Rose!
- Co ze sprawą braku ochrony? - Odwołał ją Hawkins.
Hawkins był kiedyś prowadzącym Campbellów?
Ktoś zabił wicedyrektora FBI?
POPRZEDNIO
- Ściągam Ramireza. - Zmienię grafik...
Wysyłam ci Erika Monksa.
Uratowałeś prezydenta i zsyłają cię do ochrony córki wice?
Jestem już stary, więc wdrażają mnie powoli.
Puszczaj!
- Co jest? - Chwila nieuwagi.
Mam gdzieś, ilu prezydentów uratowałeś. My nie zawodzimy.
- Czego szukasz? - Tabletek.
Byłeś uzależniony i zmusili cię do odwyku.
I nie trafiłbyś tu, gdybyś kiedyś nie był partnerem szefa.
Jestem teraz czysty. Mam badania dwa razy w tygodniu.
A co podoba się panu?
- Nikt nie może się dowiedzieć. - Zgubię ich.
PRZYŚPIESZMY Z NIĄ. MAM PRZEŁOM. OPOWIEM W DOMU.
Ciocia mówiła, by nie ufać komuś z Białego Domu.
- Kiedy to kończymy? - Wkrótce.
- Dzień dobry. - Czeka?
- Tak jest. - Cześć, skarbie.
Przesiedziała pięć godzin w kawiarni. Gapiła się w okno i gadała do siebie.
- Jest z Secret Service. - Skąd wiesz?
Bo ją znam.
Nie dojdzie do zamachu, tylko próby zabójstwa.
Secret Service to najważniejszy organ ścigania w naszym kraju.
Zapewniamy najlepszą możliwą ochronę.
Nie możemy zawieść ani razu.
Oczekujemy wyłącznie perfekcji.
Żadnych błędów.
Błąd agenta Secret Service może zmienić bieg historii.
Na szczęście wszyscy dowiedliście,
że nadajecie się do tej misji.
Pokazaliście, że jesteście godni zaufania i że można na was polegać.
Z ogromną dumą mogę dziś powitać przyszłość Secret Service.
Gratuluję wam wszystkim.
Wstańcie do przysięgi.
Świetna robota.
Mogłaś napisać SMS-a, że wpadniesz.
I przegapić tę minę?
Wyrwałam się w ostatniej chwili.
Twój ojciec też próbował, ale...
No dalej. Powiedz, co myślisz.
Nie sądziłam, że wpadniesz.
Nie po naszej ostatniej rozmowie.
Nie wierzysz w tę ideę.
Dlaczego miałabym chcieć, by moja córka ryzykowała życiem dla kraju,
który ma ją gdzieś?
Widzę to inaczej.
Wiem.
Ale nie muszę wierzyć w tę ideę, by wierzyć w ciebie.
A jeśli ktoś jest na tyle uparty, by zmieniać ten świat na lepsze,
to właśnie moja córka.
Ale obiecaj, że nie wpadniesz tak ubrana w Święto Dziękczynienia.
Jakbyś miała realizować nakazy.
- Mamo. - Inaczej ciotka Deborah dostanie zawału.
Zapamiętam.
Cieszę się, że wpadłaś.
Jestem z ciebie dumna.
Twój ojciec również.
Niech się cieszą, że cię mają.
Oby to rozumieli.
Zrozumieją.
Mogę dokończyć studia w kolebce sztuki.
Żadnych wypraw do Włoch. Masz skupić się na nauce.
Ale nie masz problemu z tym, że urywam się na twoje spotkania wyborcze?
To tylko jeden semestr. Na tym polega nauka.
Semestr na sztukę, a nie prawdziwą edukację.
Trąci to elityzmem i źle będzie wyglądać.
Pomyśl, jak twoje wybory wpływają na rodzinę.
Czyli na ciebie?
Podeślemy grafik.
Lecę z Maddie do Wisconsin, by wesprzeć kampanię Turnera.
Tak jest.
- To on! - Zgodzi się pan na zdjęcie?
Witajcie. Nie ma sprawy. Przepuśćcie ich.
- Maddie, podejdź. - Jestem pana ogromnym fanem!
Kto pierwszy?
- Dziękuję. - To naprawdę on!
- Mogę coś dla ciebie zrobić? - Nie.
Może powiemy, że masz egzaminy i nie możesz się urwać?
Polecę z nim.
Jak zawsze.
Jak ty to robisz?
A konkretnie?
Te uśmiechy i uściski...
Pierwsza sekunda jest trudna.
A potem się przyzwyczajam i po prostu płynę z prądem.
Jakby to było przedstawienie?
Nie, to dla mnie bardzo realne.
To brzmi szalenie, ale...
lubię to kłamstwo.
Życzę sobie, by ciągle taki był.
Agent FBI z Białego Domu chce z tobą pogadać.
- O czym? - Mówi, że będzie gadał tylko z tobą.
Dobra, poczekajcie.
- Wybacz, muszę iść. - Spoko. Muszę się szykować na zajęcia.
Wrócę za 20 minut. Jeff jest na korytarzu.
Dzięki za znalezienie chwili dla nas.
Pewnie. Peter, co nie?
Tak. Graliśmy kiedyś w kosza z prezydentem.
Ostro ją zablokowałeś.
Myślałem, że od razu mnie skujesz.
Możemy pogadać na osobności?
- Mam dziesięć minut. Przejdźmy się. - Super.
Pracuję nad sprawą.
Chciałem zapytać o twój przydział z 27 kwietnia zeszłego roku.
- Nie kojarzę daty. - Zamach w metrze.
Powiesz, kogo chroniłaś?
Agentowi FBI? Nie.
- Złóż wniosek. - To była Maddie Redfield?
- A ty kim jesteś? - Rose.
- Nie pracuję w FBI i nie gram w kosza. - To specjalne zadanie dla Diane Farr.
Możesz to zweryfikować.
Jeśli ochraniałaś Maddie, to może jej grozić niebezpieczeństwo.
- Jakie konkretnie? - Nie znamy jeszcze szczegółów.
Ktoś mógł próbować ją wtedy zabić.
Jeśli potwierdzisz, że tam była, możemy wam pomóc.
Nie mogę ujawnić tego innej agencji, nie mówiąc już o cywilu.
Ale ty i szef personelu wiecie o tym.
- Wiem, że brzmi to dziwne, ale... - A wiesz, że muszę zgłosić tę rozmowę?
Tak.
Jeśli dostanę zgodę, by coś ujawnić, to zrobię to.
Dzięki.
Zostawię ci mój numer.
Jednocześnie zapewniam, że Maddie jest z nami bezpieczna.
Tak samo słyszałam tuż przed tym, jak uciekałam przed zabójcami w szlafroku.
Nieważne.
- Powiesz, gdzie jest biblioteka? - Pewnie.
Skręcicie w lewo, miniecie parę akademików i zobaczycie ją.
- Dziękujemy. - Miłego dnia.
Dzięki.
- Biblioteka? - Tam lepiej mi się myśli.
Chodziłam do bibliotek, by nie być w domu.
Po jakimś czasie była to ucieczka dokądś, a nie skądś.
Uznałam, że dzięki temu dostanę się do Stanford.
- Studiowałaś na Stanford? - Nie. Dupki mnie nie przyjęły.
Najpierw szkoła pomaturalna, potem Berkeley.
A w mojej firmie pracownicy po Stanford przynosili mi kawę.
- Tęsknisz za rządzeniem? - Kto mówi, że nie rządzę teraz?
Jeśli Arrington potwierdzi nam cel, będziemy o krok bliżej od prawdy.
- Załóżmy, że była to Maddie Redfield. - Dobrze.
Czyli by ją zabić, ktoś z Białego Domu był gotowy wysadzić całą okolicę.
Dysk nie powie nam, kto za tym stoi i dlaczego.
Musimy poszukać innych tropów.
Spróbujmy zidentyfikować zabójcę, skoro go widzieliśmy.
Jak?
Miałem zdjęcie jego pierścienia. FBI potwierdziło, że jest jugosłowiański.
Na tym trop się urwał, ale może coś przegapiliśmy.
Może warto znów zbadać tę sprawę?
Gdyby tylko gdzieś było miejsce pełne książek wspomagających badania?
A co my tu mamy?
- Powołał się na Diane Farr? - Tak. To jakieś specjalne zadanie.
No dobrze.
Powiedz mu, że to nie Maddie.
Zaprzecz i nie mów nic więcej.
Tak jest.
- Musimy pogadać. - Mów, co chcesz...
Wybacz, oddzwonię.
Co jest, Ben? Chyba jesteś zły.
Czemu twoja sekretarka napastuje mi agentów w Georgetown?
O czym ty mówisz?
Sutherland pytał mojego agenta o miejsce pobytu Maddie rok temu.
- Dlaczego? - Ty mi powiedz. Ponoć to zleciłaś.
Nie wiem, co on tam robi.
- Nie sądzę. - A co sądzisz?
Sądzę, że robisz śledztwo na boku i czuję się z tym niekomfortowo.
No to usiądź obok mnie, żebym wymasowała ci plecy.
A potem spierdalaj, bo decyzyjny jest tu prezydent.
Jeśli coś ustaliłaś, musisz się tym podzielić z nami.
Z wami, czyli z kim?
Ktoś przeniknął do Secret Service, a wicedyrektor FBI został zabity.
Twoi ludzie porzucili Rose Larkin w hotelu.
A ty dopiero teraz zacząłeś się tym interesować.
Pierdol się.
Zleciłam Peterowi sprawdzenie, o co chodzi z tym pierdolnikiem.
I to chyba nie twoja sprawa, chyba że nie chcesz, by coś odkrył.
To moja sprawa, odkąd powiedział, że ktoś może chcieć skrzywdzić Maddie,
powołując się wyłącznie na ciebie.
Prezydent i wice jadą tu i zechcą usłyszeć o źródłach tych rewelacji Sutherlanda.
Radzę ci przygotować odpowiednie wyjaśnienia.
I to szybko.
Przykro nam, ale ten numer nie jest już aktywny.
Najlepszy trop z pierścieniem to herb Królestwa Jugosławii.
Przestało istnieć po II wojnie światowej.
Mógł kupić ten pierścień w lombardzie.
Wiem. Ale przyjrzyj się.
- Nie pasują idealnie. - Właśnie.
Coś jeszcze nie daje mi spokoju.
Gdy uznano, że stoi za tym LFN, sprawę przejęło wojsko.
FBI przestało szukać podejrzanych i zamknęło sprawę.
- Kto wydał rozkaz? - Hawkins.
Możemy powiązać jego działania z Białym Domem?
- Dostać się do jego kompa? - Wątpię, bym dał radę.
Ale możemy pogadać z wdową po nim.
No to jedź do niej.
- Ja zajmę się pierścieniem. - Nie. Trzymamy się razem.
Peter, jesteśmy w bibliotece. Najwyżej wlepią mi karę za nieoddanie.
Są tu ludzie i kamery. Nic mi nie będzie przez parę godzin.
Rose, możesz to ogarnąć później? Pojedź ze mną, a potem...
Tu nie chodzi o bezpieczeństwo, tylko o czas, który nam się kończy.
Dobrze.
To numer mojej nowej komórki. Twój nadal mam.
W razie czego dzwoń. Nie tylko w sytuacji awaryjnej, ale też...
- By pogadać? - Wiesz, o czym mówię.
- Na ploty? Śmieszki? - Nie.
Daj znać, że wszystko gra.
A ty dzwoń, jeśli będą do ciebie strzelać. Też coś tam wiem.
- Serio? - Tak.
Uczono cię tego w Stanford?s
Jebać ich. Nie zasługują na mnie.
- Agent Sutherland? - Tak.
Przekazuję, że nie byłam wtedy z Maddie i twoja sprawa na pewno jej nie dotyczy.
- A możesz powiedzieć, kogo chroniłaś? - Przykro mi. Mogę ujawnić tylko to.
Reszta musi iść oficjalnymi kanałami.
Ale chętnie przyjmę informacje o zagrożeniach wobec niej.
Nie, skoro nie byłaś z nią w kawiarni, to nie ma z tym nic wspólnego.
W jakiej kawiarni?
Ty mi powiedz.
- Rozłączam się. - Mówi ci coś kryptonim „Rybołów”?
Żegnam.
Dobra robota.
- Miłego dnia i do jutra. - Dziękujemy, panie profesorze.
- Kiedy kończysz zmianę? - Za jakieś cztery godziny.
- A co? - Potrzebuję ciuchów na wystawę Harper.
Pomożesz mi coś wybrać?
Czyli urywasz się z historii amerykańskiej polityki?
Starczy mi jej jak na jeden dzień po wizycie mojego ojca.
- Potrzebuję zakupowej odtrutki. - Dobrze, powiadomię zespół.
Za pięć minut mam na spotkanie budżetowe. Co się dzieje?
Dziękujemy, że znalazła pani chwilę.
Agent FBI Peter Sutherland pojawił się dziś na kampusie Georgetown
w towarzystwie cywila, Rose Larkin.
- Może ją pani... - Wiem, kim ona jest.
Chwileczkę. Sutherland?
Co robi w terenie z kluczowym świadkiem?
Twierdzi, że zleciła mu to Diane Farr. Bada zagrożenie wobec Maddie Redfield.
Kurwa, wyjaśnisz nam to?
Po wydarzeniach w hotelu i zabójstwie Hawkinsa
umieściłam Rose Larkin pod ochroną zaufanego agenta.
To nadal nie tłumaczy, dlaczego węszy wokół mojej córki.
Nie wiem, co tam robi. Nie odbiera telefonu.
A myślałem, że to jego jedyne zadanie.
- Czyli po prostu zniknął ze świadkiem? - Nie.
Celowo ograniczamy komunikację, by nikt ich nie namierzył.
Co za bałagan.
Czy Secret Service ma go aresztować w Georgetown?
To przesada, Ben.
- Maddie jest bezpieczna? - Tak.
I nie ma nic wspólnego z rzekomym śledztwem,
które Sutherland przeprowadza dla Diane Farr.
Ale chcę go o to zapytać sam.
Ja również.
Peter się zgłosi. Do końca dla zdam wam raport.
- Pani prezydent... - Zostawcie nas.
Natychmiast.
No dobrze.
- To co się dzieje? - Znalazł trop.
- Skąd wiesz? - Bo podjęli misję Campbellów.
- Chcą dokończyć śledztwo z Nocnej Akcji. - Co to ma wspólnego z Maddie Redfield?
Nie wiem.
To za mało.
Ich życie jest zagrożone.
- Sprowadź ich tutaj. - Tak jest.
Pani Hawkins.
Peter Sutherland.
Pracowałem z pani mężem.
Przykro mi z powodu pani straty.
Musicie tak mówić, prawda?
Chciałem zadać kilka i pytać o sprawę, którą wraz z pani mężem...
badaliśmy przed jego śmiercią.
Dziękuję.
- Też była pani w FBI? - Tam się poznaliśmy.
O to chciał pan spytać?
Nie. Byliśmy częścią zespołu zajmującego się zamachem w metrze.
Powiedziałam już wam, że o niczym nie wiedziałam.
Jamie nie mógł rozmawiać ze mną o pracy.
Opuściłam FBI 20 lat temu.
- Nie szło tego pogodzić z dziećmi. - Rozumiem.
Może usłyszała pani coś pozornie błahego?
A może coś tu zostawił?
Co według pana się dzieje po tajemniczej śmierci wicedyrektora FBI?
Pokażę coś panu.
FBI maglowało mnie przez dwa dni. Przeszukali cały dom.
Przejrzeli wszystkie jego dokumenty.
Sprawdzili biurko, książki, jego komputer.
Mój też.
Śmiało.
Po 30 latach służby potraktowali go jak przestępcę.
- Wiem, co pani czuje. - Nie sądzę.
Naprawdę.
Wpadli do mojego domu, gdy miałem 16 lat, bo podejrzewali o coś mojego ojca.
Łatwo jest sobie wyobrażać, że za parę dni wszystko minie.
A co będzie za parę tygodni albo parę miesięcy,
gdy wszyscy nadal mówią, że jest winny?
Nie obchodzi mnie zdanie innych o moim mężu.
Znam go.
No tak. Też znałem ojca.
A potem mija parę lat.
Pięć, sześć.
Siedem.
A zamiast odpowiedzi jest więcej pytań.
Dlaczego wszyscy mają go za winnego, skoro ja go znam?
Aż w końcu...
mija tyle czasu, że...
rozważasz i zastanawiasz się...
czy nie mieli racji.
Wie pani?
Nagle nie jest już tak łatwo bronić pamięci zmarłej osoby.
Bo prawda jest taka...
że po latach nadal zadajemy sobie pytanie:
„Co się odjebało?”.
Nie chcę, by kogoś spotkało to samo.
Sutherland.
- Słysząc to nazwisko... - Tak.
Przykro mi, że tak pan dorastał.
Proszę posłuchać. Pani mąż naprawdę może być winny.
Mógł go zamordować wspólnik.
Albo zginął przez to, że był zbyt blisko prawdy.
Ale wiem, że bez pewności...
będzie o wiele gorzej.
Oczywiście, że to loch.
HERALDYKA
Skoro pracował pan z nim w Białym Domu, to powinien pan wiedzieć więcej niż ja.
Dziękuję.
Kim dla pana był?
Przepraszam, okłamałem panią.
Pracowałem z nim.
Ale raczej mnie nie lubił.
Miał mojego ojca za zdrajcę, którego spotkała zasłużona śmierć.
Ale nadal zasługuje na szansę na oczyszczenie jego imienia.
- Co panu do tego? - Chronię pewną zagrożoną osobę.
Chcę ustalić, nad czym pracował pani mąż, aby ochronić tę kobietę.
Ja też pana okłamałam.
HERB RODU PAVELICIÓW
RÓD PAVELICIÓW
PAVELÍĆ PRZECIWNY MONARCHII
Jamie mówił mi o swoich sprawach.
Konsultował się ze mną i cenił sobie moje opinie.
I przez jakiś czas analizował zamach w metrze.
Zauważył pewną niezgodność.
- Jaką? - Sądził, że ktoś mataczy w śledztwie FBI.
Były niezgodności w ustaleniach.
- Mówi pani o Omarze Zadarze i LFN? - Powiedział, że to bzdury.
To całe oświadczenie pojawiło się znikąd.
Wszyscy podejrzewani przez FBI nie mieli związku z Zadarem.
Dlatego Jamie zaczął na nowo wertować akta sprawy.
I chyba znalazł coś, co wskazywało na rządowego dostawcę.
Turn Lake Industries.
- Słyszał pan o nich? - Nie.
W dniu zaginięcia Jamie miał się z nimi potajemnie spotkać.
Nie wiem z kim. Przypuszczam, że z ich CEO.
Był bardzo spięty.
Jakby coś go wzburzyło.
Mówił coś jeszcze?
Nie.
Pojechał do pracy...
i już nie wrócił.
PAVELIĆ NADAL ZAGINIONY
POLICJA BADA ZAGINIĘCIE PAVELICIA
O w mordę.
Nie wspominała pani o tym innym agentom?
Nie. Jamie nie wiedział, komu może ufać.
No i jeszcze bardziej bym mu zaszkodziła, przyznając, że rozmawiał ze mną o pracy.
Ale tak już między nami było.
Dzieliliśmy się wszystkim.
Jamie znał Campbellów.
Był ich prowadzącym, gdy pracował w kontrwywiadzie.
Mocno przeżył ich śmierć.
Tamtej nocy płakał.
Nie wiem, co może mieć to wspólnego z Turn Lake albo zamachem w metrze.
Ale myślę, że Jamie prawie to odkrył.
Dziękuję.
Za wszystko.
Proszę dopilnować... by nie poszło to na marne.
No co?
Przyjdzie tu dzisiaj.
Naprawdę się zakochała, co?
- Myślisz, że zgubi ochronę? - Mówiła, że już to robiła.
Świetnie.
O co chodzi?
Źle mi z takim manipulowaniem nią.
To dobra osoba.
„Jeśli nam pomoże, możemy zmienić świat”.
To twoje słowa.
Przekonasz ją tak samo jak mnie.
To dla większego dobra.
Gdy to zrozumie, będzie wiedzieć, dlaczego musieliśmy działać skrycie.
Uśmiechnij się.
Miesiące ciężkiej pracy w końcu przyniosą efekty.
Przykro mi, ale muszę to widzieć.
Polecenie laboratorium.
Wybacz.
- Możesz trochę się cofnąć? - Jasne.
Pewnie.
Marzyłem o pracy w Białym Domu.
Dziękuję za twoją służbę.
Wzywałeś mnie, szefie?
Raport Arrington z baru.
Chcesz coś dodać?
Mogła pominąć przynajmniej parę szczegółów.
Coś się nie zgadza?
Nie. Surowa, ale sprawiedliwa ocena.
Przecież wiesz, że nie tylko ja dostałem ten raport.
Powinienem cię opieprzyć.
A ty obiecasz, że to się nie powtórzy. Ominiemy krok pierwszy?
- Jeśli martwisz się o moją pracę... - Pieprzyć tę pracę. Martwię się o ciebie.
Wszystko gra.
- Przyzwyczajam się. - To dobrze.
Co sądzisz o Arrington?
Jest młoda.
- A my starzy? - Młoda, ale bystra.
Po prostu ma inne podejście.
- To znaczy? - Są jak przyjaciółki.
Ja bym tak nie postępował, ale może kwestia pokoleniowa.
To jakiś problem?
Nie.
Jeszcze nie.
- Maddie? - Wejdź.
- To zasłona prysznicowa? - Do zwrotu?
Nadal nie mogę nic wybrać.
A ta?
Nie byłam pewna, czy dobrze na mnie leży.
Daj mi chwilę.
Nie będzie tam czasem chłopaka, któremu chcesz zaimponować?
- Nie wiem, o czym mówisz. - Jasne.
To jak ma na imię?
Ma na imię...
Spadówa.
W porządku, nie musisz mówić.
I tak go prześwietlimy.
Już.
- I jak? - Zdecydowanie ta.
Chelsea Arrington, zakupowa terapeutka.
Ale nie mam nic na dekolt.
Zaradzimy temu.
Piękny.
Moja mama za młodu dostała go od mojej babci.
Po ślubie z tatą było im ciężko.
Musiała zastawić go w lombardzie.
Przez następne dwa lata ojciec zasuwał na dwie zmiany,
by móc go odkupić i wręczyć jej w rocznicę ślubu.
Mama dała mi go, gdy miałam siedem lat.
Abym nie traciła nadziei, bo w końcu będzie lepiej.
- Nie ma mowy, bym go pożyczyła. - To tylko jeden wieczór.
- Nie zasługuję na taką przyjaciółkę. - Wiesz, co jeszcze mi powiedziała?
Zasługujemy na to, na co chcemy.
Peter!
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Myślałam, że ktoś mnie śledzi, ale... - Kto?
Nikt, to była tylko zakochana para.
Ale i tak cieszę się, że wróciłeś.
Dowiedziałeś się czegoś?
Tak. Hawkins podczas pracy w FBI poznał twoich wujków.
Według jego żony przyjaźnili się.
Zginął, badając ich śmierć.
- Nie zdradził? - Nie.
W dniu śmierci miał się spotkać z osobą z kierownictwa firmy Turn Lake Industries.
Spójrz na to.
To on.
Brak danych, ale jest podejrzany w sprawie zaginięcia.
Zaginiony facet to Andrej Pavelić z jakiejś byłej rodziny królewskiej.
Spójrz na ich herb.
- Jak na pierścieniu. - Tak.
Przed zaginięciem Pavelić trąbił w prasie o amerykańskim koncernie zbrojeniowym,
który prowadził tajne operacje na Bałkanach.
Zgadnij, o jakiej firmie mowa.
Turn Lake Industries.
Czyli byli zamieszani w śmierć moich wujków.
Może. Dowiedz się o nich więcej.
Ja dam znać Farr.
- Farr. - To ja. Mamy info o jednym z zabójców.
Nie wiem, co odpierdalasz w Georgetown, ale mam tu trzęsienie ziemi.
Myśleliśmy, że chodzi o córkę wice, ale to był ślepy zaułek.
Ale nadal uważam, że Secret Service coś wie.
Mamy coś jeszcze.
Kojarzy pani Turn Lake Industries?
- Tego dostawcę rządowego? - Zna ich pani?
Mają kontrakty z Pentagonem i na całym świecie. A co?
Zabójcy Campbellów mogą dla nich pracować.
Macie dowody?
- Wystarczająco, by wszcząć śledztwo. - Zbierzcie je dla prezydenta.
Zasuwajcie do Białego domu.
Tak jest.
- Rose, musimy się zbierać. - Poczekaj. Chyba coś mam.
Co?
Baza publicznych darowizn politycznych.
Szukamy zdrajcy w Białym Domu.
- No tak. - No to trzeba przyjrzeć się kasie.
A Turn Lake przekazało sporo środków...
WICEPREZYDENT REDFIELD GUBERNATOR REDFIELD
...wiceprezydentowi Redfieldowi.
- To nie pomyłka? - Witamy na imprezie.
Hawkins spotkał się z kimś z ich kierownictwa?
Tak.
Ich CEO to Gordon Wick.
Nigdy o nim nie słyszałem.
Może wiceprezydent słyszał.
ASHLEY REDFIELD I GORDON WICK
O cholera. Raczej się znają.
I to od dawna – imprezy towarzyskie, konferencje, think tanki.
Chyba go mamy.
Wydrukuj to dla Travers.
Co? Prezydent chce się z nami spotkać?
Witamy na imprezie.
Odpocznij, póki możesz.
Gdy mówiłeś, że koniec z motelami,
nie sądziłam, że zamieszkamy na parkingu.
- Tęsknię za kąpielami. - Ja też.
Ale już niedługo.
- Odpocznij. - W motelu przynajmniej była telewizja.
Tym bardziej odpocznij.
Dobrze.
Trzeba było zatrzymać to dziecko z Wisconsin.
- Było tylko narzędziem. - Wiem.
Ale... co by było, gdybyśmy ją jednak zatrzymali?
- Zachciało ci się tego dziecka? - Nie tego.
Ale moglibyśmy wziąć sobie inne.
- Po co? - Żeby mieć własne. Słuchasz mnie?
Próbuję odpocząć.
Zbieram siły.
Gdy się poznaliśmy, powiedziałeś, że praca jest łatwiejsza z kobietą u boku.
- Bo nikt nie sądzi, że śledzi go para. - Właśnie.
Pokazaliśmy dziecko i wpuściła nas do domu.
- Z własnym byłoby jeszcze łatwiej. - Nie moglibyśmy się nim zająć.
Tylko by nas wkurzało.
I zginęłoby przez nas albo szefostwo.
- No dobrze. - Nie dostalibyśmy kolejnego zlecenia.
- I co byś chciała... - No dobrze!
Nie chciałam porywać go dzisiaj.
Ale nie wykluczajmy tego w przyszłości.
Ja tam to wykluczam. Uznajmy to za wykluczone.
- Monks, masz chwilę? - Jasne.
- Wszystko gra? - Przedłużę sobie zmianę na wystawę.
Masz wolny wieczór.
W porządku.
- To jakiś problem? - Nie.
Zastanawiam się tylko...
jak długo będziesz chować urazę.
- Zamiast dać mi drugą szansę. - Urazę?
- Tak. - Tu chodzi o nią, a nie o ciebie.
Idę tam i muszę kogoś zluzować, a ty jesteś nowy w zespole.
I jako jedyny spieprzyłeś sprawę podczas kluczowej sytuacji.
Akcja w barze była kluczową sytuacją?
- Masz tę fuchę za żart. - To twoje słowa.
Każdy tak myśli. Wiesz, dlaczego nigdy nie widziałeś na ochronie kogoś jak ja?
Bo to się nie zdarza.
Przedłużasz sobie odwyk. A dla mnie to gilotyna.
Wszystko rzutuje na mnie i nie mogę tego zjebać.
Jeden błąd i mam po karierze. Powinieneś o tym wiedzieć.
Tak, doskonale o tym wiem.
Przepraszam.
Wiem, że wyglądam, jakbym miał staroświeckie podejście,
ale rozumiem, że ty tu rządzisz i w pełni to szanuję.
Chcę, by ci się powiodło.
Tak? To naucz się wykonywać rozkazy.
Tu nie chodzi o akcję w barze.
Maddie miała ciężki poranek. Po prostu może mnie potrzebować.
Wiem, że ci to nie pasuje, ale to ja decyduję.
A gdybym odmówiła ci drugiej szansy, już by cię tutaj nie było.
Ile kasują zakupowi terapeuci? Poproszę o podwyżkę.
Miałaś mieć wolne.
Wiem, ale lepiej ci będzie ze mną niż z nowym gościem.
Nie, Chelsea. Zawsze o mnie dbasz.
Zawsze proszę o zbyt wiele. Zasługujesz na wolny wieczór.
Lubię sztukę i możesz potrzebować odzieżowej interwencji.
Masz przycisk?
Tak, mamo.
Widzę ją.
- Harper. - Cześć!
- Gratuluję. - Dzięki.
- Zaraz wrócę. - Spoko.
Idę do łazienki.
Dobrze. Idziemy do łazienki.
Przyjąłem.
Czysto.
Uwaga. To oni.
NAMIERZANIE GPS
W końcu.
No dobra, ciśniemy.
Maddie? Wszystko gra?
Maddie?
Kurwa, nie wierzę.
WYBACZ. NIEDŁUGO WRÓCĘ.
Almora nie ułożyłby poprawnie zdania. Nawet gdyby zależało od tego jego życie.
Gdybyście go dźgnęli, krwawiłby tequilą.
- Nie trzymał pionu po alkoholu? - Trzymał. I to było już coś.
Ale to nie miało znaczenia.
Morał z tej historii jest taki, by nie bić się w barze z Secret Service.
- Arrington by na to nie przyzwoliła. - Się wie.
Zaufajcie mi. To bardzo dobrze.
Borsuk zaginął. Ruchy.
Mogę skorzystać z pana telefonu? Chyba się zgubiłam.
Wyglądasz nieziemsko.
- Na pewno idą za tobą? - Na pewno.
I na pewno mogłabym tu spędzić całe dnie.
- Ile mamy czasu? - Parę godzin.
Nie dłużej, bo wywołamy pieprzony kryzys w kraju.
- Kolacja wkrótce będzie gotowa. - Tak?
A jeśli... chciałabym zacząć od deseru?
Myślę, że najpierw powinniśmy porozmawiać.
A ja myślę, że później.
Wyszła oknem prosto na boczną ulicę. Mogła wsiąść do pojazdu.
Eli, David, wyznaczcie teren poszukiwań z naszymi i policją.
Najpierw sześć przecznic.
- Bądźcie gotowi na przycisk. - Jasne.
Jeff, zbierz monitoring z przecznicy.
Sprawdzaj co dziesięć minut.
Co mam robić?
Coś mi umyka. Musiała to zaplanować.
Akcja z sukienką, jakby wybierała się na randkę.
- To nietypowe? - Nie, chodziła już na randki.
- Zawsze mówiła, w kim się zauroczyła. - Dziś było inaczej?
- Próbowała się z kimś spotkać? - Nie. To mi umyka. Po co to zataiła?
Zauważyłaś coś podejrzanego z jej wykładowcą sztuki?
To znaczy?
Wydawało mi się wczoraj, że coś ich łączy. Uznałem, że to nic takiego, ale...
Ludzie ukrywają coś wtedy, gdy inni by tego nie pochwalili.
Cholera.
Zgłoś to i załatw adres. Ja prowadzę.
Spokojnie.
Chcę tego.
Chcę z tobą o czymś porozmawiać.
O Boże!
Co tu robisz? Miałem zadzwonić po wszystkim!
- Co jest? Znasz go? - Wyjaśnię to.
Nie musisz jej zmuszać. Powie, o co poprosimy.
- Chcę czegoś innego. - Poczekaj!
Nie płacz. Chciał cię wykorzystać do tych ekopierdół.
Ja potrzebuję czegoś ważniejszego.
Nie!
Zaczekaj tutaj. Zajrzę na tyły.
Wkraczamy!
Maddie?
Czysto.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI MATTHEW QUIRKA
Napisy: Krzysiek Igielski