BİR NETFLIX DİZİSİ
-Ne istemiştiniz? -Bayan Ballard?
Yani Regina Ballard siz misiniz?
Kim soruyor?
Sizsiniz, değil mi?
Siz Aceso musunuz?
Beni nasıl buldun?
Hiç kolay olmadı.
Kızınızın günlüğünde bazı ipuçları vardı.
Hospiste birini bakım hemşiresi
olduğuma ikna ettim.
Birkaç sevk adresi vardı.
Bu baktığım üçüncü adres.
Alabilir miyim?
Kızınızındı, değil mi?
Öyleydi.
Athena nerede?
-Onu bulmaya çalıştım ama… -Konuşmuyoruz.
Sizinle tanışmak bir şeref.
Haberiniz var mı bilmiyorum ama eski eviniz artık bir hospis.
Orada hastayım. Bunu ben buldum.
Gizli bodrumu da buldum.
Sizin bodrumunuzu.
O ev özeldir.
Evet.
Çok yaklaşmıştım.
Kalbim saftı. Benim adağım…
…doğruydu.
Sonuçta kendi kanımdan olan kızım beni bitirdi.
Bence size yapılan şey çok çirkin.
O kurumlardaki vaziyeti, orada nelere katlandığınızı
biliyorum.
Benimle görüşmek istemene şaşırdım.
Ben bir paryayım.
Duymadın mı? Deli bir kadınım.
Beni nihayet bıraktıklarında iyileştiğimi söylediler.
Sen ne dersin?
Sence iyileşmiş miyim?
Bence onların hasta ve iyi kavramları tam tersi.
Bence bunu biliyordunuz.
Herkesten daha iyi.
Ben hastayım.
Çok hastayım.
Ve yaşamak istiyorum.
Bence bunun çözümü sizde.
Biliyor musun…
Pisagor öğretisinde iki tür öğreti vardır.
Eksoterik ve ezoterik. İkisi de aynı derecede önemlidir.
Kızımın hep işimi devam ettirecek öğrencim olmasını istedim
ama beyni çok çürümüş, çok yıkanmıştı.
Ama sen,
henüz seni mahvetmemiş gibiler.
Evet.
Gözlerinde hâlâ biraz ışık görüyorum.
Akıllı kız.
Pekâlâ.
Sana öğretebilirim Julia
çünkü evet, iyileşebilirsin.
Evet, eski tanrılar ve tanrıçalar hâlâ buradalar.
Evet, istediklerini verirsek bizimle yine ilgilenecekler.
Her şey senin ne yapmak istediğine bağlı.
Bildiklerimi öğretebilirim.
Ne kadar vaktin var?
Bana ne kadar vakit vereceksin?
Bir hafta kal.
En az bir hafta, belki daha çok.
Ama nasıl geri döneceğini konuşmalıyız.
Sana bir gecelik alırız.
Ormanda gezip onu güzelce bir çamura bula.
Neredeydin, diye sorduklarında benden bahsetmek yok.
-Anladın mı? -Evet.
Harika bir hikâye bulacağız.
Harika bir hikâyeyi herkes sever.
Sonra da kim bilir akıllı kız?
Belki harika şeyler başarırsın.
Ne yapacaksın Doktor?
Ne yapacaksın?
Bekle.
Dur!
Ilonka, gel de bana yardım et.
Bırak onu.
Kalp masajı biliyor musun?
-Evet. -Tamam.
County Adventist'teki arkadaşım, durumları stabilmiş. Üçünün de.
Mideleri yıkanacak ve haftaları zor geçecek
ama yaşayacaklar.
Senin de faydan oldu.
Ama tabii ki
onları içeri almasan aşağıda olmazlardı.
Bunu da dikkate almalıyım.
Bodrumda bir merdiven boşluğu var,
çok iyi saklanmış.
Aşağı indiğimde
Julia'yı orada görmek beni hiç şaşırtmadı.
Ama seni gördüğüme şaşırdım.
-Kaçmasına izin verdin. -Tabii ki.
Yerde ölen insanlar vardı ve ben bir doktorum Ilonka.
Julia'yı yıllar içinde üç kez tutuklattım.
Arazi işgali, haneye tecavüz, taciz.
Keşke bana arkamdan iş çevirmeyecek kadar saygı duysaydın.
Onu arkadaşın olarak gördün.
Beni de artık
ne olarak gördüysen.
Buraya gelmemin nedeni o.
O kanseri yendi. İyileşti.
Onun hakkında ne düşünüyorsan, o zaman ne yaptıysa artık,
bunu inkâr edemezsin.
Burada bir şey var.
Hiçbir şey yok.
Sandra'dan bir farkı yok.
Julia ve yıllar boyunca tanıdığım diğer insanların ortak yönü,
sadece şanslı olduklarını kabul edememeleri.
Ama illa herkesin vakti gelir.
-O ne demek? -Bence gayet açıktı.
Artan gerginlik, haneye tecavüz.
Dün gece seni zehirlemeye çalıştı.
Seni değil,
kendini kurtaracaktı.
Yine hasta oldu.
1968'de nasıl bir sihir keşfettiğini düşünüyorsa
etkisi geçmiş.
Paragon'un taktik kitabını kullanarak yine başladı.
Paragon hakkında bir şey bilmediğini söylemiştin.
Evet çünkü onu tekrar konuşmaya gerek yok
veya o hasta fikirleri senin gibi insanların aklına sokmaya da.
Çaresiz hissedebilirsin.
Ama ben onlar gibi değilim.
-Aptal değilim. -Değilsin.
Bu fikirler şey gibidir…
Kanser gibiler.
Bir yakaladı mı
yaşının veya zekânın
bir önemi yoktur.
O zaman hepimiz bir şekilde tehlikeye gireriz.
Lütfen…
Lütfen diğerlerine yaptıklarımı söyleme.
Niyeymiş?
Bilmeleri gerekmez mi?
Sen olsan bilmek isterdin.
Sanırım…
Yani sanırım ben eve döneceğim.
Babam bugün Aile Günü'ne gelecek.
Sanırım onunla geri döneceğim.
Elbette, orası tamamen sana kalmış.
Ben…
Çok özür dilerim.
Ne yapıyorsun?
Hiç.
Hiçbir şey.
Motor becerileri.
Nasıl gidiyor?
Bunu çok iyi tutuyorum,
10'da 7 kez falan oluyor
ama bazen denk getiremiyorum.
Buraya gel.
Sanırım sol gözüm. Ben…
Sol gözüm çok iyi görmüyor.
Tamam.
-Bu sorun değil. -Tanrım, olacağı belliydi.
Evet.
Gözümü açtıktan sonra fazla sürmeden
öyle oluyor.
Biliyorum.
Kör bir nokta var.
Tabii, o var. Sonra da
o büyüyor,
harika ama…
Ama bir…
…gölge var.
Gerçekten var. Bu…
Gözümün ucunda, hemen orada.
Şey gibi…
Tristan'ın anlattığı gibi.
Anya'nın anlattığı gibi.
Evet.
Yürüyüşünü görüyorum.
Yakınlaşıyor.
Bazen bir insana benziyor. Bazen de
bir şekle benziyor
ama hep orada.
Onu görebiliyorum.
Sikeyim.
Evet.
Buraya gel.
Herhangi bir şeye ihtiyacın olursa hemen ara.
-Tamam mı? Ben hallederim. -Tamam.
Kendini özletme.
Seni seviyorum tuhaf şey.
Senin adına acayip sevindim.
Burayı anlatırken
en büyük, en fena, en çılgınca hikâyeyi
uydurmanı istiyorum.
Seni seviyoruz.
Hey.
Sana bir bakayım, şöyle güzelce bakayım lütfen.
Beni tekrar görebilirsin.
Üzgünüm.
Ben değilim.
Tedavine odaklan, tamam mı?
Benim için bunu yapabilirsin.
Hastalığın neyse onun canına oku.
Bunu nasıl yapacağımı bilmiyorum.
Gitmek istemiyorum.
Konuşabilir miyiz?
Onun nesi var?
Tık tık.
Acaba bu sefer ne gönderdiler?
Sana bir şey getireyim mi?
Birkaç atıştırmalık topladım. Aile Günü'nü odada geçirme malzemeleri.
Hayır, gerek yok.
Pekâlâ.
Bir şey diyeyim mi?
Sanırım…
-…bu kez ben de katılacağım. -Öyle mi?
Evet. Ailem zaten burada.
Göçmenlik avukatı birkaç hafta daha sürebilir, dedi
ama sadece evraklar kaldı.
Henüz bilmiyorlar bile.
Bu sabah aramaya çalıştık ama hâlâ uyuyorlar.
Orada saat gece yarısını geçti.
Emin misiniz?
Kesinlikle emin misiniz?
Ailemle bile tanışacaksın.
-Ailem gelecek. -Evet.
Ailem gelecek.
Haklıymışsın, güldüğü zaman tatlı oluyor.
Anne!
Gerçekten mi?
Cidden bana öğretecek misin?
Gerçekten öğrenmek istiyorsan evet.
Bana hiç çellocu biri gibi gelmedin ama şaşırdığıma sevindim.
Oha ya.
Şu annen değil mi?
Başardığın şeye bak dostum.
Selam.
-Geldiniz mi? -Elbette geldik.
Selam.
Burası… Güzel bir ev.
Gerçekten öyle.
Bu…
Bu arkadaşım Cheri.
Merhaba. Sizinle tanışmak çok güzel.
-Memnun oldum. -Ben de.
Sıradan bir arkadaşı değilim. Ben nişanlısıyım.
Nişanlandık.
Dostum, daha erken.
Rahatsız ediyorum…
Doktor şey yapıyor olabileceğini söylemişti…
Evet.
Böldüğüm için özür dilerim. Bu Rhett.
Anya'nın yakın arkadaşıydı.
Tabii, evet.
Eşyaları için gelmiş,
biz de seninle konuşması gerekiyor, dedik.
-Evet. İçeri gel. -Evet.
-Pekâlâ. -Teşekkürler.
O…
Bize senden çok bahsetti.
Yani…
Ve bu…
İşte burası.
Bu onun yatağıydı.
Cenazesinden önce seni aramaya çalıştım.
Numaranı bırakmış ama hat kesikti.
Evet, o zaman taşındığımızda yeni numaramı vermemişim.
Nasıl… Yani burayı nasıl buldun?
Ölüm ilanı.
-Onu ben yazdım. -Öyle mi?
Onu okuyunca kendi kendime
bunu kim yazdıysa
onu iyi tanımış, dedim.
Senden çok bahsederdi.
Vay be…
Bunu duyduğuma üzüldüm.
Hayır, iyi bahsederdi.
O…
Aranızın nasıl açıldığını anlattı.
-Ama bütün sorumluluğu kabul etti. -Tabii ki.
O kadar basit değildi.
Daha iyi olabilirdim.
Yani hepimiz daha iyi olabilirdik.
Bazen inatçı bir cadı olabiliyordu, ona şüphe yok.
Ama…
…seni sevmiş.
Dinle,
birkaç eşyasını bana bıraktı.
Bunların bazılarını senin almanı isterdi.
Çok bir şey yok.
Birçok şeyini bağışladı ama diğer eşyaları…
Bunları ne yapacağımı bilemedim ama sende kalmalılar.
Tamir etmiş.
Heykeli.
Vay be, çok iyi yapmış.
Sanki hiç kırılmamış gibi…
Bakabilir miyim?
Bu uzun zaman önce kırıldı.
Çok uzun zaman önce…
Sanki gerçekten…
…yenisini almış gibi duruyor.
Tamir edilmiş gibi durmuyor.
Yeni bir heykel gibi.
İyi misin?
Evet.
Evet, iyiyim.
Tamir etmiş.
İşte buradasın.
Evet, pardon. Halletmem gereken işler vardı.
Dr. Stanton konuşmamız gerektiğini söyledi ama konuyu söylemedi.
İyi misin?
Bana meseleyi anlatacak mısın?
Buna ön ihtiyaç formu deniliyor.
Haftalar önce doldurmam gerekiyordu…
…ama doldurmadım.
Bunu benimle doldurmanı istiyorum.
Olmasını istediğim şeylerin bir listesi
-yani… -Evet, biliyorum.
Ön ihtiyaç formunu biliyorum.
Bunu yapmalı mıyız emin değilim.
Zamanı geldi…
Bu kitabı kütüphanede buldum.
Adı, Bana Hiç Şarkı Söylemeyen Adama Şarkım.
Yazarı Merrit Malloy.
Burada Mezar Yazıtı diye bir şiir var. Ben…
O vakit gelince bunu okumanı istiyorum.
Hayır tatlım.
"Öldüğümde benden kalanları dağıt.
Ölmeyi bekleyen çocuklara ve yaşlılara.
Ağlaman gerekirse
sokakta yanında yürüyen kardeşin için ağla.
Bana ihtiyacın olduğunda…
…istediğin birine sarıl
ve ona bana vermen gereken şeyi ver.
Sana bir şey bırakmak istiyorum.
Kelimelerden ve seslerden daha iyi bir şey.
Tanıdığım veya sevdiğim insanların içinde beni ara.
Benden vazgeçemiyorsan
beni aklında değil, en azından gözlerinin içinde yaşat.
Beni en çok ele ele tutuşarak, beden bedene değerek
ve özgür kalması gereken
çocukları özgür bırakarak sevebilirsin.
Sevgi ölmez. İnsanlar ölür.
Yani benden geriye tek sevgi kalınca
benden vazgeç."
Baba.
Selam.
-Nereye gittin? -Selam.
Pardon. Sadece hava almak istedim.
Gerçekten çok güzel.
Gerçekten öyle.
Dinle.
Bence konuşmamız lazım.
Tamam.
Tabii, bunu dedikten sonra söylemem gerekenleri
nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum.
Yani…
Evet.
-Ben ne yaptım… -Hiçbir şey.
Hiçbir şey. Bunu bilmelisin.
Ilonka'nın öyle konuşması yanlıştı.
Ama bu, söylediklerinin doğru olmadığı anlamına gelmiyor.
Sen bir şey yapmadın.
Olacağı ta ne zamandır belliydi.
Artık yaklaştığı için ben…
Ben…
Bunu nasıl yapacağımı cidden bilmiyorum.
Gerçekten sadece bir yolu var.
Her sefer bir kelime.
Saat kaç?
Saat 00.24.
Beklemeye devam edelim mi?
Hayır.
Geleceğini sanmıyorum.
Sanırım bu gece biz bizeyiz.
Masada boş sandalye olmasını sevmiyorum.
Onları kaldıralım, kenara falan çekelim mi?
Bence böyle kalsınlar.
Böylece hep bir koltukları olur.
Daha çok boş sandalye olacak dostum.
Yeni yüzler de gelecek. Her zaman gelecekler.
Öncekilere ve sonrakilere. Bize
ve öbür taraftakilere.
-Öncekilere ve sonrakilere. -Öncekilere ve sonrakilere.
-Bize ve öbür taraftakilere. -Bize ve öbür taraftakilere.
Görülen ve görülmeyenlere. Ruhen burada olanlara.
Bir şey diyeyim mi?
Sanırım bu gece bitireceğim.
-Nihayet. -Zamanı gelmişti.
-Teşekkürler. -Bence bu hikâye
bitti.
Dusty bunun olacağını hep biliyormuş.
Kafasındaki sesler ona sonraki kurbanını vermişti.
Bu Sheila'ydı.
İçten içe her zaman
en çok değer verdiği kişiye zarar vereceğini biliyormuş.
Çünkü hepsine zarar veriyor.
Sonunda.
Sheila.
Shei…
Pardon, geç kaldım.
Zor bir gün geçirdim.
Sıkıntı yok. Sandalyeni çek.
Kevin hikâyeyi bitirecek.
Tam vaktinde geldin.
-Öyle mi? -Evet.
Başardınız. Hayatta kaldınız.
Heyecan verici sonu duyacak kadar kaldınız.
Böldüğüm için özür dilerim.
Dusty ne yapacağını biliyordu.
Alo?
Selam.
Bana gelmen lazım.
Önemli.
Ne oldu?
Nancy ile ilgili.
Sanırım ona ne olduğunu biliyorum.
20 dakikaya oradayım.
Merhaba?
Dusty?
Dusty, içeri geliyorum.
İşte gelmişsin.
Ben…
Sembol…
Evet, ben de gördüm.
Bu yüzden seni aradım.
Nancy'nin katilini biliyorum.
Onu durdurmalıyız.
Gel. Buna inanmayacaksın.
O ne?
Kendin bak.
Bir Einstein sohbet oturumu.
Bekle.
NANCEPANTS81, bu Nancy.
LEDZEPPEFAN kim?
Aman tanrım.
Katil o mu?
Evet.
Peki kim? Katil kim?
Büyükbabam.
Aman tanrım.
Haftalarca onunla konuşmuş.
'Velt'te bir öğrenciymiş gibi yapmış.
Bir de annem.
O da katil.
Ne?
Ve ben.
Dusty?
Bunu yapmayacağım!
Yapmayacağım…
Bunu yapmayacağım.
Sheila.
Dusty.
Çok özür dilerim.
Seni seviyorum.
Anne?
Nancy.
Çok özür dilerim.
Seni bulmaya çalıştım.
Bunlar nasıl başladı bilmiyorum.
Tek bildiğim, onun içinde ne varsa
ona dedemden geçmiş.
Çekici kaldıramayacak kadar yaşlanınca
bu ona geçti.
İnme geçirip yürüyemez hâle gelince
bunu bana bulaştırmaya başladı.
Bir seçeneğin yoktu.
Ne yaptığını bilmiyordun.
Ama sorun da bu.
Biliyordum.
Sonunda.
Çok genç.
Çok güçlü.
Hayır.
Dusty hâlâ orada.
Dusty bana zarar vermezdi.
Bana zarar vermezdi.
Dusty gitti çocuğum.
Sen bana zarar vermezsin.
Lütfen.
Seni incitmek istemiyorum.
Sadece öldüreceğim.
Salla! Sertçe salla!
Bunu hissetmemiş.
Çekici hissetmemiş, yere düştüğünü hissetmemiş.
Ama Sheila'nın kendisiyle ilgili hislerini merak ettiyse,
içinde bir şüphe vardıysa
bu çok belliymiş.
Ona vurmak istememesinden belliymiş.
Son saniyede çekici yavaşlatarak zavallı hayatını
bağışlamasından belliymiş.
Polise ve savcıya tüm gerçekleri anlatmış.
Akıl hastası olduğu için suçsuz bulunmuş.
Asla kabul edemeyeceği sözler.
O mağarada onlarca ceset bulmuşlar.
Bazıları büyükbabası daha doğmadan öldürülmüş.
Bu vakada basit cevaplar yokmuş ve kimse ölümsüz bir katil
olduğuna inanmak istememiş.
Ama bunun önemi yoktu.
Önemli olan Sheila'nın güvende olmasıydı.
Bir daha asla başka bir kızın canını yakmayacaktı.
Şimdi…
Şimdi müzik dinleyebilir miyim?
Sesini biraz açın lütfen.
Mükemmel.
İşte böyle.
Bu kadar.
Bitti. Artık hepiniz ölebilirsiniz.
Bu sondan pek emin olamadım.
Bu sonu sevmedim.
Bunu diyen sen misin Pawluk? Hikâyende bizi merakta bıraktın.
Hadi. Bu akşam bitir.
Bakalım güzel bitirebilecek misin.
Tamam.
Hatırlıyorsanız Imani bir cadıydı.
Ve geceleyin fal açmıştı.
Gelecekle ilgili bir görüntü görmüştü.
Bir oğlan ölecekti.
Ama o buna engel oldu.
Korkunç bir bedelle.
Bu sırada arkadaşı Scottie vurulmuştu.
Yardım edin!
Geleceği değiştirerek
evreni o lastik gibi sonuna kadar germişti.
Şimdi de evren ona geri çarpacaktı.
Lütfen.
Yardım edin!
Yardım edin! Kimse yok mu?
Lütfen.
Keşke.
Dilimizde "keşke"den daha işe yaramaz
başka bir kelime yoktur.
Keşke böyle yapsaydı, keşke bunu düşünseydi
veya daha önce fark etseydi.
Sorun da bu.
Cevap her zaman aynı.
Evren, "keşke"den etkilenmez.
İstediğin kadar keşke de.
Keşke böyle olmasaydı.
Ama cevap her zaman "Ama öyle işte" olur.
Imani, geleceği değiştirmeye çalışmıştı
ama gelecek de geçmiş gibi sabittir.
Geçmişi değiştiremedi.
Geleceği de değiştiremedi.
Hâlâ burada olmalıydın.
Ama belki, işte bir ihtimal
hatasını düzeltebilirdi.
Anne?
Neredeyiz?
Evdeyiz.
Bu ağaçların hiçbirini hatırlamadım.
Ormanın bu kadar içine hiç girmedin de ondan.
Nereden geldiğimizi unuttun mu?
Unuttum.
Hatırlamıyorum.
Hatırladıklarını anlat.
Kafam bir tuhaf oldu.
Niye kafam tuhaf oldu?
Geldiğin yoldan dönelim.
Burası çok güzel.
Şimdi neredeyiz, biliyor musun?
Evet.
Bir şey olmaz.
Aşağı bak. Güvenli.
Öldüm mü?
Hâlâ hayattasın ama yaşamdan dışarı doğru bir adım attın.
Ben de seninle buluşmak için buraya bir adım attım.
Onu tek başına iyileştiremezsin.
Yardımın lazım.
Ne istediğini bilmeden istiyorsun.
Kimse ölüleri geri getiremez Imani.
-Ama o ölmedi. -Ondan bahsetmiyorum.
Onu iyileştirirsem öleceğim.
Bunu yapmak zorunda değilsin Imani.
Evet, hata yaptın.
Hepimiz yaparız.
Ama önünde koca bir ömür var.
Beni vazgeçirmeye gelmişsin.
Tabii ki. Ben senin annenim.
Kararımı verdim.
Vazgeçmeyeceğim.
Tabii ki vazgeçmeyeceksin.
Sen benim kızımsın.
Seni görmek çok güzel.
Ben o ormanda olacağım.
Ateş böcekleriyle dans edeceğim tatlım.
Seni bekliyorum.
Yani isteyeceksen
şimdi iste.
Yardım et anne.
Onu iyileştirelim.
Teşekkürler.
Şimdi geri dönmelisin Imani
yoksa ikiniz de öleceksiniz.
Tek geri dönüş yolu buradan. Yol soğuk ve derindir.
Atlasan iyi olur.
Şimdi git.
Geldiğinde görüşürüz.
Imani?
Buraya nasıl geldin?
Seni orada tek başına bırakamazdım.
Geri dönmeye çalışıp duruyorum.
Günlerdir, belki daha çok oldu.
Benimki de başta öyle görünüyordu.
Ama şimdi…
…kayboluyor.
Sanırım bu gidince…
Uçup gideceğim işte.
Burada ne işin var?
Senin ölmemen lazım.
Sorun değil.
Bu senin suçun değil.
Bu şeyi tuttukça…
…bırakmamda sorun olmadığını daha çok hissediyorum.
Buraya bir sebepten ötürü geldim
ve bunu yapmama
izin vermelisin, tamam mı?
Al şunu.
Sana ne olacak?
Ateş böcekleriyle dans edeceğim.
Bunu hatırlayacak mıyım?
Bilmiyorum.
Ama…
…hatırlamaya çalışabilirsen lütfen…
…beni hatırla.
Özür dilerim, yapamayacağım.
Özür dilerim.
Özür dilerim, yapamayacağım.
Yapamayacağım işte.
Scottie gözlerini açmış.
İlk başta net göremiyormuş ve gözleri uzun zamandır kapalıymış.
Ama tekrar görmeye başlayınca
Imani'yi görmüş.
Sadece uykuya dalmış.
Yüzünde çok küçük bir tebessüm varmış.
Scottie, demin olan her şeyi unutmaya başlamış.
Aynadaki bir nefes izi gibi çoktan kaybolmaya başlamış.
O anıya tutunmaya çalışsa da
parmaklarının arasından su gibi akıp gitmiş.
Scottie, Imani'nin bedeniyle morga kadar gideceğine ısrar etmiş.
Hemşireler başta kabul etmemişler
ama bu uzun sürmemiş çünkü inanın bana,
istediği zaman gerçekten inatçı bir cadı
olabiliyormuş.
Cenaze çok kalabalıkmış.
Salon tıklım tıklımmış
ama bunun hiçbiri arkadaşlarına doğru gelmemiş.
Gerçek arkadaşlarına.
Onlara daha iyisini vermek istemişler.
-Imani ve Ben. -Etrafına bir kalp çiz.
Birbirlerini beş saniye falan tanıdılar.
Yani zaman bir yanılsamadır ve o ikisinin hisleri karşılıklıydı.
Etrafına bir kalp çiz.
Evet. Birkaç gün daha geçse
ortalıkta bir tane mini Imani veya bebek Ben olurdu.
Romantizm anlayışın sıfır Cheri.
Ben devralayım. Nasıl yapılırmış öğren.
Çok güzel bir anıt yapmışlar.
Oraya çok değer verdikleri şeyler koymuşlar.
Ayrıca Luke ve Becky de oradaymış.
Dostum. Becky öldü.
Bu büyük bir olaydı.
Artık âşıklar ve konu zaten onlarla ilgili değil.
Konu arkadaşlarını, aralarından ayrılanları şereflendirmek.
Şereflendirmişler de.
Bir eşya, bir anı,
bir jest, bir gülümseme,
bir gözyaşı ile.
Hepsi bu değilmiş.
Scottie arkadaşı için bir şey daha yapmış.
Olmak istediği yeri çok iyi biliyormuş.
Bu fikir Scottie'nin aklına bir rüyada gelmiş.
Ama o anda o rüya çok gerçekçi gelmiş.
"Belki de bütün rüyalar gerçektir" diye düşünmüş.
"Belki rüyalar birer penceredir."
Çocuklar?
Görüyor musunuz?
Başka dünyaya açılan bir pencereymiş.
Alternatif bir boyuta.
Arada kalan bir alana.
Öbür tarafa.
Bazılarının ahiret dediği o yere.
Teşekkürler.
Bu her neydiyse, ne zamansa,
her neredeyse…
…Imani ölmüş gibi hissetmemiş.
Hatta gayet iyi hissediyormuş.
Yalnız da değilmiş.
Annesi oradaymış.
Ben de oradaymış.
Çünkü bazen hayatta aşka fırsat bulamazsın.
Ama bu iş bitti anlamına gelmez.
Orada Imani'nin tanımadığı bir sürü sima varmış.
Ama bir şekilde onları yürekten tanıyormuş.
Yol böyle devam etmiş.
Imani de devam etmiş.
Çünkü insanlar böyle yapar. Devam ederler.
Arkadaşları, gördüklerinin
hayalden ibaret olup olmadığını bilememişler.
Ama bu bir rüyaysa hepsinin ortak gördüğü bir rüyaymış.
Ve hiçbir şey bundan daha gerçek olamaz.
Size söylemem gereken bir şey var.
Dün gece ben…
Çok yanlış…
… bir şey yaptım.
Ama o konuya geleceğim.
Bu sabah biri ziyaretime geldi.
Anya'nın arkadaşı Rhett. Rhett'i hatırlıyor musunuz?
Odaya geldi ve…
Eşyalarının bazıları onda olmalı dedim.
Anya'nın bir balerin heykeli vardı
ve heykelin bacağı yoktu.
Ama heykeli bulduğumda tamir olmuştu.
Geri takılmıştı.
Baksana.
Sanırım uzun yoldan çıkacağım.
Katılmak ister misin?
Evet, isterim.
-Hikâyene bayıldım. -Ben de seninkine bayıldım.
Ama sonu hariç.
O hariç…
Bilmiyorum.
Dusty'ye biraz acımasızlık yaptın gibi.
Ömrünün sonuna dek yalnız kalacak olması…
Böylece önemsediği insanlara zarar veremeyecek.
Çünkü önemsediği insanlara hep zarar verir.
Bu mümkün mü bilmiyorum.
Önemsediğin insanlara zarar vermemek.
Yalnız olmak zorunda olduğun anlamına gelmez.
Catherine'den ayrıldım.
-Üzgünüm. -Hayır, doğru olan buydu.
Bu ikimiz için de adil değildi.
Ayrıca bir de…
Başka birisi var…
…ve artık bu konuda yalan söyleyemem.
Ben hepimizi…
…tehlikeye attıktan sonra bile mi?
Yaptıklarını umut duyduğun için yaptın.
Çünkü sen böyle birisin.
Sen umutlusun ve buraya geldiğinden beri öylesin.
Anya'nın işareti başka ne anlama gelebilir?
Heykel başka ne anlama gelebilir?
Ancak umut anlamına gelebilir.
Yani haklıymışsın.
-Her zaman haklıydın. -Ama Kevin ben…
Yani ben…
Biz nasıl öylece…
Ben öleceğim.
Ben de.
Ama ölecek olduğum için yaşamdan vazgeçmem boktan bir şey.
FABRİKATÖR STANLEY OSCAR FREELAN YENİ MUAZZAM MALİKÂNESİNİ GÖSTERDİ
Alt yazı çevirmeni: Hasan Yelok