- Czy to...? - Tak.
- Wie pan, jak...? - Nie.
POPRZEDNIO
Popracujesz w Nocnej Akcji, obsługując telefon, który nie zadzwoni,
a potem twoja kariera ruszy.
Ale oprócz mnie twój awans musi zatwierdzić także Hawkins.
Odpowiadasz też przede mną. I chyba o tym zapomniałeś.
Muszę złożyć wniosek o upadłość.
Po akcji z włamem i ransomware straciłam klientów.
Zostań, jak długo chcesz.
Co się dzieje?
- Ktoś jest na zewnątrz. - Powiedz: „Nocna Akcja”.
- Nocna Akcja. - Dyrektorze.
- Co tu robisz? - Diane Farr wysłała mnie po panią Larkin.
- Dokąd? - Gdzie pracujesz?
- W FBI. - Chcą mnie dopaść, tak?
Ale rozkazano mi chronić cię za wszelką cenę.
- Moja ciocia i wujek byli szpiegami? - Mam minimalne uprawnienia w Białym Domu.
O niczym nie wiem.
Znalazłem!
Opowiedz im wszystko.
Ciocia mówiła, by nie ufać komuś z Białego Domu.
Chcemy, żebyś czuła się komfortowo.
Proszę usiąść.
Mamy sporo do omówienia.
Ilu pracowników?
Teraz 37, do końca roku 80 i 200 w trzecim kwartale następnego.
- Jest pani na to gotowa? - Działamy powoli.
Przyjmujemy jednego klienta na pięciu.
A analiza rynku cyberbezpieczeństwa?
Duże firmy muszą chronić swoje dane poufne,
ale jest to ważne także dla małych firm i osób prywatnych.
Dolina Krzemowa nie rozpieszcza kobiet.
Mało która CEO nie wybiera branży beauty czy wellness.
Dlaczego akurat pani się uda?
Przepraszam.
- Telefon. - Nie może to zaczekać?
- Kto dzwoni? - Lawrence Finster.
- Największy klient. Przepraszam. - Nie ma sprawy.
- Panie Finster, w czym mogę... - Ktoś jest w naszym systemie.
Jesteśmy całkowicie odcięci. Wszystko padło.
- Co dokładnie się dzieje? - Odezwali się do nas hakerzy.
Chcą 7,2 miliona dolarów w bitcoinach.
Inaczej ujawnią naszą technologię, a to nas pogrąży.
To musi być pomyłka. Chwileczkę.
Przepraszam.
- Khadim. - Wiem, próbuję. Ktoś rozjebał kod.
- Po naszej stronie. - Kto miałby to zrobić?
Kurwa, to Adam. Odsuń się.
Adam, coś ty zrobił? Spójrz.
Przerabiamy to od godzin. Proszę powiedzieć prawdę.
- Czego pan jeszcze oczekuje? - Pomocy.
Widziała pani jego twarz.
Zarys, nie twarz.
- Mówiła pani, że twarz. - Pomyliłam się. Widać byłam w szoku.
Jak był wysoki i zbudowany?
Biały, czarny, Latynos?
Nic? Jezu.
A może bierze pani w tym udział?
Jamie, to absurd.
- Ciotka i wujek zabici, a ona cała? - Proszę przestać!
Dobrze, nie wierzę w pani współudział, ale sądzę, że coś pani ukrywa.
- Chce się pani dowiedzieć, kto ich zabił? - Oczywiście, ale to wasza robota.
Ja mam na głowie pogrzeb ostatnich członków rodziny.
- Tkwimy w tym razem. - Ten dupek o tym wie?
I nadal ktoś próbuje mnie zabić. Zajmijcie się tym.
- Co jest? - Coś ukrywa.
- Przeżyła piekło. - Owszem.
- Ale coś ukrywa. - Skąd pan wie?
Dzięki 30-letniej służbie.
Zaprzeczysz?
Spróbuj coś z niej wyciągnąć.
Co będzie teraz?
Secret Service zabierze cię do hotelu Remborne.
Pozostaniesz tam, aż będzie bezpiecznie.
- Przejdę się. - Nie ma takiej możliwości.
No to mnie aresztujcie.
Odprowadzę ją, a agenci niech idą za nami.
Sutherland nie był szkolony do zajmowania się świadkami.
Nie zdążymy po nim posprzątać.
Możesz go nie doceniać, ale mam inne zdanie.
Obserwowałam go przez rok. Poradzi sobie.
Boisz się przyćmienia?
- Nie powiedziałaś im, co widziałaś? - Wiesz dlaczego.
- Jaki masz plan, Rose? - Utrzymać się jak najdłużej przy życiu.
Co pominęłaś?
Już mi nie ufasz?
- Niby ufam, ale ktoś chce mnie zabić. - Może źle usłyszałaś?
Może ciocia się myliła. Podaj opis...
Myślisz, że będę bezpieczna, mówiąc, że rozpoznałabym zabójcę?
Skoro tak w nich wierzysz, to powiedz im, że kłamałam, i zobaczymy.
Tylko ja mogę zginąć. A może teraz także ty.
Jesteśmy na miejscu.
Z dala od balkonu.
I ogólnie się nie wychylaj.
- Bardzo proszę. - Czyli to praktycznie cela?
Nie.
Zamawiaj, co chcesz.
Masz minibar.
Dwóch agentów na korytarzu i czterech kolejnych w lobby.
Będzie dobrze.
No, super. Utknęłam tu bez laptopa i książek.
- Poćwicz grę w bilarda. - To ma być moja nowa kariera?
Mistrzyni dziewiątki? Poćwicz, a może coś z tego będzie.
Uwierz, dopadniemy ich.
Potrzebujesz czegoś, zanim pójdę?
- Nie zostajesz? - Muszę wracać do pracy.
Pracujesz nocami.
- Farr poprosiła mnie o pomoc i tyle. - Czyli już się nie zobaczymy?
Nie wiem. Może.
Secret Service ochroni cię lepiej niż ja.
Dałeś radę.
Dzięki. Ty też.
Dziękuję.
- Pilnujcie jej, dobrze? - Pewnie.
- Dzięki. - Jasne.
KSIĄŻKI
Możecie dostarczyć je do pokoju 610?
- Już się robi. - Dzięki.
- I powiedzieć, że są od Petera? - Dobrze.
Ciekawe, co jest w środku.
- Nie ciekawi cię to? - Nie. Kiedyś byłem ciekawski.
Ale szybko zrozumiałem, że pewnych rzeczy lepiej nie tykać.
A co cię kiedyś ciekawiło?
Kiedy pojawisz się w moim życiu.
- No co? - Mów.
Dlaczego ludzie działają wbrew własnym interesom.
I jakie wnioski?
Ludzie muszą ryzykować życiem, aby poczuć coś...
innego.
- Jak szybko jechałaś? - Dość szybko.
- Chciałam dowieźć nas na miejsce. - Zatrzymaj się powoli.
PATROL POLICJI STANOWEJ OHIO
Na wszelki.
Dokumenty są w porządku. Uśmiechnij się i przyjmij mandat.
Za szybko jechałam, prawda?
Dzięki.
AGENT SPECJALNY FBI PETER SUTHERLAND
- Karta. - Dziękuję.
- Co z Rose? - W porządku.
- Dowiedziałeś się czegoś? - Niczego nowego.
To fotel Hawkinsa.
Przepraszam.
Minęło 14 godzin od śmierci Campbellów.
Prezydent chce wiedzieć, co wiemy. To co wiemy?
Śledztwo jest w toku.
Kurwa, nie jestem z Washington Post.
Campbellowie pracowali dla nas w kontrwywiadzie.
Rekrutowali tu zagranicznych agentów. Od paru lat byli na emeryturze.
Skoro kazali jej zadzwonić na Nocną Akcję, to robili coś na boku.
Mieli wrogów z czasów pracy dla FBI?
- Nikt by tego nie zrobił. - Dlaczego?
- Nie tak się gra w krainie szpiegów. - „Krainie szpiegów”?
Może ktoś zmienił zasady panujące w tej waszej krainie?
- A monitoring z ich okolicy? - Niczego nie zarejestrował.
Czyli FBI niczego nie ma?
Może Secret Service się włączy?
Może.
Pilnuj swojego podwórka. Mamy wszystko, czego nam trzeba.
Oprócz podejrzanych.
- Chcę znowu przesłuchać dziewczynę. - Nie sądzi pan, że przeszła za wiele?
To tak zwane prowadzenie śledztwa, Sutherland.
- Ciesz się, że dorośli cię tu zaprosili. - Gdyby nie on, świadek byłby martwy.
O czym jeszcze nie mówisz?
Nie mam nic do dodania.
Według oficjalnej wersji dwoje biznesmenów zginęło podczas włamania.
Ale jak długo to ukryjemy?
Gdy to wycieknie, musimy udawać, że coś wiemy.
To wszystko.
Peter.
Tak?
Co sądzisz o zachowaniu Hawkinsa?
- Mogłem tam nie siadać. - Sprawdźmy jego ustalenia.
Podrzucę ci akta Campbellów.
- Chyba nie mam uprawień. - Załatwię ci je.
Czego mam szukać?
Dlaczego ich zabito. Związki, o których Hawkins milczy.
Peter, byłeś dobrym żołnierzem.
Sprawdziłeś się w Nocnej Akcji.
Możesz więcej i chcesz więcej. I o to teraz proszę.
Jesteś gotowy to rozwiązać, mimo że sporo nie wiemy?
I uratować Rose Larkin?
Oczywiście.
Dobrze.
Nie byłam pewna, do czego przez rok cię szkoliłam.
Ale wiadomo już, że do tego.
Pora działać.
Tak jest.
Liam.
- Ustaliłeś coś z tym screenshotem? - Tak, choć nie wiem, czy to pomoże.
To pierścień, który wyłapała kamera.
- Tak. - Odnalazłem ten znak.
- Całkiem podobny. - Do kogo należy?
Do jugosłowiańskiej rodziny królewskiej.
Jest kilka różnic, więc strzelam, że pierwotny właściciel pierścienia
pewnie jest dalekim krewnym następcy tronu.
Możemy ustalić coś więcej?
Sprawdzić muzea, domy aukcyjne i tak dalej?
Zostałeś moim szefem, telefonisto?
Proszę?
Odpada, mam mnóstwo roboty. O co w ogóle chodzi?
Nie masz uprawnień na to.
Pytam poważnie.
Mówisz poważnie?
- Dziękuję. - Proszę bardzo.
- Co to za herbata? - Pu-erh.
- Chińska? - Chyba tak.
Ale nie zasnę przez nią? Czeka mnie ciężka noc.
- Nie, dodaje energii. Sprawdziłam. - Dzięki.
Peter? Wszystko gra?
Wie pani, że Hawkins był kiedyś prowadzącym Campbellów?
- Co? - No tak.
Ciężko było się do tego dokopać, ale rozpoznałem jego inicjały.
I trwało to... przez wiele lat.
O cholera. Jesteś pewny?
- Nie mówił o tym? - Nie.
Wiedziałam, że przed awansem był w kontrwywiadzie, ale...
Ja pierdolę.
Dlaczego pani nie powiedział?
Ciekawe, co jeszcze zataił.
Podrzuć mi rano sprawy, które nadzorował.
I zostaje to między nami.
Tak?
To ty, Peter?
- Rose? - Tak.
Nie mogę zasnąć, a...
zapamiętałam ten numer.
- Zapamiętałaś go? - Mój mózg już tak działa.
Liczyłam, że odbierzesz.
Tak, to ja, ale jest już późno.
- Wszystko gra? - Nie.
Musiałam usłyszeć czyjś głos, a w sumie nikogo już nie mam.
No to jestem.
Dowiedzieliście się czegoś?
O śmierci mojej cioci i wujka?
Sprawdzamy kilka tropów.
Zobaczymy, co to da. Są już jakieś postępy.
Czekaj, linia nie powinna być wolna na wypadek kontaktu?
Myślisz, że taka linia blokuje się przez jedną rozmowę?
- Wcześniej mówiłeś, by jej nie zajmować. - Bo nie znałaś odpowiedzi na pytania.
Czyli chciałeś się rozłączyć. To trochę nieuprzejme.
Przepraszam. Obiecuję, że teraz się nie rozłączę.
- Oby, bo potrafię być mściwa. - Nie chcę się przekonać.
Mogę o coś zapytać?
Pewnie.
Wiesz, co teraz ze mną będzie?
Chciałbym wiedzieć, Rose.
Nieważne, co jest w torbie.
Na pewno warto za tę zawartość zabić.
Nie kazano nam jej zabić.
Wiem, ale tak było szybciej i bezpieczniej.
Nie mówił też, by jej nie zabijać.
Co w niej może być?
Przestań się zamęczać.
Masz rację.
Tylko zerknę.
Nadal będziesz mnie kochać.
Kurwa, co jest?
Ciekawość zaspokojona?
To kamera do pokoju dziecięcego. Czego potrzeba do pobrania danych?
Rzeczywistość zawsze rozczarowuje.
Zaufaj mi.
W porządku.
To on.
- Tak? - Już wróciliście?
- Przed chwilą. - Mam nowe dane o celu.
- Jesteśmy gotowi. - Tym razem to załatwcie.
Możliwe, że widziała cię i może cię rozpoznać.
Niech to będzie dodatkowa motywacja.
Kto to?
Ktoś, kogo interesuje załatwienie całej sprawy.
I ma rację. Dziewczyna stanowi problem.
No to powiedz, gdzie jest.
Chwileczkę.
Zapisałem.
No to załatwione.
Długo dla ciebie robią?
On od ponad ośmiu lat. Świetne wyniki.
Zrekrutował ją parę lat temu.
Tworzą zgrany duet. I nikt jeszcze nie składał reklamacji.
Aż mi niedobrze.
Zawsze chciałeś być agentem FBI?
Nie. Właściwie to...
chciałem grać w NBA.
Dlaczego nie wyszło?
Bo kiepsko grałem na studiach.
A tacy nie mają szans na zawodową karierę.
To się nie sprawdza w Dolinie Krzemowej.
Jeśli o czymś marzysz, zrealizuj to.
Nieważne, ile trzeba złamać zasad.
A co z twoim marzeniem? Nie miałaś własnej firmy?
Cóż...
Zaczęła tonąć.
I tylko ja nie miałam kamizelki ratunkowej.
Byłam szefem i...
zdradził mnie przyjaciel.
Kosztowna nauczka.
Przykro mi.
Jesteś tam?
Tak.
Chyba już zasypiam.
To dobrze. Potrzebujesz snu.
Peter?
Tak?
Czuję się tak samotna...
cały czas.
Zwłaszcza po ich śmierci.
Zjemy jutro śniadanie? Gdy będziesz już po pracy?
Pewnie.
Musimy zamówić je do pokoju, bo mnie nie wypuszczą.
Domyśliłem się.
Nie ma sprawy. To co, późne śniadanie o 10.30?
Dobrze.
- To do zobaczenia. - Pa.
Ostatni rzut.
Val, mogę prosić o więcej tej herbaty z wczoraj?
- Dała mi kopa. - Jasne. I ma pani dzikiego lokatora.
Mam zażądać czynszu?
Przepraszam. Chciałem je tylko zostawić, ale położyłem się na chwilę i...
Są tu kolejne powiązania Hawkinsa z Campbellami?
Podejrzewamy, kto ich zabił?
Niezbyt, ale zaznaczyłem nadzorowane przez niego sprawy.
Dzięki. I naprawdę się wyśpij.
Nie mogę. Muszę wziąć prysznic i spotkać się z Rose w hotelu.
- Obiecałem jej. - Znowu się do ciebie odezwała?
Tak. Chciała się spotkać.
Świetnie. Wytwarzasz więź. Może się to nam przydać.
Jestem tu jeszcze potrzebny?
Idź. I daj znać, jeśli coś powie.
Przepraszam.
Co z agentami Secret Service?
Wcześniej tam byli.
Rose?
- Co się dzieje? - Musimy uciekać.
- Jak tu wszedłeś? - Odcięli prąd.
Zamek przestał działać. Musimy natychmiast uciekać.
Sprzątanie!
Chodź.
Sprzątanie!
- Nie ma jej. - Dobra. Spotkamy się na klatce.
Chodź ze mną, Rose!
Szybko.
Tędy!
Jesteś cała?
- Szybko. - A co z agentami Secret Service?
- Ktoś ich wycofał. - Co?
Biegiem!
- Peter! - Jestem przy tobie.
Cholera!
Znowu się spóźniłaś? Ale nowość.
Tędy. Szybko!
Tędy.
Nie możemy wrócić.
- Dobra, mam plan. - Zajeb go, gdy będzie próbował wejść.
- Nie mam czym! - Co? Nie masz już amunicji?
Tak.
- On też? - Wątpię.
To co to za plan?
Chyba wiem, jak zejść. Chodź.
Jebać to.
Rose, będzie dobrze.
Chwyć mnie za rękę.
Dalej.
O Boże!
Jesteś cały?
Peter?
Teraz ty.
Nie skoczę.
- Złapię cię. - Tak?
- Zwariowałeś. - Wolisz na niego czekać?
- Jak najlepiej to zrobić? - Nie wiem, ale zrób to teraz!
Rzucę się przodem, by lepiej rozmieścić ciężar ciała.
Super. Skacz!
Chodź.
Wybiegli na ulicę przed hotelem.
Załatwimy ci ciuchy.
Przejdźmy tutaj.
Chodź.
- Dzień dobry. W czym mogę pomóc? - Mam awaryjną sytuację z ubiorem.
Dzięki.
Nie możesz ot tak ukraść telefonu.
Mój wziąłeś, by nas nie odnaleźli.
- No tak. - A jednak komuś się udało.
Dzwoń do Białego Domu i ustal, kto wycofał ochronę.
Peter Sutherland na dwójce.
Farr.
To ja. Co się stało z ochroną Rose w hotelu?
To znaczy?
Zamiast agentów Secret Service zastałem tam zabójców szukających Rose.
Prawie nas zabili.
Wszyscy poza nimi mają natychmiast wyjść.
Jesteś na głośnym ze mną oraz Almorą i Briggsem z Secret Service.
Powtórz.
Ktoś wycofał ochronę z hotelu Rose. Ten sam gość znowu prawie nas zabił.
Oboje go widzieliśmy.
Co jest, kurwa?
- To niemożliwe. - No to inaczej to rozumiemy.
- Nathan? - Sprawdzam to.
Dzień dobry.
Mogę w czymś pomóc?
Szukam znajomych.
Oto co wiemy.
Pół godziny temu wycofano agentów poprzez rozkaz w systemie Pegasus.
Tak można?
- Niezbyt. - Kto może to zatwierdzić?
Prezydent, ja, Ben i Nathan, dyrektor Willett i...
Wicedyrektor Jamie Hawkins.
Zgadza się.
Gdzie on teraz jest?
Ustalamy to.
Rose jest cała? Ty też?
Fajnie by było coś wiedzieć.
Właśnie to ustalamy.
Nie wiedzą, gdzie jest. I nie odbiera.
Kurewsko podejrzane, co?
Znajdź go, Nathan.
Tak jest.
Gdzie jesteście? Wyślemy kogoś po was.
Nie.
Najpierw ogarnijcie ten pierdolnik.
Zostaną z nią, dopóki nie ustalicie, kto za tym stoi.
Co ty wyprawiasz?
Miałem ją chronić za wszelką cenę.
Odezwę się.
Znajdziemy jakąś inną kryjówkę.
Nie możemy czekać na kolejny atak.
Ustalmy, co ciocia i wujek badali i komu to zagrażało.
Jak?
Nie mam pojęcia, ale wiem, od czego możemy zacząć.
Jesteś tego pewna?
Nie.
Zastrzelili ją?
Ile strzałów?
Sześć.
Bawiłyśmy się tu w chowanego.
Pokazała mi tu, jak składać origami. Graliśmy też w scrabble.
A teraz to tylko miejsce, w którym ktoś ją zabił.
Chcę dopaść tych chujków.
Ja też.
Zataiłam coś.
Ale co?
To, o czym rozmawiali tamtej w nocy.
Na przykład?
Jesteś po mojej stronie, prawda?
Za ile strzelanin mi uwierzysz?
Wiesz, kim jest Rybołów?
- Rybołów? - Tak, ciągle o nim rozmawiali.
Chcieli ostrzec tę osobę o tym, co dzieje się w Białym Domu.
Nie wiem, ale to brzmi jak kryptonim. Może to ich prowadzący.
Mówili też o plikach i inżynierze.
- Może ukryli je tutaj. - FBI i policja przeszukali cały dom.
Gdyby znaleźli pliki, przejęliby je.
Rose, weź głęboki oddech. O czym jeszcze mówili?
W końcu masz świetną pamięć.
Zapamiętałaś numer do Nocnej Akcji, widząc go tylko raz.
Co jeszcze mówili?
- Że kraj jest zagrożony. - Powiedzieli, w jakim sensie?
Nie, ale ciocia mówiła, że nie można ufać komuś z Białego Domu.
I że za siedem dni coś się stanie.
- Ale co? - Nie wiem.
Ale była przerażona.
Dobra. Coś jeszcze?
Wujek powiedział coś o zapasie w lesie.
- Zapasie czego? - Nie wiem.
Jakich dokładnie słów użył?
„Nadal mamy zapas w lesie”.
„Zapas”?
Może jakiś zapasowy dysk twardy?
- Dysk zapasowy. - O jakim miejscu w lesie mówił?
Wiem, gdzie to jest.
Weźmy ich auto.
Weź trochę ubrań.
I butów.
No tak. Są na górze.
- Ja poprowadzę. Daj kluczyki. - Bo tylko facet prowadzi?
Bo tylko mnie szkolono w ostrej jeździe i wykrywaniu czynności obserwacyjnych.
Słuszny argument.
Musimy też kupić telefon na kartę.
- I może amunicję? - Może i tak.
Czołem.
Za parę kilometrów w prawo.
Powiesz, dokąd jedziemy?
Do lasu.
Brat wujka, Ron, zbudował tam domek 30 lat temu.
Porzucił go po przeprowadzce do Japonii. Ciocia i wujek lubi się tam zaszyć.
Gdy chcieli zaznać spokoju.
Nie musisz tego robić.
Próbować tego zgłębić.
Od tego jest FBI.
Wystarczy, że do tego czasu cię ochronimy.
Nie będzie powtórki z hotelu.
Obiecuję.
- Często tu bywałaś? - Tak.
Ktoś chyba tu ostatnio posprzątał.
Tak.
Ciocia Emma lubiła porządek.
Powinniśmy go szybko przeszukać.
Już dobrze.
Chodź do mnie.
Musimy być cierpliwi.
Cierpliwości.
Nie lubię przegrywać.
Muszą wygrać za każdym razem.
A my tylko raz.
Chciałabym myśleć jak ty.
O nie.
Nie chciałabyś.
Kocham cię z całego serca.
Ja ciebie też.
Spróbuj mnie zerżnąć.
- Przestań. Wiesz, że nic z tego. - Użyj ręki.
Tak jak lubię.
O Boże. O jasny chuj.
Tak?
Zmiana planów.
Ruszacie.
Kiedy?
Teraz.
Jesteście zajęci?
Dobrze. Tak jest.
No co?
Musimy ruszać.
Może ukryli coś na zewnątrz.
Gdzie mielibyśmy zacząć szukać?
Zaczniemy od werandy.
Kurwa, nie wierzę.
Chodź tu!
Spójrz.
Co oni kombinowali?
ZASZYFROWANY
Co?
Parę dodatkowych zabezpieczeń.
Otworzę swoje narzędzia i ogarnę to.
Kurwa, no nie.
Co jest?
Jest zabezpieczony.
To go zhakuj. To nie twoja broszka?
To wykracza poza zaawansowane zabezpieczenia.
Moja ciocia udawała cyfrowo wykluczoną.
To poziom wywiadowczy, którego nawet nie ogarniam.
NIE ODBLOKOWANO WOLUMINU
2781 – ZASZYFROWANE
- Pełne odcięcie. - Czyli niczego nie otworzysz?
Mam folder z nazwą, ale nie można go otworzyć.
2781 – ZASZYFROWANE
Niemożliwe.
- Co jest? - O w mordę.
Jechałem nim w metrze. 2781 to numer pociągu.
Tego, który zaatakowano.
Dlaczego zajmowali się tą sprawą?
Dowiem się, jak tam wejdę, ale potrzebuję do tego sprzętu.
- Do kogo dzwonisz? - Do Diane Farr.
- Załatwi ci ten sprzęt. - Poczekaj.
Nie wiemy, komu ufać. A jeśli nas namierzy i wyśle tu kogoś?
Nie namierzy, bo dzwonię na Nocną Akcję.
- Farr. - Nocna Akcja.
- Peter Sutherland czeka. - Połącz nas.
- Gdzie jesteście? - W kryjówce.
Co ze sprawą braku ochrony?
- Secret Service odwołał Hawkins. - Jest pani pewna?
Rozkaz wydano z komputera w jego biurze.
Przyznał się?
Nie. Chyba jego wspólnicy zadbali, aby niczego nam nie powiedział.
Rolnik znalazł go na polu w Maryland.
Został zamordowany.
Ktoś zabił wicedyrektora FBI?
Sześcioma strzałami w plecy.
Sześcioma?
Nie jesteście bezpieczni. Co wy planujecie?
Znaleźliśmy dysk twardy.
Ukryty przez jej wujków.
Ale jest zaszyfrowany. Może to mieć związek z zamachem w metrze.
Peter, zabierz Rose i wracajcie do nas.
Wspólnicy Hawkinsa zabiją każdego, kto będzie stanowić dla nich zagrożenie.
A wy łapiecie się na tę listę.
Peter, to rozkaz.
Wracaj z Rose i dyskiem.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI MATTHEW QUIRKA
Napisy: Krzysiek Igielski