SERIAL NETFLIX
- Słucham? - Pani Ballard.
Pani Regina Ballard?
A kto pyta?
To pani, prawda?
Jesteś Akeso?
Jak mnie znalazłaś?
Nie było łatwo.
Ale w dzienniku twojej córki były wskazówki.
Udało mi się przekonać kogoś z…
z placówki, że byłam tam pielęgniarką.
Podali mi kilka adresów.
Ten był trzeci.
Mogę?
To twoja córka, prawda?
Tak.
Gdzie jest Atena?
- Próbowałam ją znaleźć… - Nie rozmawiamy.
To dla mnie zaszczyt móc cię poznać.
Nie wiem, czy wiesz, ale w twoim starym domu jest hospicjum.
Jestem tam pacjentką i to znalazłam.
Znalazłam też ukrytą piwnicę.
Twoją piwnicę.
Ten dom jest wyjątkowy.
Tak.
NA PODSTAWIE DZIEŁ CHRISTOPHERA PIKE’A
Byłam tak blisko.
Miałam czyste serce. Moja ofiara była…
właściwa.
I wszystko zniszczyła moja własna córka.
To, co ci zrobili, było okropne.
Wiem, jak wygląda życie w takich instytucjach.
Przez co musiałaś tam przejść.
Jestem zaskoczona twoją wizytą.
Jestem pariaską.
Nie słyszałaś? Wariatką.
Kiedy w końcu mnie wypuścili, powiedzieli, że jestem zdrowa.
A ty jak myślisz?
Myślisz, że jestem zdrowa?
Myślę, że opacznie pojmują idee zdrowia i choroby.
I myślę, że wiesz o tym…
lepiej niż ktokolwiek.
Jestem chora.
Bardzo chora.
Chcę żyć.
Chyba wiesz, jak mogę to zrobić.
Wiesz…
Edukacja pitagorejska obejmuje dwie formy nauczania,
egzoteryczną i ezoteryczną, obie równie ważne.
Zawsze chciałam, żeby córka była moją uczennicą,
ale dla niej było za późno, miała wyprany mózg.
Za to ty
wyglądasz na niezepsutą.
Tak.
W twoich oczach wciąż widzę błysk.
Mądrala.
Dobrze.
Mogę cię tego nauczyć, Julio,
bo tak, możesz zostać uleczona.
Starzy bogowie i boginie wciąż tu są.
I pomogą nam, jeśli damy im to, czego chcą.
Zależy, na co jesteś gotowa.
Mogę ci przekazać wiedzę.
Ile masz czasu?
A ile mi dasz?
Zostań na tydzień.
Co najmniej. Może dłużej.
Musimy porozmawiać o twoim powrocie.
Ubierzemy cię w koszulę nocną.
Pójdziesz przez las i wybrudzisz ją błotem.
Gdy zapytają, gdzie byłaś, nie możesz im o mnie powiedzieć.
- Rozumiesz? - Tak.
Wymyślimy piękną historię.
Wszyscy lubią piękne historie.
A potem, kto wie, mądralo?
Może będziesz robić wielkie rzeczy.
To jak będzie, pani doktor?
Co?
Czekaj.
Stój!
Ilonka, pomóż mi.
Zostaw ją.
Potrafisz resuscytować?
- Tak. - Dobrze.
Znajomy ze szpitala. Ich stan jest stabilny. Całej trójki.
Miały płukanie żołądka. Czeka je trudny tydzień,
ale przeżyją.
Po części dzięki tobie.
Ale oczywiście
nie byłoby ich tam, gdyby nie ty.
Muszę wziąć to pod uwagę.
W piwnicy są schody.
Dobrze ukryte.
Kiedy zeszłam,
nie byłam zaskoczona, że była tam Julia.
Zdziwiłam się, widząc ciebie.
- Pozwoliłaś jej uciec? - Oczywiście, że tak.
Na podłodze umierali ludzie, a ja jestem lekarzem.
W ciągu ostatnich lat Julię aresztowano trzy razy.
Wtargnięcie, włamanie, nękanie.
Szkoda, że mnie nie szanujesz i zrobiłaś to za moimi plecami.
Że miałaś ją za przyjaciółkę.
A mnie za…
Za kogokolwiek mnie masz.
Jestem tu z jej powodu.
Pokonała to. Wyzdrowiała.
Cokolwiek pani o niej myśli, cokolwiek zrobiła od tamtej pory,
nie można temu zaprzeczyć.
Coś tu jest.
Nic tu nie ma.
Ona nie różni się od Sandry.
Prawdę mówiąc, Julia i inni ludzie, których spotykałam przez lata,
nie mogą zaakceptować, że mieli po prostu szczęście.
Ale na każdego przychodzi czas.
- Co to znaczy? - To chyba oczywiste.
Eskalacja, włamania.
Próbowała cię wczoraj otruć.
Nie, żeby cię uratować.
Żeby uratować siebie.
Znów jest chora.
Magia, którą myśli, że odkryła w 1968,
przestała działać.
Więc znów zwróciła się w stronę Paragonu.
Mówiła pani, że nie wie o Paragonie.
Tak, bo nie musimy więcej o tym rozmawiać
ani pozwolić, by te chore pomysły zawładnęły umysłami ludzi takich jak ty,
których łatwo wpędzić w desperację.
Ale ja taka nie jestem.
- Nie jestem… głupia. - Nie jesteś.
Te teorie są jak…
Są jak rak.
Gdy wejdą ci do głowy…
to bez znaczenia, ile masz lat,
czy jesteś mądra, czy nie.
Wszyscy jesteśmy zagrożeni.
Proszę…
Proszę nie mówić innym, co zrobiłam.
Dlaczego?
Chyba powinni wiedzieć?
Myślę, że ty chciałabyś wiedzieć.
Myślę…
Myślę, że chyba wrócę do domu.
Tata będzie tu dziś na Dniu Rodzinnym.
Chyba z nim wrócę.
To już twoja decyzja.
Ja tylko…
Przepraszam.
Co robisz?
Nic.
Nic takiego.
Zdolności motoryczne.
Jak idzie?
Złapałem go
siedem na dziesięć razy,
ale czasem się nie udaje.
Chodź tu.
Moje lewe oko…
Ostatnio gorzej nim widzę.
Rozumiem.
- To nic. - Boże. Przecież o tym wiedziałem.
Tak.
Po prostu po tym, jak siada wzrok,
nie zostaje dużo czasu.
Wiem.
Pojawia się martwe pole.
Tak. A potem…
robi się większe.
Wielkie i…
Ale…
widzę cień.
Naprawdę go widzę.
Kątem oka.
To trochę przypomina…
To, o czym mówiła Tristen.
I Anya.
Tak.
Widzę, jak przysuwa się…
bliżej.
Czasem wygląda jak człowiek. A czasem jak…
jakiś kształt, ale…
jest tutaj.
Widzę go.
Kurwa.
Tak.
Chodź tu.
Gdybyś czegoś potrzebowała, czegokolwiek. Dzwoń.
- Możesz na mnie liczyć. - Dobrze.
Odzywaj się czasem.
Kocham cię, dziwaczko.
Cholernie się cieszę.
Jak będziesz opowiadać o pobycie tutaj,
masz wymyślić najlepszą,
najbardziej odjechaną i szaloną historię.
Kochamy cię.
Hej.
Pokaż mi się. Ostatni raz.
Jeszcze się zobaczymy.
Przepraszam.
Nie masz za co.
Skup się na leczeniu.
To możesz dla mnie zrobić.
Cokolwiek masz, skop temu tyłek.
Nie wiem, jak to zrobić.
Nie chcę jechać.
Możemy pogadać?
Co z nią?
Puk, puk.
Ciekawe, co tym razem przysłali.
Przynieść ci coś?
Może jakieś przekąski? Mały zestaw ratunkowy?
Nie, dzięki.
Dobra.
Wiesz co?
Chyba…
- tym razem chcę dołączyć. - Tak?
Tak. Moja rodzina już tu jest.
Prawnik mówił, że to może potrwać jeszcze kilka tygodni,
ale to kwestia papierów.
Jeszcze nic nie wiedzą.
Dzwoniliśmy do nich rano, ale jeszcze śpią.
U nich jest po północy.
Jesteście pewni?
Na sto procent?
Poznasz moich rodziców.
- Moi rodzice przyjadą. - Tak.
Moi rodzice przyjadą.
Miałaś rację, jest uroczy, gdy się uśmiecha.
Mamo!
Naprawdę?
Naprawdę chcesz mnie uczyć?
Jeśli chcesz się nauczyć.
Nigdy nie wyglądałeś na wiolonczelistę, ale byłabym mile zaskoczona.
Jasna cholera.
Czy to nie twoja mama?
Zobacz, czego dokonałeś.
Hej.
- Przyjechaliście? - Oczywiście, że tak.
Cześć.
Piękny dom.
To prawda.
Więc to…
To moja przyjaciółka, Cheri.
Wspaniale państwa poznać.
- Miło mi. - Wzajemnie.
Nie jestem tylko jego przyjaciółką. Jestem jego narzeczoną.
Jesteśmy zaręczeni.
Stara, za wcześnie.
Wybacz, że przeszkadzam…
Pani doktor powiedziała, że możesz…
Tak.
Przepraszam, że przeszkadzam. To jest Rhett.
Był bliskim przyjacielem Anyi.
Oczywiście.
Przyszedł po jej rzeczy,
więc powiedzieliśmy mu, że musi pogadać z tobą.
- Tak. Wejdź. - Tak.
- W porządku. - Dzięki.
Ona…
opowiadała nam o tobie.
Czyli…
To…
To tutaj.
To było jej łóżko.
Dzwoniłam do ciebie przed jej pogrzebem.
Zostawiła twój numer, ale był wyłączony.
Chyba nie dałem jej nowego numeru, kiedy się przeprowadzaliśmy.
Skąd… Co tu robisz?
Nekrolog.
- Ja go napisałam. - Naprawdę?
Przeczytałem i pomyślałem:
ten, kto to napisał…
naprawdę ją znał.
Dużo o tobie mówiła.
O rany…
Przykro mi.
Tylko dobrze.
Mówiła…
Mówiła, że się pokłóciliście.
- Wzięła winę na siebie. - Oczywiście.
Ale to nie było takie proste.
Mogłem się postarać.
Cholera. Wszyscy mogliśmy.
Czasem była upartą suką, bez wątpienia.
Ale…
kochała cię.
Słuchaj…
zostawiła mi parę rzeczy i…
wiem, że chciałaby, by kilka z nich trafiło do ciebie.
Nie ma tego wiele.
Część oddała, ale reszta…
Nie wiedziałam, co z nimi zrobić, ale te powinieneś wziąć.
Naprawiła ją.
Figurkę.
Dobra robota.
Nawet nie widać, że była…
Mogę zobaczyć?
Połamała się dawno temu.
Bardzo dawno i…
wygląda na to, że…
kupiła nową.
Nie wygląda na naprawioną.
To nowa figurka.
Wszystko w porządku?
Tak.
Tak, w porządku.
Naprawiła ją.
Tu jesteś.
Przepraszam. Musiałam załatwić parę spraw.
Doktor Stanton mówiła, że powinniśmy porozmawiać, ale nie mówiła o czym.
Wszystko w porządku?
Powiesz mi, o co chodzi?
To umowa przedpogrzebowa.
Miałam ją wypełnić dawno temu…
ale tego nie zrobiłam.
Chcę, żebyś wypełnił ją ze mną.
To w zasadzie lista rzeczy, które chciałam…
Wiem.
Wiem, czym jest taka umowa.
Nie wiem, czy powinniśmy.
Już czas, tato.
Znalazłam tę książkę w bibliotece.
Merrit Malloy, Moja piosenka dla tego, kto nigdy dla mnie nie śpiewał.
Jest w niej wiersz zatytułowany Epitafium, który…
Przeczytaj go, gdy przyjdzie czas.
Nie, skarbie.
„Gdy umrę, oddaj to, co ze mnie zostało.
Dzieciom i starcom, którzy czekają na śmierć.
A jeśli musisz płakać,
płacz za bratem, który idzie obok ciebie.
A gdy będziesz mnie potrzebował, obejmij kogokolwiek
i daj mu to, co chcesz dać mnie.
Chcę ci coś zostawić.
Coś lepszego niż słowa czy dźwięki.
Szukaj mnie w ludziach, których znałam lub kochałam.
Jeśli nie możesz mnie puścić,
pozwól mi żyć w twoich oczach, a nie w umyśle.
Możesz mnie kochać, pozwalając na dotyk rąk,
pozwalając na dotyk ciał,
pozwalając odejść dzieciom, które muszą być wolne.
Miłość nie umiera. Umierają ludzie.
Więc gdy ze mnie zostanie tylko miłość…
Daj mnie innym”.
Tato.
Cześć.
- Gdzie byłeś? - Cześć.
Przepraszam. Musiałem się przewietrzyć.
Naprawdę tu pięknie.
Tak.
Posłuchaj.
Musimy porozmawiać.
Dobrze.
Jak już to powiedziałem, to nie wiem, jak to zrobić
ani co z tego wyjdzie.
Czyli…
Tak.
- Co zrobiłam… - Nic.
Nic. Musisz to wiedzieć.
Ilonka nie powinna była tego mówić.
Ale to nie znaczy, że nie miała racji.
Nic nie zrobiłaś.
Musiało do tego dojść.
Ale gdy nadeszła ta chwila, ja…
ja…
nie wiem, jak to zrobić.
Jest tylko jeden sposób.
Słowo po słowie.
Która godzina?
12.24.
Mamy czekać dalej?
Nie. Chyba nie przyjdzie.
Dziś będziemy sami.
Nie lubię pustych krzeseł przy stole.
Odstawić je, odsunąć na bok czy coś?
Niech zostaną.
Żeby zawsze było dla nich miejsce.
Będzie więcej wolnych krzeseł.
I nowe twarze. Zawsze są.
Za tych przed nami i tych po nas. Za nas teraz
i za tych po drugiej stronie.
- Za tych przed nami… - …i tych po nas.
- Za nas teraz… - …i tych po drugiej stronie.
- Widocznych i niewidocznych… - …obecnych, ale nieobecnych.
Wiecie co?
Chyba dziś dokończę moją historię.
- Wreszcie. - W końcu.
- Dziękuję. - To chyba…
koniec tej historii.
Dusty wiedział, że tak będzie.
Głosy w głowie wskazały mu kolejną ofiarę.
To była Sheila.
W głębi serca zawsze wiedział,
że w końcu zrani tę, na której najbardziej mu zależy.
Bo rani ich wszystkich.
W końcu.
Sheila.
Shei…
Przepraszam za spóźnienie.
Miałam ciężki dzień.
W porządku. Weź sobie krzesło.
Kevin kończy historię.
Jesteś w samą porę.
- Naprawdę? - Tak.
Udało wam się. Przeżyliście
na tyle długo, by usłyszeć jej ekscytujące zakończenie.
Przepraszam, że przeszkodziłam.
Dusty wiedział, co ma zrobić.
Halo?
Hej.
Musisz przyjechać.
To ważne.
Co się dzieje?
Chodzi o Nancy.
Chyba wiem, co się z nią stało.
Będę za 20 minut.
Halo?
Dusty?
Dusty, wchodzę.
Jesteś.
Ja…
Ten symbol…
Też go widziałem.
Dlatego cię wezwałem.
Wiem, kto zabił Nancy.
Musimy go powstrzymać.
Chodź. Nie uwierzysz.
O co chodzi?
Sama zobacz.
To czat z Einsteina.
Chwila.
NANCEPANTS81. To Nancy.
Kto to jest LEDZEPPEFAN?
O Boże.
To on jest zabójcą?
Tak.
Więc kto to zrobił? Kto ją zabił?
Mój dziadek.
Boże.
Rozmawiał z nią od tygodni.
Udaje ucznia naszej szkoły.
I moja matka.
Ona też jest morderczynią.
Co?
I ja.
Dusty?
Nie zrobię tego!
Nie…
Nie zrobię tego.
Sheila.
Dusty.
Przepraszam.
Kocham cię.
Mamo?
Nancy.
Tak mi przykro.
Próbowałam cię znaleźć.
Nie wiem, jak to się zaczęło.
Wiem tylko, że to, co w niej było…
przeszło na nią z mojego dziadka.
Gdy z wiekiem osłabł, i nie mógł unieść młotka,
przekazał to jej.
Gdy dostała udaru i przestała się ruszać,
zaczęła przelewać to na mnie.
Nie miałeś wyboru.
Nie wiedziałeś, co robisz.
W tym rzecz.
Wiedziałem.
W końcu.
Taki młody.
Taki silny.
Nie.
Wiem, że on nadal tam jest.
Dusty by mnie nie skrzywdził.
Nie skrzywdziłby mnie.
Dusty odszedł, dziecko.
Wiem, że mnie nie skrzywdzisz.
Proszę.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Tylko zabić.
Zamachnij się! Mocno!
Nie poczuł tego.
Nie poczuł uderzenia młotka. Nie poczuł uderzenia o podłogę.
Ale jeśli zastanawiał się, co Sheila do niego czuje,
jeśli miał jakieś wątpliwości,
teraz zostały rozwiane.
Rozwiane przez sposób, w jaki złagodziła cios.
Przez sposób, w jaki w ostatniej chwili zwolniła,
oszczędzając jego żałosne życie.
Powiedział całą prawdę policji i prokuratorowi okręgowemu.
Uznano, że nie odpowiada za swe czyny z powodu niepoczytalności.
Nie potrafił się z tym zgodzić.
W jaskini znaleziono dziesiątki ciał.
Niektórzy zginęli, zanim jego dziadek się urodził.
Nie było łatwych odpowiedzi i nikt nie chciał wierzyć.
w wiecznego seryjnego mordercę.
Ale to nie miało znaczenia.
Najważniejsze, że była bezpieczna.
Nie zamierzał już nigdy skrzywdzić żadnej dziewczyny.
Mogę…
Mogę prosić o muzykę?
Głośniej, proszę.
Idealnie.
Proszę bardzo.
To tyle.
To koniec. Możecie już umrzeć.
Nie jestem pewna tego zakończenia.
Nie podoba mi się.
Odezwała się. Sama zostawiłaś nas z niedokończoną „Wiedźmą”.
Dawaj. Zakończmy to dziś.
Zobaczmy twoje lądowanie.
Dobrze.
Jak pamiętacie, Imani była wiedźmą.
I wróżyła w nocy.
Miała wizję przyszłości.
Widziała śmierć chłopca.
Ale jej zapobiegła.
Za straszliwą cenę.
Przez nią jej przyjaciółka Scottie została postrzelona.
Pomocy!
Zmieniając przyszłość,
kompletnie zaburzyła wszechświat.
A teraz wszechświat zaczynał wracać do pierwotnego stanu.
Proszę.
Pomocy!
Pomocy! Ktokolwiek!
Proszę.
Gdyby tylko.
Prawdopodobnie nie ma w angielskim dwóch bardziej bezużytecznych
i bezradnych słów niż „gdyby tylko”.
Gdyby tylko zrobiła to, pomyślała o tamtym
albo zrozumiała wcześniej.
W tym rzecz.
Odpowiedź jest zawsze ta sama.
To nie „gdyby tylko” porusza wszechświatem.
Możemy powtarzać to bez końca.
Gdyby tylko było inaczej.
Ale odpowiedź zawsze brzmi… „ale jest tak”.
Imani próbowała zmienić przyszłość,
ale ona jest ugruntowana tak samo jak przeszłość.
Nie mogła zmienić przeszłości.
Nie mogła zmienić przyszłości.
Powinnaś wciąż tu być.
Ale może, tylko może…
mogła naprawić swój błąd.
Mamo?
Gdzie jesteśmy?
W domu.
Nie poznaję tych drzew.
Bo nigdy nie byłaś tak głęboko w lesie.
Nie pamiętasz, skąd przyszłyśmy?
Nie.
Nie pamiętam.
Powiedz, co pamiętasz.
Dziwnie się czuję.
Dlaczego tak się czuję?
Wróćmy tam, skąd przyszłaś.
Ładnie tu.
Wiesz, gdzie jesteśmy?
Tak.
Już dobrze.
Spójrz w dół. To bezpieczne.
Czy ja nie żyję?
Wciąż żyjesz, ale na chwilę wyszłaś ze świata żywych.
A ja ze świata umarłych, by się z tobą spotkać.
Sama jej nie uleczysz.
Pomóż mi.
Prosisz, ale nie wiesz o co.
Zmarłych się nie wskrzesza, Imani.
- Ona nie umarła. - Nie mówię o niej.
Umrę, jeśli ją wyleczę.
Nie musisz tego robić, Imani.
Nawaliłaś.
Jak my wszyscy.
Ale masz przed sobą całe życie.
Chcesz mnie od tego odwieść.
Oczywiście, że tak. Jestem twoją matką.
Podjęłam decyzję.
Nie zmienię jej.
Oczywiście, że nie.
Jesteś moją córką.
Tak dobrze cię widzieć.
Będę w tym lesie.
Będę tańczyć ze świetlikami, kochanie.
I czekać na ciebie.
Więc jeśli zamierzasz poprosić…
Zrób to teraz.
Pomóż mi, mamo.
Pomóż mi ją uleczyć.
Dziękuję.
Musisz wrócić, Imani,
albo umrzecie obie.
Jedyną drogą powrotną jest jezioro. Woda jest zimna i głęboka.
Najlepiej skoczyć.
A teraz idź.
I do zobaczenia.
Imani?
Jak się tu dostałaś?
Nie mogłam cię tu zostawić samej.
Próbowałam wrócić od…
wielu dni, może dłużej.
Mój tak wyglądał na początku.
Ale teraz…
gaśnie.
Myślę, że gdy się wypali…
odpłynę.
Co tu robisz?
Nie powinnaś umierać.
W porządku.
To nie twoja wina.
Im bardziej się tego trzymam,
tym bardziej rozumiem, że mogę odpuścić.
Nie bez powodu tu jestem
i musisz…
mi na to pozwolić.
Weź to.
Co z tobą będzie?
Będę tańczyć ze świetlikami.
Będę to pamiętać?
Nie wiem.
Ale…
jeśli możesz spróbować, proszę…
pamiętaj o mnie.
Przepraszam, nie mogę.
Przepraszam.
Wybaczcie… nie mogę.
Nie mogę.
Scottie otworzyła oczy.
Na początku nie widziała wyraźnie. Od wielu dni nie używała oczu.
Ale gdy wrócił jej wzrok…
zobaczyła Imani.
Wyglądała, jakby spała,
z wyjątkiem ledwo dostrzegalnego uśmiechu.
Scottie zapominała już o wszystkim, co się przed chwilą stało.
Wspomnienie znikało jak oddech na lustrze.
Próbowała je zachować,
ale przemknęło jej przez palce jak woda.
Scottie chciała towarzyszyć ciału Imani aż do kostnicy.
Pielęgniarki na początku odmówiły,
ale nie na długo, bo wierzcie mi,
potrafiła być naprawdę upartą suką,
gdy tego chciała.
Pogrzeb był ogromny.
Sala była wypełniona po brzegi,
ale jej przyjaciele czuli, że nie tak powinien on wyglądać.
Jej prawdziwi przyjaciele.
Postanowili wyprawić jej lepszy pogrzeb.
- Imani i Ben. - Zrób wokół serce.
Znali się jakieś pięć sekund.
I co? Czas to iluzja. A ta dwójka się kochała.
Zrób wokół serce.
Tak. Jeszcze kilka dni
i mielibyśmy tu mini-Imani albo małego Bena.
Zero w tobie romantyzmu, Cheri.
Pozwól mi dokończyć. Pokażę ci, jak to się robi.
Zbudowali piękny pomnik.
I zostawili tam rzeczy bliskie ich sercom.
Byli tam też Luke i Becky.
Stary. Becky nie żyje.
Był o tym cały wątek.
Teraz się kochają i tu nie chodzi o nich.
Chodzi o uhonorowanie przyjaciół. Tych, którzy odeszli przed nimi.
I to też zrobili.
Jeden bibelot, jedno wspomnienie,
jeden gest, jeden śmiech,
i jedna łza.
To nie wszystko.
Scottie zrobiła dla przyjaciółki coś jeszcze.
Wiedziała, gdzie najbardziej chciałaby być.
Scottie przyśnił się ten pomysł.
Choć w tamtej chwili ten sen wydawał się taki prawdziwy.
Pomyślała: „Może sny są prawdziwe.
Może to tylko okna”.
Ludzie.
Widzicie to?
To było okno do innego świata.
Do alternatywnego wymiaru.
Przestrzeni granicznej.
Wielkiej niewiadomej.
Niektórzy nazywają to życiem po życiu.
Dziękuję.
Cokolwiek, kiedykolwiek
i gdziekolwiek to było…
Imani nie czuła się martwa.
Czuła się całkiem nieźle.
Nie była sama.
Była tam jej mama.
I Ben.
Bo czasami w życiu nie dostajemy szansy na miłość.
Ale to nie znaczy, że to koniec.
Było tam wiele twarzy, których Imani nie znała.
Ale jej serce znało je wszystkie.
Ścieżka biegła dalej.
A Imani nadal nią szła.
Bo to robią ludzie. Żyją dalej.
Jej przyjaciele nie mieli pewności,
czy to, co widzieli, nie było wytworem ich wyobraźni.
Ale jeśli to był sen, to był sen, który dzielili.
A nic nie jest bardziej prawdziwe.
Muszę wam coś powiedzieć.
Zeszłej nocy…
Zrobiłam coś…
bardzo złego.
Ale dojdę do tego.
Miałam dziś gościa.
Kumpla Anyi, Rhetta. Pamiętacie go?
Przyszedł do mnie i…
pomyślałam, że dam mu kilka jej rzeczy.
Miała figurkę baletnicy
z brakującą nogą.
Gdy ją znalazłam, była naprawiona.
Była cała.
Hej.
Chyba pójdę dłuższą drogą.
Przyłączysz się?
Tak.
- Podobała mi się twoja historia. - A mnie twoja.
Poza zakończeniem.
Tak.
Nie wiem.
Byłeś zbyt surowy dla Dusty’ego.
Myśl, że do końca życia będzie sam…
Żeby nie krzywdzić tych, na których mu zależy.
Bo zawsze krzywdzi ludzi, na których mu zależy.
Nie wiem, czy da się
nie krzywdzić ludzi, na których ci zależy.
To nie znaczy, że musisz być sam.
Zerwałem z Catherine.
- Przykro mi. - Nie, tak należało.
To nie było w porządku wobec żadnego z nas.
Poza tym jest…
Jest ktoś inny i nie mogę dłużej się okłamywać.
Mimo że wszystkich nas naraziłam?
Zrobiłaś to wszystko z nadziei.
Taka właśnie jesteś.
Jesteś dla nas nadzieją, odkąd tu trafiłaś.
Co innego mógłby oznaczać znak Anyi?
Co mogłaby oznaczać ta figurka?
Jeśli nie nadzieję?
Miałaś rację.
- Od początku miałaś rację. - Ale Kevin, ja…
Ja nie…
Nie wiem, jak moglibyśmy…
Ja umrę.
Ja też.
Ale śmierć to gówniany powód, by nie żyć.
PRZEMYSŁOWIEC STANLEY OSCAR FREELAN ODSŁANIA NOWĄ, WIELKĄ POSIADŁOŚĆ
Napisy: Agnieszka Putek