ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
-Παρακαλώ; -Κυρία Μπάλαρντ;
Είστε η Ρετζίνα Μπάλαρντ;
Ποιος ρωτάει;
Εσείς είστε, έτσι;
Είστε η Ακεσώ;
Πώς με βρήκες;
Δεν ήταν καθόλου εύκολο.
Σας βρήκα από το ημερολόγιο της κόρης σας.
Μπόρεσα να πείσω κάποιον…
στο ίδρυμα ότι ήμουν νοσηλεύτρια σε κέντρο περίθαλψης.
Είχαν κάποιες διευθύνσεις.
Αυτή είναι η τρίτη που δοκίμασα.
Μπορώ;
Ήταν της κόρης σας, έτσι;
Ναι.
Πού είναι η Αθηνά;
-Προσπάθησα να τη βρω… -Δεν μιλάμε.
Τιμή μου που σας γνωρίζω.
Αν δεν το ξέρετε, το παλιό σας σπίτι είναι πλέον κέντρο περίθαλψης.
Είμαι ασθενής εκεί. Και βρήκα αυτό.
Βρήκα και το κρυφό υπόγειο.
Το υπόγειό σας.
Αυτό το σπίτι είναι ξεχωριστό.
Ναι.
Ήμουν τόσο κοντά.
Η καρδιά μου ήταν αγνή. Η προσφορά μου ήταν…
Σωστή.
Στο τέλος, με κατέστρεψε το ίδιο μου το αίμα, η ίδια μου η κόρη.
Είναι χυδαίο αυτό που σας έκαναν.
Ξέρω πώς είναι τα πράγματα σ' αυτά τα ιδρύματα.
τι πρέπει να περάσατε εκεί.
Εκπλήσσομαι που θες να με γνωρίσεις.
Είμαι παρίας.
Δεν τα έμαθες; Παλαβή.
Όταν τελικά με άφησαν να βγω, είπαν ότι θεραπεύτηκα.
Εσύ τι λες;
Πιστεύεις ότι θεραπεύτηκα;
Έχουν απαρχαιωμένες αντιλήψεις για την αρρώστια και την υγεία.
Και νομίζω ότι το ξέρατε…
καλύτερα απ' τον καθένα.
Είμαι άρρωστη.
Πολύ άρρωστη.
Και θέλω να ζήσω.
Και ξέρετε πώς θα το πετύχω.
Ξέρεις…
Η πυθαγόρεια διδασκαλία διακρίνεται σε δύο είδη,
εξίσου σημαντικά, τον εξωτερισμό και τον εσωτερισμό.
Πάντα ήθελα η κόρη μου να συνεχίσει ως μαθήτριά μου,
αλλά είχε πάθει πλύση εγκεφάλου.
Εσένα, όμως,
μάλλον δεν σε έχουν καταστρέψει ακόμα.
Ναι.
Βλέπω ακόμα λίγο φως στα μάτια σου.
Φωτεινό κορίτσι.
Πολύ καλά.
Μπορώ να σε διδάξω, Τζούλια,
γιατί, ναι, μπορείς να θεραπευτείς.
Ναι, οι παλιοί θεοί και θεές είναι ακόμα εδώ.
Και ναι, θα μας απαντήσουν αν τους δώσουμε αυτό που θέλουν.
Εξαρτάται από το τι προτίθεσαι να κάνεις.
Μπορώ να σε διδάξω όσα ξέρω.
Πόσο χρόνο έχεις;
Πόσο χρόνο θα μου δώσετε;
Μείνε αυτήν την εβδομάδα.
Ίσως και περισσότερο.
Πρέπει να συζητήσουμε πώς θα γυρίσεις.
Θα σου πάρουμε νυχτικό.
Θέλω να περπατήσεις στο δάσος και να το γεμίσεις λάσπες.
Κι όταν σε ρωτήσουν πού ήσουν, μην τους πεις για μένα.
-Κατάλαβες; -Ναι.
Θα σκεφτούμε μια ωραία ιστορία.
Σε όλους αρέσουν οι ωραίες ιστορίες.
Και ποιος ξέρει, φωτεινή;
Ίσως κάνεις σπουδαία πράγματα.
Τι θα κάνεις, γιατρέ;
Τι θα κάνεις;
Περίμενε.
Σταμάτα!
Ιλόνκα, έλα να με βοηθήσεις.
Άφησέ την.
Ξέρεις τεχνητή αναπνοή;
-Ναι. -Εντάξει.
Η φίλη μου στο νοσοκομείο λέει είναι σταθερές. Και οι τρεις.
Θα κάνουν πλύση στομάχου, θα υποφέρουν λίγο,
αλλά θα ζήσουν.
Εν μέρει χάρη σ' εσένα.
Φυσικά,
δεν θα είχαν πάει ποτέ εκεί κάτω, αν δεν ήσουν εσύ.
Σκέψου το αυτό.
Υπάρχει μια σκάλα στο υπόγειο,
πολύ καλά κρυμμένη.
Όταν κατέβηκα,
δεν ξαφνιάστηκα καθόλου που είδα την Τζούλια.
Αλλά ξαφνιάστηκα όταν είδα εσένα.
-Την αφήσατε να φύγει; -Φυσικά και την άφησα.
Κόσμος πέθαινε στο πάτωμα κι εγώ είμαι γιατρός, Ιλόνκα.
Έβαλα να συλλάβουν την Τζούλια τρεις φορές μέχρι στιγμής.
Καταπάτηση, διάρρηξη, παρενόχληση.
Μακάρι να με σεβόσουν αρκετά ώστε να μην το κάνεις αυτό από πίσω μου.
Να την έβλεπες σαν φίλη.
Κι εμένα…
όπως με βλέπεις.
Αυτή είναι ο λόγος που ήρθα εδώ.
Νίκησε τον καρκίνο. Έγινε καλά.
Ό,τι κι αν πιστεύετε γι' αυτήν, ό,τι κι αν έκανε από τότε,
αυτό μην το αρνείστε.
Κάτι υπάρχει εδώ.
Τίποτα απολύτως.
Δεν διαφέρει από τη Σάντρα.
Το θέμα με την Τζούλια και άλλους που γνώρισα όλα αυτά τα χρόνια είναι…
ότι δεν μπορούν να δεχτούν ότι στάθηκαν τυχεροί.
Αλλά έχει ο καιρός γυρίσματα.
-Τι σημαίνει αυτό; -Νομίζω ότι ήταν προφανές.
Η κλιμάκωση, οι διαρρήξεις.
Πήγε να σε δηλητηριάσει χθες βράδυ.
Όχι για να σε σώσει.
Για να σώσει τον εαυτό της.
Αρρώστησε πάλι.
Ό,τι μαγεία νομίζει ότι ανακάλυψε το '68,
έχει εξασθενήσει.
Κι έτσι, αρχίζει πάλι να χρησιμοποιεί το εγχειρίδιο της Πάραγκον.
Είπατε ότι δεν ξέρατε για την Πάραγκον.
Ναι, γιατί δεν χρειάζεται να το ξανασυζητήσουμε
ούτε να βάλουμε αρρωστημένες ιδέες στο μυαλό ανθρώπων σαν εσένα
που βρίσκονται σε απόγνωση.
Μα δεν είμαι σαν αυτούς.
-Δεν είμαι… χαζή. -Δεν είσαι.
Αυτές οι ιδέες είναι…
σαν καρκίνος.
Όταν ριζώσουν,
δεν έχει σημασία πόσων ετών είσαι
ή πόσο έξυπνος είσαι ή όχι.
Όλοι κινδυνεύουμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
Σας παρακαλώ…
Σας παρακαλώ, μην πείτε στους άλλους τι έκανα.
Γιατί όχι;
Δεν πρέπει να το μάθουν;
Εσύ θα ήθελες να ξέρεις.
Λέω…
Λέω να γυρίσω σπίτι.
Θα έρθει ο μπαμπάς μου σήμερα για τη Μέρα Οικογένειας.
Λέω να φύγω μαζί του.
Φυσικά, αυτό εξαρτάται από σένα.
Απλώς…
Λυπάμαι πολύ.
Τι κάνεις;
Τίποτα.
Δεν είναι τίποτα.
Κινητικές δεξιότητες.
Πώς πάει;
Το έπιασα αρκετά καλά,
επτά φορές στις δέκα,
αλλά μερικές φορές μού ξεφεύγει.
Έλα εδώ.
Το αριστερό μου μάτι…
Δεν βλέπω καλά από το αριστερό μου μάτι.
Εντάξει.
-Δεν πειράζει. -Θεέ μου, το περίμενα αυτό.
Ναι.
Απλώς δεν αργεί συνήθως,
εφόσον ξεκινήσει από την όραση.
Το ξέρω.
Υπάρχει ένα τυφλό σημείο.
Ναι, όντως. Και μετά…
μεγαλώνει…
πολύ, αλλά…
Αλλά υπάρχει…
Υπάρχει μια σκιά.
Πραγματικά υπάρχει.
Είναι στην άκρη του ματιού μου.
Είναι σαν…
Αυτό που έλεγε η Τρίσταν.
Αυτό που είπε η Άνια.
Ναι.
Και το βλέπω να έρχεται…
πιο κοντά.
Άλλες φορές μοιάζει με άνθρωπο. Άλλες φορές μοιάζει…
με σχήμα, αλλά είναι…
Είναι εκεί.
Το βλέπω.
Γαμώτο.
Ναι.
Έλα εδώ.
Αν χρειαστείς κάτι, οτιδήποτε, πάρε με.
-Είμαι εδώ για σένα. -Εντάξει.
Μη χαθείς.
Σ' αγαπώ, φρικιό.
Χαίρομαι πολύ για σένα.
Ό,τι κι αν πεις για αυτό το μέρος,
θέλω να σκεφτείς τη μεγαλύτερη, την πιο φοβερή,
την πιο τρελή ιστορία που μπορείς.
Σ' αγαπάμε.
Έλα εδώ.
Άσε με να σε δω καλά, σε παρακαλώ.
Θα με ξαναδείς.
Λυπάμαι.
Εγώ όχι.
Εστίασε στη θεραπεία σου, εντάξει;
Κάν' το για μένα.
Ό,τι έχεις, σκίσ' το.
Δεν ξέρω πώς να το κάνω.
Δεν θέλω να φύγω.
Μπορώ να σου μιλήσω;
Τι έπαθε αυτή;
Τοκ τοκ.
Τι να έστειλαν πάλι;
Θες να σου φέρω κάτι;
Ωραία θα ήταν να είχες σνακ. Σετ Μέρας Οικογένειας.
Όχι, ευχαριστώ.
Εντάξει.
Ξέρεις κάτι;
Θα…
-Θα έρθω κι εγώ αυτήν τη φορά. -Ναι;
Ναι. Η οικογένειά μου είναι ήδη εδώ.
Ο δικηγόρος είπε ότι μπορεί να πάρει μερικές βδομάδες,
αλλά είναι θέμα γραφειοκρατίας.
Δεν το ξέρουν ακόμα.
Τους τηλεφωνήσαμε το πρωί, αλλά κοιμούνται ακόμα.
Είναι περασμένα μεσάνυχτα εκεί.
Είστε σίγουροι;
Είστε απολύτως σίγουροι;
Θα γνωρίσεις και τους γονείς μου.
-Έρχονται οι γονείς μου. -Ναι.
Έρχονται οι γονείς μου.
Είχες δίκιο, είναι χαριτωμένος όταν χαμογελάει.
Μαμά!
Αλήθεια;
Θα μου μάθεις;
Αν θες να μάθεις, ναι.
Δεν ήξερα ότι σου αρέσει το τσέλο, αλλά είναι ευχάριστη έκπληξη.
Αμάν.
Η μαμά σου δεν είναι αυτή;
Κοίτα τι έκανες, φίλε.
Γεια.
-Τα καταφέρατε; -Φυσικά και τα καταφέραμε.
Γεια.
Πολύ… όμορφο σπίτι.
Πραγματικά.
Λοιπόν, από δω…
Η φίλη μου, η Σερί.
Γεια. Χαίρομαι που σας γνωρίζω.
-Χαίρω πολύ. -Παρομοίως.
Και δεν είμαι μόνο φίλη. Είμαι η μνηστή του.
Αρραβωνιαστήκαμε.
Φιλενάδα, βιάστηκες.
Συγγνώμη για την ενόχληση.
Η γιατρός είπε ότι ίσως…
Ναι.
Συγγνώμη που διακόπτω. Από δω ο Ρετ.
Ήταν στενός φίλος της Άνια.
Φυσικά, ναι.
Ήρθε για τα πράγματά της
και του είπαμε να σου μιλήσει.
-Ναι. Έλα μέσα. -Ναι.
-Εντάξει. -Ευχαριστώ.
Μας…
Μας είπε τα πάντα για σένα.
Οπότε…
Αυτά…
Αυτά είναι.
Το κρεβάτι της.
Προσπάθησα να σε πάρω πριν την κηδεία της.
Άφησε τον αριθμό σου, αλλά δεν λειτουργούσε.
Και δεν της έδωσα τον νέο αριθμό όταν μετακομίσαμε.
Πώς γίνεται να είσαι εδώ;
Διάβασα τον επικήδειό της.
-Εγώ τον έγραψα. -Αλήθεια;
Τον διάβασα και σκέφτηκα…
ότι όποιος τον έγραψε…
την ήξερε καλά.
Μιλούσε πολύ για σένα.
Να πάρει…
Λυπάμαι που το ακούω.
Όχι, καλά πράγματα έλεγε.
Μου…
είπε ότι τσακωθήκατε.
-Ανέλαβε την ευθύνη, όμως. -Ναι, όντως.
Δεν ήταν και τόσο ξεκάθαρο.
Μπορούσα και καλύτερα.
Γαμώτο. Όλοι μπορούσαμε καλύτερα.
Και αναμφίβολα ήταν πολύ πεισματάρα μερικές φορές.
Αλλά…
σ' αγαπούσε.
Άκου…
μου άφησε κάποια πράγματα, και…
ξέρω ότι θα ήθελε να τα πάρεις εσύ.
Δεν είναι πολλά.
Δώρισε ένα σωρό πράγματα, αλλά τα υπόλοιπα…
Δεν ήξερα τι να τα κάνω, γι' αυτό πάρ' τα.
Το έφτιαξε.
Το άγαλμα.
Έκανε πολύ καλή δουλειά.
Δεν φαίνεται ούτε καν…
Να το δω;
Έσπασε πριν από πολύ καιρό.
Πριν από πολύ καιρό και…
Φαίνεται σαν…
να πήρε καινουριο.
Δεν μοιάζει σαν να επισκευάστηκε.
Είναι καινούριο.
Είσαι καλά;
Ναι.
Ναι, είμαι.
Το έφτιαξε.
Εδώ είσαι.
Ναι, συγγνώμη. Έπρεπε να φροντίσω κάτι πράγματα.
Η δρ Στάντον είπε να μιλήσουμε, αλλά δεν είπε περί τίνος πρόκειται.
Είσαι καλά;
Θα μου πεις τι συμβαίνει;
Αυτές είναι οι οδηγίες ταφής.
Έπρεπε να τις συμπληρώσω πριν βδομάδες,
αλλά δεν το έκανα.
Και θέλω να τις συμπληρώσεις μαζί μου.
Είναι μια λίστα με πράγματα που θέλω
-να γίνουν… -Ναι, ξέρω.
Ξέρω τι είναι.
Δεν ξέρω αν πρέπει να το κάνουμε.
Είναι ώρα…
Βρήκα αυτό το βιβλίο στη βιβλιοθήκη.
Λέγεται Το Τραγούδι Μου Γι' Αυτόν Που Δεν Μου Τραγούδησε Ποτέ,
της Μέριτ Μαλόι.
Έχει κι ένα ποίημα, τον Επιτάφιο…
που θέλω να διαβάσεις όταν έρθει η ώρα.
Όχι, γλυκιά μου.
"Όταν πεθάνω, χάρισε ό,τι μου έχει απομείνει.
Στα παιδιά και τους γέρους που περιμένουν να πεθάνουν.
Κι αν θες να κλάψεις,
κλάψε για τον συνοδοιπόρο σου.
Κι όταν με χρειάζεσαι,
αγκάλιασε κάποιον και δώσ' του
ό,τι θες να δώσεις σε μένα.
Θέλω να σου αφήσω κάτι.
Κάτι καλύτερο από λέξεις ή ήχους.
Ψάξε με στους ανθρώπους που γνώρισα ή αγάπησα.
Αν δεν μπορείς να με χαρίσεις,
τουλάχιστον άσε με να ζήσω στα μάτια σου και όχι στο μυαλό σου.
Μπορείς να με αγαπάς περισσότερο, όταν πιάνεις κάποιον από το χέρι,
όταν ακουμπάς το σώμα κάποιου,
και όταν αφήνεις τα παιδιά ελεύθερα.
Η αγάπη δεν πεθαίνει. Οι άνθρωποι πεθαίνουν.
Έτσι, όταν μέσα μου απομείνει μόνο αγάπη…
χάρισέ με".
Μπαμπά.
Γεια.
-Πού πήγες; -Γεια.
Συγγνώμη. Ήθελα λίγο αέρα.
Είναι πολύ όμορφα.
Πραγματικά.
Άκου.
Πρέπει να μιλήσουμε.
Εντάξει.
Φυσικά, τώρα που το είπα αυτό,
δεν ξέρω πώς να πω τα υπόλοιπα.
Αυτό είναι…
Ναι.
-Τι έκανα… -Τίποτα.
Τίποτα. Πρέπει να το ξέρεις αυτό.
Η Ιλόνκα δεν έπρεπε να πει όσα είπε.
Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είχε άδικο.
Δεν έκανες τίποτα.
Έπρεπε να γίνει αυτό εδώ και πολύ καιρό.
Αλλά τώρα που το κάνω, δεν…
Δεν…
ξέρω πώς να το κάνω.
Μόνο ένας τρόπος υπάρχει.
Μία λέξη τη φορά.
Τι ώρα είναι;
00:24 π.μ.
Να περιμένουμε κι άλλο;
Όχι.
Δεν νομίζω να έρθει.
Θα είμαστε μόνοι μας απόψε.
Δεν μ' αρέσουν οι άδειες καρέκλες στο τραπέζι.
Να τις πάρουμε και να τις βάλουμε στην άκρη;
Να τις αφήσουμε.
Πάντα υπάρχει θέση γι' αυτούς εδώ.
Θα αδειάσουν κι άλλες καρέκλες.
Θα έρθουν νέα πρόσωπα. Πάντα έτσι γίνεται.
Στους πριν και στους μετά. Σ' εμάς εδώ
και σ' όσους πέρασαν.
-Στους πριν και στους μετά. -Στους πριν και στους μετά.
-Σ' εμάς εδώ και σ' όσους πέρασαν. -Σ' εμάς εδώ και σ' όσους πέρασαν.
-Ορατοί ή αόρατοι, εδώ αλλά όχι εδώ. -Ορατοί ή αόρατοι, εδώ αλλά όχι εδώ.
Ξέρετε κάτι;
Νομίζω ότι θα την τελειώσω απόψε.
-Επιτέλους. -Καιρός ήταν.
-Ευχαριστώ. -Νομίζω ότι αυτή η ιστορία…
τελείωσε.
Ο Ντάστι πάντα το περίμενε.
Οι φωνές στο κεφάλι του του έδωσαν το επόμενο θύμα.
Ήταν η Σίλα.
Βαθιά μέσα του, πάντα ήξερε
ότι στο τέλος θα έκανε κακό σ' αυτήν που αγαπάει πιο πολύ.
Γιατί κάνει κακό σ' όλες.
Στο τέλος.
Σίλα.
Σί…
Συγγνώμη που άργησα.
Είχα δύσκολη μέρα.
Δεν πειράζει. Πάρε μια καρέκλα.
Ο Κέβιν θα την τελειώσει.
Πάνω στην ώρα.
-Αλήθεια; -Ναι.
Τα καταφέρατε. Ζήσατε όσο χρειαζόταν
για να ακούσετε το συναρπαστικό τέλος.
Συγγνώμη που διακόπτω.
Ο Ντάστι ήξερε τι να κάνει.
Εμπρός;
Γεια.
Θέλω να έρθεις εδώ.
Είναι σημαντικό.
Τι συμβαίνει;
Έχει να κάνει με τη Νάνσι.
Μάλλον ξέρω τι της συνέβη.
Θα είμαι εκεί σε 20 λεπτά.
Παρακαλώ;
Είναι κανείς εδώ;
Ντάστι;
Ντάστι, μπαίνω.
Εδώ είσαι.
Εγώ…
Το σύμβολο…
Ναι, το είδα κι εγώ.
Γι' αυτό σου τηλεφώνησα.
Ξέρω ποιος σκότωσε τη Νάνσι.
Πρέπει να τον σταματήσουμε.
Έλα. Δεν θα το πιστέψεις.
Τι είναι;
Δες και μόνη σου.
Είναι συνομιλία στο Αϊνστάιν.
Περίμενε.
NANCEPANTS81. Αυτή είναι η Νάνσι.
Ποιος είναι ο LEDZEPPEFAN;
Θεέ μου.
Αυτός είναι ο δολοφόνος;
Ναι.
Ποιος είναι; Ποιος είναι ο δολοφόνος;
Ο παππούς μου.
Θεέ μου.
Της μιλάει εδώ και βδομάδες.
Κάνει τον μαθητή στο Βελτ.
Και η μητέρα μου.
Είναι κι αυτή δολοφόνος.
Τι;
Κι εγώ.
Ντάστι;
Δεν θα το κάνω!
Δεν…
θα το κάνω.
Σίλα.
Ντάστι.
Λυπάμαι πολύ.
Σ' αγαπώ.
Μαμά;
Νάνσι.
Λυπάμαι πολύ.
Προσπάθησα να σε βρω.
Δεν ξέρω πώς ξεκίνησαν όλα.
Ξέρω μόνο πως ό,τι κι αν ήταν μέσα της…
το είχε πάρει από τον παππού μου.
Όταν γέρασε και δεν μπορούσε να πιάσει το σφυρί,
το πέρασε σ' αυτήν.
Όταν έπαθε το εγκεφαλικό και δεν μπορούσε να κουνηθεί,
άρχισε να το δίνει σ' εμένα.
Δεν είχες επιλογή.
Δεν ήξερες τι έκανες.
Αυτό είναι το θέμα.
Ήξερα.
Επιτέλους.
Τόσο νέος…
Τόσο δυνατός.
Όχι.
Ξέρω ότι είναι ακόμα εκεί μέσα.
Ο Ντάστι δεν θα μου έκανε κακό.
Το ξέρω.
Ο Ντάστι έφυγε, παιδί μου.
Ξέρω ότι δεν θα μου κάνεις κακό.
Σε παρακαλώ.
Δεν θέλω να σου κάνω κακό.
Θα σε σκοτώσω μόνο.
Χτύπα! Χτύπα δυνατά!
Δεν το ένιωσε.
Δεν ένιωσε το σφυρί, δεν ένιωσε τον εαυτό του να πέφτει.
Αλλά αν αναρωτήθηκε ποτέ πώς ένιωθε η Σίλα για εκείνον,
αν αμφέβαλε ποτέ,
ήταν ξεκάθαρο.
Από τον τρόπο που τον χτύπησε.
Από τον τρόπο που επιβράδυνε την τελευταία στιγμή,
σώζοντας τη μίζερη ζωή του.
Είπε την αλήθεια στην αστυνομία και στον εισαγγελέα.
Και κρίθηκε αθώος λόγω παραφροσύνης.
Λέξη που δεν θα δεχόταν ποτέ.
Βρήκαν δεκάδες πτώματα στη σπηλιά.
Κάποιοι σκοτώθηκαν πριν γεννηθεί ο παππούς του.
Δεν υπήρχαν εύκολες απαντήσεις και κανείς δεν ήθελε να πιστέψει
ότι υπήρχε ένας αθάνατος δολοφόνος.
Αλλά δεν είχε σημασία.
Σημασία είχε ότι αυτή ήταν ασφαλής.
Δεν θα έκανε ποτέ ξανά κακό σε άλλη κοπέλα.
Μπορώ…
Μπορώ να ακούσω τη μουσική μου τώρα;
Λίγο πιο δυνατά, παρακαλώ.
Τέλεια.
Ορίστε.
Αυτό ήταν.
Τέλος. Τώρα μπορείτε να πεθάνετε.
Δεν ξέρω.
Δεν μου αρέσει αυτό το τέλος.
Θες να μιλήσουμε, Πόλακ; Μας άφησες με τη "Μάγισσα".
Έλα. Ας τελειώνουμε απόψε.
Να δούμε αν θα το πετύχεις.
Εντάξει.
Αν θυμάστε, η Ιμάνι ήταν μάγισσα.
Κι έκανε προβλέψεις τη νύχτα.
Και είχε ένα όραμα για το μέλλον.
Θα πέθαινε ένα αγόρι.
Αλλά το σταμάτησε.
Με φρικτό κόστος.
Κι έτσι πυροβόλησαν τη φίλη της τη Σκότι.
Βοήθεια!
Αλλάζοντας το μέλλον,
είχε φέρει τα πάνω κάτω στο σύμπαν.
Και τώρα, το σύμπαν επανερχόταν.
Σας παρακαλώ.
Βοήθεια!
Βοηθήστε με! Κάποιος;
Σας παρακαλώ.
Μακάρι.
Δεν υπάρχει λέξη στην αγγλική γλώσσα πιο άχρηστη,
πιο ανούσια από το "μακάρι".
Μακάρι να είχε κάνει κάτι ή να είχε σκεφτεί κάτι
ή να το είχε συνειδητοποιήσει νωρίτερα.
Αυτό είναι το θέμα.
Η απάντηση είναι πάντα η ίδια.
Το σύμπαν δεν συγκινείται από "μακάρι".
Μπορείς να το λες όσο θες.
Μακάρι να μην ήταν έτσι τα πράγματα.
Αλλά η απάντηση είναι πάντα… "αλλά έτσι είναι".
Η Ιμάνι προσπάθησε να αλλάξει το μέλλον,
αλλά ούτε το μέλλον αλλάζει ούτε και το παρελθόν.
Δεν μπορούσε ν' αλλάξει το παρελθόν.
Δεν μπορούσε ν' αλλάξει το μέλλον.
Έπρεπε να είσαι ακόμα εδώ.
Αλλά ίσως…
μπορούσε να διορθώσει ένα λάθος.
Μαμά;
Πού είμαστε;
Σπίτι.
Δεν αναγνωρίζω τα δέντρα.
Δεν έχεις ξαναμπεί τόσο βαθιά στο δάσος.
Δεν θυμάσαι από πού ήρθαμε;
Όχι.
Δεν θυμάμαι.
Πες μου τι θυμάσαι.
Το κεφάλι μου το νιώθω κάπως.
Γιατί νιώθω περίεργα;
Πάμε από εκεί που ήρθες.
Είναι πολύ ωραία εδώ.
Ξέρεις πού είμαστε τώρα;
Ναι.
Μη φοβάσαι.
Κοίτα κάτω. Είσαι ασφαλής.
Έχω πεθάνει;
Είσαι ακόμα ζωντανή, αλλά έκανες ένα βήμα εκτός ζωής.
Κι εγώ έκανα ένα βήμα προς τα κει για να σε συναντήσω εδώ.
Δεν μπορείς να τη θεραπεύσεις μόνη σου.
Θέλω τη βοήθειά σου.
Δεν ξέρεις τι ζητάς.
Κανείς δεν ανασταίνει νεκρούς, Ιμάνι.
-Μα δεν είναι νεκρή. -Δεν μιλάω γι' αυτήν.
Θα πεθάνω αν τη θεραπεύσω.
Δεν χρειάζεται να το κάνεις αυτό, Ιμάνι.
Ναι, έκανες λάθος.
Όλοι κάνουμε λάθη.
Αλλά έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου.
Ήρθες να με μεταπείσεις.
Φυσικά. Η μητέρα σου είμαι.
Το αποφάσισα.
Δεν αλλάζω την απόφασή μου.
Φυσικά και όχι.
Κόρη μου είσαι.
Χαίρομαι που σε βλέπω.
Θα είμαι στο δάσος.
Θα χορεύω με τις πυγολαμπίδες, γλυκιά μου.
Σε περιμένω.
Αν είναι να ρωτήσεις…
Ρώτα με τώρα.
Βοήθα με, μαμά.
Θέλω να την κάνω καλά.
Σ' ευχαριστώ.
Πρέπει να γυρίσεις πίσω, Ιμάνι,
αλλιώς θα πεθάνετε κι οι δύο.
Ο μόνος τρόπος είναι να βουτήξεις. Κάνει κρύο και είναι βαθιά.
Καλύτερα να πηδήξεις.
Φύγε τώρα.
Θα σε δω όταν σε δω.
Ιμάνι;
Πώς ήρθες εδώ;
Δεν μπορούσα να σε αφήσω μόνη σου.
Προσπαθώ να επιστρέψω…
εδώ και μέρες, ίσως και περισσότερο…
Το δικό μου ήταν έτσι στην αρχή.
Αλλά τώρα…
Ξεθωριάζει.
Νομίζω πως μόλις φύγει…
θα φύγω μακριά.
Γιατί είσαι εδώ;
Δεν πρέπει να πεθάνεις.
Δεν πειράζει.
Δεν φταις εσύ.
Όσο το κρατάω αυτό,
τόσο καταλαβαίνω ότι μπορώ να το αφήσω.
Ήρθα εδώ για έναν λόγο
και θέλω…
να μ' αφήσεις να το κάνω αυτό, εντάξει;
Πάρ' το.
Τι θα σου συμβεί εσένα;
Θα χορεύω με τις πυγολαμπίδες.
Θα το θυμάμαι αυτό;
Δεν ξέρω.
Αλλά προσπάθησε,
σε παρακαλώ…
να με θυμάσαι.
Λυπάμαι, δεν μπορώ.
Συγγνώμη.
Λυπάμαι, δεν μπορώ.
Δεν μπορώ να το κάνω.
Η Σκότι άνοιξε τα μάτια της.
Δεν έβλεπε καθαρά στην αρχή και το φως την τύφλωνε.
Αλλά όταν επανήλθε η όρασή της…
είδε την Ιμάνι.
Φαινόταν να κοιμάται,
εκτός από ένα χαμόγελο στο πρόσωπό της.
Η Σκότι είχε ήδη ξεχάσει όλα όσα είχαν συμβεί.
Ήδη ξεθώριαζε, σαν ανάσα σε καθρέφτη.
Καθώς προσπαθούσε να κρατήσει αυτήν την ανάμνηση,
της γλίστρησε μέσα από τα χέρια σαν το νερό.
Η Σκότι επέμενε να συνοδέψει την Ιμάνι στο νεκροτομείο.
Οι νοσοκόμες είπαν όχι στην αρχή,
αλλά όχι για πολύ, γιατί πιστέψτε με,
μπορούσε να γίνει πολύ πεισματάρα
όταν ήθελε.
Η κηδεία είχε πολύ κόσμο.
Γέμισε η αίθουσα,
αλλά οι φίλοι της ένιωθαν περίεργα.
Οι αληθινοί της φίλοι.
Που αποφάσισαν να κάνουν κάτι καλύτερο.
-Ιμάνι και Μπεν. -Βάλτε μια καρδιά γύρω τους.
Γνωρίστηκαν για πέντε δευτερόλεπτα.
Ο χρόνος είναι ψευδαίσθηση. Κι αυτοί οι δύο το ένιωθαν.
Βάλε μια καρδιά γύρω τους.
Ναι. Λίγες μέρες ακόμα
και θα έρχονταν στον κόσμο ένας μικρός Μπεν ή μια μικρή Ιμάνι.
Καμία αίσθηση ρομαντισμού, Σερί.
Άσε με να συνεχίσω. Θα σου δείξω πώς γίνεται.
Έχτισαν ένα όμορφο μνημείο.
Και άφησαν πράγματα που αγαπούσαν.
Επίσης, ήταν εκεί ο Λουκ και η Μπέκι.
Φίλε. Η Μπέκι πέθανε.
Έγινε χαμός.
Είναι ερωτευμένοι τώρα, και δεν είναι αυτοί το θέμα.
Τιμάμε τους φίλους μας. Τιμάμε αυτούς που έφυγαν πριν.
Και το έκαναν.
Ένα μπιχλιμπίδι, μια ανάμνηση,
μια χειρονομία, ένα γέλιο,
ένα δάκρυ τη φορά.
Δεν ήταν μόνο αυτό.
Η Σκότι έκανε κάτι ακόμα για τη φίλη της.
Ήξερε πολύ καλά πού ήθελε να είναι.
Η ιδέα ήρθε στη Σκότι σε ένα όνειρο.
Αν και εκείνη τη στιγμή, το όνειρο ήταν τόσο αληθινό.
"Ίσως όλα τα όνειρα είναι αληθινά" σκέφτηκε.
"Ίσως είναι απλώς παράθυρα".
Παιδιά;
Το βλέπετε αυτό;
Ήταν ένα παράθυρο σε έναν άλλο κόσμο.
Μια άλλη διάσταση.
Ένας μεταιχμιακός χωροχρόνος.
Το επέκεινα.
Κάποιοι το λένε μετά θάνατον ζωή.
Σας ευχαριστώ.
Ό,τι κι αν ήταν, όποτε κι αν ήταν,
όπου κι αν ήταν…
Η Ιμάνι δεν ένιωθε νεκρή.
Για την ακρίβεια, ένιωθε μια χαρά.
Και δεν ήταν μόνη.
Η μαμά της ήταν εκεί.
Και ο Μπεν.
Γιατί καμιά φορά, στη ζωή δεν έχεις την ευκαιρία να ερωτευτείς.
Αυτό δεν σημαίνει ότι τελείωσε το παιχνίδι.
Υπήρχαν πολλά πρόσωπα που η Ιμάνι δεν γνώριζε.
Αλλά, κατά κάποιον τρόπο, η καρδιά της τα γνώριζε όλα.
Κι έτσι ο δρόμος συνεχίστηκε.
Και η Ιμάνι συνέχισε.
Γιατί αυτό κάνουν οι άνθρωποι. Συνεχίζουν.
Οι φίλοι της δεν θα μάθαιναν ποτέ
αν αυτό που είδαν ήταν της φαντασίας τους.
Αλλά αν ήταν όνειρο, το μοιράστηκαν.
Και τίποτα δεν είναι πιο αληθινό από αυτό.
Έχω κάτι να σας πω.
Χθες βράδυ…
έκανα κάτι…
πολύ λάθος.
Αλλά θα φτάσω και σ' αυτό.
Νωρίτερα σήμερα είχα έναν επισκέπτη.
Τον φίλο της Άνια, τον Ρετ. Θυμάστε τον Ρετ;
Ήρθε στο δωμάτιο και…
σκέφτηκα ότι έπρεπε να πάρει κάποια πράγματά της.
Είχε το άγαλμα μιας μπαλαρίνας
και το πόδι της έλειπε.
Αλλά όταν το βρήκα, το είχε.
Ήταν φτιαγμένο.
Να σου πω.
Λέω να κάνω τη μεγάλη διαδρομή.
Θες να έρθεις;
Ναι, θέλω.
-Λάτρεψα την ιστορία σου. -Κι εγώ τη δική σου.
Αλλά όχι το τέλος.
Εκτός από…
Δεν ξέρω.
Νομίζω ότι ήσουν λίγο σκληρός με τον Ντάστι.
Η ιδέα ότι θα έμενε μόνος όλη του τη ζωή…
Για να μην κάνει κακό σ' όσους αγαπάει.
Γιατί πάντα έκανε κακό σ' όσους αγαπούσε.
Δεν ξέρω αν γίνεται
να μην πληγώνουμε όσους αγαπάμε.
Δεν σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε μόνοι.
Χώρισα με την Κάθριν.
-Λυπάμαι. -Όχι, έτσι έπρεπε.
Δεν ήταν δίκαιο για κανέναν μας.
Εξάλλου, υπάρχει…
Υπάρχει άλλη
και δεν το αρνούμαι πια.
Παρόλο που…
μας έβαλα όλους σε κίνδυνο;
Το έκανες από ελπίδα.
Γιατί αυτή είσαι.
Είσαι η ελπίδα από τότε που ήρθες εδώ.
Τι άλλο να σημαίνει το σημάδι της Άνια;
Τι άλλο μπορεί να σημαίνει το άγαλμα;
Αν όχι ελπίδα;
Άρα είχες δίκιο.
-Είχες δίκιο εξαρχής. -Μα, Κέβιν, εγώ…
Δεν ξέρω…
πώς θα μπορούσαμε…
Θα πεθάνω.
Κι εγώ.
Αλλά σκεφτόμουν ότι ο θάνατος είναι απαίσια δικαιολογία για να μη ζεις.
Ο ΒΙΟΜΗΧΑΝΟΣ ΟΣΚΑΡ ΦΡΙΛΑΝ ΕΓΚΑΙΝΙΑΖΕΙ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΚΤΗΜΑ
Υποτιτλισμός: Πολυξένη Γεωργίου