W gangsterskim stylu zamordowano wicedyrektora FBI.
Zostaję tu wraz z dyskiem, dopóki nie ustalimy, komu można ufać.
POPRZEDNIO
Nadal masz dysk?
- Tak. - To priorytet.
Peter. Gdzieś się podziewał?
Znalazłam to w blokadzie.
Potrafisz mnie przekonać, bym ci zaufała?
W końcu. Chyba coś mam. Zobacz.
Rose...
- Co ona tu robi? - Jest z nami.
Ciocia mówiła, by nie ufać komuś z Białego Domu.
- Długo u ciebie robią? - On ponad osiem lat. Świetne wyniki.
Zrekrutował ją parę lat temu. Zgrany duet.
- Zerkniesz na nasz nowy dom? - O co naprawdę chodzi?
Może spróbujemy przez chwilę właśnie takiego życia.
Zobaczymy, jak wyjdzie. Pobaw się ze mną w dom.
Wysyłam ci nową osobę.
Erika Monksa.
To nowy członek twojej ochrony.
Erik, poznaj Maddie Redfield.
Uratował poprzedniego prezydenta.
- To ciebie postrzelili? - Tak.
Uratowałeś prezydenta i zsyłają cię do ochrony córki wice?
Długo wracałem do zdrowia po postrzeleniu.
Jestem już stary, więc wdrażają mnie powoli.
Spłać dług.
Ustal, dlaczego bohater narodowy dostał najmniej wdzięczny przydział.
- Daredevil wchodzi. - Przyjąłem. Piętro czyste.
Mam zakłócenia. Powtórz.
Piętro czyste.
DWA LATA WCZEŚNIEJ
Dziękujemy za wspieranie związków zawodowych.
Miło pana poznać.
- Tutaj, panie prezydencie! - Panie prezydencie!
Panie prezydencie, tylko dzięki panu udało się utrzymać tę fabrykę w kraju.
Każdy chce uścisnąć pańską dłoń.
- Dziękujemy! - Brodacz na 12.
- Monks, przerywasz... - Bardzo wszystkim dziękuję.
Czyli tak produkuje się w Ameryce.
Tak trzymać.
Kiedy byłem małym chłopakiem,
praca z ochroną związku oznaczała dobre godziny...
Brodaty facet. Sprawdźcie, co tam robi.
- Słucham? - Składa coś. Nie jestem pewny co.
Zapewnia to dobre zarobki, opiekę zdrowotną...
Broń!
Padły strzały!
NOCNY AGENT
Proszę.
- Czego szukasz? - Tabletek.
A co? Boli cię głowa?
Wiem, że byłeś uzależniony i zmusili cię do odwyku.
I nie trafiłbyś tu, gdybyś kiedyś nie był partnerem szefa.
- Mam rację? - W większości tak.
Przez postrzelenie zacząłem brać środki przeciwbólowe.
Ze względu na PR nie pozbyli się mnie, mówiąc, że jeśli nie wezmę nic przez rok...
to mogę zacząć od zera.
W życiu nie słyszałam większej seksistowskiej bzdury.
„W większości tak”?
Tak.
Powiedziałaś, że byłem uzależniony.
Nadal jestem i zawsze już będę.
To ma przywrócić moją wiarę w ciebie?
Nic z tych rzeczy. Taka jest prawda.
I jestem teraz czysty.
Mam badania dwa razy w tygodniu.
Wice wie, że ktoś uzależniony ochrania jego córkę?
Tak myślałam.
No to mu powiedz.
Śmiało, nakabluj na mnie. Wystarczy jeden telefon.
Jesteś ambitną kobietą.
Chcesz awansować do ochrony prezydenckiej, prawda?
Mógłbym ci pomóc?
- Jak? - Nauczę cię tego i owego.
Ty nauczysz mnie?
- Jak mentor? - Tak?
Stary, bardzo wolny i uzależniony od leków mentor?
Tak.
Dorastałam w otoczeniu ćpunów w East St. Louis.
Mój wujek przeszedł odwyk, odnalazł Jezusa,
dostał robotę w supermarkecie i pozostał czysty aż do śmierci.
Jednym pomaga religia, innym medytacja.
Jemu pomogła praca.
Fajne, że jesteś czysty.
I oby tak zostało, ale nie możesz pracować tu ze złych powodów.
Zgadzam się.
I super, bo stawka jest w chuj większa niż siedzenie za kasą.
Powiedzmy, że w to wierzę.
Czyli moja ciocia i wujek zginęli przez zawartość tego dysku.
Dlatego mi ją przekaż.
I co? Komu ją pani pokaże, skoro nikomu nie można ufać?
- Mogę zaufać prezydentowi. - Na pewno?
Znam się z prezydent Travers od jej startu do Kongresu.
Współpracujemy od niemal 23 lat. Wiem, co to za osoba.
To ona zapoczątkowała Nocną Akcję. Znała ich i osobiście o nich poprosiła.
Jest po twojej stronie.
Gdyby im tego nie zleciła...
Prawda nie wyszłaby na jaw.
Byli patriotami, Rose.
I wiedzieli, czym ryzykują.
Musimy dokończyć ich pracę.
I tak zrobię.
Słucham?
Z Peterem. Proszę nam pozwolić działać.
Tylko tak będę czuła się bezpieczna. A dysku nie przekażę nikomu.
Mówiłaś, że coś masz. Co to takiego?
- Adres. - Czego?
No to mam inny pomysł.
Wyjdę stąd bez dysku.
Jeździe pod ten adres i spróbujcie coś ustalić.
Ja pomyślę, jak przedstawić ten plan prezydentowi
bez wyjścia na nieodpowiedzialną osobę.
Czy „Rybołów” mówi coś pani?
Jak ten ptak? Nie. Dlaczego pytasz?
Usłyszałam, jak wujek powiedział, że musi ostrzec Rybołowa.
To musi być kryptonim.
Przyjrzę się temu.
Nie spuszczaj z niej oczu nawet na chwilę.
Tak jest.
- Te psychole nadal na nas polują. - Nikt nas nie śledzi.
Dlaczego mnie nie uprzedziłeś?
- Po co ta zasadzka? - By zabójcy cię nie namierzyli.
Wolałabym wiedzieć.
Rozumiem. Koniec z niespodziankami.
Na dysku było coś jeszcze?
Tysiące plików.
Co wiesz o Omarze Zadarze?
To bałkański opozycjonista i szef LFN.
Mimo wycieku oświadczenia wyparł się zamachu w metrze.
Farr mówiła, że prezydent też w to nie wierzy.
A ty?
Nie wiem.
Ponoć ma działać legalnie z racji kandydowania,
ale mają na koncie parę zamachów.
Ale brakuje dowodów na to, że za zamachem w metrze stał LFN.
Może Emma i Henry znaleźli te dowody.
Na dysku jest folder z jego imieniem i nazwiskiem.
A jakieś inne osoby?
Wyszukałam „Farr” i „Hawkins”, ale nic z tego.
To trochę dziwne, że firma inżynieryjna ma siedzibę na takim odludziu.
Słucham.
Dzień dobry. Jestem Peter Sutherland, a to...
Ręce.
- Słucham? - Pokażcie mi ręce.
- Zna pani Emmę i Henry’ego Campbellów? - Nie. A powinnam?
Szukamy inżyniera, który mógł z nimi pracować.
- Badamy sprawę... - W ramach artykułu.
Pracujemy dla Richmond Daily News.
Musiała zajść pomyłka. Przykro mi.
- Proszę zaczekać. Chcemy zapytać... - Nie pomogę wam z żadnym pytaniem.
Mieszkam tu sama i nie znam żadnych takich ludzi.
Twój koleżka to żaden dziennikarz, tak że uprzejmie proszę.
Wynoście się czym prędzej.
Idziemy.
Co jest?
Za stodołą jest stara przyczepa, prawda?
Nie.
- A była? - Nie wiem, o czym mówisz.
Byłam tu za dzieciaka. Jeździłam tam na kucyku.
Spadłam i zwichnęłam kostkę.
Płakałam.
A potem robiłam ciasteczka z ciocią Emmą i inną kobietą.
To była pani?
Ktoś was śledził?
Nie.
No to wejdźcie.
Zdejmijcie buty.
Takie zasady.
Jestem Rose.
Wiem. A ja Lorna.
Hiena to jedno z najbardziej ciekawskich zwierząt na sawannie.
Dlaczego mówiła pani, że ich nie zna?
A po co wam ta przykrywka?
Jestem agentem FBI.
No coś ty?
Ale zaskoczenie.
- Kiedy widziała ich pani ostatnio? - Lata temu. A co?
Zamordowano ich trzy dni temu.
- Gdzie? - W swoim domu.
Też tam byłam i ledwo przeżyłam.
Nie słyszałam.
Naprawdę? Trąbią o tym w wiadomościach.
Od dawna nie oglądam tego ścieku. Jak udało ci się uciec?
Z jego pomocą.
Przykro mi.
- Emma i Henry... - Byli szpiegami.
Dotarliśmy tu dzięki plikom z ich dysku.
- Byliście niedawno w kontakcie. - Co z tego?
Może pani nie wie, ale to sprawa bezpieczeństwa kraju.
Czyżby?
- Tak. - No to opowiem wam o całym moim życiu.
Mógłbyś pozbyć się broni
przed wejściem do mojego domu i pouczaniem mnie o takich sprawach.
Teraz nie musisz. Zmierzałam do czegoś.
- Do czego? - Nie wiecie, w co wkraczacie.
Proszę nam powiedzieć.
Wiem tylko, że im więcej wiecie, tym więcej wam grozi.
Za późno na to. W Białym Domu jest zdrajca.
I ten ktoś jest zamieszany w zamach w metrze.
Podejrzewamy też, że dojdzie do kolejnego ataku.
Proszę, jeśli coś pani wspominali...
Nie.
Byłam od zbierania danych, a nie analizowania ich.
I powinnam być na emeryturze. Choć oni w sumie również.
O jakie dane prosili?
Plany i schematy. Infrastruktura publiczna, zgody budowlane.
Byłam inżynierem, więc miałam kontakty.
Nie wiem i nie pytałam, do czego je chcieli.
Ale musiała pani zauważyć jakieś wzory albo szczegóły.
- Dlaczego? - Bo mamy tylko panią!
Od trzech dni jestem ścigana.
Zabójcy cioci i wujka chcą teraz dopaść mnie.
Proszę nam coś dać. Cokolwiek.
Byli wspaniałymi przyjaciółmi.
Lojalnymi.
Pliki ode mnie dotyczyły spraw urzędowych, ale chcieli pozyskiwać także inne.
Plany wielu budynków w jednej przecznicy.
- Gdzie? - Nie zrozumiecie.
- To znaczy? - Nie odczytacie ich beze mnie.
To złożone schematy.
Wygląda więc na to...
że czeka nas wspólna podróż.
Co pan rysuje?
Dziewczynę.
Młodą kobietę.
To ktoś, kogo pan zna?
Kogo chciałbym poznać lepiej.
Chętnie zerknę, gdy już pan skończy.
A ja chętnie pokażę...
gdy już skończę.
Jak ci idzie?
Nie wiem.
Przydałaby się pomoc.
Nie potrzebujesz żadnej pomocy. Co najwyżej trochę zachęty.
Nie jestem pewna co do kolorów.
Nie wątp w swoje zdolności.
Ten fragment mi się podoba.
- Naprawdę? - Tak.
A co podoba się panu najbardziej?
Cieniowanie.
I...
pociągnięcia pędzlem.
Cząstkę siebie, którą w to wlałaś.
Masz niesamowity instynkt, Maddie.
Ufaj mu.
- Przepraszam. - Za co?
- To bardzo niestosowne. - Wcale nie.
O Boże. Popełniamy błąd.
Nie powinienem był tego robić. Przepraszam.
- Poznałam ich w Middlebury College. - Middlebury?
- Ciocia chodziła do Vassar. - To było na letnim kursie w Mid.
Emma wzięła rosyjski, a Henry arabski.
Nie pamiętam, kiedy dołączyli do FBI, ale zrekrutowano ich razem jako zespół.
Po lecie nasze drogi rozeszły się. Rozwijałam normalną karierę.
Ale wkręcili mnie po paru zleceniach na boku.
Znalazłam fajną niszę w zbieraniu informacji.
- Moja ciocia znała rosyjski? - I to bardzo dobrze.
Przeciągnęła nawet paru Rosjan na naszą stronę.
Nie wiecie tego ode mnie.
To jakiś obłęd.
Udawali, że jeżdżą na wyprzedaże i że każdego lata wybierają się w rejsy.
To nie były rejsy.
Czyli całe ich życie było kłamstwem?
Nie kłamstwem. Tajemnicą.
Dzięki czemu mieli inną perspektywę i możliwości.
To ważna praca.
I nikt nie wie, kim jesteś. Co to za życie?
Zajebiste.
Mówi pani coś kryptonim Rybołów?
Nie.
A ty jak się w to wplątałeś?
Pracuje w Białym Domu.
Odebrał awaryjny telefon, na który kazał mi zadzwonić wujek.
- Cóż za obsługa klienta. - Odbieram telefon i tyle.
Czyli syn Pete’a Sutherlanda trafił do Nocnej Akcji.
Znała go pani?
Nie.
- Ale byłeś wtedy w metrze, prawda? - Tak.
Zjedź tutaj.
To na tej przecznicy coś się stało albo dopiero się stanie.
Przynajmniej tak uważali.
Brak oczywistych celów. Są tu jakieś rządowe budynki?
- Albo agencje państwowe? - Nie.
Możemy zejść z ulicy?
Nie czuję się tu bezpiecznie.
Tu jest kawiarnia. Pokażę wam dane. Może uda nam się coś ustalić.
Przyjdę za dziesięć minut.
- Rozejrzę się. - Dobry pomysł.
Tu mamy mapę sieci elektrycznej. Tutaj jest węzeł.
Dlaczego prosili o informacje o sieci elektrycznej i gazie?
Może szukali słabych punktów. Celów do sabotażu.
Co w tej okolicy mogłoby być ważnym celem?
Nie mam pojęcia.
A ten materiał wideo?
Nie jest ode mnie. Włączę.
- Monitoring uliczny? - Kamery bezpieczeństwa.
Każdy adres na przecznicy ma swój folder.
Nawet ten lokal.
Czego mogli szukać?
Od dawna go znasz?
Petera? Od paru dni.
Ale słyszałaś o jego ojcu?
O tym, o co go oskarżono?
- Trochę. A co? - Nie wydaje ci się to dziwne?
Był tam w chwili zamachu, a teraz bada tę sprawę.
Co z tego?
Zobacz, czy na dysku nie ma czegoś o nim.
Po co?
Bo nie lubię przypadków. Polecam takie podejście.
No dobrze.
Macie coś?
Nie. A ty?
Dentysta, księgowi. Nic poważnego.
Wszystko gra?
Tak.
Przyniesiesz papierowe ręczniki z łazienki?
- Nie ma sprawy. - Ale ze mnie...
Dramatyczna zagrywka.
BRAK WYNIKÓW
Nic. Uspokoiło to panią?
Może. A ciebie?
- Przepraszam. Te drgania to z metra? - Tak.
Biegnie pod nami.
- Dzięki. - A jeśli to był błąd?
Co?
Zamach w metrze.
Spójrzcie.
Bomba wybucha tutaj.
Bo zatrzymałem pociąg. A jeśli miała wybuchnąć w innym miejscu?
Tutaj?
W pobliżu nie ma innych przystanków metra.
Wiem, ale tunel biegnie bezpośrednio pod Wilson.
W łazience czuć drgania.
Jakie ma znaczenie, gdzie wybuchnie bomba podłożona w metrze?
- Może tu jest bliżej poziomu ulicy. - Nie. Pokaż jeszcze raz schematy.
Przez tunel przechodzi jedna z głównych nitek gazu.
Co by się stało, gdyby bomba wybuchła tutaj?
Zniszczyłoby to całe dwie przecznice.
Ale dlaczego tutaj?
Nie wiem.
Ale tamtej nocy coś powstrzymałeś.
Chcecie wiedzieć, co knuje ten zdrajca?
Ustalcie, co mu się nie udało rok temu.
Stary. Musisz zapłacić za tę mapę.
No dobra, a co powiesz na...
To Charlotte.
Harper.
No tak.
Borsuk wytrzymuje z nią tylko krótko. Ja jeszcze krócej.
- Umiesz się wtopić. - O to chodzi.
A ona cię lubi.
A co, prezydent nie lubił ciebie?
Owszem, lubił.
Ale nie wrzucał selfie ze mną.
A już myślałam, że mnie komplementujesz.
- Każdy ma swój styl. - Zgadza się.
I przez to jestem jedyną szefową ochrony, które Maddie nie spaliła ani nie wylała.
Bo wtapiam się w otoczenie i ją rozumiem.
Rozumiem. Przyjaźnicie się.
Nie chodzi o to, tylko o zdobycie zaufania.
Dawałeś radę przy 65-letnim prezydencie, który ma planowany grafik na tygodnie.
Ale to 20-letnia spontaniczna studentka.
Musisz ją znać lepiej niż ona siebie.
A ty znasz?
Wiem, co lubi i jakie imprezy wybierze. Znam jej każdą rozpieszczoną koleżankę.
Wiem, którym można ufać.
Harper spotka się ze swoim facetem, który wysłał Maddie zdjęcie penisa.
Chyba wolę obserwować z oddali.
Dobrze. I to się nie zmieni.
- Nie możemy pani podrzucić? - Nie traćcie na mnie czasu.
Zawsze zakładaj, że masz ogon. I nie poddawaj się.
Dziękuję za wszystko.
Byli z ciebie dumni.
- Tak mówili? - I nie tylko.
Może wpadnę po tym wszystkim do pani i...
Byłabym zachwycona.
Proszę poczekać.
Znała go pani, prawda?
Przepraszam za namolność. Ale mam tak wiele pytań.
Pytań czy wątpliwości?
Rząd zataił całą jego sprawę. Jeśli o czymś pani wie...
Przykro mi, ale nie znałam go osobiście. Ale znałam dwóch agentów od tej sprawy.
- Według pani jest winny? - Według nich.
- To dlaczego nie widziałem dowodu? - A co by to zmieniło?
Wszystko.
- Dla mnie liczy się prawda. - Prawda?
Prawda może zaboleć. Przestań się martwić o ojca.
I skup się na niej.
Dziękuję.
Mamy ten twój samochód.
Zauważony w dzielnicy mieszkalnej na przedmieściach Silver Spring.
Jest porzucony?
Nie wiem. Jedziemy tam.
Cisco, to bardzo niebezpieczni ludzie.
- A więc świntuszymy? - Mówię poważnie.
Nie mogę nic powiedzieć, ale odpuść. Wyślij mi adres i poczekaj na mnie.
Dobrze, zabawimy się razem.
A nie mówiłam?
NA SPRZEDAŻ?
Ale tu fajnie.
Nie możemy długo tu zostać. To niebezpieczne.
Nie podoba ci się?
Podoba.
Ale nie chcę stać się nimi.
- Kim? - Naszymi pracodawcami.
Rozpieszczonymi.
Miękkimi. Przekonanymi o swojej wyższości.
Chcę tylko pracować i...
mieć ciebie.
MOJA KUCHNIA, MOJE ZASADY
- I jak to wygląda? - Przygnębiająco.
Makaron z serem do mikrofali i zagęszczona grzybowa.
Jakby próbowali się zabić konserwantami.
Moment.
- Sos marinara. - Poproszę.
- Słucham. - Gdzie jesteście?
Gotuję kolację.
Kiedy możecie ruszyć po wysłaniu współrzędnych?
Powiem, gdy je zobaczę.
Wysyłam współrzędne.
I wtedy powie.
Cisco, Rose.
- Cześć. - Czołem.
- Korman wypytał sąsiadów. - Mieliście czekać.
Spokojnie, ponuraku. Mamy cynk.
Dom na sprzedaż.
Sąsiadów nie ma. Biuro urządza pokazy. Od paru wieczorów świecą się światła.
- Teraz też? - Pośrednik mówi, że powinien być pusty.
Właściciele pozwolili wkroczyć.
- Pukaliście? - Czekaliśmy.
Dozbrójmy się.
W końcu ogarnąłem pierwszą randkę. Tutaj gotuję jej kolację.
Trochę nie moje progi, ale trzeba mierzyć wysoko, co nie?
- Jest przepiękna. - Co nie?
Co to ma być?
- Masz mnie. - Ukradłeś Kevina.
- Zasłużyłem na niego. - Raczej ja.
Przechowaj mi go.
Dzięki.
Mam tak wiele pytań.
- Poczekasz sama w aucie? - Tak. Mam towarzystwo.
Czysto.
Zawsze proszę gości o ściągnięcie butów.
Bez obaw.
Posprzątamy po wszystkim.
Chcemy się tylko pobawić.
Źle zaczęliśmy.
Rozmawiałaś z dziewczyną i jej kolegą z FBI.
Co im powiedziałaś?
A pierdol się.
Ale się z tobą zabawię.
Kończcie to już.
Niczego wam nie powiem.
Może.
Ale na wypadek, gdybyś zmieniła zdanie...
spróbujmy po naszemu.
Broń!
UDAREMNIONY ZAMACH!
Cofnij parę sekund.
- ...amerykańskiej... - Zatrzymaj. Spójrz.
Wiedział, że oberwie i pomyślał: „A chuj, co mi tam”.
Gość ma jaja.
Cholera.
Nie zaczynacie niebawem zmiany?
Obejrzyj to.
- Widziałam, więc spasuję. - Ale tu jest slow motion i muza.
- Jebany Kapitan Ameryka. - Z rozwalonym kolanem i kulką w barku.
Kij z tym. Nigdy już nie zapłaci za drinka.
Szkoda, że nie pije.
PREZYDENT I BOHATER, KTÓRY URATOWAŁ MU ŻYCIE
- Jak leci? - W porządku.
Jeff znowu nie wyłączył laptopa.
Brak przylegających. Może być to samo piętro?
Może być. Dzięki.
No to weźmiemy jeden z dwoma łóżkami.
W porządku. Chwileczkę.
Może też nam pani w czymś pomoże.
Ochraniam ją. Prześladuje ją pewien mężczyzna.
Mój były chłopak.
Nie pogodził się z zerwaniem.
Chciał mnie kontrolować.
Na początku mi groził, a potem zaczął mnie śledzić.
- O nie. - Zabił mojego kota.
Nie gadaj.
I robił to, pieprząc się z nową laską.
Ona też chce mnie teraz zabić.
To... straszne.
Tak. Ale proszę się nie martwić.
A jeśli ktoś będzie o nas pytał,
proszę się ich pozbyć, a potem zadzwonić do jej pokoju.
- Oczywiście. - Dziękuję.
Dzięki.
Dobranoc.
Co na kolację?
Kurczak z goframi.
Dwa dania. Wchodzę w to.
Znalazłaś coś na dysku?
Czytam o tym całym Zadarze.
- I jak? - Ciężko się przekonać do każdej z wersji.
Ale po co miałby robić zamach w Stanach, skoro chce działać tu legalnie?
Może ktoś z Białego Domu zaoferował mu coś,
aby zachować czyste ręce?
Zjedz coś.
Rose.
- Chodź. - No tak, wybacz.
Po co ktoś z Białego Domu miałby upozorować zamach?
Nic tego nie usprawiedliwia.
Jeśli to Hawkins albo ktoś inny, to motyw i tak nie ma znaczenia.
Nie zgadzam się. Powód to najważniejszy aspekt.
O Boże.
I jak? Smakuje?
To za duża nora na tak wykwintną kolację.
Dobrze, że wymienili moje punkty z Programu Syfiastych Moteli.
Odpuścili z prowizją obiektu?
Nie, ale gdy rozejrzałem się i zobaczyłem ten ogromny basen...
Jest tu basen?
Nie.
Często podróżowałeś z narzeczoną?
Z Zoe?
Nie.
A przynajmniej...
nie tak często, jak chciała.
Też bym chciał, ale...
- Praca. - Nie, po prostu...
byłem rozkojarzony.
Po zamachu w metrze i...
całym tym spisku...
zamknąłem się w sobie.
Często za dużo myślę.
Jeśli mam być szczery, to pewnie...
powinienem był częściej z nią gadać o tym, przez co przechodziłem.
W końcu chciałem z nią spędzić całe życie.
Ludzie nie muszą cały czas rozmawiać, aby dobrze się rozumieć.
A te stare pary w knajpach?
W ogóle się nie odzywają, a wydają się szczęśliwi.
Bo nie mają już o czym gadać.
Nie sądzę, by to było powodem. Myślę, że po prostu się rozumieją.
Po prostu dobrze się ze sobą czują w ciszy.
Mogę wziąć oddzielny pokój. To nie problem.
Wiem.
Jest jeszcze syrop?
Trzymaj. Ile ty go pochłaniasz?
Przykro mi.
Z powodu twojego kota.
Mój Wąsik.
Tak miał na imię?
Miała.
Długo wytrzymała.
Fakt.
Wiedziałem, że tak będzie.
Prawdziwy zawodowiec, co nie?
Tak.
Moja kolej.
Dzień dobry.
Cześć. Chrapiesz.
Tak słyszałem.
- Obudziłem cię? - Tylko kilka razy.
- Wybacz. - Nie szkodzi.
Fajnie, że w końcu pospałeś.
Też się cieszę.
Masz coś nowego z monitoringu?
Niezbyt. To z tygodnia poprzedzającego zamach.
Analizuję każdą osobę, która wygląda podejrzanie.
Mieliście w ogóle jakiegoś podejrzanego?
Oprócz mnie?
Pytam poważnie.
Tak.
Miał czarną kurtkę i bluzę z kapturem.
Nie zobaczyłem twarzy.
Prawie go złapałem.
Z boku ciała miał wytatuowanego grzechotnika.
Opowiedziałem o tym śledczym, ale nikogo nie znaleźli.
Czarna kurtka. Szukam.
TU FARR. ZADZWOŃ DO MNIE NA TEN NUMER.
- Peter. - To pani nowy numer?
Nie myliłeś się. Miałam spyware na telefonie.
Tak was namierzyli.
Kup nowy telefon i wyślij mi numer.
- Dobrze. - Jak tam? Ten adres coś wam dał?
Campbellowie mogli potwierdzić inny cel zamachu w metrze.
To znaczy?
Coś na powierzchni.
Nie rozumiem. Ta linia nie wyjeżdża na górę.
Wyjaśnię to osobiście.
Ale grozi nam drugi atak.
Jezu.
Musimy podzielić się tym z FBI.
- Na koniec dnia, jasne? - Tak jest.
Można je otworzyć?
Przychodzę tu w normalnych godzinach. A poza tym jestem tu codziennie.
No to wszystko gra.
A przycisk awaryjny?
Mam. Dzięki.
Przepraszam. Nowy gość przesadza.
- Taka jego praca. - Jest jak naczelnik w więzieniu.
Chciałam przeprosić.
Źle mi z tym, co zaszło wczoraj. Nie chcę, żeby to się odbiło na...
- Nie powinienem tego robić. - Rozmawiajmy, bo uzna...
Że robimy właśnie to.
Mogą mnie wylać, a ciebie czeka skandal. Nie chcę ci tego zgotować.
A gdybyśmy zostali sami na parę godzin? W zacisznym miejscu. Może u ciebie?
A Secret Service będzie sobie czekać, podczas gdy my...
Gdy my co?
Nikt nie może się dowiedzieć.
Nikt.
Miałam ufać instynktowi. Zaufaj własnemu.
Zgubię ich. Nie byłby to pierwszy raz. Będziemy mieli tylko siebie.
O ile tego chcesz.
Jak tam bark?
W porządku. Dzięki.
Coś mnie ciekawi.
Jakie to było uczucie?
Gdy postrzelono cię w Ohio?
No cóż, bolało.
Wiem, że to zabrzmi trywialnie, ale byłem tym zaskoczony.
Nie wiedziałem, co się stanie.
Niektórzy tracą przytomność, inni doznają szoku.
A ja?
Ja pamiętam tylko ból.
Zrobiłbyś to znowu?
Może potrzebuję tej pracy, by pozostać czystym.
Może i tak. Ale to nie znaczy, że nie nadaję się do tego.
Przyznaję się do błędu w barze.
Ale nie wątp w moje oddanie.
Mam inne podejście i być może jest przestarzałe,
ale dostosuję się.
Zbliża się Harper.
Cześć! Jak leci?
Brak podejrzanych typów w czarnych kurtkach przed zamachem.
- A rano w dniu zamachu? - Właśnie sprawdzam.
Jakaś babka przesiedziała pięć godzin w kawiarni.
Gapiła się w okno i gadała do siebie.
Pokaż.
Nie gada do siebie, tylko do mikrofonu.
Przybliż.
Czekaj, wyostrzę.
- Skąd wiesz, że nie są bliżej prawdy? - Bo moi ludzie pogadali z tą kobietą.
Podzieliła się swoją niewielką wiedzą. Sutherland i dziewczyna nie zagrażają nam.
Co się stało z tą kobietą?
Wolę nie mówić.
Jezu.
- Mieliśmy uszczelnić sprawę. - Wiem i rozumiem.
Kiedy to kończymy?
Wkrótce.
- O co chodzi? - Cholera.
- Ale co? - Jest z Secret Service.
Skąd wiesz?
Bo ją znam.
Panie wiceprezydencie.
Czeka tam?
- Tak. Mam... - Nie.
Skoro pracuje w Secret Service, to oznacza to, że...
Że kogoś ochrania.
Nie dojdzie do zamachu, tylko próby zabójstwa.
Kogo?
Cześć, skarbie.
- Od razu to spojrzenie. - Miejmy to już za sobą.
- Zagadał do mnie w barze. - Maddie...
Dlaczego za wszelką siłę starasz się mieć kłopoty?
- Wypad do baru to szukanie kłopotów? - Mogłabyś zamiast tego się pouczyć!
NA PODSTAWIE POWIEŚCI MATTHEW QUIRKA
Napisy: Krzysiek Igielski