ISANG SERYE MULA SA NETFLIX
-May maitutulong ba ako? -Miss Ballard.
Ibig kong sabihin, kayo po ba si Regina Ballard?
Sino'ng nagtatanong?
Kayo po 'yon, 'di po ba?
Kayo po ba si Aceso?
Paano mo ako nahanap?
Hindi naging madali.
Pero may mga palatandaan sa talaarawan ng anak mo.
Nakumbinsi ko ang isang tao sa…
sa institusyon, kung saan isa akong nars na tagapangalaga sa hospisyo.
May mga nakalistang adress do'n.
Pangatlong subok ko na 'to.
Puwede?
Sa anak n'yo po 'to, 'di ba?
Oo.
Nasaan si Athena?
-Sinubukan ko siyang hanapin-- -Hindi kami nag-uusap.
Karangalan kong makilala ka.
'Di ko alam kung alam mo 'to, pero hospisyo na ang dati mong bahay.
Pasyente ako ro'n at nakita ko 'to.
Nakita ko rin ang sikretong basement.
Ang basement mo.
Espesyal ang bahay na 'yon.
Oo.
BASE SA LIKHA NI CHRISTOPHER PIKE
Malapit na sana ako.
Busilak ang puso ko. Ang handog ko ay…
tama.
Sa huli, sinira ako ng sarili kong kadugo, sarili kong anak.
Ang sama ng ginawa nila sa 'yo.
Alam ko ang sitwasyon sa mga institusyon na 'yon,
kung ano ang mga tiniis mo ro'n.
'Di ko akalaing gusto mo ako makilala.
Isa akong itinakwil.
Hindi mo ba narinig? Babaeng baliw.
No'ng pinalabas nila ako, ang sabi nila ay magaling na raw ako.
Ano sa tingin mo?
Sa tingin mo magaling na ako?
Sa tingin ko makaluma ang idea nila ng may sakit at ng magaling.
At sa tingin ko alam mo 'yon…
higit pa sa iba.
May sakit ako.
Malubha ang sakit ko.
At gusto ko pang mabuhay.
Sa tingin ko alam mo kung paano.
Alam mo…
May dalawang anyo ang Pythagorean na edukasyon,
exoteric at esoteric, parehong importante.
Gusto ko maging estudyante ko ang anak ko para magpatuloy,
pero masyado na siyang malubha, masyadong na-brainwash.
Pero, ikaw,
hindi ka nila nasira.
Oo.
Nakakakita pa ako ng liwanag sa mga mata mo.
Babaeng maliwanag.
O, sige.
Puwede kitang turuan, Julia,
dahil, oo, puwede kang gumaling.
Oo, narito pa ang mga lumang diyos at diyosa.
At oo, haharapin nila tayo kung mabibigay natin ang gusto nila.
Nakasalalay ang lahat sa kung ano ang kaya mong ibigay.
Puwede kong ituro sa 'yo ang alam ko.
Gaano katagal na panahon ang mayroon ka?
Gaano katagal ang panahon na maibibigay mo sa 'kin?
Manatili ka ng isang linggo.
Mga gano'n, siguro mas matagal.
Kailangan nating pag-usapan kung paano ka makababalik.
Maghanap tayo ng nightgown para sa 'yo.
Gusto kong dumaan ka sa kagubatan at dumihan mo 'yon sa putikan.
At kapag tinanong ka nila kung saan ka nanggaling,
hindi ka puwede magsalita tungkol sa 'kin.
-Naiintindihan mo ba? -Oo.
Mag-iisip tayo ng isang magandang kuwento.
Gusto ng lahat ang isang magandang kuwento.
At malay mo, babaeng maliwanag?
Baka makagawa ka ng mga magagandang bagay.
Ano'ng gagawin mo, dok?
Ano'ng gagawin mo?
Sandali.
Tumigil ka!
Ilonka, halika na lang dito at tulungan mo ako.
Hayaan mo siya.
Marunong ka ba ng CPR?
-Opo. -Sige.
Ang mga kaibigan mo sa County Adventist, maayos na ang kondisyon nila.
Lahat silang tatlo.
Bobombahin ang tiyan nila at magiging mahirap ang linggo nila,
pero maliligtas sila.
Salamat sa tulong mo.
Pero siyempre,
kung hindi dahil sa 'yo, hindi sila nakababa ro'n.
At 'yan ang kailangang pag-usapan.
Alam mo, may hagdanan pababa sa basement,
nakatago ito.
At no'ng bumaba ako,
hindi nga ako nasorpresa na nakita ko si Julia ro'n, sa totoo lang.
Pero nasorpresa akong nakita kita.
-Pinatakas mo siya? -Siyempre, pinatakas ko siya.
May mga taong namamatay sa sahig, at isa akong doktor, Ilonka.
Alam mo, tatlong beses ko nang pinaaresto si Julia sa loob ng ilang taon.
Pagpasok na walang pahintulot, paninira, panggugulo.
Sana lang nirespeto mo ako para hindi ako paglihiman.
Na kaibigan ang tingin mo sa kaniya.
At ako…
kung ano man ang tingin mo sa 'kin.
Siya ang dahilan kung bakit ako pumunta rito.
Tinalo niya 'to. Gumaling siya.
Kung ano man ang iniisip mo sa kaniya, kung ano man ang ginawa niya mula noon,
'di mo maitatanggi 'yon.
May kung ano rito.
Walang kung ano rito.
Wala siyang pinagkaiba kay Sandra.
Ang problema ni Julia at ng iba pa na nakilala ko sa ilang taon na ay…
'di nila matanggap na masuwerte lang sila.
Pero darating din ang panahon para sa lahat.
-Ano'ng ibig sabihin niyan? -Halata naman.
Ang panggugulo, ang panghihimasok.
Sinubukan ka niyang lasunin kagabi.
Hindi para iligtas ka.
Para iligtas ang sarili niya.
Nagkasakit siya ulit.
At kung anumang mahika ang natuklasan niya noong '68,
nawala na 'yon.
Kaya ginagawa niya ulit 'to gamit na naman ang Paragon.
Sabi mo wala kang alam tungkol sa Paragon.
Oo, dahil hindi natin kailangan pag-usapan ulit 'yon
o hayaang kumalat ang mga masasamang idea na 'yon sa isipan ng mga tulad mo
na puwedeng maging desperado.
Pero hindi ako tulad nila.
-Hindi ako… hindi ako mangmang. -Hindi nga.
Itong mga idea ay parang…
Parang kanser.
Kapag nagkaroon ka nito,
'di mahalaga ang edad mo
o gaano ka katalino or hindi.
Nasa panganib tayong lahat kahit paano.
Pakiusap…
Pakiusap 'wag mong sabihin sa iba ang ginawa ko.
Bakit hindi?
'Di ba dapat malaman nila?
Kung ikaw 'yon, gugustuhin mong malaman 'yon.
Sa tingin ko…
Ibig kong sabihin, sa tingin ko ay… ay uuwi na ako.
Pupunta ang tatay ko ngayong araw para sa family day.
Sasabay ako sa kaniya pauwi.
Aba, siyempre, nasa sa 'yo 'yan.
Pasensiya…
Pasensiya na po talaga.
Ano'ng ginagawa mo?
Wala.
Wala ito.
Motor skills.
Kumusta naman?
Nahawakan ko 'to nang maayos,
mga pitong beses sa sampu,
pero minsan pumapalya.
Halika rito.
Sa tingin ko ang kaliwa kong mata. Hindi…
Hindi maayos ang paningin ko sa kaliwang mata.
Okay.
-Ayos lang 'yan. -Diyos ko, alam ko na darating 'to.
Oo.
Hindi na kasi tumatagal
kapag nag-umpisa na sa paningin.
Alam ko.
May hindi ka makikita.
Oo, gano'n nga. At pagkatapos…
lumalaki ito…
oo, pero…
Pero mayroon…
Mayroong anino.
Mayroon talaga, nasa…
sulok ng mata ko rito.
Parang…
Katulad sa kuwento ni Tristan.
Sa kuwento ni Anya.
Oo.
At nakikita ko itong gumagalaw…
palapit.
Kung minsan parang tao ito. Kung minsan parang…
hugis, pero ito ay…
Nandiyan.
Nakikita ko 'to.
Lintik.
Oo.
Halika rito.
Kapag may kailangan kang kahit ano, kahit ano. Tawag lang.
-Okay? Ako bahala sa 'yo. -Okay.
'Wag mo kaming kalimutan.
Mahal kita.
Masaya ako para sa 'yo.
Kung ikukuwento mo ang tungkol dito,
gusto ko sabihin mo ang pinakamahaba,
pinakakakaiba at pinakapambihirang kuwento na kaya mo.
Mahal ka namin.
Uy.
Hayaan mo akong tingnan ka, isang masinsinang tingin, pakiusap.
Magkikita tayong muli.
Pasensiya na.
Ako, hindi.
Pagtuunan mo ang pagpapagamot mo, okay?
Gawin mo 'yan para sa 'kin.
Kung ano man 'yan, kaya mo 'yan.
'Di ko alam paano 'to gawin.
Ayokong umalis.
Uy, puwede ba tayong mag-usap?
Ano'ng problema niya?
Tao po.
Napaisip ako kung ano ang pinadala nila ngayon.
May gusto ka bang iakyat ko rito?
Magandang mag-ipon ng pagkain. Munting staycation kit para sa family day.
Hindi, ayos lang ako.
O, sige.
Alam mo?
-Sa tingin ko, sasali ako ngayon. -Talaga?
Oo, nandito na ang pamilya ko.
Tatagal ito ng ilang linggo sabi ng immigration lawyer,
pero pag-aayos na lang ng mga papeles 'to.
'Di pa nga nila alam.
Sinubukan namin silang tawagan kaninang umaga pero tulog pa sila.
Lampas na ng hatinggabi ro'n.
Sigurado po kayo?
Sigurado po talaga kayo?
Makikilala mo ang mga magulang ko.
-Darating ang mga magulang ko. -Oo.
Darating ang mga magulang ko.
Tama ka, ang pogi niya kapag nakangiti.
Ma!
Talaga?
Tuturuan mo talaga ako?
Kung gusto mo talagang matuto, oo.
Hindi ko nakikitang mahilig ka sa cello, pero gusto kong masorpresa.
Nakakagulat 'to.
Nanay mo 'yan, 'di ba?
Naku, tingnan mo ang ginawa niya.
Uy.
-Nakarating kayo? -Siyempre, nakarating kami.
Uy.
Ito… Napakaganda ng bahay na 'to.
Maganda talaga 'to.
Siya ang…
Siya ang kaibigan kong si Cheri.
Hi. Natutuwa po akong makilala kayo.
-Natutuwa po akong makilala ka. -Ako rin.
At hindi lang po niya ako kaibigan. Ako ang mapapangasawa niya.
Ikakasal na po kami.
Tumigil ka nga.
Pasensiya na sa abala…
Ay, sinabi sa 'kin ni dok na baka ikaw ay…
Oo.
Pasensiya na sa istorbo. Si Rhett ito.
Malapit na kaibigan ni Anya.
Siyempre, okay lang.
Nandito siya para sa mga gamit ni Anya
at sinabi namin na ikaw ang kailangan niyang kausapin.
-Oo. Pasok ka. -Okay.
-Sige. -Salamat.
Ikinuwento…
Ikinuwento ka niya sa 'min.
Kung gano'n…
At ito…
Ito 'yon.
Kama niya 'yan.
Alam mo, tinawagan kita bago ang libing.
Nag-iwan siya ng numero mo pero putol na 'yong linya.
Hindi ko siya nabigyan ng bago kong numero no'ng lumipat kami.
Paano… Ibig kong sabihin, paano ka nakarating dito?
Obitwaryo niya.
-Sinulat ko 'yon. -Talaga?
Alam mo, binasa ko 'yon at naisip ko…
kung sino man ang sumulat nito, talagang…
kilalang-kilala siya.
Palagi ka niyang ikinukuwento.
Gano'n ba?
Hindi, nalulungkot akong marinig 'yan.
Hindi, magagandang kuwento naman.
Nagkuwento…
Nagkuwento siya kung paano kayo nag-away.
-Siya naman daw ang may kasalanan. -Talagang sinabi niya 'yon.
Hindi naman talaga siya ang may kasalanan.
Mas naging maayos sana ako.
Hay. Mas naging maayos sana tayong lahat.
At napakatigas ng ulo niya kung minsan, sigurado 'yon.
Pero…
minahal ka niya.
Makinig ka…
iniwan niya sa akin ang ibang gamit niya, at…
alam ko na gusto niyang ibigay sa 'yo ang iba rito.
Kaunti lang 'to.
Marami siyang pinamigay, pero ang ibang gamit niya…
'Di ko alam kung ano'ng gagawin dito pero sa 'yo na ang mga 'to.
Inayos niya 'to.
Ang estatwa.
Grabe, ang ganda ng ginawa niya.
Parang hindi na…
Puwede ko bang tingnan 'yan?
Matagal nang sira 'to.
Matagal na at…
Ibig kong sabihin, parang bumili siya ng bago.
Parang 'di 'to inayos lang.
Parang bagong estatwa.
Ayos ka lang ba?
Oo.
Oo, ayos lang ako.
Inayos niya 'to.
Uy, nandiyan ka pala.
Opo, pasensiya na. May mga inayos lang ako.
Mag-usap daw tayo sabi ni Dr. Stanton, pero 'di niya sinabi kung tungkol saan.
Ayos ka lang?
Tungkol ba saan 'to?
Preneed po ang tawag dito.
Dapat kong kumpletuhin 'to mga ilang linggo na pero 'di ko nagawa.
At gusto kong sabay natin 'to na kumpletuhin.
Listahan lang po 'to ng mga bagay na gusto ko…
Oo, alam ko.
Alam ko kung ano ang preneed.
'Di ko alam kung kailangan natin 'tong gawin.
Panahon na para…
Nakita ko 'tong libro sa aklatan.
My Song for Him Who Never Sang to Me ang tawag dito na akda ni Merrit Malloy.
At may tula rito na ang tawag ay Epitaph na…
na gusto kong basahin ninyo pagdating ng panahon.
Hindi, mahal.
"When I die, give what's left of me away
To children and old men that wait to die
And if you need to cry
Cry for your brother Walking the street beside you
And when you need me Put your arms around anyone
And give them what you need to give to me
I want to leave you something
Something better than words or sounds
Look for me in the people I've known or loved
And if you cannot give me away
At least let me live on in your eyes And not your mind
You can love me most By letting hands touch hands
By letting bodies touch bodies
And by letting go of children That need to be free
Love doesn't die, people do
So when all that's left in me is love
Give me away"
Hay, Papa.
Uy.
-Saan ka nagpunta? -Uy.
Pasensiya na. Kailangan ko lang magpahangin.
Napakaganda rito.
Napakaganda talaga.
Makinig ka.
Sa tingin ko kailangan nating mag-usap.
Sige.
Siyempre, ngayon na sinabi ko na, 'di ko alam paano sabihin
ang mga susunod.
Ito na ba ang…
Oo.
-Ano'ng nagawa kong… -Wala.
Wala. Dapat alam mo 'yan.
Mali na sinabi 'yon ni Ilonka.
Pero 'di ibig sabihing mali ang mga sinabi niya.
Wala kang ginawa.
Matagal nang parating 'to.
Pero ngayong nandito na 'to. 'Di ko…
'Di ko…
'Di ko talaga alam paano gawin 'to.
May isang paraan lang.
Paisa-isang salita lang.
Anong oras na?
12:24.
Maghihintay pa ba tayo?
Hindi na, sa tingin ko 'di siya darating.
Sa tingin ko, tayo lang ngayong gabi.
Ayoko ng bakanteng silya sa mesa.
Puwede ba natin silang alisin o itabi o ano?
Sa tingin ko ay iwan lang natin sila.
Para laging may upuan para sa kanila rito.
Mas dadami pa ang mga bakanteng upuan, kaibigan.
Magkakaroon din ng mga bagong mukha. Palagi naman 'yon.
Sa mga nauna at sa mga susunod pa.
Sa atin ngayon
at sa mga wala na.
Sa mga nauna at sa mga susunod pa.
Sa atin ngayon at sa mga wala na.
Mga nakikita o 'di nakikita, mga narito pero wala rito.
Alam n'yo?
Sa tingin ko tatapusin ko na 'to ngayong gabi.
-Sa wakas. -Tatapusin mo na nga.
-Salamat. -Sa tingin ko ang kuwentong 'to…
ay tapos na.
Alam ni Dusty na parating 'to.
Sinabi na ng boses sa ulo niya ang kaniyang sunod na biktima.
Si Sheila 'yon.
Sa loob-loob niya, alam niya
na sasaktan niya sa huli ang pinakamamahal niya sa lahat.
Dahil sinasaktan niya ang lahat.
Sa huli.
Sheila.
Shei--
Pasensiya na nahuli ako.
Ang hirap talaga ng araw ko.
Ayos lang 'yan. Maupo ka.
Tatapusin na ni Kevin.
Tamang-tama ang dating mo.
-Gano'n ba? -Oo.
Nagawa n'yo. Nanatili kayong buhay
para marinig ang kapanapanabik na katapusan.
Pasensiya na sa istorbo.
Alam ni Dusty ang kailangan niyang gawin.
Hello?
Uy.
Kailangan mong pumunta rito.
Importante 'to.
Ano'ng nangyayari?
Tungkol 'to kay Nancy.
Sa tingin ko alam ko na ang nangyari sa kaniya.
Nandiyan na ako sa loob ng 20 minuto.
Hello?
Dusty?
Dusty, papasok ako.
Nandiyan ka na pala.
Ang…
Ang simbolo…
Oo, nakita ko rin 'yon.
Kaya kita tinawagan.
Alam ko kung sino'ng pumatay kay Nancy.
At kailangan natin siyang pigilan.
Halika. 'Di ka maniniwala rito.
Ano 'yon?
Tingnan mo.
Einstein chat session 'to.
Teka.
NANCEPANTS81. Si Nancy 'to.
Sino si LEDZEPPEFAN?
Diyos ko.
Siya ba ang mamamatay-tao?
Oo.
Sino 'to? Sino ang mamamatay-tao?
Lolo ko.
Diyos ko.
Ilang linggo niyang nakausap si Nancy.
Nagpapanggap siyang estudyante sa Velt.
At ang nanay ko.
Siya rin ang mamamatay-tao.
Ano?
At ako.
Dusty?
'Di ko gagawin 'to!
'Di ko…
'Di ko gagawin 'to.
Sheila.
Dusty.
Pasensiya ka na.
Mahal kita.
Ma?
Nancy.
Pasensiya ka na talaga.
Hinanap kita.
'Di ko alam kung paano 'to nagsimula.
Ang alam ko lang ay kung ano man ang nasa loob niya…
nakuha niya 'yon sa lolo ko.
No'ng tumanda na siya at 'di na niya kayang magbuhat ng martilyo,
naipasa 'to sa kaniya.
No'ng inatake siya at 'di na siya makalakad kahit saan,
ipinasa niya naman sa 'kin.
Napilitan ka lang.
'Di mo alam ang mga ginagawa mo.
'Yon nga e.
Alam ko.
Sa wakas.
Napakabata…
Napakalakas.
Hindi.
Alam kong nandiyan pa siya sa loob.
Alam kong hindi ako sasaktan ni Dusty.
Alam kong hindi niya ako sasaktan.
Wala na si Dusty, bata.
Alam kong 'di mo ako sasaktan.
Pakiusap.
Ayokong saktan ka.
Patayin lang.
Ihampas mo! Ihampas mo nang malakas!
'Di niya naramdaman 'yon.
'Di niya naramdaman ang martilyo,
'di niya naramdaman ang sariling bumagsak sa sahig.
Pero kung napaisip man siya sa nararamdaman ni Sheila sa kaniya,
kung may pagdududa man siya,
malinaw ito.
Malinaw sa paraan ng paghampas niya.
Malinaw sa pagkabagal ng martilyo sa huling sandali
na niligtas ni Sheila ang miserable niyang buhay.
Sinabi niya ang buong katotohanan sa pulis at sa DA.
At hindi siya naging responsable sa mga pagpaslang sa dahilan ng kabaliwan.
Mga salitang 'di niya kayang tanggapin.
Nakakita sila ng ilang dosenang katawan sa kuweba na 'yon.
Pinatay ang iba sa kanila bago pa ipinanganak ang lolo niya.
Walang madaling kasagutan sa kasong ito, at walang naniniwala
sa isang imortal na kilalang mamamatay-tao.
Pero 'di 'yon mahalaga.
Ang mahalaga ay ligtas na siya.
Hindi na siya makakasakit ng ibang babae kahit kailan.
Puwede bang…
Puwede bang pakitugtog ang musika ko?
Pakilakasan nang kaunti.
Ganiyan.
'Yon na.
Tapos na.
Katapusan na 'yon. Puwede na kayong mamatay.
Parang may kulang diyan.
Parang 'di ko gusto ang katapusan na 'yan.
Talaga ba? E, nabitin nga kami sa katapusan ng "Mangkukulam."
Sige na. Tapusin na natin 'to ngayong gabi.
Tingnan natin kung kaya mo ang magandang pagtatapos.
Sige.
Kung naalala n'yo pa, isang mangkukulam si Imani.
At nanghula siya sa gabi.
At nagkaroon ng pangitain sa hinaharap.
Isang lalaki ang mamamatay.
Pero pinigilan niya 'to.
At may kakila-kilabot na kabayaran.
At nabaril ang kaibigan niyang si Scottie dahil do'n.
Tulong!
Sa pagbago ng hinaharap,
inunat niya ang sanlibutan nang napakalayo at ginulo ito.
At ngayon, lumagutok pabalik ang sanlibutan.
Pakiusap.
Tulong!
Tulungan n'yo ako! Sino man ang nandiyan?
Pakiusap.
Sana.
Walang ibang salita na mas wala pang kuwenta,
mas nakakalugmok kaysa sa "sana."
Sana nagawa niya 'to o naisip 'yan
o napagtanto nang mas maaga.
'Yon na nga.
Palaging pareho ang sagot.
Hindi pinapagalaw ng "sana" ang sanlibutan.
Kahit sabihin pa 'yon nang paulit-ulit.
Sana hindi ganito.
Pero ang sagot ay palaging… "pero gano'n talaga."
Sinubukan ni Imani na baguhin ang hinaharap,
pero ang hinaharap ay nakatakda na kagaya ng nakaraan.
'Di niya kayang baguhin ang nakaraan.
'Di niya kayang baguhin ang hinaharap.
Nandito ka pa sana.
Pero, baka, baka lang…
maayos niya ang isang pagkakamali.
Ma?
Nasaan tayo?
Sa tahanan natin.
'Di ko maalala ang mga puno na 'to.
Dahil hindi ka pa nakarating nang ganito kalalim sa kagubatan.
Natatandaan mo ba kung saan tayo dumaan?
Hindi po.
'Di ko matandaan.
Sabihin mo sa 'kin kung ano ang natatandaan mo.
Parang kakaiba ang pakiramdam ng ulo ko.
Bakit kakaiba ang pakiramdam ng ulo ko?
Balikan natin kung saan ka dumaan.
Ang ganda rito.
Alam mo kung nasaan ka ngayon?
Opo.
Ayos lang 'to.
Tumingin ka sa baba. Ligtas 'to.
Patay na ba ako?
Buhay ka pa, pero gumawa ka ng isang hakbang palabas sa buhay mo.
At gumawa ako ng isang hakbang papunta rito para salubungin ka.
Hindi mo siya kayang pagalingin, hindi mag-isa.
Kailangan ko ng tulong n'yo.
Humihiling ka nang hindi alam kung ano ang hinihiling mo.
Walang kayang bumuhay ng patay, Imani.
-Pero hind pa siya patay. -Hindi siya ang tinutukoy ko.
Mamamatay ako kung pagagalingin ko siya.
'Di mo kailangang gawin 'to, Imani.
Oo, nagkamali ka.
Lahat naman tayo.
Pero may buong buhay ka pang haharapin.
Nandito ka para kumbinsihin ako na 'wag nang ituloy.
Siyempre naman, ako ang nanay mo.
Nakapagpasiya na po ako.
Hindi ko 'yon babaguhin.
Siyempre hindi.
Anak kita.
Masaya akong nakita kita.
Nandiyan lang ako sa kagubatan.
Makikipagsayaw ako sa mga alitaptap, mahal.
Hihintayin kita.
Kaya kung may hihilingin ka…
hilingin mo na ngayon.
Tulungan n'yo po ako, Ma.
Tulungan mo akong pagalingin siya.
Salamat.
Kailangan mo nang bumalik ngayon, Imani,
o mamamatay kayong dalawa.
Ang tanging daan pabalik ay sa gitna. Malamig ito at malalim.
Pinakamabuting gawin ay tumalon.
Umalis ka na ngayon.
At magkikita tayo kapag nagkita na tayo.
Imani?
Paano ka nakarating dito?
Hindi kita puwedeng iwanan na mag-isa rito.
Sinusubukan kong… bumalik nang…
ilang araw, o mas matagal pa siguro.
Ganiyan ang sa 'kin sa umpisa.
Pero ngayon…
nauupos na 'to.
Sa tingin ko kapag nawala na 'to, lu…
Lulutang ako palayo.
Bakit na nandito?
Hindi ka dapat mamatay.
Ayos lang 'to.
'Di mo kasalanan 'to.
Habang tumatagal ang hawak ko rito,
lalong naiisip ko na ayos lang bumitaw.
May dahilan ang pagpunta ko rito,
at kailangan mo lang…
akong payagan na gawin 'to, okay?
Kunin mo.
Ano'ng mangyayari sa 'yo.
Sasayaw ako kasama ang mga alitaptap.
Maaalala ko ba 'to?
'Di ko alam.
Pero kung kaya mo, pakiusap…
alalahanin mo ako.
Pasensiya na, 'di ko kaya.
Pasensiya na.
Pasensiya na, 'di… 'di ko kaya.
'Di ko talaga kayang gawin 'to.
Binuksan ni Scottie ang mga mata niya.
Malabo ang mga mata niya sa umpisa dahil 'di niya nagamit 'to ng ilang araw.
Pero habang bumabalik ang paningin niya…
nakita niya si Imani.
Parang natutulog lang siya,
maliban lang sa napakaliit na ngiti sa mukha niya.
Nagsisimula nang makalimutan ni Scottie ang lahat ng nangyari.
Nawawala na ito na parang hamog sa salamin.
Kahit na pinilit niyang hawakan ang mga alaalang 'yon,
parang tubig itong dumudulas sa pagitan ng mga daliri niya.
Nagpumilit si Scottie na samahan ang labi ni Imani hanggang sa morge.
Hindi pumayag ang mga nars sa umpisa,
pero 'di 'to nagtagal, dahil maniwala kayo
kapag sinabi kong minsan matigas talaga ang ulo niya
kung gugustuhin niya.
Napakarami ng pumunta sa libing.
Napuno ang auditorium,
pero parang hindi tama 'yon para sa mga kaibigan niya.
Mga totoo niyang kaibigan.
Na nagpasiyang gumawa ng mas maganda pa ro'n.
-Imani at Ben. -Lagyan mo ng puso sa paligid.
Saglit lang sila nagkakilala.
Isang ilusyon lang ang oras. At nagkagustuhan silang dalawa.
Lagyan mo ng puso sa paligid.
Oo. Ilang araw pa
ay magkakaroon na ng maliit na Imani o baby na Ben na patakbo-takbo.
Wala kang ni katiting na romansa, Cheri.
Ako na ang tatapos. Papakita ko sa 'yo kung paano.
Gumawa sila ng magandang memorial.
At nag-iwan sila ng mga bagay na malapit sa puso nila.
At saka, nando'n din sina Luke at Becky.
Pare, patay na si Becky.
Napakamasalimuot no'n.
Nagmamahalan na sila ngayon, at 'di naman 'to tungkol sa kanila.
Pagbibigay ng karangalan 'to sa mga kaibigan, para sa mga nawala na,
at ginawa nila 'yon.
Isang abubot, isang alaala,
isang pagkumpas, isang tawa,
isang paisa-isang luha.
At hindi lang 'yon.
May isang bagay pang ginawa si Scottie para sa kaibigan niya.
Alam niya kung saan gustong ilagay ni Imani ang mga abo niya.
Napanaginipan ni Scottie ang ideang 'to.
Kahit na sa sandaling 'yon, parang totoo ang panaginip na 'yon.
Napaisip siya, "Baka totoo ang lahat ng mga panaginip."
"Baka mga bintana lang sila."
Guys?
Nakikita n'yo ba 'yon?
Bintana 'to sa ibang mundo.
Ibang dimensiyon.
Ang pagitan ng dalawang lugar.
Ang kabilang dako.
Kabilang buhay ang tawag ng iba rito.
Salamat.
Ano man 'yon, kailan man 'yon,
saan man 'yon…
Hindi naramdaman ni Imani na patay na siya.
Sa katunayan, maayos ang naramdaman niya.
At 'di siya nag-iisa.
Nando'n ang nanay niya.
At si Ben din.
Dahil minsan, wala kang pagkakataon sa pag-ibig sa totoong buhay.
Pero 'di ibig sabihin no'n tapos na ang lahat.
At maraming mga mukha ro'n na 'di kilala ni Imani.
Pero parang kilala sila ng puso niya.
At nagpapatuloy ang daan.
At nagpatuloy si Imani.
Dahil 'yan ang ginagawa ng tao. Nagpapatuloy sila.
Hindi matiyak ng mga kaibigan niya
kung isang imahinasyon lang ang nakita nila.
Pero kung panaginip man 'yon, pinagbahagian nila 'tong lahat.
At wala nang mas totoo pa kaysa riyan.
May sasabihin ako sa inyo.
Kagabi, may…
may ginawa akong kasalanan.
Pero babalikan ko 'yon.
Kanina, mayroon akong bisita.
Kaibigan ni Anya na si Rhett. Naalala n'yo si Rhett, 'di ba?
Pumunta siya sa kuwarto at…
naisip ko na ibigay sa kaniya ang mga gamit ni Anya.
At mayroon siyang estatwa ng ballerina,
at nawawala ang isang paa no'n.
Pero no'ng nakita ko 'yon, naayos na ang paa nito.
Nabuong muli.
Uy.
Maglalakad-lakad muna ako.
Gusto mong sumama?
Oo, sige.
-Gusto ko ang kuwento mo. -Gusto ko ang sa 'yo.
Hindi nga lang 'yong katapusan.
Maliban sa…
'Di ko alam.
Pakiramdam ko na masyado kang malupit kay Dusty.
Ang idea na habambuhay siyang mag-isa…
Para hindi niya saktan ang mga taong mahal niya.
Dahil palagi niyang sinasaktan ang mga taong mahal niya.
'Di ko alam kung posible 'yan…
ang hindi masaktan ang mga taong mahal mo.
'Di ibig sabihin na kailangan mong mag-isa.
Nakipaghiwalay ako kay Katherine.
-Pasensiya na. -Hindi, tama lang 'yon.
Hindi makatarungan 'yon para sa aming dalawa.
At isa pa, mayroon…
Mayroon akong iba, at hindi ko na kaya magsinungaling tungkol dito.
Kahit pa inilagay ko sa panganib ang lahat?
Ginawa mo ang ginawa mo dahil sa pag-asa.
Dahil ikaw 'yan.
Pag-asa ka mula pa no'ng dumating ka rito.
At ano pa ang ibig sabihin ng senyales ni Anya?
Ano pa ang ibig sabihin ng estatwa?
Kung hindi pag-asa?
Kaya tama ka.
-Palagi kang tama. -Pero, Kevin…
Ibig kong sabihin, hindi ko…
'Di ko alam kung paano tayo…
Mamamatay ako.
Ako rin.
Pero iniisip ko na ang kamatayan
ay hindi sapat na dahilan para hindi mabuhay.
NAG-ANUNSIYO ANG INDUSTRIYALISTANG SI STANLEY OSCAR FREELAN
NG NAPAKALAKING PANIBAGONG PROPYEDAD
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Andrew Jan Novera