‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎- มีอะไรหรือเปล่าคะ ‎- คุณบัลลาร์ด
‎คุณคือเรจิน่า บัลลาร์ดใช่ไหมคะ
‎คุณล่ะเป็นใคร
‎คุณเองสินะคะ
‎คุณใช่อะเซโซหรือเปล่า
‎หาฉันเจอได้ยังไง
‎มันไม่ง่ายเลยค่ะ
‎แต่มีเบาะแสอยู่ในบันทึกของลูกสาวคุณ
‎ฉันทำให้คนที่นั่นเชื่อได้น่ะค่ะ
‎คนที่สถาบันคิดว่า ‎ฉันเป็นพยาบาลที่สถานดูแลผู้ป่วย
‎เขาให้ที่อยู่มาสองสามแห่ง
‎ฉันลองมาที่นี่เป็นแห่งที่สาม
‎ขอดูได้ไหม
‎ของลูกสาวคุณใช่ไหมคะ
‎ใช่แล้ว
‎อะธีน่าอยู่ไหนคะ
‎- ฉันพยายามตามหาเธอ แต่… ‎- เราไม่คุยกันแล้ว
‎เป็นเกียรติมากที่ได้พบคุณค่ะ
‎ฉันไม่รู้ว่าคุณรู้ไหม ‎แต่บ้านเก่าคุณเป็นสถานดูแลผู้ป่วยไปแล้ว
‎ฉันเป็นคนไข้ที่นั่น แล้วก็เจอนี่เข้า
‎ฉันเจอห้องลับใต้ดินด้วยนะ
‎ห้องใต้ดินของคุณ
‎บ้านหลังนั้นพิเศษมาก
‎ใช่แล้ว
‎ฉันเกือบทำสำเร็จแล้วเชียว
‎หัวใจฉันบริสุทธิ์ เครื่องบูชาที่มี…
‎ก็ถูกต้อง
‎สุดท้ายฉันกลับถูกลูกสาวตัวเองทำพังไม่เป็นท่า
‎สิ่งที่พวกเขาทำกับคุณเลวร้ายมากค่ะ
‎ฉันรู้ว่าสถาบันพวกนั้นเป็นยังไง
‎คุณต้องทนผ่านอะไรมาบ้าง
‎ฉันแปลกใจนะที่เธออยากเจอฉัน
‎ฉันมันคนนอกคอก
‎ไม่เคยได้ยินเหรอ ผู้หญิงบ้าน่ะ
‎ตอนปล่อยฉันออกมา พวกเขาก็บอกว่าฉันหายแล้ว
‎เธอคิดว่ายังไง
‎คิดว่าฉันหายแล้วไหมล่ะ
‎ฉันว่าแนวคิดเรื่องความเจ็บป่วย ‎และสุขภาพดีของพวกเขาล้าหลัง
‎ฉันคิดว่าคุณรู้เรื่องนั้น
‎ดีกว่าใครๆ
‎ฉันป่วยค่ะ
‎ป่วยหนักมาก
‎แต่ฉันอยากอยู่ต่อ
‎ฉันว่าคุณคงรู้ว่าต้องทำยังไง
‎รู้ไหม
‎สำนักพีทาโกเรียนมีวิธีการสอนสองแบบ
‎ทั้งสอนจากตำราและจากประสบการณ์ ‎ซึ่งสำคัญเท่ากัน
‎ฉันอยากให้ลูกสาวมาเป็นศิษย์สานต่องานฉัน
‎แต่แกกลับถลำลึกเกินไปจนถูกล้างสมอง
‎แต่เธอน่ะ
‎ดูเหมือนจะยังไม่โดนมันเล่นงานนี่
‎ใช่แล้ว
‎ฉันยังเห็นประกายในตาเธออยู่เลย
‎ยัยหนูคนฉลาด
‎เอาล่ะจ้ะ
‎ฉันสอนเธอได้นะ จูเลีย
‎เพราะเธอหายป่วยได้จ้ะ
‎ใช่ เหล่าทวยเทพโบราณยังอยู่ที่นี่
‎และใช่ พวกท่านยังยินดีรับฟังเรา ‎ถ้าเราถวายสิ่งที่ท่านต้องการ
‎ทั้งหมดขึ้นอยู่กับว่าเธอยินดีจะทำอะไร
‎ฉันจะสอนสิ่งที่ฉันรู้ให้
‎เธอมีเวลาแค่ไหน
‎คุณจะให้เวลาฉันแค่ไหนล่ะคะ
‎ให้เธออยู่นี่ทั้งอาทิตย์
‎เป็นอย่างน้อย อาจจะนานกว่านั้น
‎เราต้องคิดด้วยว่าเธอจะกลับไปยังไง
‎เราจะหาชุดนอนให้เธอ
‎ให้เธอเดินผ่านป่าเข้าไป ‎แล้วให้ตัวเลอะโคลนเลยนะ
‎ถ้าพวกเขาถามว่าเธอไปไหนมา ‎ก็ห้ามบอกเรื่องฉัน
‎- เข้าใจไหม ‎- ค่ะ
‎เราจะแต่งเรื่องดีๆ กัน
‎ทุกคนชอบเรื่องราวดีๆ ไง
‎จากนั้นใครจะรู้ล่ะ ยัยหนูคนฉลาด
‎เธออาจได้ทำสิ่งยิ่งใหญ่อีกมาก
‎จะเอายังไงดี หมอ
‎จะเอายังไงล่ะ
‎เดี๋ยวก่อน
‎หยุดนะ
‎อีลองก้า มาช่วยฉันตรงนี้หน่อย
‎ปล่อยเขาไป
‎ทำซีพีอาร์เป็นไหม
‎- เป็นค่ะ ‎- โอเค
‎เพื่อนฉันที่เคาน์ตี้แอดเวนติสต์ ‎บอกว่าอาการคงที่แล้ว ทั้งสามคนเลย
‎โดนล้างท้องและคงลำบากไปทั้งสัปดาห์
‎แต่ไม่ตายหรอก
‎ส่วนหนึ่งต้องขอบคุณเธอด้วย
‎แต่แน่อยู่แล้วล่ะ
‎พวกเขาคงไม่ได้ลงไปข้างล่างถ้าเธอไม่พาไป
‎เรื่องนั้นก็ต้องเอามาคิดนะ
‎ที่จริงที่ชั้นใต้ดินมีปล่องบันไดอยู่
‎แอบอยู่ซะมิดเลย
‎แล้วพอฉันลงไป
‎พูดตรงๆ ว่าฉันไม่แปลกใจสักนิดที่เห็นจูเลีย
‎แต่แปลกใจที่เห็นเธอนั่นแหละ
‎- คุณปล่อยเขาไปเนี่ยนะ ‎- ก็ต้องปล่อยไปสิ
‎มีคนจะตายอยู่ที่พื้น ฉันเป็นหมอนะ อีลองก้า
‎ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ‎ฉันแจ้งจับจูเลียมาสามครั้งแล้ว
‎โทษฐานบุกรุก งัดแงะเข้ามา ไหนจะคุกคาม
‎ฉันเองก็อยากให้เธอเคารพฉันมากพอ ‎ที่จะไม่ทำอะไรลับหลังฉัน
‎หรือเห็นเขาว่าเป็นมิตร
‎และเห็นฉันเป็น…
‎อะไรก็ตามที่เธอคิด
‎เขาคือเหตุผลที่หนูมาที่นี่ค่ะ
‎เขาเอาชนะโรคได้และดีขึ้น
‎ไม่ว่าคุณจะคิดยังไงกับเขา ‎หรือเขาจะทำอะไรตั้งแต่นั้นมา
‎คุณก็ปฏิเสธมันไม่ได้
‎ที่นี่มีอะไรบางอย่าง
‎ไม่มีอะไรทั้งนั้น
‎กรณีเขาไม่ต่างจากแซนดร้า
‎จากเรื่องของจูเลียและคนอื่นๆ ‎ที่ฉันได้เจอในช่วงหลายปีมานี้คือ…
‎พวกเขาก็แค่ยอมรับไม่ได้ว่าตัวเองแค่โชคดี
‎แต่เวลานั้นย่อมมาถึงทุกคนอยู่แล้ว
‎- หมายความว่าไงคะ ‎- ก็ชัดเจนอยู่นะ
‎ยกระดับความรุนแรงและบุกรุกเข้ามาเนี่ย
‎เขาพยายามจะวางยาเธอเมื่อคืนนะ
‎ไม่ใช่เพื่อจะช่วยเธอ
‎แต่เพื่อตัวเขาเอง
‎เขากลับมาป่วยอีก
‎และเวทมนตร์อะไรก็ตาม ‎ที่เขาคิดว่าตัวเองเจอในปี 1968
‎มันเสื่อมไปแล้ว
‎แล้วเขาก็ใช้ลูกเล่นแบบพารากอนอีกตามเคย
‎ไหนคุณบอกว่าไม่รู้เรื่องพารากอนไง
‎ใช่ เพราะเราไม่จำเป็นต้องพูดถึงมันอีก
‎หรือปล่อยให้ความคิดบ้าๆ พวกนั้น ‎วนเวียนอยู่ในหัวคนอย่างเธอ
‎ที่อาจรู้สึกเข้าตาจนได้
‎แต่หนูไม่เหมือนพวกนั้น
‎- หนูไม่ได้โง่นะ ‎- ไม่หรอกจ้ะ
‎ความคิดพวกนี้มันเหมือน…
‎มันเหมือนมะเร็ง
‎พอเป็นไปแล้ว
‎ก็ไม่สำคัญว่าเราอายุเท่าไร
‎หรือจะฉลาดมากน้อยแค่ไหน
‎เราทุกคนล้วนเสี่ยงไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
‎ช่วย…
‎ช่วยอย่าบอกคนอื่นว่าหนูทำอะไรนะคะ
‎ทำไมล่ะ
‎พวกเขาไม่ควรรู้เหรอ
‎เป็นเธอก็คงอยากรู้มั้ง
‎หนูคิดว่า…
‎หนูคิดว่าหนูจะกลับบ้านค่ะ
‎วันนี้พ่อหนูจะมาร่วมงานวันครอบครัว
‎หนูว่าจะกลับไปกับเขาเลย
‎ได้สิ ยังไงก็แล้วแต่เธอทั้งนั้น
‎คือหนู…
‎หนูขอโทษจริงๆ ค่ะ
‎ทำอะไรน่ะ
‎เปล่าหรอก
‎ไม่มีอะไร
‎ฝึกกล้ามเนื้อสินะ
‎เป็นไงบ้างล่ะ
‎ฉันคว้าเจ้านี่ได้ดีเชียวแหละ
‎ประมาณเจ็ดในสิบครั้ง
‎แต่บางครั้งมันก็วืด
‎มานี่สิ
‎รู้สึกว่าตาซ้าย…
‎ตาซ้ายฉันมองไม่ค่อยเห็นแฮะ
‎โอเค
‎- ไม่เป็นไรนะ ‎- ให้ตาย รู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นงี้
‎ใช่
‎ก็แค่มันคงเหลือเวลาอีกไม่นาน
‎หลังจากเริ่มมองไม่ค่อยเห็น
‎ฉันรู้
‎แล้วมันก็มีจุดบอด
‎มีอยู่แล้วล่ะ แล้วจากนั้น…
‎จุดบอดก็ขยาย
‎ใหญ่มาก แต่…
‎แต่มันก็มี…
‎มีเงาด้วย
‎มีเงาจริงๆ นะ อยู่ตรง…
‎ตรงหางตาฉันนั่นเลย
‎คล้ายๆ กับ…
‎คล้ายกับที่ทริสตันพูดถึง
‎หรือที่อันยาพูดถึง
‎ใช่
‎ฉันเห็นมันขยับ
‎ใกล้เข้ามา
‎บางครั้งมันดูเหมือนคน บางครั้งก็ดูเหมือน…
‎รูปร่าง แต่ว่ามัน…
‎มันอยู่ตรงนั้น
‎ฉันมองเห็นได้เลย
‎แม่ง
‎ใช่
‎มานี่มา
‎ถ้าขาดเหลืออะไรก็โทรมาได้เลยนะ
‎- โอเคไหม ฉันจะช่วยเธอเอง ‎- ค่ะ
‎อย่าห่างเหินกันไปล่ะ
‎ฉันรักเธอนะ ยัยเพี้ยน
‎ฉันโคตรดีใจกับเธอเลย
‎เวลาเธอเล่าถึงที่นี่เมื่อไหร่
‎ขอให้มันเป็นเรื่องราวที่อลังการ
‎ร้ายกาจและบ้าระห่ำที่สุดเท่าที่จะนึกได้เลยนะ
‎เรารักเธอนะ
‎ไง
‎ขอฉันมองหน้าเธอชัดๆ อีกสักครั้งนะ
‎เดี๋ยวก็ได้เจอกันอีกน่า
‎เสียใจด้วยนะ
‎แต่ฉันไม่
‎ตั้งใจรักษาตัวให้ดีล่ะ
‎นั่นแหละที่เธอทำให้ฉันได้
‎ไม่ว่าจะเจออะไรก็เอาชนะมันให้ได้นะ
‎ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไงน่ะสิ
‎ฉันไม่อยากไปเลย
‎นี่ ขอคุยด้วยได้ไหม
‎ไปทำอะไรเขาอีกล่ะ
‎ก๊อกๆ
‎คราวนี้ส่งอะไรมาอีกล่ะ
‎ให้ฉันเอาอะไรขึ้นมาให้ไหม
‎หยิบขนมกับของที่ระลึกวันครอบครัว ‎มาสักหน่อยก็ดีนะ
‎ไม่เป็นไรค่ะ
‎ก็ได้
‎เอาอย่างนี้
‎หนูว่า…
‎- คราวนี้หนูลงไปด้วยดีกว่า ‎- งั้นเหรอ
‎ค่ะ ก็ครอบครัวหนูอยู่นี่แล้วไง
‎ทนายตรวจคนเข้าเมืองบอกว่า ‎อาจต้องใช้เวลาอีกสองสามสัปดาห์
‎แต่เหลือแค่เรื่องเอกสารแล้วล่ะ
‎ทั้งคู่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ
‎เราลองโทรหาเมื่อเช้า แต่พวกเขายังหลับอยู่
‎ที่นั่นเที่ยงคืนกว่าแล้ว
‎แน่ใจเหรอครับ
‎เต็มร้อยเลยไหม
‎เธอจะได้เจอพ่อแม่ฉันด้วยนะ
‎- พ่อแม่ฉันจะมาแล้ว ‎- จ้ะ
‎พ่อแม่ฉันจะมาแหละ
‎เขายิ้มน่ารักอย่างลูกว่าจริงเนอะ
‎แม่
‎ถามจริง
‎เธอจะสอนฉันจริงเหรอ
‎ถ้านายอยากเรียนจริงๆ ก็สอนได้
‎ฉันนึกภาพนายเล่นเชลโล่ไม่ออก ‎แต่ก็ตื่นตาตื่นใจดีนะ
‎คุณพระ
‎นั่นแม่นายนี่นา
‎ดูผลงานนายสิ เพื่อนจ๋า
‎ไงครับ
‎- มากันด้วย ‎- ต้องมาอยู่แล้ว
‎มา
‎บ้านหลังนี้สวยดีนะ
‎สวยจริงครับ
‎ครับ ส่วนนี่…
‎นี่เพื่อนผมเอง เชอรี
‎สวัสดีค่ะ ดีใจมากที่ได้พบพวกคุณนะคะ
‎- ดีใจที่ได้เจอนะ ‎- เช่นกันจ้ะ
‎หนูไม่ใช่แค่เพื่อนนะคะ หนูเป็นคู่หมั้นเขาค่ะ
‎เราหมั้นกันแล้ว
‎ไวไปเพื่อน
‎ขอโทษที่รบกวนนะ
‎อ้อ หมอบอกฉันว่าเธออาจจะ…
‎ใช่ค่ะ
‎งั้นก็ขอโทษที่ขัดจังหวะนะ นี่เร็ทท์
‎เขาเป็นเพื่อนสนิทของอันยา
‎อ๋อค่ะ
‎เขามาจัดการเรื่องข้าวของ
‎เราเลยบอกไปว่าต้องมาคุยกับเธอ
‎- ค่ะ เข้ามาเลย ‎- ครับ
‎- ไปนะ ‎- ขอบคุณครับ
‎เธอ…
‎เธอเล่าเรื่องคุณให้เราฟังหมดเลย
‎งั้น…
‎นี่คือ…
‎ใช่แล้วล่ะ
‎นั่นเตียงเธอ
‎ฉันพยายามโทรหาคุณก่อนงานศพ
‎เธอทิ้งเบอร์คุณไว้ แต่สายมันตัดไป
‎ใช่ ผมคงไม่ได้ให้เบอร์ใหม่เธอไป ‎ตอนเราย้ายบ้าน
‎ถ้างั้นคุณมาที่นี่ได้ไงล่ะ
‎ข่าวมรณกรรมไง
‎- ฉันเขียนเองแหละ ‎- จริงเหรอ
‎ผมอ่านแล้วก็คิดว่า…
‎ใครก็ตามที่เขียนคงจะ…
‎คงจะรู้จักเธอจริงๆ
‎เธอพูดถึงคุณบ่อยมากเลยล่ะ
‎เวร…
‎ไม่สิ เสียใจที่ได้รู้แฮะ
‎ไม่หรอก เรื่องดีค่ะ
‎เธอ…
‎เธอเล่าให้ฟังว่าพวกคุณผิดใจกันยังไง
‎- แต่เธอรับผิดทุกอย่างเลยนะ ‎- แหงอยู่แล้ว
‎ก็ไม่ใช่อย่างนั้นซะทีเดียว
‎ผมน่าจะทำได้ดีกว่านี้
‎แหง เราทำได้ดีกว่าทั้งนั้น
‎แถมบางทียัยนั่นก็เป็นนังตัวแสบหัวดื้อ ‎ไม่ต้องสืบเลย
‎แต่…
‎เธอรักคุณนะ
‎คืองี้นะ
‎เธอทิ้งของส่วนนึงไว้ให้ฉัน และ…
‎ฉันรู้ว่าเธอคงอยากให้คุณเอาบางอย่างไปด้วย
‎มันไม่ได้มากมาย
‎เธอส่งต่อไปเยอะ แต่ของอย่างอื่นนั้น…
‎ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับมันดี ‎แต่คุณน่าจะเอานี่ไปนะ
‎เธอซ่อมแล้วนี่
‎ตุ๊กตาตัวนี้
‎โห ซ่อมซะดีเชียว
‎ดูไม่ออกด้วยซ้ำว่ามันเคย…
‎ขอดูหน่อยได้ไหม
‎มันพังไปตั้งนานแล้ว
‎นานมากแล้วล่ะ และ…
‎แต่นี่ดูเหมือนเธอ…
‎จะซื้อตัวใหม่มา
‎อย่างกับไม่ได้ผ่านการซ่อม
‎เป็นตุ๊กตาตัวใหม่กิ๊กเลย
‎คุณไม่เป็นไรใช่ไหม
‎ค่ะ
‎ฉันไม่เป็นไร
‎เธอซ่อมได้แล้ว
‎อยู่นี่เอง
‎ค่ะ ขอโทษนะ พอดีหนูมีเรื่องให้จัดการน่ะ
‎หมอสแตนตันบอกว่าเราควรคุยกัน ‎แต่ไม่ได้บอกว่าเรื่องอะไร
‎หนูไม่เป็นไรใช่ไหม
‎จะบอกฉันไหมว่านั่นอะไร
‎นี่คือแผนจัดงานศพค่ะ
‎หนูควรต้องกรอกตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้ว แต่…
‎ยังไม่ได้ทำ
‎หนูอยากให้คุณมาช่วยกรอกด้วยกัน
‎หลักๆ แล้วก็แค่รายการสิ่ง
‎- ที่หนูอยากจะ… ‎- ฉันรู้อยู่แล้ว
‎ฉันรู้ว่าแผนจัดงานศพคืออะไร
‎แค่ไม่รู้ว่าเราต้องทำอะไรแบบนี้ด้วย
‎ถึงเวลาแล้วที่เรา…
‎หนูเจอหนังสือเล่มนี้ในห้องสมุด
‎ชื่อว่า "เพลงแด่ผู้ซึ่งไม่เคยขับขานให้ฉัน"
‎ของเมอร์ริท มัลลอย
‎ในนี้มีกลอนชื่อ ‎"คำจารึกบนหลุมศพ" ด้วย ซึ่งหนู…
‎หนูอยากให้คุณอ่านเมื่อถึงเวลานั้น
‎ไม่นะ ยัยหนู
‎"เมื่อฉันตาย จงมอบสิ่งที่ฉันเหลือไว้
‎แก่เด็กและคนเฒ่าผู้รอความตาย
‎และหากคุณจะร้องไห้
‎จงร้องให้กับพี่น้องที่เดินเคียงข้างคุณบนถนน
‎เมื่อคุณต้องการฉัน
‎จงโอบกอดใครสักคน
‎และมอบสิ่งที่คุณจะมอบให้ฉันแก่พวกเขา
‎ฉันขอฝากสิ่งหนึ่งไว้ให้คุณ
‎สิ่งที่ดีกว่าคำพูดหรือเสียงใดๆ
‎จงมองหาฉันผ่านผู้คนที่ฉันเคยรู้จักหรือรักใคร่
‎หากคุณไม่อาจปล่อยฉันไปได้
‎อย่างน้อยก็ให้ฉันมีชีวิตอยู่ในสายตา ‎ไม่ใช่ในใจคุณ
‎คุณจะรักฉันได้มากที่สุดด้วยการให้มือสัมผัสมือ
‎ให้กายได้สัมผัสกาย
‎และปล่อยให้เด็กๆ เป็นอิสระสมดั่งใจ
‎ความรักไม่มีวันตาย คนเราหารอดไม่
‎ดังนั้นเมื่อสิ่งเดียวที่ฉันเหลือคือความรัก
‎จงมอบฉันให้ใครๆ "
‎โธ่ พ่อคะ
‎อ้าว
‎- หายไปไหนมา ‎- ไง
‎โทษที ฉันแค่อยากสูดอากาศน่ะ
‎สวยมากเลยเนอะ
‎สวยมากจริงๆ
‎คืองี้
‎เราคงต้องคุยกันหน่อย
‎ได้สิ
‎แน่นอนว่าพอพูดไปแบบนั้น ฉันก็ไม่รู้ว่า
‎จะพูดต่อว่ายังไงดี
‎นี่แปลว่า…
‎ใช่
‎- ฉันทำอะไร… ‎- เปล่าเลย
‎ไม่เลย ฉันอยากให้เธอรู้ไว้
‎อีลองก้าผิดจริงที่พูดแบบนั้น
‎แต่ก็ไม่ได้แปลว่าสิ่งที่เขาพูดมันไม่ถูก
‎เธอไม่ได้ทำอะไรผิด
‎มันต้องลงเอยแบบนี้มานานแล้ว
‎แต่เอาเข้าจริงๆ ฉันก็ไม่…
‎ฉัน…
‎ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าต้องทำยังไง
‎ก็มีอยู่ทางเดียวจริงๆ แหละ
‎พูดมาทีละคำไง
‎กี่โมงแล้วเนี่ย
‎12:24 น.
‎เราควรรอต่อไปไหม
‎ไม่ล่ะ
‎ฉันว่าเขาไม่น่ามาหรอก
‎คืนนี้คงจะมีแต่เรา
‎ฉันไม่ชอบให้โต๊ะมีเก้าอี้ว่างเลย
‎เราเอาออกดีไหม ลากไปไว้ข้างๆ ก็ได้
‎ไว้ที่เดิมนั่นแหละ
‎จะได้มีที่ให้พวกเขาเสมอไง
‎เดี๋ยวก็มีเก้าอี้ว่างอีกเพื่อน
‎หน้าใหม่ๆ ก็จะมาด้วย มาตลอดแหละ
‎แด่ผู้ที่มาก่อนและมาทีหลัง
‎แด่เราตอนนี้และผู้ที่อยู่โลกหน้า
‎- แด่ผู้ที่มาก่อนและมาทีหลัง ‎- แด่ผู้ที่มาก่อนและมาทีหลัง
‎- แด่เราตอนนี้และผู้ที่อยู่โลกหน้า ‎- แด่เราตอนนี้และผู้ที่อยู่โลกหน้า
‎- มองเห็นหรือไม่เห็น ยังอยู่แต่ไม่ใช่ที่นี่ ‎- มองเห็นหรือไม่เห็น ยังอยู่แต่ไม่ใช่ที่นี่
‎รู้ไหม
‎ฉันว่าจะเล่าให้จบคืนนี้แหละ
‎- ในที่สุด ‎- สักทีนะ
‎- ขอบคุณนะ ‎- ฉันคิดว่าเรื่องนี้…
‎จบแล้วล่ะ
‎ดัสตี้รู้มาตลอดว่าต้องเป็นแบบนี้
‎เสียงในหัวเขาบอกชื่อเหยื่อรายต่อไปแล้ว
‎ชีล่านั่นเอง
‎ลึกๆ แล้วเขารู้มาตลอด
‎ว่าสุดท้ายเขาต้องทำร้ายคนที่เขารักที่สุด
‎เพราะยังไงเขาก็ทำร้ายทุกคน
‎ในตอนท้ายอยู่ดี
‎ชีล่า
‎ชี…
‎ขอโทษที่มาช้านะ
‎วันนี้ฉันเหนื่อยๆ น่ะ
‎ไม่เป็นไร ลากเก้าอี้มานั่งเลย
‎เควินจะเล่าให้จบแล้ว
‎เธอมาทันพอดี
‎- จริงเหรอ ‎- ใช่
‎ทุกคนทำสำเร็จ ทุกคนยังมีชีวิตอยู่
‎นานพอจนได้ฟังบทสรุปที่น่าตื่นเต้น
‎งั้นขอโทษที่ขัดจังหวะแล้วกัน
‎ดัสตี้รู้ว่าเขาต้องทำยังไง
‎ฮัลโหล
‎นี่
‎แวะมาบ้านฉันหน่อยสิ
‎มีเรื่องสำคัญน่ะ
‎เกิดอะไรขึ้น
‎เรื่องแนนซี่น่ะ
‎ฉันพอรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา
‎อีก 20 นาทีเจอกัน
‎ฮัลโหล
‎สวัสดีค่ะ
‎ดัสตี้
‎ดัสตี้ ฉันเข้าไปนะ
‎อยู่นี่เอง
‎ฉัน…
‎สัญลักษณ์นี้มัน…
‎ใช่ ฉันก็เห็น
‎ฉันถึงโทรหาเธอไง
‎ฉันรู้ว่าใครฆ่าแนนซี่
‎เราต้องหยุดเขาให้ได้
‎มาสิ เธอต้องไม่เชื่อแน่
‎อะไรเหรอ
‎ดูเอาเองสิ
‎นี่ห้องแชทไอน์สไตน์นี่นา
‎เดี๋ยวนะ
‎แนนซ์แพนต์ส 81 นั่นแนนซี่ไม่ใช่เหรอ
‎แล้วใครคือเลดเซปแฟน
‎คุณพระช่วย
‎เขาเป็นฆาตกรเหรอ
‎ใช่
‎แล้วใครล่ะ ฆาตกรคนนั้นมันเป็นใคร
‎ตาของฉันเอง
‎ให้ตายสิ
‎เขาคุยกับนางหลายอาทิตย์เลย
‎เขาแอบอ้างว่าเป็นนักเรียนที่เวลต์ด้วย
‎แม่ฉันก็ด้วย
‎แม่ฉันก็เป็นฆาตกร
‎อะไรนะ
‎ฉันด้วย
‎ดัสตี้
‎ผมไม่ทำหรอก
‎ผมไม่…
‎ผมไม่ทำหรอก
‎ชีล่า
‎ดัสตี้
‎แม่ขอโทษจริงๆ
‎แม่รักลูกนะ
‎แม่
‎แนนซี่
‎ขอโทษจริงๆ นะ
‎ฉันตามหาเธอทั่วเลย
‎ฉันไม่รู้ว่ามันเริ่มต้นยังไง
‎ฉันรู้แค่ว่าไอ้สิ่งที่อยู่ในตัวแม่…
‎แม่ได้มาจากตา
‎พอตาแก่ตัวลงจนยกค้อนไม่ไหว
‎มันก็ไปอยู่ในตัวแม่
‎ตอนที่แม่เส้นเลือดในสมองแตกจนขยับตัวไม่ได้อีก
‎แม่ก็เริ่มส่งมันมาให้ฉัน
‎นายไม่มีทางเลือก
‎นายไม่รู้ตัวว่าทำอะไรอยู่
‎นั่นแหละประเด็น
‎ฉันรู้ตัว
‎ในที่สุด
‎ทั้งหนุ่มแน่น
‎ทั้งแข็งแรง
‎ไม่นะ
‎ฉันรู้ว่าเขายังอยู่ในนั้น
‎ฉันรู้ว่าดัสตี้ไม่มีทางทำร้ายฉัน
‎ฉันรู้ว่าเขาไม่มีวันทำ
‎ดัสตี้จากไปแล้ว แม่หนู
‎ฉันรู้ว่านายไม่ทำร้ายฉันหรอก
‎ขอร้องล่ะ
‎ฉันไม่อยากทำร้ายเธอ
‎แค่จะฆ่าเธอ
‎หวดเลย หวดแรงๆ
‎เขาไม่รู้สึกอะไร
‎ไม่รู้สึกว่าโดนค้อนทุบ ‎ไม่รู้สึกว่าตัวเขากระแทกพื้น
‎แต่ถ้าเขาเคยสงสัยว่าชีล่ารู้สึกยังไงกับเขา
‎ถ้าเขาเคยข้องใจเรื่องนั้น
‎มันก็ชัดเจนแล้วล่ะ
‎เห็นได้ชัดจากการที่เธอยั้งมือไว้
‎เห็นได้ชัดจากการที่เธอชะลอค้อนในวินาทีสุดท้าย
‎และไว้ชีวิตน่าสังเวชของเขา
‎เขาบอกความจริงทั้งหมด ‎กับตำรวจและอัยการเขต
‎และปรากฏว่าเขาไม่มีความผิด ‎เพราะอาการวิกลจริตเป็นเหตุ
‎นั่นเป็นคำอธิบายที่เขาไม่มีวันยอมรับได้
‎พบศพเป็นสิบๆ ในถ้ำแห่งนั้น
‎บางคนถูกฆ่าก่อนตาของเขาจะเกิดซะอีก
‎ไม่มีคำตอบง่ายๆ ในคดีนี้ ‎และไม่มีใครอยากเชื่อว่า
‎มีฆาตกรต่อเนื่องอมตะอยู่จริง
‎แต่นั่นไม่สำคัญหรอก
‎ที่สำคัญคือเธอปลอดภัยดีต่างหาก
‎เขาจะไม่มีวันไปทำร้ายผู้หญิงที่ไหนอีก
‎ขอผม…
‎ขอผมฟังเพลงหน่อยได้ไหมครับ
‎ดังขึ้นอีกนิดครับ
‎เป๊ะเลย
‎ก็นี่แหละ
‎มีเท่านี้
‎จบแล้ว ทุกคนตายตาหลับได้แล้ว
‎ไม่ยักรู้ว่าตอนจบจะเป็นแบบนั้น
‎ฉันไม่ชอบตอนจบแฮะ
‎ไม่ต้องเลย พอว์ลัค เธอยังทิ้งให้เราคาใจ ‎เรื่อง "แม่มด" อยู่เลยนะ
‎จัดเลย เล่าให้จบคืนนี้แหละ
‎ดูซิว่าจะจบสวยไหม
‎โอเค
‎ถ้าจำกันได้ อิมานีเป็นแม่มด
‎เธอหยั่งรู้ตอนกลางคืน
‎และเห็นภาพอนาคต
‎เด็กหนุ่มคนนึงกำลังจะตาย
‎แต่เธอยับยั้งมันไว้
‎ด้วยราคาแพงแสนสาหัส
‎และทำให้สก็อตตี้เพื่อนของเธอถูกยิงแทน
‎ช่วยด้วย
‎การที่เธอเปลี่ยนแปลงอนาคต
‎ได้ดึงจักรวาลไปในทิศทางสุดคาดเดา
‎มาตอนนี้ ถึงเวลาจักรวาลดีดกลับบ้าง
‎ขอร้องล่ะ
‎ช่วยด้วย
‎ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที
‎ช่วยทีค่ะ
‎"ถ้าเพียงแต่"
‎คงไม่มีสองคำไหนในภาษาอังกฤษที่ไร้ประโยชน์
‎และใช้ไม่ได้มากไปกว่าคำว่า ‎"ถ้าเพียงแต่" แล้ว
‎ถ้าเพียงแต่เธอทำแบบนี้หรือคิดแบบนั้น
‎หรือรู้ตัวเร็วกว่านี้
‎แต่ก็นั่นแหละ
‎คำตอบมันเหมือนเดิมเสมอ
‎จักรวาลไม่ได้หวั่นไหวไปกับคำว่า "ถ้าเพียงแต่"
‎เราจะพูดสักเท่าไรก็ได้
‎"ถ้าเพียงแต่มันไม่เป็นแบบนี้"
‎แต่ทุกครั้ง คำตอบที่ได้ก็คือ "เป็นไปแล้ว"
‎อิมานีพยายามเปลี่ยนอนาคต
‎แต่อนาคตก็ถูกกำหนดไว้เหมือนอดีต
‎เธอเปลี่ยนอดีตไม่ได้
‎เปลี่ยนอนาคตไม่ได้
‎เธอน่าจะยังอยู่ด้วยกันแท้ๆ
‎แต่บางที ไม่แน่นะ
‎เธออาจแก้ไขข้อผิดพลาดได้
‎แม่
‎เราอยู่ที่ไหนคะ
‎บ้านจ้ะ
‎หนูจำต้นไม้พวกนี้ไม่เห็นได้เลย
‎เพราะลูกไม่เคยเข้าป่าลึกขนาดนี้มาก่อนไง
‎จำทางที่เรามาไม่ได้เหรอ
‎ไม่นะ
‎หนูจำไม่ได้
‎บอกแม่ทีว่าจำอะไรได้บ้าง
‎หนูรู้สึกแปลกๆ ในหัว
‎ทำไมหัวหนูรู้สึกแปลกๆ ล่ะ
‎กลับไปทางที่ลูกมาดีกว่า
‎แต่ที่นี่ดีมากเลยนะ
‎รู้หรือยังว่าเราอยู่ที่ไหน
‎ค่ะ
‎ไม่เป็นไรนะ
‎มองลงไปสิ ไม่เป็นไรหรอก
‎หนูตายแล้วเหรอ
‎ลูกยังอยู่ แค่ถอยออกมาจากชีวิตหนึ่งก้าว
‎ส่วนแม่ก็ก้าวไปหามันเพื่อมาหาลูกที่นี่
‎ลูกรักษาเพื่อนด้วยตัวเองไม่ได้หรอกนะ
‎แม่ช่วยหนูนะ
‎ลูกไม่รู้ซะแล้วว่าตัวเองขออะไรอยู่
‎ไม่มีใครชุบชีวิตคนตายได้ อิมานี
‎- แต่เธอยังไม่ตายนี่ ‎- แม่ไม่ได้พูดถึงเธอ
‎หนูจะตายถ้าหนูรักษาเธอ
‎ลูกไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ อิมานี
‎ก็จริง ลูกทำพลาดไป
‎เราทุกคนพลาดกันได้
‎แต่ลูกมีชีวิตทั้งชีวิตรออยู่นะ
‎แม่มากล่อมให้หนูเปลี่ยนใจสินะ
‎แน่อยู่แล้ว แม่เป็นแม่ของลูกนี่
‎หนูตัดสินใจแล้ว
‎หนูไม่เปลี่ยนใจหรอก
‎ลูกไม่เปลี่ยนอยู่แล้วจ้ะ
‎ลูกเป็นลูกแม่นี่นา
‎ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอลูกนะ
‎แม่จะเข้าไปในป่านั่น
‎ไปเต้นรำกับหิ่งห้อยจ้ะ ลูกรัก
‎แม่จะคอยลูกอยู่นั่น
‎เพราะงั้นถ้าลูกจะขอ
‎ขอมาเลยตอนนี้
‎ช่วยหนูนะคะแม่
‎ช่วยหนูรักษาเธอนะ
‎ขอบคุณค่ะ
‎ลูกต้องกลับไปได้แล้ว อิมานี
‎ไม่งั้นลูกจะตายทั้งคู่
‎ทางเดียวที่จะกลับไปได้คือดำลงไป ‎มันทั้งหนาวและลึก
‎โดดลงไปจะดีที่สุด
‎ไปได้แล้ว
‎ไว้เจอกันเมื่อถึงเวลานะ
‎อิมานี
‎มานี่ได้ยังไงเนี่ย
‎ฉันทิ้งเธอไว้ข้างนอกคนเดียวไม่ได้น่ะสิ
‎ฉันพยายามจะกลับไปตั้ง…
‎หลายวัน เผลอๆ นานกว่านั้น ฉัน…
‎ตอนแรกของฉันก็เป็นแบบนั้น
‎แต่ตอนนี้…
‎มันค่อยๆ จางหายไป
‎ฉันว่าพอมันหายไปหมด ฉันคง…
‎ฉันคงล่องลอยไป
‎ทำไมเธอมาอยู่นี่ได้
‎เธอไม่ควรต้องมาตาย
‎ไม่เป็นไร
‎ไม่ใช่ความผิดของเธอสักหน่อย
‎ยิ่งฉันจับมันไว้แน่นเท่าไร
‎ฉันก็ยิ่งรู้ว่าไม่เป็นไรถ้าเราจะปล่อยวาง
‎ฉันมีเหตุผลที่มาที่นี่
‎และฉันขอให้เธอ…
‎ยอมให้ฉันทำเถอะ นะ
‎รับไปสิ
‎แล้วเธอจะเป็นยังไงล่ะ
‎ฉันก็จะได้เต้นรำกับหิ่งห้อยไง
‎ฉันจะจำเรื่องนี้ได้ไหม
‎ไม่รู้สิ
‎แต่…
‎ถ้าเธอพอจะทำได้ ได้โปรด…
‎จำฉันไว้ด้วยนะ
‎ขอโทษนะ ฉันทำไม่ได้
‎ขอโทษนะ
‎ฉันขอโทษ ฉันทำไม่ได้
‎ฉันเล่าต่อไม่ได้จริงๆ
‎สก็อตตี้ลืมตาขึ้นมา
‎ตอนแรกเธอมองเห็นไม่ชัด ‎เพราะไม่ได้ลืมตามาหลายวันแล้ว
‎แต่เมื่อเธอกลับมามองเห็นชัด…
‎เธอก็เห็นอิมานี
‎เธอดูเหมือนหลับอยู่
‎เว้นแต่ว่ามีรอยยิ้มน้อยๆ อยู่บนหน้า
‎สก็อตตี้ลืมทุกอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้นไปแล้ว
‎มันเลือนหายไปเหมือนลมหายใจบนกระจก
‎ถึงจะพยายามเก็บความทรงจำนั้นไว้
‎มันก็ไหลผ่านมือไปเหมือนสายน้ำ
‎สก็อตตี้ยืนกรานว่าจะไปส่งอิมานีถึงห้องดับจิต
‎พยาบาลปฏิเสธในตอนแรก
‎แต่ก็ได้ไม่นานหรอก เพราะเชื่อฉันเถอะ
‎ตอนฉันบอกว่ายัยนี่เป็นนังตัวแสบหัวดื้อตัวจริง
‎อย่างที่นางอยากเป็น
‎งานศพจัดอย่างยิ่งใหญ่
‎คนมากันเต็มหอประชุม
‎แต่เพื่อนๆ เธอรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้องเลย
‎เพื่อนแท้ของเธอ
‎พวกเขาตัดสินใจจัดใหม่ให้ดีกว่า
‎- อิมานีกับเบ็น ‎- ทำหัวใจล้อมรอบด้วย
‎พวกนางรู้จักกันแค่ห้าวินาทีเองมั้ง
‎แล้วไง เวลาเป็นสิ่งลวงตา ‎ความรู้สึกสองคนนั้นน่ะของจริง
‎ทำหัวใจล้อมรอบเร็ว
‎จริงสิ อีกไม่กี่วันต่อมา
‎ก็คงมีอิมานีจิ๋วหรือหนูน้อยเบ็นวิ่งเล่นไปทั่วล่ะมั้ง
‎ไม่โรแมนติกสักนิดเลย เชอรี
‎ให้ฉันเล่าต่อ เดี๋ยวทำให้ดูว่าต้องจบยังไง
‎พวกเขาสร้างอนุสรณ์แสนสวยขึ้นมา
‎แล้ววางของที่มีคุณค่าทางใจไว้ด้วย
‎ลุคกับเบ็คกี้ก็มาด้วยนะ
‎เพื่อน เบ็คกี้ตายแล้วไหม
‎ชักไปกันใหญ่แล้วเนี่ย
‎ตอนนี้ทั้งคู่รักกันไง ‎เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับพวกเขาอยู่แล้วด้วย
‎มันเป็นเรื่องของการให้เกียรติเพื่อน ‎ให้เกียรติคนที่จากไปก่อน
‎ซึ่งพวกเขาก็ทำแล้ว
‎ของเล็กน้อยหนึ่งชิ้น ความทรงจำหนึ่งเรื่อง
‎หนึ่งท่าทาง หนึ่งเสียงหัวเราะ
‎หนึ่งหยดน้ำตา ต่อๆ กันมา
‎ยังไม่จบแค่นั้น
‎สก็อตตี้ทำเพื่อเพื่อนอีกอย่างนึง
‎เธอรู้ว่าเพื่อนอยากอยู่ที่ไหนที่สุด
‎สก็อตตี้ได้ความคิดนี้มาจากในฝัน
‎ถึงตอนที่ฝันจะรู้สึกว่ามันเหมือนจริงมาก
‎"ทุกความฝันอาจเป็นเรื่องจริง" เธอคิด
‎"หรือไม่มันก็เป็นเพียงหน้าต่าง"
‎ทุกคน
‎เห็นนั่นไหม
‎มันเป็นหน้าต่างสู่อีกโลกหนึ่ง
‎อีกมิติหนึ่ง
‎พื้นที่ระหว่างเปลี่ยนผ่าน
‎ดินแดนอันแสนไกล
‎บางคนอาจเรียกว่าชีวิตหลังความตาย
‎ขอบคุณนะ
‎ขอบคุณ
‎ไม่ว่าจะเป็นยังไง ไม่ว่าเมื่อไหร่
‎หรือที่ไหนก็ตาม
‎อิมานีไม่ได้รู้สึกว่าตาย
‎ที่จริงเธอรู้สึกดีเชียวล่ะ
‎และเธอก็ไม่ได้อยู่คนเดียว
‎แม่เธออยู่ที่นั่นด้วย
‎เบ็นก็เช่นกัน
‎เพราะบางครั้ง ‎ชีวิตเราไม่มีโอกาสได้เจอความรัก
‎แต่ก็ไม่ได้แปลว่าหมดทางไปต่อนี่
‎มีคนอีกมากหน้าหลายตาที่อิมานีไม่รู้จัก
‎แต่ไม่รู้ทำไม หัวใจเธอถึงรู้จักพวกเขาทุกคน
‎หนทางยังทอดยาวต่อไป
‎และอิมานีก็ก้าวต่อไป
‎เพราะนั่นคือสิ่งที่คนเราทำ ต้องก้าวต่อไป
‎เพื่อนๆ เธอไม่มีทางรู้ได้เลย
‎ว่าสิ่งที่เห็นเป็นแค่จินตนาการหรือเปล่า
‎แต่ถ้าเป็นความฝัน มันก็คือฝันที่พวกเขามีร่วมกัน
‎และไม่มีอะไรจริงแท้ไปกว่านั้นแล้ว
‎ฉันมีอะไรจะบอกทุกคนแหละ
‎เมื่อคืน ฉัน…
‎ฉันทำสิ่งที่ผิด…
‎มากเลยล่ะ
‎แต่เดี๋ยวไว้เล่าทีหลัง
‎วันนี้มีแขกมาหาฉันด้วย
‎เพื่อนของอันยา เร็ทท์น่ะ ทุกคนจำเร็ทท์ได้ไหม
‎เขาเข้ามาในห้องและ…
‎ฉันคิดว่าเขาน่าจะเอาของกลับไปบ้าง
‎คือว่าอันยามีตุ๊กตานักบัลเลต์อยู่ตัวนึง
‎ขามันข้างนึงหักไป
‎แต่พอฉันเจออีกที มันก็ซ่อมแล้ว
‎ถูกประกอบกลับเข้าด้วยกัน
‎นี่
‎ฉันว่าจะใช้ทางอ้อมกลับขึ้นไป
‎ไปด้วยกันไหม
‎เอาสิ ฉันไปด้วย
‎- ฉันชอบเรื่องเล่าเธอนะ ‎- ฉันก็ชอบเรื่องนาย
‎แค่จบไม่ถูกใจสินะ
‎แค่ตรงนั้นแหละ…
‎ไม่รู้สิ
‎ฉันรู้สึกว่านายใจร้ายกับดัสตี้ไปหน่อย
‎ที่คิดจะให้เขาอยู่คนเดียวไปตลอดชีวิต
‎เขาจะได้ไม่ทำร้ายคนที่เขารักไง
‎เพราะเขาทำร้ายคนที่เขารักตลอดเลย
‎ฉันไม่รู้นะว่าเป็นไปได้ไหม
‎ที่เราจะไม่ทำร้ายคนที่เรารักเลย
‎แต่ไม่ได้แปลว่าเราต้องอยู่คนเดียวนี่
‎ฉันเลิกกับแคทเธอรีนแล้ว
‎- เสียใจด้วยนะ ‎- ไม่หรอก มันดีแล้วล่ะ
‎มันไม่ยุติธรรมกับเราทั้งคู่
‎อีกอย่าง ยังมี…
‎ยังมีคนอื่นด้วย…
‎ฉันโกหกต่อไปไม่ได้แล้ว
‎ถึงฉันจะทำ…
‎ให้เราทุกคนเสี่ยงอันตรายเนี่ยนะ
‎เธอทำลงไปเพราะมีความหวังไง
‎เพราะนั่นคือตัวเธอ
‎เธอคือความหวัง ‎และเป็นอย่างนั้นตลอดตั้งแต่มาอยู่ที่นี่
‎สัญญาณของอันยาจะหมายถึงอะไรได้อีก
‎ตุ๊กตาตัวนั้นจะเป็นอะไรได้อีก
‎ถ้าไม่ใช่ความหวัง
‎ถูกของเธอแล้ว
‎- เธอพูดถูกมาตลอด ‎- แต่เควิน ฉัน…
‎คือฉันไม่…
‎ฉันไม่รู้ว่าเราจะ…
‎ฉันกำลังจะตายนะ
‎ฉันด้วย
‎แต่ฉันว่าการตายเป็นเหตุผลห่วยๆ ‎ที่ทำให้เราไม่ยอมใช้ชีวิตมากกว่า
‎(นักอุตสาหกรรมสแตนลีย์ ออสการ์ ฟรีแลน ‎เผยโฉมบ้านใหม่หลังใหญ่โต)
‎คำบรรยายโดย: ฐิตาภา สิทธิวงศ์