Rose!
- Saben quen retirou os escoltas? - Desconvocounos Hawkins.
Hawkins foi o supervisor de Emma e Henry Campbell?
Alguén matou o director adxunto do FBI?
ANTERIORMENTE
- Necesito a Ramirez. - Cambio quendas...
Mándoche alguén: Erik Monks.
Salvas o presidente e acabas de escolta da filla do vicepresidente?
Así é como deixan volver un vello coma min.
Sóltame!
- Que pasou? - Fallei.
Salvarías moitos presidentes, pero aquí non a cagamos.
- Axúdoche a buscar algo? - Pastillas.
Eras adicto, obrigáronte a desintoxicarte
e, se non foses o excompañeiro do xefe, nin de broma te poñían de escolta.
Tamén é certo que estou limpo. Fago dúas análises á semana.
Que che gusta máis?
- Ninguén o pode saber. - Sei librarme dos escoltas.
- HAI QUE APURAR. - ESTÁ CERCA. CÓNTOCHE NA CASA.
Miña tía dixo que alguén da Casa Branca non é de fiar.
- Cando vai acabar? - Pronto.
Bos días, señor.
- Está aí? - Si, señor.
Ola, cariño.
Esa muller pasa na cafetería cinco horas, a mirar pola ventá e a falar para ela.
- É dos Servizos Secretos. - Como o sabes?
Porque a coñezo.
Isto xa non é un atentado terrorista. É un magnicidio.
Os Servizos Secretos dos Estados Unidos
son a principal axencia de seguridade da nosa nación.
CATRO ANOS ANTES
Somos a mellor axencia de protección que existiu nunca.
Temos unha misión de fracaso cero que cumprir,
o que significa que esperamos nada menos que a perfección.
Nada de erros.
Cometer un erro nos Servizos Secretos supón cambiar o curso da historia.
Afortunadamente, todos os homes e mulleres que teño ante min hoxe
demostraron que están máis que preparados
e que son merecedores da nosa confianza,
con toda seguridade.
Con grande orgullo, doulle a benvida
ao futuro dos Servizos Secretos dos Estados Unidos.
Parabéns, axentes.
Agora, póñanse en pé para xuraren o cargo.
Bo traballo.
Podíasme avisar por mensaxe de que viñas.
E perder a cara que puxeches? Dei saído do traballo polos pelos.
Teu pai intentouno, pero...
Veña, di o que estás pensando.
É que pensei que non ías vir, despois da última vez que falamos.
- Sei que non cres nisto. - Por que ía querer que miña filla
arrisque a vida por un país ao que non lle importa unha merda?
- Eu non o vexo así. - Non, xa o sei.
Pero non necesito crer nisto para crer en ti.
E, se hai alguén testana abondo para cambiar este mundo para mellor,
esa vai ser a miña filla.
Pero prométeme que non vas levar ese traxe a Acción de Grazas.
Parece que vas entregar ordes de rexistro.
Mamá.
Que? Á tía Deborah dálle un ataque.
Tomo nota.
Alégrome moito de que viñeses.
Estou moi orgullosa de ti.
E teu pai tamén.
Teñen moita sorte de terte.
Espero que o saiban ver.
Vano ver.
Estudaría os mestres no lugar onde fixeron a súa arte.
Non vas ir de pendoneo a Italia en vez de centrarte nos estudos.
Pero perder clase para ir a mitins e facerche de manequín está ben, non?
É un semestre. E é para estudar.
Un semestre só de arte, non de estudos de verdade.
É elitista, presuntuoso. Maddie, dá mala imaxe.
As túas decisións afectan á túa familia.
Ou sexa, a ti?
Mándovos o calendario.
Maddie vén comigo a Wisconsin para apoiar a campaña de Turner.
Si, señor.
- Aí o está! - Señor vicepresidente! Unha foto?
Ola. Non pasa nada, deixádeos. Deixádeos pasar.
Maddie, vente.
Señor vicepresidente, son admirador seu!
Quen vai primeiro?
Grazas.
Non podo crer que estea aquí!
Podo facer algo?
Non.
Podemos poñer algunha escusa. Exames ou algo. Que non podes faltar.
Non. Vou.
Coma sempre.
Non sei como o fas.
Que parte?
Os sorrisos, os abrazos...
Sempre é difícil o primeiro segundo.
Logo, entro en calor.
Como que me meto no papel.
Coma se actuases?
Non, para min vólvese real.
É de tolos, pero...
gústame a mentira.
É a persoa que desexo que fose sempre.
Arrington, un axente do FBI da Casa Branca quérete ver.
- Para que? - Di que só pode falar contigo.
De acordo, espera.
- Perdoa, teño que atender isto. - Non pasa nada, teño clase.
Volvo en 20 minutos. Está Jeff no corredor.
Axente Arrington. Grazas por dedicarnos un momento.
Claro. Peter, non?
Si. Xogamos ao baloncesto coa presidenta.
Es o que lle fixo o bloqueo.
Si. Pensei que me poñías as esposas alí mesmo.
Podemos falar nalgún sitio?
- Teño dez minutos, pero podemos andar. - Moi ben.
Estou cunha investigación e necesitaba datos sobre o teu equipo
o 27 de abril do ano pasado.
- A data non me soa. - O atentado do metro.
- Podes dicir a quen protexías? - Ao FBI? Sen solicitude oficial, non.
Era Maddie Redfield?
- E ti quen eras? - Rose.
Nin do FBI nin xogadora de baloncesto.
É unha misión de Diane Farr. Podes chamar e verificalo.
Temos razóns para crer que, se estabas protexendo a Maddie,
- pode estar en perigo. - Perigo de que tipo?
- Non temos detalles agora mesmo. - Pero poida que a quixesen matar daquela.
Se nos podes dicir se estaba alí, podémosche axudar.
Non podo revelar datos de operacións a outra axencia. E menos a unha civil.
Pero iso xa o sabes. E a xefa de gabinete.
Sei que soa raro, vale? Pero...
Sabes que teño que informar desta conversa?
- Si. - Déixame consultalo cos de arriba.
Se me autorizan, infórmote.
Grazas.
Douche o meu número.
Pódoche asegurar que Maddie Redfield está a salvo con nós.
Iso me dixeron antes de que uns sicarios me fixesen fuxir do hotel en albornoz.
Tanto dá.
- Disnos onde está a biblioteca? - Claro.
Por aí á esquerda, pasades unhas residencias e xa a vedes.
Grazas.
- Que teñades bo día. - Grazas.
- A biblioteca? - Si, aí penso mellor.
Deume por ir cando a cousa ía mal na casa. Despois dun tempo,
era máis por fuxir a un sitio que por fuxir dun sitio.
Pensaba que entraría en Stanford a base de ler.
- Carallo! Fuches a Stanford? - Non.
Os cabróns rexeitáronme.
Fun a unha pública e logo cambiei a Berkeley.
Na empresa, contratei uns graduados de Stanford de mozos do café.
Estrañas estar ao mando?
Quen di que non estou ao mando?
Se Arrington nos confirma o obxectivo,
estamos un paso máis cerca de entender todo isto.
Poñamos que era Maddie Redfield.
Si.
Alguén da Casa Branca estaría disposto a voar un barrio só por ela.
Nada no disco duro indica por que nin quen.
Así que temos que mirar para isto desde outra perspectiva.
Agora que lle vimos a cara ao sicario, igual conseguimos identificalo.
Como?
Sabes a foto que saquei? A do anel?
Segundo o FBI, viña de Iugoslavia, pero o rastro acababa aí, así que...
igual pasamos algo por alto. Podemos buscar algunha relación.
Se houbese algún lugar cheo de libros que fose perfecto para investigar...
Espera aí. Isto que é?
- Díxoche o nome de Diane Farr? - Si, señor. Unha misión especial.
De acordo.
Dille que Maddie non ten que ver. Que a deixe estar. Nin unha palabra máis.
Si, señor.
- Dime o que queres... - Temos que falar.
Perdoa, chámote logo.
- Que foi? Véxote cabreado. - Que fai o teu contestador en Georgetown
- interrogándome os axentes? - De que falas?
Peter preguntoulle á miña axente onde estaba Maddie o ano pasado.
- Por que? - Dimo ti.
- Di que o mandaches ti. - Non sei que fai en Georgetown.
- Non o parece. - E que é o que parece?
Que levas unha investigación extraoficial e, a verdade, iso incomódame moito.
Achégate aquí, que che fago unha masaxiña nas costas.
E logo vas tomar polo cu. Isto é cousa da presidenta.
Se tes unha pista, sabes que tes que compartila cos demais.
Quen sodes os demais, Ben?
A integridade dos Servizos Secretos púxose en dúbida
e o director adxunto do FBI acabou morto.
Os teus homes deixaron tirada a Rose Larkin no hotel.
Moi oportuno que empeces a fixarte agora.
Oportuno, o carallo.
Pedinlle a Peter que investigue a desfeita que temos entre mans.
A menos que queiras ocultar algo, non sei por que che importa.
Impórtame desde que Sutherland insinuou que alguén vai por Maddie,
sen dar máis xustificación que o teu nome.
Veñen aí a presidenta e o vicepresidente e van querer saber de onde saíu esa idea.
Eu de ti, buscaba unha explicación...
rapidiño.
Sentímolo. O número ao que chama xa non está operativo.
O máis parecido ao selo do anel é o escudo do reinado de Iugoslavia,
que non existe desde a Segunda Guerra Mundial.
Un anel que puido saír dunha casa de empeños.
Si, pero mira ben.
- Non é exactamente igual. - Resultado non concluínte.
E preocúpame outra cousa.
Cando se pensou que fora a FIP, pasou a ser operación militar.
O FBI deixou de buscar sospeitosos, caso pechado, acabou.
- Quen decidiu iso? - Hawkins.
Hai forma de desandar os seus pasos ata a Casa Branca?
- Entrarlle no ordenador? - Non dou chegado tan cerca.
Pero está a viúva. Podemos intentar falar con ela.
Vale. Vai ti.
- Eu intento atopar algo máis do anel. - Non. Quedamos xuntos, vale?
Peter, é unha biblioteca. Como moito, póñenche penalizacións por atrasos.
Hai xente, cámaras...
Vou estar ben un par de horas.
Por favor, déixao para outro momento. Primeiro ven comigo e logo xa...
Non é por protección, é por xestión do tempo.
E o tempo vai acabando.
Vale, veña.
Douche o número do meu prepago. O teu aínda o teño.
Chámame.
Non só para urxencias, vale?
- Para... - Darche leria?
- Non. Xa me entendes. - Para contarche chismes? Chistes?
Non. Para confirmarme que estás ben.
Ti chámame se che intentan disparar. Teño algún consello.
- Ai, si? - Si.
Aprendíchelos en Stanford?
Que vaian á merda. Non me merecían.
Si?
- Axente Sutherland? - Si.
Confírmoche que non estaba con Maddie e o que buscas non ten que ver con ela.
Pódesme dicir algo sobre a quen escoltabas?
Non teño autorización para máis.
Terías que ir polas canles oficiais.
Se tes unha ameaza que denunciar contra a miña protexida, é o momento.
Se non a escoltabas a ela na cafetería, tes razón: non ten que ver con isto.
Que dis da cafetería?
Dimo ti.
Vou colgar.
O nome "Gabián" diche algo?
Adeus.
Moi bo traballo, xente.
Que teñades moi bo día e ata mañá.
Grazas, profesor. Ata mañá.
Cando acaba a túa quenda?
Dentro de catro horas. Por?
Necesito roupa para o de Harper. Podíasme axudar a escoller algo.
E non hai clase de desenvolvemento político dos EUA?
Despois da visita de papá, xa me chegou de política dos EUA para todo o día.
Mellor facemos un pouco de terapia de tendas.
Vale, aviso o equipo.
Teño reunión de orzamentos dentro de cinco minutos. Que foi?
Grazas polo seu tempo, señora.
Hai unhas horas, o axente do FBI Peter Sutherland
apareceu no campus de Georgetown acompañado por unha civil, Rose Larkin.
- Se cadra sóalle o nome de... - Sei quen é.
Un momento. Sutherland?
Que fai por aí cunha testemuña clave nunha investigación do FBI?
Afirma que Farr o mandou a investigar unha ameaza á vida de Maddie Redfield.
Pódesnolo explicar, Diane?
Despois do que pasou no hotel e do asasinato de Hawkins,
puxen a Rose baixo a supervisión do único en quen podía confiar.
Iso non explica que fai en Georgetown seguindo a miña filla.
Non sei por que está alí.
- Non me colle o teléfono. - Eu pensando que ese era o seu traballo.
Está ausente sen permiso? Coa testemuña?
Non, limitamos a comunicación para evitar que os rastrexen.
É un despropósito.
Quere que os Servizos Secretos deteñan a Sutherland en Georgetown?
Un pouco extremo.
- Maddie está segura? - Si.
E, polo que sabemos, Maddie non ten nada que ver
coa investigación que Sutherland estea levando en nome de Diane Farr.
- Pero prefería preguntarllo en persoa. - Eu tamén.
Peter é leal. Vai informar. Terei resposta a última hora.
- Señora, creo que non... - Deixádenos.
Xa.
A ver...
Que está pasando?
- Atopou algo. - E como o sabes?
El e Larkin están retomando o traballo dos Campbell
para acabar a súa investigación.
E levounos a Maddie Redfield?
- Como? - Non o sei.
Non di ben de ti.
As súas vidas están en perigo.
- Tráeos antes de que sexa tarde. - Entendido.
Señora Hawkins.
Son Peter Sutherland.
Traballaba co seu home.
Sinto moito a súa perda.
É o que hai que dicir, non?
Só lle quería facer unhas preguntas sobre algo que o seu home e eu estabamos...
Estabámolo investigando antes de el morrer.
Grazas.
- Tamén estaba no FBI? - Coñecémonos alí.
Viñeches por iso?
Non. O director Hawkins e eu
estabamos nun grupo que investigaba o atentado do metro...
Mira, xa lles dixen aos outros que non sei nada.
Jamie non podía falar do seu traballo comigo.
Eu deixei o FBI hai 20 anos.
Cos fillos, non fun capaz de seguir.
Enténdoo. Se cadra oíulle algo sen moita importancia.
Deixaría algo onde eu poida buscar?
Ti que cres que pasa
cando matan o director adxunto do FBI e ninguén sabe por que?
Vouche ensinar algo.
Durante dous días, o FBI fritiume a preguntas.
Limpáronnos a casa.
Revisaron todos os seus arquivos,
a súa mesa, os seus libros,
o seu ordenador...
e o meu.
Adiante.
Trinta anos de servizo
e trátano como un delincuente.
Xa. Entendo como se sente.
Non o podes entender.
Pois si.
O FBI rexistroume a casa aos 16 anos porque meu pai era sospeitoso de algo.
Entendo o fácil que é sentir que todo isto vai pasar nuns días.
Pero e se pasan semanas? Ou meses?
E todos seguen dicindo que é culpable?
Non me interesa o que opine ninguén do meu home.
Eu coñecíao.
Xa. Eu tamén a meu pai.
E logo pasan uns poucos anos.
Cinco anos,
seis,
sete.
E non hai máis respostas. Só máis preguntas.
Como: "Por que están tan seguros de que é culpable, se eu o coñecía?"
Si.
Chega un punto en que...
pasou tempo abondo
e empezas...
Empezas a preguntarte...
Empezas a pensar...
"E se teñen razón?"
Non sabe?
De súpeto, xa non é tan doado
defender a memoria de alguén que se foi.
Porque a verdade é que...
só...
Ano tras ano, só te preguntas a ti mesmo:
"Que hostia pasou, meu?"
Non lle desexo iso a ninguén.
Sutherland.
- Penseino ao oír o teu nome. - Si.
Sinto que tiveses que crecer con iso.
Mire...
igual o seu home era culpable e o matou algún dos seus cómplices.
Ou igual se achegou tanto á verdade que iso foi o que o matou.
Só sei que, se iso queda sen resposta,
logo é moito peor.
Tiña que ser un calabozo, claro.
GUÍA DE HERÁLDICA
Se traballabas con Jamie na Casa Branca,
debías saber máis ca min do tema no que estaba implicado.
Grazas.
Que che era o meu home?
Perdoe, pero antes mentín.
Si que traballaba co seu home, pero creo que non lle caía moi ben.
Pensaría que meu pai era un traidor e tivo o que merecía.
Iso non quita que el mereza que se demostre a súa inocencia.
- E ti que sacas? - A miña protexida está en perigo.
O que sexa que investigaba o seu home ten que ver con iso.
Eu só quero mantela a salvo.
Eu tamén mentín antes.
ESCUDO DE ARMAS FAMILIA PAVELIĆ
FAMILIA PAVELIĆ
PAVELIĆ DENUNCIA...
Jamie si que me falaba dos seus casos.
Compartía ideas comigo seguido.
Valoraba a miña opinión.
Traballou no caso do atentado do metro un tempo.
Detectou algunha incoherencia.
De que tipo?
Cría que alguén interferira na investigación do FBI.
As pezas que lles deixaran non encaixaban.
Fala de Omar Zadar e a FIP?
Dicía que era todo mentira.
Aquela confesión apareceu practicamente da nada.
O FBI xa tiña unha lista de sospeitosos, ningún relacionado con Zadar.
Jamie volveu revisar expedientes do caso e creo que atopou algo
que apuntaba directamente a un contratista do goberno chamado Turn Lake Industries.
- Oíches falar deles? - Non.
O día que Jamie desapareceu, tiña unha reunión secreta con eles.
Non sei con quen. Parecía que co director executivo.
Estaba algo nervioso.
Non parecía el.
Dixo algo máis?
Non.
Saíu para o traballo...
e xa non volveu.
PAVELIĆ SEGUE DESAPARECIDO
A POLICÍA BUSCA...
A POLICÍA BUSCA SOSPEITOSO DA DESAPARICIÓN
Hostia.
Non lle falou disto a ningún outro axente nas entrevistas?
Non. Jamie non sabía en quen podía confiar.
E había quedar aínda peor se soubesen que me contaba cousas.
Pero nós eramos así.
Compartiámolo todo.
Jamie coñecía os Campbell.
Na súa época na contraintelixencia, fora o seu supervisor.
Tomou as súas mortes como algo persoal.
Aquela noite, chorou.
Que tivo que ver iso con Turn Lake ou co caso do metro? Nin idea.
Pero Jamie andaba cerca de sabelo.
Grazas.
Por todo.
Ti...
fai que valla a pena.
Que?
Vén á noite.
Está toliña por ti, non?
- Darase librado dos escoltas? - Di que non é a primeira vez.
Ben.
Que foi?
Non está ben manipulala así.
É boa persoa.
Se nos axuda, podemos cambiar o mundo.
Ti o dixeches.
Vas convencela, como me convenciches a min.
Ei.
É polo ben común.
En canto o vexa así, entenderá que tiñamos que ser discretos
e facelo así.
Sorrí.
Todos estes meses de traballo duro van dar froitos.
Perdoa, teño que verte enchelo. Os do laboratorio son moi estritos.
Claro, perdoa.
- Impórtache dar un paso atrás? - Xa.
Claro.
Soñaba con traballar na Casa Branca.
Grazas polo teu servizo.
Queríame ver, xefe?
O informe de Arrington.
Queres engadir algo?
Podíalle deixar algo á imaxinación.
Hai inexactitudes?
Non.
Non. É duro, pero xusto.
Veña, Erik. Ese informe non me chega só a min.
Agora é cando che boto o sermón e ti dis que non volverá pasar.
- Saltamos o primeiro? - Se che preocupa o meu traballo...
Déixate de hostias. O traballo? Preocúpasme ti.
Estou ben. Só me estou...
aclimatando.
Ben.
Que me dis de Arrington?
É nova.
- Entón, nós somos... - Nova, pero lista.
Ten un xeito diferente de facer as cousas.
- En que sentido? - É coma se fosen amigas.
Eu non enfocaría así o traballo, pero se cadra é algo xeracional.
Cres que é un problema?
Non.
Por agora.
- Maddie? - Pasa.
- Cortina da ducha? - Para devolver?
Aínda non decidín que poñer.
E este que?
Non sei eu se me quedará ben.
Espera.
Será que hai algún rapaz na exposición esa que queiramos impresionar?
Non teño nin idea do que falas.
Xa.
Como se chama?
Chámase...
Cala!
Vale, ben. Non mo digas.
Xa farei a comprobación de antecedentes.
A ver.
- Opinión. - Si. É ese, seguro.
Chelsea Arrington, especialista en terapia de tendas.
Só que non teño nada para este escote.
Iso arránxocho eu.
Que bonito.
Miña avoa deullo a miña nai cando era pequena.
Xa casada con meu pai, pasaron dificultades
e tivo que empeñalo para non perder a casa.
Meu pai pasou dous anos facendo quendas dobres
para aforrar e volvelo comprar polo aniversario.
Miña nai deumo cando eu tiña sete anos,
para lembrarme non perder a esperanza, porque as cousas melloran.
Agora non podo aceptalo.
É unha noite. Non pasa nada.
Non merezo unha amiga coma ti.
Sabes que máis me dicía miña nai? Merecemos o que dicimos que merecemos.
Peter.
- Ola. - Estás ben?
Si.
Houbo un momento que pensei que me seguían, pero...
- Quen? - Nada.
Eran uns estudantes meténdose man.
Aínda así, alégrome de que esteas aquí.
Atopaches algo?
Si. Resulta que Hawkins coñecía a teus tíos do FBI.
Por como falaba do tema a súa muller, debían ser íntimos.
Creo que o mataron por investigar.
- Non foi el? - Non. O día que o mataron,
íase reunir cun alto cargo dunha empresa, Turn Lake Industries.
Pois mira isto.
É el.
Non hai nome nin nada, pero é o sospeitoso nunha desaparición.
O nome do desaparecido é Andrej Pavelić, membro dunha familia real extinta.
E mira o escudo de armas da familia.
- Igual que o do anel. - Si.
Antes de desaparecer,
criticaba na prensa un contratista de defensa estadounidense
por dirixir operacións na sombra nos Balcáns.
Adiviña quen é o contratista.
Turn Lake Industries.
Si.
Esta empresa está implicada no asasinato de meus tíos.
Pode ser. A ver que máis atopas deles.
Voulle contar a Farr.
- Farr. - Son Peter. Temos algo dun dos sicarios.
Non sei por que acosas os Servizos Secretos en Georgetown,
pero a xente está moi cabreada.
Cremos que ían pola filla do vicepresidente. Pero quedou en nada.
Creo que os Servizos Secretos teñen a clave.
E temos algo máis. Oíu falar da empresa Turn Lake Industries?
- O contratista de seguridade? - Coñéceos?
Teñen contratos activos co Pentágono e polo mundo. Por?
Os sicarios dos Campbell poderían traballar para Turn Lake.
- Tes probas? - Abondo para abrir unha investigación.
Xunta todo para informarmos a presidenta.
Ti e Rose tedes que volver á Casa Branca pero xa.
Si, señora.
Rose, temos que marchar.
Espera, creo que atopei algo.
Que é todo isto?
A lista pública oficial de doazóns ás campañas.
- Buscamos o malo da Casa Branca, non? - Si.
Se queres saber con quen se deitan os malos, sigue os cartos.
Parece que moitos dos cartos de Turn Lake foron a...
VICEPRESIDENTE GOBERNADOR
O vicepresidente Redfield.
Isto é real?
Benvido á festa.
A ver, dixeches que Hawkins se reunira cun alto cargo, non?
Si.
O nome do director executivo é Gordon Wick.
Nunca oíra falar del.
Igual o vicepresidente si.
ASHLEY REDFIELD E GORDON WICK
Hostia. Parece que se coñecen.
Desde hai tempo. Actos sociais, congresos, grupos de expertos...
- Creo que o temos. - Imprime todo e levámosllo a Travers.
Espera. A presidenta quere vernos?
Benvida á festa.
Descansa mentres podemos.
Cando me prometiches deixar os moteis,
non pensei que fósemos vivir nun aparcadoiro.
- Estraño os baños. - Xa. Eu tamén.
Pero non imos estar aquí moito máis.
- Así que descansa. - Polo menos, o motel tiña tele.
Razón de máis para descansar, non?
Vale.
Puidemos quedar co bebé.
O de Wisconsin.
Era un accesorio.
Xa o sei.
Pero...
e se quedásemos con ela?
- Agora queres o bebé? - Ese non.
Podiamos buscar outro bebé.
- Por que? - Así teriamos un. Estasme a escoitar?
Non, intento descansar.
Descansar.
Cando nos coñecemos, dixeches que o choio era máis fácil cunha muller ao lado.
Ninguén se fixa na parella que vai detrás.
Iso. Co bebé, a muller aquela deixounos entrar na casa.
Pensa o fácil que sería se fósemos unha familia.
Nós non podemos coidar un bebé. Sería un encordio e non sobreviviría.
- E os que nos contratan? - Vale.
Non nos ían dar máis choio se tivésemos un bebé.
E que ías facer ti...?
Vale!
Tampouco era unha idea para agora.
Se cadra para máis adiante, no futuro, non o descartes.
Eu descártoo. Está descartado.
- Monks, podo falar contigo? - Si.
- Todo ben? - Vou quedar eu para a exposición.
Colle a noite libre.
De acordo.
- Tes algún problema? - Non.
Non, é que...
estaba pensando canto tempo ma vas gardar, en vez de darme outra oportunidade.
- Gardarcha? - Si.
Isto non vai de ti, vai da protexida. Quero estar eu.
Teño que prescindir de alguén e es o novo.
E o único do meu equipo que a cagou nunha situación de alto risco.
De verdade cres que o do bar era alto risco?
- Tómalo a broma... - Eu non dixen tal!
Pero dino todos os demais.
Sabes por que nunca viras alguén coma min ao mando?
Porque nunca pasa, hostia.
Isto será parte da rehabilitación para ti. Para min, é a guillotina.
Todo isto afecta á miña imaxe e non a podo cagar.
Un erro e alá vai a miña carreira. Ti debías sabelo ben.
Si. Eu seino mellor ca ninguén!
Perdón.
Mira, sei que che parecín algo tradicional ao principio,
pero enténdoo.
Enténdoo. Estás ao mando. Respéctoo.
Quero que che vaia ben.
Si?
Aprende a acatar unha orde.
Isto non ten que ver co que pasou no bar.
Maddie pasouno mal á mañá. Quedo con ela por se me necesita.
Sei que non estás de acordo, pero a decisión é miña.
E, por certo,
se non che quixese dar outra oportunidade, non seguirías aquí.
Como se paga a terapia de tendas? Quero un aumento.
Tiñas a noite libre.
Pensei que estarías máis tranquila comigo que co novo.
Chelsea, non. Sempre me estás coidando.
Sempre pido de máis. Mereces unha noite libre para ti.
Gústame a arte. E igual precisas máis trucos de alta costura federal.
Botón de alarma?
Si, mamá.
- Aí está. - Vale.
Harper.
- Ola! - Ola!
- Parabéns. - Moitas grazas.
Si. Volvo agora.
Vale.
- Vou ao baño. - De acordo.
Vai ao baño.
Recibido.
Despexado.
Ei. Son eles.
RASTREXANDO
Por fin.
Veña, vamos.
Maddie, todo ben?
Maddie?
Hostia, non.
CHELSEA, PERDOA. VOLVO AXIÑA
Xúrovolo.
Esa noite, Almora non daba articulado unha frase nin para salvar a vida.
Se o acoitelasen, sangraba Jose Cuervo.
- O xefe non sabe beber? - Non. Beber sabía, pero non moito máis.
Beber sabía. Pero vaia, tanto dá.
Señores, a ensinanza desa noite é:
nada de pelexas de bar cos Servizos Secretos.
- Arrington non permitiría merdas desas. - Certo.
Facédeme caso, é mellor así.
Teixugo desapareceu! Vamos!
Podería usar o seu teléfono? Creo que me perdín.
Estás impresionante.
- Seguro que non te seguiron? - Segurísimo.
E segurísimo que aquí podería pasar días.
Canto tempo temos?
- Un par de horas. - Vale.
Máis ca iso e a crise nacional sería a hostia.
- Pois á cea fáltalle pouco. - Si?
¿E se...
quero empezar pola sobremesa?
Creo que debiamos falar primeiro.
Eu creo que debiamos falar despois.
Saíu por unha ventá a unha rúa lateral. Puido entrar nun vehículo.
Eli, David, trazade un perímetro cos nosos e a policía cando cheguen.
Seis bloques. E ampliade. Estade comunicados por se usa o botón.
Vamos.
Jeff, saca as gravacións das cámaras. Comproba cada dez minutos.
Dime para que me necesitas.
Hai algo que me escapa. Tíñao planeado.
A leria do vestido... É coma se tivese unha cita.
- É raro? - Non, ten tido outras citas.
Nunca pasara nada. Está desexando contarme quen lle gusta.
Que foi diferente hoxe? Querería encontrarse con alguén?
Non, iso é o que me escapa. Por que escondelo?
Notaches algo raro co seu profesor de arte?
- Como que? - Onte, notei algo de tensión entre eles.
Pensei que non era nada, pero...
A xente esconde cousas cando pensa que os demais non as van aprobar.
Merda. Informa e consigue o seu enderezo. Conduzo eu.
Non pasa nada.
Quero que pase.
Quéroche falar dunha cousa.
Ai, Deus!
Que fas? Díxenche que te chamaba ao acabar.
- Pero coñécelo? - Pódocho explicar.
Por favor, non a tes que obrigar. Vai dicir o que necesitemos.
- Necesito outra cousa. - O que?
Non chores por el. Usoute para as súas merdas ecoloxistas.
O meu é moito máis importante.
Non!
Espera aquí. Miro por atrás.
Entra!
Maddie?
Despexado.
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández