SERIAL NETFLIX
HRABIA CHOCULA
Gotówka czy karta?
KARTKI NA ŻYWNOŚĆ
DRODZY KLIENCI, ZA JEDEN KUPON MOŻNA NABYĆ JEDEN PRODUKT. DZIĘKUJEMY.
WYDANIE SPECJALNE
NAJPIĘKNIEJSI 1997 NASZE TOP 50
STUDIO TAŃCA JANE BALET, STEPOWANIE, JAZZ,
TANIEC TOWARZYSKI, HIP-HOP
Trzy, cztery. Następny.
OTWARTE, KOSMICZNE IMPERIA, KOLEKCJA FIGUREK
W poprzednich odcinkach Rozkazu i nagany…
Musiała niedawno umrzeć. Ciało nie uległo rozkładowi.
Bo dwa tygodnie trzymał ją w zamrażarce.
To się nazywa zabójstwo na zimno.
Przykro mi. Nie będzie mnie…
ZUPA POMIDOROWA CAMPBELLA
- Hej, co słychać? - Hej. Jak się masz?
- Świetnie. - Hej.
Cześć.
Masz chwilę, żeby pogadać?
- Spieprzyłam coś? - Nie, skądże. Chcę tylko o coś spytać.
Jak ci idzie?
- Świetnie, to… - Nuda.
Wiem, też zaczynałam na kasie.
Nie narzekam.
Cieszę się, że mogę pracować.
Z każdą pracą wiążą się jakieś wyzwania.
Masz jakieś hobby albo cele?
Nie chcę być wścibska. Świetnie ci idzie.
Ale nie jesteś pierwszą pracownicą
z tego programu i chcemy, żebyś z nami została.
Rozumiem, że miałaś problemy
w poprzednich miejscach pracy.
Przejście z miejsca, w którym byłaś, do miejsca, w którym musisz być,
może być trudne.
Jak długo jesteś w programie?
- Dwa lata. - I znów zaczynasz od nowa,
to nie może być łatwe, ale…
posiadanie kilku małych celów, zawodowych lub nie,
zwłaszcza w tak nudnym miejscu, może okazać się pomocne.
Wybacz, że to mówię. Nie wyobrażam sobie, przez co przeszłaś.
Ja spędziłam w szpitalu
jedynie tydzień z zapadniętym płucem, ale…
Anya…
wydajesz się nieco apatyczna.
To masz jakieś?
Cele.
Lewa. Najpierw musicie…
Całe ciało. Tak jest.
I kopnięcie. Tak.
Dobrze. I kopnięcie.
W poprzednich odcinkach Rozkazu i nagany…
Nie ma śladów włamania, więc to było zaplanowane.
Ślady wskazują na tępe urazy u obu ofiar.
Najpierw zabił młotkiem dziewczynę w łóżku.
A chłopak?
Pewnie usłyszał hałas.
Jak ci minął dzień?
Był w złym miejscu o złym czasie.
Sprawdźmy odciski palców.
Szkoda.
Może artystami nie byli, ale skończyli pod młotkiem.
- Za tych przed nami… - …i tych po nas.
Za nas teraz.
Relacjonujemy poranne korki z mocą 50 000 watów FM.
Znajdziecie nas na początku pasma grających największe hity
i rock and rolla przez cały ranek.
Jesteśmy KSXP.
To twoja skóra Zanurzam się w niej
To musi być prawda Bo teraz czuję
Spontaniczna regresja.
W miejscu, w którym mieszkałam, miałam współlokatorkę.
Była wkręcona w różne rzeczy, które moim zdaniem były…
idiotyczne.
Kiedyś opowiedziała mi o pewnym świętym.
Miał w nodze guza, który nie chciał zniknąć.
Do tego ciężko zachorował
Jego ciało zaczęło pracować, żeby pokonać przeziębienie czy grypę,
A zabiło również guza.
Ot tak ciało postanowiło mu pomóc.
Spontaniczna regresja.
Roześmiałam jej się w twarz.
Kilka lat temu byłam w kiepskim stanie.
Moi przyjaciele z tamtego okresu…
a właściwie to współlokatorka, bo to był jej pomysł…
Pewnej nocy potajemnie zabrali mnie z pokoju i postanowili…
spróbować czegoś…
totalnie pojebanego.
Żeby mi pomóc.
Bardzo się rozchorowałam.
Bardzo.
Traciłam i odzyskiwałam przytomność.
Wszyscy myśleli że już po mnie,
Wtedy…
choć raz
moje ciało postanowiło zrobić, co do niego należy.
Obudziłam się.
I chyba…
Chyba mi się poprawiło, prawda?
I to…
ta rzecz, która mnie definiowała,
która definiowała moje życie…
nagle po prostu…
zniknęła.
Ale zamiast poczuć się ocaloną,
czułam się przeżuta i wypluta,
jakby to pożarło jakąś część mnie.
Dobrą część.
I oto jestem.
To, co ze mnie zostało.
Spontaniczna regresja.
Brzmi jak głupota…
wtedy tak brzmiało.
I nadal brzmi.
Ale współlokatorka…
gdziekolwiek jest…
mam…
nadzieję…
że się śmieje.
Zasługuje na to.
REGION SEATTLE KSIĄŻKA TELEFONICZNA
Halo.
Cześć.
Rhett?
Tak.
Jestem.
Jak się masz? Co u ciebie?
Dobrze cię słyszeć.
Anya, o co chodzi?
O nic. Tylko…
Tak tylko dzwonię.
Nie…
Nie odzywałaś się, od…
- Czego chcesz? - Niczego.
Jest dużo lepiej…
u mnie.
Dużo lepiej.
Chciałam do ciebie zadzwonić, żeby się tym podzielić.
Dać ci znać, że nic mi nie jest.
I cię przeprosić.
Za co?
Za wszystko.
Nie wiem…
czego ode mnie chcesz, Anya.
Niczego, ja tylko…
Jestem w mieście i…
Jestem sama. Nikogo tu nie znam,
i pomyślałam że mógłbyś mi…
Że mógłbyś mi powiedzieć, że wszystko będzie…
Wszystko będzie dobrze.
Co będzie dobrze?
Cokolwiek.
Nie potrafię…
tego naprawić.
Siebie naprawić.
Nie umiem wyobrazić sobie życia, w którym coś mogłoby mi się udać.
Nigdy nie umiałam.
Jakiś głos w mojej głowie wciąż mi mówi:
„Jesteś zepsuta”.
„Jesteś zepsuta”. Bez przerwy.
A ja nie umiem…
Nie umiem go uciszyć.
Ja tylko…
chciałabym, żebyś ze mną porozmawiał.
Przeprosiłam.
I wiem, byłam okropna i…
spierdoliłam.
Ale ty zniknąłeś!
Potrzebowałam cię!
Byłeś jedyną rodziną, jaka mi została!
I tak, odeszłam.
Ale chciałam tylko, żebyś mnie poszukał.
Anya…
Czemu mnie po prostu nie szukałeś, Rhett?
Znasz mnie i wiesz, że ja bym tego nie zrobiła!
Rhett?
Rhett!
Widocznych i niewidocznych. Obecnych, ale nieobecnych.
Chcę wrócić do czegoś, o czym mówiłaś podczas naszej ostatniej sesji.
Dobrze.
Chodzi o sformułowanie, Którego użyłaś…
„Moi przyjaciele z tamtego okresu”.
Nie są już twoimi przyjaciółmi?
- Już ich tu nie ma. - Tu? W okolicy czy…
Jezu Chryste. Czy tylko ja mam coś do powiedzenia w tej grupie?
Możecie się wtrącić
kiedy tylko chcecie.
Nic. Jasne.
Wiesz, że ci,
których tracimy,
tak naprawdę nie odchodzą.
Pieprzenie.
Kiedyś…
Kiedyś myślałam, że się kontaktują.
Wysyłają wiadomości z zaświatów, znaki.
Szukałam wszędzie, ale to wszystko to…
Spontaniczna regresja tylko wygląda jak magia,
a tak naprawdę nasz system odpornościowy wzmocniony przez infekcję robi to
co do niego należy.
Nie ma tu żadnej magii.
Bo gdyby istniała magia i…
jakakolwiek…
sprawiedliwość na tym świecie…
to co pomogło mnie, pomogłoby też im
i wciąż by tu byli.
Ale ich nie ma.
Wszyscy nie żyją.
A pięć…
cholernych sióstr im też by pomogło. Całemu klubowi.
Powtórzyliśmy rytuał sześć razy. To…
Te suki odrzuciły wszystkie połączenia.
Teraz moich przyjaciół już nie ma.
Sandra nie żyje. Cheri nie żyje.
Amesh nie żyje, a przeszedł takie…
Kevin nie żyje. Natsuki nie żyje.
Ilonka, miłośniczka myślenia magicznego…
nie żyje.
Od roku.
Gdyby to, co mówisz, było prawdą,
gdyby nadal byli tu ze mną,
krzyczeliby.
Nie szeptali.
Krzyczeliby, wrzeszczeli, trzęśli ścianami,
żebym wiedziała, że nie muszę się już bać.
Że nie muszę się nienawidzić, bo ja tu jestem, a oni nie.
Gdyby…
wciąż tu byli,
jaki przyjaciel by tego nie zrobił?
KARMA DLA PSÓW
Co jest, kurwa?
Przepraszam. Nie mogłam znaleźć ceny.
Wszystko w porządku?
Nie mogłam znaleźć ceny.
Zajmę się tym.
Proszę o cenę młotka pazurowego.
Kasa numer jeden. Cena młotka pazurowego.
O mój Boże.
O mój Boże. Hamesh?
Hamesh. O mój Boże!
O mój Boże. Tobie też się udało!
Proszę pani?
Spójrz na siebie. Myślałam, że się nie udało.
Co się udało?
Rytuał. Spontaniczna regresja.
Jesteś tu. Jesteś tu, kurwa, Hamesh!
Mam na imię Luke.
Jak widzi pani na koszulce.
- Nie… - Ja…
- Wszystko w porządku? - Nie rozumiem.
Ta kobieta chyba potrzebuje pomocy.
Czy wy…
Czy…
Jaja sobie robicie?
- Luke, zadzwońmy po kogoś. - Dobry pomysł.
Dzień dobry. Dzwonię ze sklepu z grami na Main Street.
Jest tu jakaś kobieta. Jest trochę zdezorientowana.
Może potrzebować pomocy.
Przyszłam najszybciej, jak mogłam. Co się stało?
Wszystko w porządku?
OTWARTE
Nie chciałem.
Naprawdę.
Co się stało?
Wskoczyła za nim,
ale kiedy się nie wynurzył, Zrobiłam to co mi przyszło do głowy.
I też wskoczyłam, ale nigdzie go nie było.
Cześć, Anya.
Już północ, moja droga.
Jak zwykle nadajemy na żywo z korytarza.
Z radością donoszę, że Stanton dostała szału.
Nie rozmawiała z żadnym z nas, odkąd przyłapała nas w piwnicy
i na pewno mamy teraz zakaz wstępu do biblioteki,
ale Mark powiedział że ten jeden raz zgodziła się zrobić wyjątek,
więc wiedzą, że tu jesteśmy.
Natsuki, chcesz coś powiedzieć?
- Ilonko. Wstęp. - Przepraszam.
Za tych przed nami i tych po nas,
za nas teraz i za tych po drugiej stronie.
Za tych przed nami i tych po nas,
za nas teraz i tych po drugiej stronie.
Widocznych i niewidocznych. Obecnych ale nieobecnych.
- Widocznych i niewidocznych. - Obecnych ale nieobecnych.
Przedwczoraj opowiadał Kevin, a wczoraj Spence.
a dziś mamy dla ciebie coś wyjątkowego.
Natsuki?
Hej, Anya, to dla ciebie.
Popytałam innych o to, czego o tobie nie wiedziałam.
Jesteś skarbnicą tajemnic.
Dobra, jedziemy. „Trwa noc rytuału.
Wzywamy wokół ciebie siostry,
i wtedy to się dzieje. Błysk światła.
Zniknęłaś z pokoju. Po prostu.
Przez tydzień, tak jak Julii Jayne,
nikt nie mógł cię odnaleźć.
Ale potem się pojawiłaś,
uzdrowiona, jak Julia.
Stanton daje opcje, ale zostajesz w Brightcliffe
jeszcze kilka tygodni, powtarzając rytuał z każdym z nas.
I to działa,
dla nas wszystkich.
Zajmujemy całe piętro domu.
Inwazja Brightcliffe,
kontrole czynszowe, zasiłki i…”
Myślałem, że po fragmencie o rytuale wrócimy do realizmu.
Ja opowiadam. Jasne?
- Przepraszam, Anya. - W porządku.
„Chodzi o to, że jest tanio, a my możemy zostać tam na zawsze.
Idziesz na studia i dostajesz protezę nogi
Możesz wrócić do nauki tańca.
Pewnego dnia po fantastycznej próbie…
wchodzi nie kto inny, tylko twój przyjaciel z dzieciństwa.
Rhett.
Godzicie się.
Kupujecie razem dom
z białym płotkiem.
I żyjecie w nim…
wiele, wiele lat.
Macie dzieci”.
Sandra wyliczyła, ile dokładnie.
- Dwoje i pół pięknego dziecka. - Żartuje.
Dzieci się zaokrągla. Pełna trójka.
- I owczarka niemieckiego. - I owczarka niemieckiego według Cheri.
O czymś zapomniałam?
O samochodzie.
Różowy jeep z czaszką na masce.
Idealnie.
I tak spędzisz resztę swoich dni. Z rodziną.
Bezpieczna, szczęśliwa i kochana.
A my kupiliśmy domy przy tej samej ulicy, więc…
Co tam?
Wjeżdżamy na przedmieścia.
Starzy przyjaciele co tydzień wpadają z czymś na ząb.
Nie masz wyjścia.
To wszystko na dziś.
Ilonka pisze historię na jutro więc…
będzie niespodzianka.
Dobranoc, Anya.
- Dobranoc. - Śpij dobrze.
Dobranoc, księżniczko.
Dobranoc, Anya.
Zostałyśmy same.
Mam nadzieję, że nie przeszkadzam.
Chciałam ci tylko coś powiedzieć.
Współlokatorka współlokatorce.
Chciałam cię przeprosić
za rytuał.
Gdy straciłaś przytomność…
W życiu się tak nie bałam.
Żebyś widziała Stanton.
Nie wiem, czy się jeszcze do mnie odezwie.
Używała słów, których tylko ty mogłaś ją nauczyć.
Mam nadzieję, że mi wybaczysz.
To kurewsko niesprawiedliwe.
To co spotkało ciebie, to co spotkało nas.
Dlatego…
Mam nadzieję że rozumiesz…
że wszyscy jesteśmy tu z tobą.
I zawsze będziemy.
Dziękuję.
Nie jesteś sama.
Wszystko będzie dobrze.
Dobranoc, Anya.
Dobranoc.
Nie, dziękuję.
Chcę je czuć.
Ktoś kiedyś powiedział:
„Gdy nie można już żyć godnie,
powinno się godnie umrzeć”.
Friedrich Nietzsche.
Przemawiałam na zakończeniu szkoły…
w poprzednim życiu.
Krótkim życiu.
„Nie chodzi o długość życia, ale o jego głębię”.
To Ralph Waldo Emerson.
A twoja przyjaciółka…
Sama wiesz. Żyła głęboko.
Była dobra, nawet gdy cierpiała.
To trudne.
I piękne.
Czasem zachowywała się…
jak zawzięta, nakręcona suka.
ale to też było piękne.
Lubię jeszcze jeden cytat z Ralpha Waldo Emersona.
„To jest tajemnicą świata,
że wszystko trwa wiecznie i nie umiera,
a wycofuje się na chwilę z pola widzenia…
by potem…
wrócić ponownie”.
A John Lennon powiedział kiedyś:
„Śmierć to wyjście z jednego auta i wskoczenie do drugiego”.
Wie pan, co ja mówię?
Jebać samochód.
I jebać raka.
Wszystko?
Wszystko oddała tobie.
Co to?
Poza kontem bankowym,
ubezpieczeniem i rzeczami z pokoju,
to wszystko, co zostawiła.
Nie obchodzą mnie pieniądze.
Jej też nie obchodziły.
- Podała powód? - Jest jeszcze coś.
Masz mi powiedzieć, gdzie to znalazłaś, co robiliście na dole
i dlaczego nie powinnam cię stąd wyrzucić.
Nie myśl, że się zawaham.
Nie znasz mnie, Ilonko.
Nic nie wiesz.
Znalazłam ten dziennik w bibliotece,
jeśli liczyła pani na lepszą historię,
muszę panią rozczarować.
A co robiliśmy w piwnicy?
Traciliśmy czas, próbując zmienić coś, czego nie da się zmienić.
Marnowaliśmy czas Anyi.
To jest najgorsze, bo wiele go nie miała.
Jeśli chce mnie pani wyrzucić, proszę teraz,
bo więcej dziś nie wytrzymam.
Rytuał pięciu sióstr.
- Nie zadziałał. - Nie dla Anyi.
Nie. Ale to nie twoja wina.
Te rzeczy to… To nie jest pieczenie ciasta.
Tu nie chodzi tylko o słowa i składniki.
Próbowałaś i to jest ważne. Było ważne dla Anyi. Obiecuję ci to.
Twój tatuaż.
Co to jest?
Wszyscy je mamy.
To nic złowieszczego. To klepsydra.
Klepsydra wiele znaczy od czasów starożytnych.
To jedna z pierwszych metod mierzenia czasu.
Widzisz, z czego się składa?
W starożytnej Grecji tu była ziemia, a tu powietrze.
Jako w niebie, tak i na ziemi.
Ale najważniejsze w klepsydrze jest to…
że można ją obrócić.
Życie może wygrać.
Tego próbował dokonać Paragon, ale…
trochę się pogubili.
Skąd wiesz o Paragon?
Przybyli tu z tego samego powodu, co my.
Ziemia, woda, linie mocy.
Plotki są prawdziwe.
Samolotom naprawdę zdarzają się zakłócenia,
gdy przelatują nad tą okolicą.
Te lasy wypełniają legendy o uzdrawianiu.
Przyjeżdżają tu bogacze i umierający, wyznawcy New Age, sekty, entuzjaści UFO
i wszystkie świry, jakich tylko świat widział.
My jesteśmy kolektywem naturopatycznym, więc jesteśmy łagodni jak kotki
w porównaniu do innych, których się tu spotyka.
Najważniejsze to nie szkodzić.
Chyba że musisz.
Powinnam… już iść.
Stanton jest już wkurzona.
Georgina jest przewrażliwiona, bez wątpienia.
Może pewnego dnia się opamięta.
RHETT 206-142-2195
Nie ma takiego numeru.
Proszę sprawdzić numer i wybrać ponownie lub zadzwonić…
Przykro…
Przykro mi z powodu…
Po prostu przykro mi.
Co mamy z nimi zrobić?
Nie powiedziała.
Przynajmniej nie w umowie.
Zostawiła też to.
Jeszcze nie otworzyłam.
To otwórz.
„Za tych, którzy byli wcześniej, za nas teraz i tych, którzy będą później.
Widocznych i niewidocznych, obecnych, ale nieobecnych.
Długo myślałam nad tym wstępem
i jest kurewsko rozbudowany.
Uproszczę go.
Za nas, za was…
moją rodzinę.
Skoro tak jarają was Grecy,
to Grecy wierzyli, że gdy idzie się do zaświatów,
pije się z rzeki Lete i zapomina o wszystkim.
Mówili, że dlatego nikt nie daje znaku.
Słaba wymówka, ale niech będzie.
Jeśli ktoś ma wysłać sygnał z tamtej strony,
jasny i zrozumiały, to ja będę tą suką.
Więc jeśli to czytacie i nie dostaliście znaku, wyluzujcie.
To tylko pieprzona nicość.
Wznieście dziś za mnie pustą szklankę.
Bo od teraz nie piję.
Kocham was, Anya.
PS. Przepraszam za prochy. Co za dramatyzm, nie?
Wciągajcie, używajcie ich jako przypraw
albo rozsypcie na jebanym Księżycu. Mam to gdzieś.
Jestem supernową”.
Kurwa.
To wszystko…
Znaki z zaświatów, pakt, historie…
Dziś wydają się głupie, prawda?
Za Anyę…
która już nie pije.
Za Anya, która już nie pije.
Zawsze uważałam, że biblioteka wygląda pięknie po ciemku.
Zgaszone światła i ogień w kominku. Tak to się robi.
Idealna atmosfera na spotkanie Klubu Północnego.
Zawsze bawiło mnie to,
że myślicie, że skoro was nie powstrzymuję,
to nie wiem.
Myślicie, że nie widzimy, jak pacjenci wymykają się o północy?
Myślicie, że pielęgniarki nie słyszą waszych głosów przez drzwi?
Oczywiście że wiemy.
Jak myślicie, dlaczego zawsze macie świeże drewno na opał?
Uwielbiam zasypiać wiedząc że w kominku pali się ogień.
Że trwa sesja Klubu.
Rok po roku twarze się zmieniają.
Ale nocami korytarze Brightcliffe są pełne
dźwięków szeptanych opowieści.
Dźwięki opowieści to odgłosy życia.
Nie wiem, co z wami zrobić.
To, co robiliście w tym pokoju…
Nie wiem, co z tym zrobić.
Wystarczyłoby zamknąć drzwi.
Te drzwi, oczywiście,
i drzwi do waszych pokojów, ale czuję, że to byłoby nie fair.
Mamy umowę.
Wymagam przestrzegania bardzo niewielu zasad.
W zamian daję wam…
Chyba już wiecie co.
Niezależność, godność, wpływ. Nie każcie mi tego żałować,
nigdy więcej.
Poproszę was teraz o powrót do łóżek.
Jutro zobaczę, co dalej.
Znajdziecie drogę do pokoi, prawda?
No…
To chyba na tyle.
Chodźmy do łóżek.
Mam lepszy pomysł.
- Ale Stanton mówiła… - Wiem, co mówiła,
ale wiem też, że nie wykopie z Brightcliffe nas wszystkich.
Ilonko, może po prostu chodźmy spać.
Nie. Jeszcze nie.
Anya nie miała pogrzebu.
Przynajmniej nie prawdziwego.
Możemy to naprawić.
Kolejny punkt zwrotny Rozwidlenie dróg
Czas chwyta cię za rękę I prowadzi tam, dokąd masz iść
Więc wykorzystaj to Nie pytaj dlaczego
To nie jest pytanie Tylko lekcja, którą daje czas
Jest nieprzewidywalna Ale tak właśnie musi być
Mam nadzieję, że dobrze się bawiłaś
Więc zatrzymaj zdjęcia I klatki w swej głowie
I powieś je na półce W dobrym zdrowiu i czasie
Tatuaże pełne wspomnień
Jeśli to cokolwiek znaczy Było warto
Jest nieprzewidywalna Ale tak właśnie musi być
Mam nadzieję, że dobrze się bawiłaś
Jest nieprzewidywalna Ale tak właśnie musi być
Mam nadzieję, że dobrze się bawiłaś
Hej, idziesz?
Za chwilę.
Co robisz?
Sprawdzam, kiedy woda mnie znieczuli.
Przepraszam.
W porządku.
Słuchaj…
Nie przeciągaj tego.
To bez znaczenia.
Nas wszystkich…
już nie ma.
Wybacz, to…
źle to zabrzmiało.
Kurwa.
Przepraszam, że tak późno.
Nie czuję się dobrze.
Straciłam dziewczynkę i…
Piękną, młodą kobietę.
Bardzo silną młodą kobietę.
Bardzo mnie to dotknęło. Nie wiem dlaczego.
Pozostałe dzieci próbowały…
Wygrzebały wszystkie te…
starocie.
Ale jest coś dziwniejszego.
Najdziwniejszy był moment…
gdy dostałam telefon od lekarzy.
Wcześniej tylko raz dostałam taki telefon
i nie wiem, co mam z tym zrobić.
Jedno z moich dzieci wraca do domu.
Nie znam jeszcze wszystkich szczegółów.
Ale przejrzałam wyniki badań i…
prawdopodobnie będzie żyć.
Ale myślę…
To znaczy…
Chyba odeślemy kogoś do domu.
Więc tak.
Palę jointa i dzwonię do ciebie.
Muszę z kimś porozmawiać.
Bo naprawdę mnie to przerasta.
Zaczekasz chwilę?
Skarbie.
Chcę jeść.
Tak bardzo chcę jeść.
Skarbie.
Kochanie.
Napisy: Agnieszka Putek