesta estaría ben.
E despois diso?
Creo que quero volver.
A California.
- Quero volvelo intentar. - Coa empresa?
Si, vaia...
Nome novo e empezar de novo.
Aprender dos meus erros.
E ti? Vas volver á Acción Nocturna?
Non, hostia.
Cunha chamada, chegoume.
Xa.
Non che sei...
Compraría unha cabana e desaparecería un tempo.
Estaría ben. Onde?
Nin idea.
Seica California está moi ben.
É esa.
Vamos.
- Val, ola. - Peter, que hostia fas?
- Déixame explicarcho. - Para!
Vas facer o que nós digamos, hostia.
Que?
- Era por axilizar. - Non axilices.
Lévanos ao teu piso.
Veña, vamos.
Ala, enviado.
Canto vai tardar?
Non o sei.
Aí hai información confidencial.
- Iso espero. - Val, veña.
- En serio? - Si, en serio. Veña.
Mira, non teño tempo para explicarcho, pero estamos facendo o correcto.
- De verdade? - Si.
Sei o que parece...
pero Farr trama algo.
É a xefa de gabinete. Sempre está tramando algo.
Está detrás do asasinato dos tíos de Rose, Val.
En que te baseas?
Nunca pensaches que igual es ti o que está do lado que non é?
Síntoo.
Non...
Sen resposta?
Aínda nada, pero atopei isto:
un correo para o secretario da presidencia.
Travers excluíu a Farr dunha reunión sobre Omar Zadar.
- Valerie preguntaba por que. - E?
Non lle contestaron.
- Ola, Arrington. - Ola. A arma e a placa?
- Autorizouno Briggs? - Dixo que despois do interrogatorio.
Voulle preguntar.
Grazas. Non hai présa.
CALENDARIO
Onde estás, Almora?
NOME EN CLAVE: VIAXEIRO
CALENDARIO: DÍA
RECADACIÓN, ROLDA DE PRENSA CHAMADA PRIMEIRO MINISTRO DO LÍBANO
O que?
CONFIDENCIAL
ASUNTOS PROPIOS CAMP DAVID
Camp David?
NOME EN CLAVE: GABIÁN
6:00 CHEGADA A BLAIR HOUSE
Vale, xa llo digo.
Arrington.
Ola. Viña pola arma e a placa para volver á escolta de Teixugo.
Xa. Falei con Almora e mandounos esperar ata que poida falar contigo.
Está ocupado con algo da presidenta e volve mañá.
Falaches con el? Contácheslle o de Erik?
Si. Estaba moi afectado.
Unha traxedia. Monks era moi bo axente.
E mellor persoa.
Temos que falar.
Que dixo?
Que non creu nada do que el lle dixo.
- E ti crela? - De todo non, pero non vai dar problemas.
- E Arrington? - Sabe máis do que conta.
E non é por botar máis leña,
pero Willett xa relacionou a Worley co atentado do metro.
Ocúpome eu.
Como?
Falaches coa presidenta desde que te deixou fóra do de Zadar?
Só necesitamos atrasalo un pouco máis.
Cando vos ocupedes de Zadar, ocúpome eu de Arrington e Maddie...
- Dixen que Maddie non é problema. - Xa.
Tamén ías confesar na televisión nacional,
así que perdoa se acepto a túa valoración con reservas.
Cando Travers saiba que apareceu, quererá velas a ela e a Arrington.
Se din algo que non deben, estamos todos fodidos.
Como comprenderás, Ashley, iso non pode ser unha opción.
Valorámolo despois desta noite.
Que me chame Wick cando acabe con Zadar.
Ocúpome eu do resto desde a Casa Branca.
Concordo en que Diane xa non é útil,
así que conta comigo,
cunha condición.
Síntoo, Gordon, pero só vou colaborar así.
É a miña filla.
Si, xa...
Xa a poño eu a raia despois.
E Sutherland e a sobriña? E se llo contaron a alguén?
Supoño.
No peor dos casos,
mañá á noite, póñome a conceder indultos a eito.
Si.
- Perdón, non sabía que estaba aquí. - Non pasa nada.
Grazas por traela de volta.
De nada.
É o meu traballo.
Señor, a presidenta ao teléfono.
Vixíama, si?
Telo?
- Ti? - Si.
Esperemos que nos escoiten.
- Peter? - Dime.
Teño o historial de acceso.
Seis, sete, oito...
Aquí. 9 de xaneiro, ás 02:35.
Foi a placa dela.
Foi Farr. Sacou as fotos do ficheiro da Acción Nocturna. É irrefutable.
- Mándallo a Jim. - Vou.
- Diga. - Peter?
- Si. Estades a salvo? - Estamos vivas.
A salvo, non sei eu.
- Vós? - Temos datos que vinculan a Farr
- co asasinato dos tíos de Rose. - Hostia!
Mándochos ao colgar. Falaches con Travers ou Almora?
Están de viaxe imprevista ata mañá e Almora non colle o teléfono.
- E a escolta de Zadar? - En teoría, en Blair House,
pero chamei e non van recibir ninguén esta semana.
- Onde está? - Non mo dixeron.
- A onde o levarían? - Á Casa Branca ou...
a Camp David.
A viaxe da presidenta. Vaise reunir con Zadar alí.
- Por que non aparece no horario de Zadar? - Para ocultarllo a Farr.
- Que? - Atopei un correo.
Hoxe excluíron a Farr dunha reunión sobre Zadar.
A presidenta puido desconfiar de Farr e cambiar o lugar da reunión sen avisala.
- Por que pensa que Zadar está en perigo? - Almora debeu atar cabos
cando me fostes preguntar a quen escoltaba o día do atentado.
Entón, Farr e Redfield deberon abortar o atentado.
Non ían intentar matar a Zadar en Camp David, non?
Coa presidenta alí.
Ou si.
- Que? - Acabo de oír a meu pai ao teléfono.
Mencionou algo sobre conceder indultos mañá á noite.
Os indultos só os pode conceder a presidencia.
Merda. Non só intentan matar a Zadar, tamén a presidenta.
- Mándame as probas. - Si, e informádeme.
Como o impedimos?
Só sei dunha persoa que pode abortalo. Val ten a chave da súa casa.
Está chamando a Ben Almora. Deixe unha mensaxe.
Sáltame o contestador.
Vou. Un segundo.
Ben, estás esperta.
- Temos que marchar. - A onde?
A Camp David. A presidenta quere vervos a ti... e a ti.
FORZA AÉREA DOS ESTADOS UNIDOS
Señor Zadar, Servizos Secretos. Tivo boa viaxe?
- A canto está Camp David? - Algo menos dunha hora. Sígame.
Gabián vai de camiño.
Todo listo.
Todo ben?
SELO DA PRESIDENCIA DOS ESTADOS UNIDOS
Ola, cariño.
Nunca vira eses axentes.
PASAPORTE
Cando vexas a Wick, dálle esta mensaxe.
Dálla ti.
Xa non estou ás túas ordes. Acabouse.
Temos probas da túa implicación no asasinato de meus tíos.
Ai, tedes?
Fotos xeoetiquetadas do ficheiro da Acción Nocturna
e a data na que entraches a sacalas.
Ten as probas The Baltimore Sun.
Se é certo, a que viñeches, Peter?
A deleitarte? Non dá imaxe de moita confianza, precisamente.
Dilles a Redfield e Wick que paren o magnicidio.
Viñeches a mal sitio, eu xa non sei nada.
Para de mentir!
Sabémolo todo. Que ti, Redfield e Wick estabades detrás do atentado
e que os tres ides encubrir a vosa implicación
matando a Zadar e a presidenta en Camp David.
- O que? - Párao.
De que falas?
Para de actuar!
En serio! Por que credes que van por Michelle?
Maddie oíu falar ao pai de conceder indultos.
- Cando? - Hai unhas horas.
Redfield e Wick non me collen o teléfono.
Pensei que erades os sicarios de Wick.
- Deus... - A quen chamas?
Á presidenta, hostia! Teño que avisala.
- Este é o contestador de... - Merda, cortaron as comunicacións.
- Xa está en marcha. - O que?
Fala.
Ían atentar contra Zadar á mañá ao aterrar o avión, pero non estoupou.
Redfield e Wick deixáronme fóra porque mudaron o rumbo.
Viraron contra Michelle sen min.
Por que?
Sabían que por aí non ía pasar e non o ía permitir.
Eu nunca lle faría dano a Michelle Travers.
Todo o que fixen foi para axudarlle a ela, a este goberno e a este país a triunfar.
Aforra o discurso.
Axúdanos a impedilo.
Que non te engane outra vez.
Peter...
Imos para Camp David.
Vasnos meter ti.
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández