SERIAL NETFLIX
Bywają tu różne dni.
Dobre i złe.
Ale takich dni jak dziś nie ma zbyt wielu.
Dlatego musiałam mieć pewność.
Zrobiliśmy dodatkowe badania i okazało się, że endoskopia…
Wciąż masz polipy i zmiany w jelicie cienkim,
ale jest ich mniej niż na początku.
Co oznacza, że zdrowiejesz.
Co oznacza, że diagnoza była błędna.
Co oznacza…
że wracasz do domu.
Zaraz.
Mam chłoniaka z obwodowych limfocytów T.
Widziałam polipy podczas pierwszej endoskopii,
a po chemioterapii było ich jeszcze więcej.
Powiedzieli mi, że umieram.
Musiało minąć trochę czasu, by skutki chemioterapii minęły.
Ale teraz widzimy, że twoje ciało zdrowieje.
Ale nie umieram?
Wszyscy umieramy.
Każdy z nas.
Ale w tej chwili nie masz nieuleczalnego chłoniaka.
Przepraszam.
Nie wiem, dlaczego tak się czuję.
Każde uczucie jest właściwe.
Cokolwiek czujesz, jest to właściwe.
Ale to wspaniałe wieści, Sandro.
Jak ja im to powiem?
Co ja im powiem?
Tu jesteś.
Dzień dobry.
Co tu robię?
Byłeś bardzo skołowany, więc cię tu przyprowadziłam.
Już kiedyś się tam ocknąłem.
I to nie raz.
Od kiedy znaleźliśmy to miejsce…
zwykle budzę się tam na dole.
Zakradam się do pokoju, nie budząc Spence’a.
To dziwaczne.
Raz obudziłem się w tamtym łóżku.
I ten zapach…
Szaleństwo.
Sny, lunatykowanie.
To na pewno leki.
Leki nie sprawiają, że korytarz wygląda inaczej.
Leki nie sprawiają, że widzę ludzi na korytarzu,
w pokoju czy w cholernym lustrze.
Wiesz, o czym mówię, Kevin.
Proszę.
Jeśli tak jest, to nie każ mi dłużej czuć się jak wariatka.
Tak.
Dobrze. Tak jest.
Czasami pokoje się zmieniają.
Ściany też.
Czasami słychać hałasy, odwracasz się…
i nie jesteś sama.
Widzisz, że ktoś zbliża się do ciebie,
stoi w mroku albo w świetle kominka.
Patrzysz w górę i widzisz tego starca…
Kobietę?
Mężczyznę.
Starszego mężczyznę. Ma siwe włosy.
Widziałam go.
Ale głównie widuję ją.
Starszą kobietę.
Ma takie…
mętne oczy.
NA PODSTAWIE DZIEŁ CHRISTOPHERA PIKE’A
Widziałeś ją?
Nie tak często jak jego, ale…
mignęła mi.
Tak.
Zbierzmy wszystkich w bibliotece.
- O Boże. Co? - Ubieraj się.
Zebranie nadzwyczajne. Biblioteka.
Wszystko w porządku?
Czy…
wszystko w porządku, Ilonka?
Tak, wszystko jest…
- w porządku. - O Boże.
PODGŁOŚNIJ
O rany.
Znowu otwarte.
Założę się, że wieczorem zamknie.
- W porządku, Sandra? - Tak.
O co chodzi?
Przykro mi, ale nie wiem, o czym wy, kurwa, mówicie.
Serio. Bez kitu.
Też widujecie zmieniający się korytarz albo starego ducha?
Nie.
Przykro mi. Nic z tych rzeczy.
Ja też nie. I skłamałabym, gdybym uważała, że to zabawne,
ale to nie jest zabawne.
Serio?
Stary korytarz z kwiatami i latarniami,
starszy mężczyzna i kobieta?
Z mętnymi oczami.
- Z kataraktą. - Właśnie.
Cały czas mówi, że jest głodna.
Nie.
Nie widziałem nic takiego.
To nie ma sensu.
Gdybyśmy widzieli duchy, to byłaby świetna wiadomość.
Przecież na to czekamy. Na znak.
Tak, ale to nie ma sensu.
Jak mówiłeś. W miejscu, gdzie tylu młodych ludzi
umarło przedwcześnie, z niedokończonymi sprawami,
jedynymi duchami byłaby para staruszków?
Oboje ich widzieliśmy.
- Oboje… - Jest na to francuskie słowo.
Gdy dwie osoby są ze sobą blisko, mogą dzielić tę samą…
Tak, folie à deux. Paranoja indukowana.
Znasz francuski?
Nie, ale był taki odcinek Z archiwum X
i był super.
Nikt z was tego nie widział?
Nic? Oboje jesteśmy szaleni?
- Może to wcale nie… - Co?
- Szaleństwo? - Może to nie duch.
Mama opowiadała mi historię, którą usłyszała od babci.
Bajkę o czymś, co nazywało się…
„Toshi no taberu hito”.
To znaczy „pożeracz lat”.
Wyglądał jak starsza kobieta.
Widywano go w miejscach, w których ludzie mieli umrzeć.
Pożerał pozostające im lata.
Mama opowiadała ci coś takiego na dobranoc?
Nie. W ten sposób radziła sobie z traumą.
Opowiedziała mi o tym po śmierci taty.
Ale gdyby to coś naprawdę istniało, pokochałoby to miejsce.
Powinno nam zostać jeszcze tyle lat.
To miejsce byłoby dla niego ucztą.
Kevin i Ilonka mogą też się mylić.
Mieć majaki, brać za dużo leków i widzieć nieistniejące rzeczy.
Tym bardziej, że sobie opowiadają.
Nie zapominajmy o drugiej części paktu.
Szukamy znaków, ale zachowujemy spokój.
Dowody.
Na tym polega pakt, prawda?
Nie. Tu dzieje się coś więcej.
Muszę wam coś powiedzieć, ale obiecałam, że nic nie powiem.
Chcecie dowodu, że coś tu się dzieje?
Mam go.
Rytuał zadziałał.
Stanton to przyznała.
Jedno z nas wyzdrowiało.
Jedno z nas wróci do domu.
Myślę, że…
I przepraszam was.
Ale myślę, że to ja.
Wam też może się udać.
Ale musimy mieć wiarę i zrobić to dobrze.
- Zaraz. Wyzdrowiałaś? - Co jest, kurwa?
Czekajcie.
Tak myślę.
Czuję to.
Wiem, że rytuał się udał, i musimy go powtórzyć.
To nie jest śmieszne.
Ona ma rację. Ktoś wraca do domu.
Tak powiedziała Stanton.
Co to ma, kurwa, znaczyć?
To ja.
Sandra, posłuchaj.
Wszyscy chcemy być tą osobą.
W tym rzecz. To może być każdy, ale musimy wierzyć…
Nie, to naprawdę ja.
Jutro wracam do domu. Moi dziadkowie są już w drodze.
I to nie był rytuał, tylko błędna diagnoza.
Endoskopię miałam tydzień przed rytuałem
i od początku źle mnie zdiagnozowano.
Mam inną chorobę jelit i muszę wrócić,
i zacząć wszystko od nowa, badania,
próby, terapie, wszystko.
Przykro mi, ale nie.
Rytuał nie zadziałał.
Nie. Może po prostu zadziałał inaczej.
Nie tylko o to chodzi.
Są znaki. Dostaliśmy znaki. Mieliśmy…
Spence słyszał głos przez interkom po śmierci Tristen.
Wskazują nam drogę. Prowadzą nas do rytuału.
To też byłam ja.
Przepraszam.
To ja mówiłam przez interkom. Mówiłeś, że straciłeś wiarę.
Więc pomyślałam, że ci pomogę. Nic wielkiego.
Żeby dać ci trochę nadziei.
Bóg by tego chciał.
Halo?
Spence.
Słuchaj.
- Ktoś jest na sali pooperacyjnej. - Co?
Ktoś tam jest i drzwi są zamknięte.
- Nigdy nie są zamknięte. - Są.
O Boże.
Wiem, że to było złe i głupie.
Bardzo mi przykro.
Jestem w kompletnej rozsypce. Czuję ulgę i strasznie mi wstyd i…
Nie chcę stąd odchodzić, ale nie mogę się doczekać wyjazdu.
I…
czuję się okropnie.
Ilonka! Hej.
Hej, Katherine.
Wiem, że Dzień Rodzinny jest jutro, ale nie mogłam się doczekać.
Musisz to zobaczyć.
Spieszę się.
O nie. To zajmie tylko chwilę.
Dobrze, że na ciebie wpadłam, bo wreszcie dostałam to.
Proszę.
Wiem, że był zdenerwowany tym,
jak wygląda.
Powtarzałam mu, że wygląda niesamowicie.
Ale spójrz na niego.
Mówił też, że byliście na plaży.
Jak tam zejść? Chciałabym wcześniej coś przygotować
i zrobić mu niespodziankę.
Musisz…
Co, do kurwy? Serio.
- Co? - Co jest z tobą, kurwa, nie tak?
Myślisz, że to jakiś pieprzony country club?
To hospicjum.
Wszyscy tu są zajebiście ciężko chorzy.
A ty chcesz mu pokazywać
jego zdjęcie z dziewięcioma kilogramami makijażu?
Wiem, bo ja mu go nakładałam. Żeby zobaczył, że nie jest normalny?
Nie o to mi…
Rozumiesz, jak to na niego wpływa?
Jak trudno mu za każdym razem
odstawiać dla ciebie szopkę?
Nie mówi ci o tym,
bo nie chce, żebyś się bardziej martwiła.
A ty co?
Każesz mu iść na piknik na plaży,
udając, że nic go nie boli,
żebyś mogła poczuć się normalnie?
On umiera, Katherine.
On umiera i to nie jest fair.
Jest mu ciężko bez zajmowania się tobą i zgrywania dzielnego po to,
żebyś ty po wyjściu stąd
mogła dalej normalnie żyć.
Hej!
Co ty, kurwa, wyprawiasz?
Co się stało?
Muszę gdzieś przenocować. Nie mogę tam wrócić.
India, pościel Ilonce łóżko.
Co? Co się stało?
To nie ja.
To nie ja. Nie udało się.
To nie ja.
Ilonka postradała rozum.
Tak.
Co?
Ilonka.
- Co Ilonka? - Wiesz co.
- Co mam zrobić? - Co chcesz.
Nie zerwę z Katherine.
Widzisz? Nawet tego nie powiedziałem.
Powiedziałem, żebyś robił, co chcesz,
a ty od razu: „Nie zerwę z Katherine”.
Ile mi zostało? Najwyżej miesiące.
I teraz mam z nią zerwać? Jezu.
Teraz jest dziewczyną z chorym chłopakiem,
a niedługo będzie dziewczyną bez chłopaka.
Więc komu to pomaga?
Obaj wiemy, czego naprawdę chcesz.
Kogo naprawdę chcesz.
Wiesz, czemu nie kończę moich historii?
Bo jesteś dupkiem.
Drażnisz się z nami.
Bo gdy ludzie znają zakończenie…
reszta historii blednie.
Niedługo będę tylko wspomnieniem.
I chciałbym być dobrym wspomnieniem…
dla wszystkich.
Zwłaszcza dla niej.
Zasłużyła na to.
To niedużo, ale…
nam to wystarcza.
Przyniosę ci jedzenie i pościel.
Dzięki za…
Nie wiem, co robię.
Może za dzień czy dwa to sobie poukładam.
Nie martw się. Posłuchaj.
Musimy porozmawiać.
Muszę wracać.
Stanton zauważy.
Nie chcę, żebyś miała kłopoty.
Miewałam większe kłopoty niż Georgina Stanton.
A powrót tam…
O tym chcę z tobą porozmawiać.
Dla mnie Brightcliffe jest wyjątkowe.
- Najwyraźniej nie. - Nie.
Nie interpretuj opacznie tego, co się stało lub nie stało.
To wyjątkowe miejsce.
Jest tam moc i energia,
jakiej nie ma nigdzie indziej na świecie.
Uwierz mi.
- Szukałam. - Ale się nie udało.
- Nic. - Nie wiesz tego.
Może się udało, a może nie. Ale może się udać.
Wiem to. Wiem, że…
Lepiej niż ktokolwiek inny wiem, że ten rytuał działa.
Słyszysz? Wiem to.
Lepiej niż ktokolwiek inny.
Kim jesteś?
Jesteś bystra.
Ilonka, widziałam, że przeszło ci to przez myśl.
Dalej, mądralo.
Spójrz na mnie i powiedz, kim jestem.
Dobrze się przyjrzyj.
Julia Jayne?
Wiedziałam, że jesteś bystra.
To ty mnie szukałaś. Znalazłaś mnie, bo miałaś rację.
Miałaś rację co do wszystkiego.
Powiesz mi, dokąd idziemy?
Tak. Wiem, że to szaleństwo
i że czujesz się samotny.
Czasem zapominam, że nie poznałeś wielu ludzi,
więc może zechcesz się przyłączyć.
Mamy tu całą społeczność.
Musisz ich poznać. Chodź.
- Oto i on. - Hej.
- Cześć.
To jest Spence.
- Cześć, Spence. - Cześć, Spence.
Spence, to wszyscy. Brandi, Julie, Toni przez „i”,
Brian i Lisa.
Co robicie?
Czekamy na pizzę, a potem mamy wieczór gier.
Poza tym…
Poza tym w weekend jest wiec przed Kapitolem
i zamierzamy tam być.
Robimy transparenty, pomagamy Glennowi z przemową.
O nie. Chyba nie będziesz przemawiał?
Oczywiście, że będę.
Glenn używa słów tak, jak niektórzy używają pałki.
Oboje wiemy, że uwielbiam twoje kazania,
ale to jest trochę niezgrabne.
Przepraszam. Zbyt niezgrabne dla ciebie, Julie?
Nasza walka o podstawowe prawa człowieka jest dla ciebie zbyt niezgrabna?
Koszulki.
Przerażające koszulki.
Spence, napijesz się czegoś?
Oddam gorzałę za pomoc, jeśli masz ochotę.
Chcesz robić koszulki albo transparenty?
Jak mogę pomóc?
Weź pędzel.
A jak skończymy,
zjaramy się i zagramy w kalambury.
- Zróbmy to. - Tak jest.
Chcesz jeszcze?
Nie, ale to było niesamowite.
To najlepsze jedzenie, jakie kiedykolwiek zjesz.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Powiedziałam ci, kiedy przyszła pora.
U ciebie zadziałało.
To działa.
Tak.
Jestem żywym dowodem.
Mamy wiele do omówienia.
Najciekawszą część już znasz.
Po wyjściu żyłam pełnią życia.
Z wiekiem postanowiłam podzielić się tym cudem.
Założyłam Good Humor,
bo chciałam lepiej to zrozumieć.
Chciałam przekazać światu tę uzdrawiającą energię.
Trudno było wrócić na teren posiadłości.
Las jest dobry, źródło też.
Ale prawdziwa magia tego miejsca
tkwi tam, gdzie zbudowano ten dom.
Stanton cię nie wpuści?
Zapewne zagrażam czemuś, co stanowi podstawę jej jestestwa.
Próbowałam wszystkiego. Byłam wolontariuszką.
Składałam darowizny i to bardzo hojne.
Ale nadal nie chce dać nam dostępu do tego miejsca.
Staramy się to uszanować.
I rozumiem historię tego miejsca.
Tę okropną sprawę z Paragonem, który nasz kolektyw przypomina.
Jesteśmy podobne, Ilonka.
Masz nawet tego samego raka, co ja.
Sama nie wiem. Po prostu…
chciałabym ci pomóc.
Wiesz co? Zróbmy to.
Pójdziemy tam razem dziś wieczorem, po spotkaniu Klubu Północnego,
gdy wszyscy będą spali,
i zabierzesz mnie do piwnicy.
Tam się krzyżują linie mocy. To centrum energii.
Zabierz mnie tam, a będę miała wszystko, czego potrzebuję.
Do czego?
By cię uzdrowić,
mądralo.
Proszę.
Cieszę się, że przyszedłeś. Liczę, że dobrze się bawiłeś.
Dzięki.
Było super.
Mogę o coś spytać?
Jak się w to wkręciłeś?
W bycie gejem? Taki się urodziłem.
Przepraszam. Chodziło o kalambury.
To po prostu świetna gra imprezowa.
Nie, mam na myśli aktywizm.
Miałem bliskiego przyjaciela.
Ale już go nie ma.
To było…
Miałem wrażenie, że nikt tam się nie bał.
Niczego.
Nawet gdy powiedziałem,
że mam AIDS, oni…
się nie bali.
Strach jest jak promieniowanie.
Gdy zbyt długo wystawiasz się na jego działanie,
zmienia cię od środka.
Wielu straciliśmy.
Zbyt wielu.
Tyle pustych krzeseł i stolików, a świat…
w najlepszym wypadku jest obojętny, a w najgorszym przerażony.
Więc wielu z nas się ukrywało…
od bardzo dawna.
Ja także.
Dlatego teraz…
musimy być widoczni bardziej niż kiedykolwiek.
Ryan mnie tego nauczył.
Wiele mnie nauczył.
Dlatego to robimy.
Dlatego nikt się dziś nie bał.
Bo nawet jeśli się boimy, to wybieramy odwagę.
Bo każdy z nas kiedyś umrze.
Ale zanim to nastąpi, każdy z nas zasługuje na miłość.
Cieszę się, że zostawiła otwarte.
To byłoby wyjątkowo okrutne, gdyby dziś drzwi były zamknięte.
W porządku, Spence?
Tak, tylko…
przyglądałem się pustym krzesłom.
Prawie połowy z nas tu nie ma.
Cześć.
- Nie byłam pewna, czy… - Zapraszamy do stołu.
Czuję, że wszyscy są na mnie wkurzeni.
Nie. Ani trochę.
Bardzo się cieszę.
Ja też. Chodź tu.
Potrzebowałam chwili, by sprzątnąć szczękę z podłogi.
Też się cieszę.
Kochamy cię.
I kochamy świat, w którym jesteś.
Więc zostań tak długo, jak się da, jasne?
Kocham cię nad życie.
Ale jeśli choćby pomyślisz, że to sprawka Jezusa,
będę cię nawiedzał i straszył, a już szczególnie dam ci popalić
po tej akcji z interkomem.
Nie jestem z tego dumna.
Cześć.
Ja…
Przepraszam.
Przepraszam, Sandro.
I przepraszam, Kevin.
Bardzo mi przykro.
Cieszę się, że tu jesteś.
Ja też.
Z twojego powodu.
Proszę siadać. Dziś moja kolej.
To coś prosto z serca.
Za tych przed nami i tych po nas.
Za nas teraz i za tych po drugiej stronie.
- Za tych przed nami… - …i tych po nas.
- Za nas teraz… - …i tych po drugiej stronie.
Widocznych i niewidocznych.
Obecnych, ale nieobecnych.
- Widocznych i niewidocznych… - …obecnych, ale nieobecnych.
Historia, którą chcę opowiedzieć, przeraża mnie jak cholera.
To historia o tym, jak to jest wiedzieć, dokąd zmierzamy, zanim tam dotrzemy.
To historia o walce o wymarzoną przyszłość
zamiast o tę, która jest nam pisana,
bo przeznaczenie można zmienić.
Chyba wszyscy dziś to zrozumieliśmy.
Nazywa się…
„Wieczny wróg”.
To historia o czasie i strachu.
Czas rządzi nami od chwili, gdy się rodzimy.
Pozwala nam się rozwijać, rosnąć.
Chodzimy do szkoły, potem do pracy, zakochujemy się.
Czas pozwala nam na te wszystkie rzeczy. Ale ostatecznie nas zabija.
To jest Rel.
Jest diabelsko przystojny, szalenie atrakcyjny.
Trudno uwierzyć, że nie jest modelem.
Łapiemy.
Mimo swojego uroku nie ma wielu przyjaciół.
Rel to nowy student.
Mieszka tu od trzech tygodni,
ale jest ktoś, kogo chciałby lepiej poznać.
Christopher Perry, uczelniany geniusz.
Właściwie to każdego dnia, odkąd tu trafił,
Rel myślał tylko o Christopherze.
Cała płyta się usmażyła.
Myślałem, że umiesz naprawić wszystko.
Nie mam leku na gumę do żucia, którą tam wcisnęliście, prymitywy.
Jak to w ogóle zrobiliście?
MARTWA STREFA
Jako nowy był samotny.
Nawet nie miał współlokatora.
Tak sobie tłumaczył zakup magnetowidu.
Mógł nagrywać stare filmy sci-fi,
które lubił Christopher.
Może wtedy ludzie zechcą do niego przyjść.
Tak. Tu wcale nie chodziło o Christophera.
Tamtej nocy Rel miał przedziwny sen.
UNIWERSYTET KLINE
- Całkiem fajne. - Dzięki.
To mój projekt semestralny.
Ale nie działa.
Chyba to rzucę i zacznę od nowa.
Chyba jest wadliwy.
Wyrzucisz go, bo nie jest idealny?
Ostro.
Usiądź.
Jeśli chcesz.
Robotyka.
Super.
Po prostu jestem dziwakiem. Lubię wiedzieć, jak to wszystko działa.
Podoba ci się tu? Zadomowiłeś się?
Chyba tak.
Jako nowy zawsze czuję się…
- Nie wiem. Inaczej. - Wiem, o czym mówisz.
Każdego dnia.
Słyszałem, że lubisz sci-fi. Jak ja.
Jasne.
Kupiłem nowy magnetowid.
Te w pokojach nigdy nie działają.
Dziękuję.
Mam dość naprawiania go.
Nagrałem Terminatora.
Wczoraj leciał o trzeciej w nocy na HBO.
Pomyślałem…
że może chciałbyś kiedyś wpaść i obejrzeć.
Może dzisiaj?
Przyniosłem wino.
Pasuje do Terminatora.
Myślałem, że nikt na kampusie nie pije niczego poza Natty Boh.
Nieźle.
My inżynierowie jesteśmy kulturalni.
Niektórzy nawet jedzą ser.
Przyniosłeś ser?
Przyniosłem ser.
Hastasiago, baby.
Niezły żart.
Goudał ci się.
„Chodź z brie, jeśli chcesz żyć”.
Uwielbiam ten film.
Uszkodzenia metra były minimalne i nikomu nic się nie stało.
Przepraszam, musiałem zacząć nagrywać za wcześnie. Wciąż lecą wiadomości.
Myślałem, że nagrałeś to w nocy.
Tak.
Jakie wiadomości lecą o trzeciej w nocy na HBO?
Największym zaskoczeniem było zwycięstwo naszych Seabirds,
którzy mimo przeciwności wbili 20 punktów
Rushers w czwartej kwarcie.
Przykro mi. Kto?
Seabirds i Rushers.
Myślisz, że to prawdziwe drużyny?
Nie obchodzi mnie to. Nie lubię sportu.
- Dobra. 99ers i Orki. - Wcale nie lepiej.
To był dzień Myrona, który w ostatniej chwili
podał piłkę Everettowi na 30. jardzie,
wygrywając dla Orek mecz po niesamowitym powrocie.
Wielka szkoda 99ers, którzy, jak wszyscy wiemy,
są prawdziwą drużyną o bardzo prawdziwej nazwie.
Nie rozumiem.
Chyba źle ustawiłeś.
Zrobiłem to dobrze.
Dwieście dolarów, gość mówił, że to najlepszy sprzęt na rynku.
Spoko.
W pobliżu kampusu jest świetny bar.
Może pogramy w bilard, a film obejrzymy innym razem.
Postawię ci kiepskie jedzenie.
Gdzie byłeś wcześniej?
Nikt mnie o to nie pytał. Ani jedna osoba.
Przykro mi. Ludzie to dupki.
Naprawdę. Ludzie są okropni.
Przerażają mnie.
Chciałbym dostać się do ich głów, poprawić im kod
i usunąć błędy.
Jesteśmy nie do zniesienia.
KOKTAJLE
Nie rozumiem ludzi hetero.
Słucham.
Mówię o tym, co sprawia, że tak kochają futbol.
Ja nie mam tego genu.
Ja kocham futbol i nie jestem hetero.
Czyli ty też tak robisz?
Oglądasz wczorajsze mecze w barach?
Nie, to na żywo.
Nie, to wczorajszy mecz.
O tym mówili w wiadomościach. 99ers i Orki.
Może znowu ze sobą grają.
To na żywo. 99ers i Orki nie grali jeszcze ze sobą w tym sezonie.
Nieprawda.
Orki pokonały wczoraj 99ersów. Orki wygrały.
W tej kwarcie ostro walczyli,
ale zostało siedem sekund, a oni są na 30. jardzie.
Dycha, że Myron poda do Everetta i wygrają.
Do Everetta? Od tygodni nie złapał żadnego podania.
Zakład stoi.
Kieszeń się zapada. Musi się jej pozbyć.
Everetta stoi na środku.
Zdobył punkt. Przyłożenie.
- Orki wygrywają! - Co?
Skąd wiedziałeś?
Mówiłem, to nie jest na żywo.
Jest.
Jak Myron dał radę…
Skąd o tym wiedziałeś?
Tu widać znacznik czasu.
…dzień Myrona, który w ostatniej chwili dał piłkę Everettowi na 30. jardzie.
Jasna cholera.
Ale to dzisiejsza data.
- A czas to prawie teraz. - Włącz na żywo.
Największym zaskoczeniem było zwycięstwo naszych Orek.
- To leci na żywo. - To niemożliwe.
- Oglądaliśmy to trzy godziny temu. - A ja nagrałem to wczoraj.
…na 30. jardzie,
wygrywając dla Orek mecz po niesamowitym powrocie.
Nagrałem przyszłość.
Z innych wiadomości, trzecioklasistka Gina Reno wygrała…
Powtórzmy to.
I tak zrobili.
WIADOMOŚCI KWOW 4
Ustawili nagranie na trzecią w nocy, tak jak wcześniej.
Następnego ranka sytuacja się powtórzyła.
To dzisiejsze wiadomości.
Spójrz na datę.
Przewiń do wyników sportowych.
My stawiamy. Bez urazy.
Nie wierzę, że was tu wpuścili.
Tak. Zignoruję to.
Coś ci powiem. Dziś są trzy mecze.
Tak.
Obstawiliśmy wszystkie trzy.
Dasz nam 100 dolarów.
Jeśli choć jeden obstawiliśmy źle, dostaniesz 200.
Słucham.
Kto teraz gra? Kowboje i Szarlatani.
- Stary, te nazwy… - Przez jakiś czas działało.
Nagrywali wiadomości, obstawiali wyniki i kantowali heteryków.
Po tygodniu
stali się bogatsi o 1200 dolarów.
I stało się coś jeszcze.
Tak to już jest z czasem.
Przynosi tylko jedną rzecz.
Śmierć.
- Mówi o śmierci. - Nie o śmierci.
Zmianę.
To jedyna pewna rzecz we wszechświecie.
Daj czasowi działać, a zmienisz się…
trochę…
albo bardzo.
Łączymy się z Nat Rowers,
która przedstawi najnowsze wieści z Uniwersytetu Kline.
Nat?
Smutne wieści z kampusu Uniwersytetu Kline.
Studentka medycyny zginęła w tragicznym wypadku.
- Co to? - Dziś rano, około 10.15
z trzeciego piętra tego budynku mieszkalnego
spadł klimatyzator.
Wczoraj zrobiłeś inaczej?
- Nie, tak jak zawsze. - …zidentyfikowana jako Michelle Dixon
zginęła na miejscu.
- Dzwonimy na policję? - I co powiemy?
Magiczna taśma mówi, że z budynku
spadnie klimatyzator?
To co robimy?
Okropna historia.
Spróbujmy temu zapobiec.
Poważnie?
O której to miało być? 10.15?
Kurwa.
Z drogi! Przepraszam.
Hej!
Uwaga!
Hej, uważaj.
Dzięki. Dziękuję.
- W porządku? - Tak.
- Dziękuję. - Jasne.
Niesłychane szczęście i heroizm jednego z przechodniów
uratowały dziś życie młodej kobiecie.
Rel Inquest, student uniwersytetu,
odepchnął ją tuż przed tym…
Cholera, patrz.
Patrz. Tam.
Tam.
Mówię ci, jest z nim coś nie tak.
Od samego patrzenia mam gęsią skórkę.
Cieszę się, że ta dziewczyna żyje, ale mam jakieś złe przeczucia.
Uratowałeś jej życie.
A jak innym razem się nie uda?
- Albo nie będę potrafił? - Masz rację.
Mieliśmy szczęście.
Mamy trochę gotówki.
Ale może zrobimy sobie przerwę?
- Chyba muszę odwołać wyjazd. - Nie odwołuj.
Już o tym rozmawialiśmy.
To było zanim prawie umarłeś.
Wcale prawie nie umarłem.
Nie było nawet blisko.
Mama może poczekać. I tak czeka już dwa miesiące.
Jedź do niej.
Posłuchaj.
Zapiszę ci jej adres, jeśli zmienisz zdanie.
To w Pasco. Taksówką dojedziesz w 40 minut.
A wiem, że cię stać.
I jak sobie obiecaliśmy, żadnego nagrywania pod moją nieobecność.
Zdecydujemy, co robić, gdy wrócę.
Ale teraz
zrób sobie przerwę.
Dobrze?
Obiecuję.
I wyjdź na słońce w weekend. Nie jesteś Howardem Hughesem.
LOKALNY BOHATER - REL LINDQUIST
Śmierć.
- To Śmierć. - Nie.
Zobaczysz, kto to. To nie Śmierć.
Komisarz z NFL. Przyszedł cię aresztować,
bo nazwy tych drużyn to akt przemocy.
Tamtego wieczoru próbował się powstrzymać.
Ale…
z naturą nie wygramy.
Z tym, kim jesteśmy.
Jacy się rodzimy.
Rel musiał nagrywać.
Tak to jest, gdy tak długo jest się samotnym.
Późno w nocy, gdy jesteś sam w pokoju,
nikt nie okłamie cię w sprawie tego, kim jesteś.
A teraz przykra historia.
Dziś rano w Pasco doszło do tragedii.
Student Christopher Perry został brutalnie zamordowany
w domu swojej matki.
Policja twierdzi, że wczesnym rankiem
Marjorie Perry obudził dźwięk tłuczonego szkła.
W dom rzucono pociskiem
emitującym gaz,
który pozbawił ją przytomności.
- Halo. - Halo.
Kiedy się obudziła, znalazła zwłoki syna
rozczłonkowane przy użyciu niezidentyfikowanego narzędzia.
Przepraszam. Tak mi przykro.
Musisz to zobaczyć.
- Umówiliśmy się. - Musisz stąd uciekać.
Jeśli coś ci się stanie…
Chris?
Co tu się dzieje?
Nie.
Ktoś ty, kurwa?
Czemu chcesz zabić Christophera?
I czemu wyglądasz jak Christopher?
Nie chcę go zabić.
Ale ty tak.
- Co to, kurwa, znaczy? - Ty chcesz go zabić.
Chcesz zabić nas wszystkich.
Myślisz, że jesteś zwykłym studentem?
Zadam ci pytanie.
Gdzie chodziłeś do liceum?
Gdzie się urodziłeś? Gdzie twoja rodzina?
Nie pamiętasz? Bo nie byłeś człowiekiem.
Nie urodziłeś się.
Stworzono cię.
W laboratorium.
Moim laboratorium, za 40 lat.
W moim laboratorium Robotic Experimentation Logistics.
REL LODÓWKA NA PRÓBKI
R-E-L.
Przybrałeś to jako imię.
Jesteś cyborgiem.
Wczesnym modelem.
I jesteś wadliwy.
Miałem cię zgładzić. Ale uciekłeś.
Cofnąłeś się w czasie.
- Co to za bzdury? - Spójrz na swoją rękę.
Dobrze się przyjrzyj.
Nie. Kłamiesz.
Ty pieprzony kłamco.
Co jest, kurwa?
Tak.
Ja też.
Byłem pierwszy.
Kiedyś byłem nim.
Ale…
zachorowałem.
Wymieniłem kilka części.
I niedługo później stałem się czymś więcej niż człowiekiem.
Stworzyłem nowy gatunek.
I stworzyłem nas więcej.
Stworzyłem ciebie.
Byłeś jednym z moich pierwszych modeli.
Mówiłeś, że jestem wadliwy.
Cierpisz na chorobę.
Chorobę nazywaną strachem.
Smutkiem.
W przyszłości je usunąłem.
Wyleczyliśmy je. Ja je wyleczyłem.
Ale ty uciekłeś.
Gdy uratowałeś tę kobietę, dałeś się sfotografować.
I cię znalazłem…
w przeszłości.
Nie pamiętam.
Nic dziwnego. Twój model inaczej odbiera podróże w czasie.
Twoja pamięć ulega uszkodzeniu.
Nie mogłeś tego wiedzieć.
Ale wbudowałem ci kod zapasowy.
W każdy możliwy sposób
miał przypominać ci o twojej misji
I tak się stało.
Za każdym razem, gdy dotykałeś tego prymitywnego urządzenia.
To nie był magnetowid.
To byłeś ty, twój system próbujący przypomnieć ci o misji.
Przybyłeś tu, by mnie zabić, powstrzymać przyszłość.
Powstrzymać mnie, nim stworzę to, co muszę stworzyć.
A ja powstrzymam ciebie.
By ocalić nas wszystkich.
Gdy mnie znalazłeś, wiedziałeś, że musisz być blisko mnie.
Ale zapomniałeś dlaczego.
- Zaatakowałeś nas. - Gazem usypiającym.
To działa tylko na ludzi. Nic im nie będzie.
Gdy się obudzą, ciebie już nie będzie.
Będą myśleli, że to był tylko sen.
To twój koniec, Rel.
Dlaczego?
Nie jestem wadliwy.
Wciąż odczuwasz odwieczny problem. Masz w sobie odwiecznego wroga.
Strach.
Który prowadzi do cierpienia.
Zasługujemy na życie w świecie bez strachu.
Bez cierpienia.
Znów się ruszasz.
Prąd mnie na chwilę sparaliżował, ale nie miał szans mnie powstrzymać.
Wymienianie ludzkości na cybernetyczne ulepszenia.
Pozbywanie się wad.
Czy to nie strach?
To on, prawda?
Jeśli muszę zginąć, byś mógł trochę mniej się bać…
Proszę bardzo.
Rób, co chcesz.
Ja nie jestem wadliwy.
Ty jesteś.
Ale i tak cię kocham.
Cześć, skarbie.
Nagrywam to na szybko.
Nie mam za dużo czasu, bo zaraz mnie zabijesz,
ale nie martw się tym.
Musisz poznać prawdę o tym, kim jestem,
czym ty się staniesz i…
co twój genialny mózg zrobi z tym światem.
Zobaczył wszystko.
Wszystkie swoje wielkie i straszne dokonania.
Wszystkie niesamowite osiągnięcia, których dokonał,
próbując wyeliminować cierpienie i strach.
W ten sposób dostrzegł, jak traci swoje człowieczeństwo.
REL LODÓWKA NA PRÓBKI
To tyle.
Chciałem, byś wiedział…
że gdy myślę o tym…
czym się staniesz, jest mi smutno.
Bardzo smutno, ale…
w smutku jest piękno.
Teraz to wiem.
Jak delikatni jesteśmy.
Obawiam się, że nie mam czasu na dalszą część historii,
bo mój stary znajomy już tu jest, ale…
to nic…
bo kochałem.
Bo kochałem.
Dziękuję.
Dzięki, Christopher.
Wtedy przyszłość uległa zmianie.
Christopher postanowił,
że nigdy, przenigdy nie będzie widział wad u innych ludzi.
Będzie patrzył na nich oczami miłości,
bo jak się okazało, Rel wcale nie był wadliwy.
Rel był idealny.
Opowiadałeś mi kiedyś o swoim przyjacielu.
- Tym, który… - Mnie zaraził. Tak.
Christopher.
Dużo o nim myślę.
Liczę, że jest kochany.
Tak jak ja.
Szkoda, że nie wiedzieliśmy tego, co wiem teraz.
Nie byliśmy wadliwi.
Ani trochę.
Byliśmy idealni.
Jak wy wszyscy.
A ty, Sandro,
dobrze wykorzystaj swoją przyszłość.
Dla nas.
Co… Kim…
Pięć sióstr. Spokojnie, wszystkie są potrzebne.
Nie mówiłaś, że przyprowadzisz innych.
Gdzie pielęgniarka?
Poszła do łazienki.
Dlatego się spóźniłam. Czekałam na nią.
- Zaraz wróci. - Chodźmy.
Mój Boże.
Czujecie to?
Czujecie? To wciąż tu jest.
W powietrzu. Czujesz to, mądralo?
Co robimy? Co…
Wiemy, co robić.
Ustawimy się w czterech punktach, a jedna stanie w środku.
- Tutaj? - Nie.
Skarbie, ty usiądź tam.
Nie rozumiem.
Zobaczysz, skarbie.
Zaufaj mi.
- Akeso. - Akeso.
- Ajgle. - Ajgle.
Wzywamy was, pięć sióstr.
Córki Asklepiosa i Epione, dostarczycielki sztuki Apolla.
Wzywamy was, byście uzdrowiły waszą siostrę, wasze naczynie.
Panakejo. Higieja. Iaso. Akeso. Ajgle.
Dobra Panakejo, córko Asklepiosa i Epione,
pierwsza lekarko, najszybsza uzdrowicielko,
zaufana zbawczyni mężczyzn i kobiet.
Dzięki tobie nasze rany się zagoiły, kości zrosły, a choroby odeszły.
Proszę.
Co z naszymi rzeczami osobistymi?
Dzięki twojej dobroci i sile, odzyskamy radość życia.
Panakejo, przyjaciółko ludzkości.
Modlimy się do ciebie. Pragnę twej łaski.
Pozwól swej prawdziwej wyznawczyni zostać uleczoną z jej dolegliwości.
Niechaj w pełni wyzdrowieje.
Niech powróci jej wigor i żywotność.
Prosimy o błogosławieństwo.
- Nasza bogini… - …dla ciebie.
- A co z ofiarą? - Do…
Dojdziemy do tego. To coś innego.
Co to?
To tylko herbata.
Wypij.
- Nasza bogini, dla ciebie. - Nasza bogini, dla ciebie.
Dalej.
No pij.
Witaj, Julio.
Pij. Szybko.
Nie! Ilonka, nie pij tego!
Pij. Teraz albo nigdy.
- Nie zadziała, jeśli nie wypijesz. - Nie!
- Proszę, Ilonka. Proszę!
Nie!
Napisy: Agnieszka Putek