SERIAL NETLIX
O cholera.
Twardziel z tego Dusty’ego. Zabija wszystkich wokół.
Nie chciał.
Nigdy nie chce, ale…
nie spodziewał się, że w domu jest ktoś jeszcze.
Możemy choć raz zakończyć historię bez udziału loży szyderców?
Nie chciał.
Zwłaszcza nie ją. Nie Harmony.
Była słodką dziewczyną i w szkole była dla niego miła.
Ale poprzedniej nocy dostał rozkaz…
Harmony.
Nie było sensu się opierać.
Nie, gdy głosy już ją wybrały. A Harmony na to nie zasłużyła.
Jak zresztą większość dziewcząt.
A głosy nigdy się nie mylą.
Mylisz się. Przykro mi, ale się mylisz.
Proszę mnie wysłuchać.
On jest w naszym wieku.
To nastolatek. Może nawet uczeń Velt.
Niemożliwe. Przykro mi.
- Nawet pani nie przeczytała. - Nie muszę.
Wszystko wskazuje na to, że to młody człowiek.
Miejsce zbrodni temu przeczy.
Mogę ci tylko powiedzieć, że już to widziałam.
Na miejscu innych morderstw,
których szczegółów nigdy nie upubliczniono.
Nie mogę powiedzieć, co to za szczegóły.
Symbol.
Na kartce.
Bystra jesteś.
Już go pani widziała.
Poprzednie morderstwa to dowód, że to ktoś starszy?
Zaczął 40 lat temu.
- Ile ofiar? - Nieważne.
- Ile? - Więcej niż Dahmer. Mniej niż Bundy.
- Seryjny morderca. - To twoje słowa. Nie moje.
Nie powiedziałam też, że kimkolwiek jest, jego sposób działania nie zmienił się
ani trochę przez 40 lat, aż do wczoraj.
Wie, że jesteśmy na jego tropie.
Wie, że nie może do końca życia uciekać.
Troje detektywów.
Aż troje zajmowało się tą sprawą.
Przekazywali ją sobie dalej jak zakażenie.
Ale koniec z tym. Na mnie się skończy.
Przez lata uchodziło mu to na sucho, ale się zestarzał i jest zmęczony,
i ja go dopadnę.
Więc nie, kochanie.
Nie martw się chłopcami ze szkoły.
Ale zadzwoń, jeśli zobaczysz starszego faceta
kręcącego się po parkingu.
LICEUM ROOSEVELTA
- Nawet nie spojrzała. - Ale twoja teoria ma sens.
Nasza teoria.
Bez ciebie bym na to nie wpadła.
Nie mów tak.
Jest przekonana, że chodzi o starszego faceta.
Pewnie ma rację. Musi mieć.
- Z moich kalkulacji… - Co?
Wiesz co? Na razie wystarczy.
Muszę iść na trening…
ale jestem ci winna randkę.
Prawdziwą.
Koniec z zabójcami i dziwactwami.
- Tylko ty i ja. - Bardzo chętnie.
Naprawdę.
Dusty, tak?
Dzień dobry. Zgadza się.
Wybacz, że w szkole.
Mógłbyś mi w czymś pomóc?
Chętnie spróbuję.
Twoja dziewczyna, Sheila.
Mówi, że znasz się na technologii. Na Internecie.
Używasz Einsteina?
Jak wszyscy.
Czy gdyby dorosły chciał założyć konto na Einsteinie,
podszywać się pod kogoś i wchodzić na czat,
mógłby sobie takie konto założyć, prawda?
Udawać kogoś innego, może nawet dziecko.
Jasne.
Zauważyłeś kiedyś coś takiego?
Czy istnieją jakieś konta, które wydają ci się podejrzane?
Nic mi nie przychodzi do głowy.
Zaraz, czy pani…
Pyta pani, czy zauważyłem policyjne konta na Einsteinie?
Działacie tam incognito?
Bo jeśli tak, to grubo.
Genialna akcja. Tak jest?
Jeśli tak, to w sposób niezauważalny.
Ty nie masz się czym martwić.
Mam nadzieję.
Jak nazwałeś swoje konto?
Chcę poznać używane nazwy.
Jakich się używa w twoim wieku?
Imion czy raczej przezwisk?
Dopiero zaczynamy to rozgryzać.
Konto można nazwać jakkolwiek.
Powiedzmy, że chcę wyglądać na kogoś w twoim wieku.
Taki jest mój cel.
Jaką masz nazwę?
Dusty-S-1980.
Masz inne konta?
Nie. Tylko jedno.
Dobrze.
Jeśli masz jeszcze kilka minut, chętnie dowiem się,
na czym polega ten czat.
Gapisz się na mnie.
Tak.
Lubię na ciebie patrzeć.
Jeszcze raz dziękuję.
Byłeś dla mnie wielkim wsparciem.
Naprawdę nie musiałeś pomagać mi w śledztwie.
Ale pomogłeś.
Nawet jeśli tylko po to, by mnie zadowolić.
Doceniam to.
Byłeś świetny.
Ja nie…
Nie chciałem cię zadowolić.
Sheila.
Nie chcesz tu ze mną być.
Dziwny tekst, ale OK.
Zasługujesz na kogoś lepszego. Naprawdę.
Sheila.
Nie ona, proszę.
Sheila.
Jeśli chcecie poznać ekscytujące zakończenie,
musicie…
- Pożyć jeszcze trochę. - Pożyć jeszcze trochę.
To podłe.
Cholera, stary. Nie wiem, jak ty to robisz,
ale sprawiasz, że współczuję gościowi, który zabił całą masę ludzi.
To na pewno umili nam sen.
- Dobre. - Też coś mam.
Chyba że jesteście zbyt zmęczeni.
Podwójne opowiadanie.
Dawno tego nie było.
Tylko jeśli masz siłę, Anya.
Jeśli ty masz historię, to mam.
Dobra.
Jest dziwna i wciąż niepełna,
ale wszyscy możemy odnaleźć w niej siebie.
- Nosi tytuł „Wiedźma”. - Już się odnalazłam.
Zaraz. „Wiedźma” czy „srać ma”?
Jest o magii i miłości. Chyba.
Rodzinie i przeznaczeniu.
A przede wszystkim…
Przede wszystkim
o dziewczynie, która chce kogoś uratować.
Imani była wiedźmą.
Jak wszystkie kobiety w jej rodzinie. Odkąd wszyscy sięgali pamięcią.
Niektóre były zmiennokształtne, inne potrafiły lewitować.
Imani i jej mama były uzdrowicielkami.
Ale dojdziemy do tego.
Dziś ważniejszy jest inny dar.
Coś, co potrafiły robić wszystkie kobiety z rodziny Imani.
Jej matka nazywała to wróżeniem.
Nie próbuj dostrzec dna jeziora.
Nie patrz na to, co jest nad nim.
- Nigdy tego nie pojmę. - Pojmiesz.
Może wróżenie to nie moja bajka.
Może mnie to ominęło, bo ty to potrafisz.
Ty też potrafisz. Niektórym po prostu przychodzi to łatwiej.
Jesteś blisko. Tym razem ci pomogę.
No i proszę.
Wszystko po to, by zobaczyć, jak upuszcza loda?
Jaki to ma sens?
Opisz mi to.
Ładna, ciemnoskóra dziewczynka, koczki na głowie, różowa sukienka.
Taka jak ona?
Tak. To ona.
Pomożesz jej czy nie?
Dziewczynko, uważaj!
Widzę przyszłość.
Na tym polega wróżenie…
To widzenie przyszłości.
Miłe uczucie, co?
Ale spójrz.
To druga strona tej lekcji.
Świat i tak zawsze zrobi to, co chce.
Ty tylko ciągniesz gumkę. Możesz ją rozciągnąć.
Ale prędzej czy później wróci do pierwotnego stanu.
Wszechświat jest uparty.
Tak jak ty.
Więc tak, widzisz przyszłość.
Ale nie chodzi o to, by ją zmieniać. Chodzi o to, by ją zrozumieć.
I pomóc innym zrozumieć ich przyszłość.
Mnie daje to największą radość.
Pociągniesz gumkę lekko, a lekko strzeli.
Ale jeśli pociągniesz za daleko, strzał będzie bardzo bolesny.
Może cię skrzywdzić. Rozumiesz?
- Spróbujemy jeszcze raz? - Nie.
Musimy iść. Zaraz koniec przerwy.
- Mamo… - Słońce zachodzi.
Posłuchaj mnie, bo to ważne.
Ćwicz dalej, a będziesz coraz lepsza.
Ale nie wróż w nocy.
Słyszysz?
- Czyń dobro. - Czemu?
Jak się nauczysz, możesz pomóc wielu ludziom.
I powinnaś, córeczko.
Ale to jedno musisz mi obiecać.
Dlaczego?
W końcu do tego dojdziemy.
Ale na razie powiedzmy, że to niebezpieczne.
Obiecaj mi.
Dobrze. Obiecuję.
Dobrze.
Chodź ze mną do pracy.
IZBA PRZYJĘĆ
Rana postrzałowa. Słabe funkcje życiowe.
Róg High Street i 37. alei.
Osiem minut temu, może dziesięć.
Kocham cię. Na lodówce są pieniądze na pizzę.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
Przykro mi.
Tak.
Kończymy.
Czas zgonu…
Spójrzcie na nią.
Jest w wieku mojej córki.
Starałaś się.
Zrobiłaś, co mogłaś.
Tak.
Zostawcie mnie, proszę.
Wiem, mamo. Wiem.
To szczególny przypadek.
Nic mi nie będzie.
Mamo?
Mamo!
Pomocy!
ZAKAZ WSTĘPU BEZ ODPOWIEDNIEJ ODZIEŻY
W noc po pogrzebie,
gdy cała rodzina wróciła tam, skąd przybyła,
Imani zabrała prochy matki nad jezioro,
Z tym miejscem czuły się najbardziej związane.
Ale Imani szukała odpowiedzi.
Dlaczego jej mama próbowała uzdrowić tę dziewczynę?
Po co ryzykowała?
Jej mama już wcześniej leczyła ludzi, sprowadzała ich z progu śmierci,
to był jej dar.
Co poszło nie tak?
Pełna żalu zapomniała o ostrzeżeniu matki.
Nigdy nie wróż w nocy.
Ale było już za późno.
Światło księżyca odbijało się od wody,
a Imani zobaczyła chłopca, którego nigdy wcześniej nie widziała.
Imani nie wierzyła w miłość od pierwszego wejrzenia.
Ale gdyby wierzyła, to byłaby ona.
Połóż pieniądze na stole.
Co tu, do chuja, robisz?
Pytam, co tu robisz?
Imani Bethel! Od miesięcy się nad sobą użalasz.
Tęsknimy za twoją mamą. Naprawdę.
- Ale dzisiaj idziesz z nami. - Bez wymówek.
Nie mam ochoty…
Ja nie mam ochoty cię słuchać.
Wsiadaj do auta.
- Jedziemy. Już. - Już.
Scottie ma pomysł, który wszyscy uważamy za świetny.
Musisz się zgodzić.
Zgódź się, Imani. Choć raz w życiu.
Nie wiem, o co wam chodzi, ale muszę odmówić.
Niegrzecznie. Daj jej skończyć.
Mamy takiego znajomego.
Ja mam. Myślę, że go polubisz.
Pokazywałam mu już twoje zdjęcie.
Ze szkolnej kroniki? Nie. Żadnych randek w ciemno. Dziękuję.
Niezręczna sytuacja, bo za 15 sekund
dojedziemy do jego domu, a on mówi, że jesteś ładna,
więc się przywitaj i nie marudź.
- Dziś jest noc mówienia „tak”. - Powiedz tak, Imani.
Powiedz tak albo cała szkoła zobaczy twoje zdjęcie z konkursu w szóstej klasie.
Hej.
Hej. Jestem Ben.
Jesteś…
Opowiedz mi o swoim imieniu.
To afrykańskie imię. W suahili.
Oznacza „wiarę”.
A Ben znaczy „syn”.
Rodzice nie byli kreatywni.
Ja jestem Randy.
Boję się spytać rodziców,
co chcieli przez to przekazać.
Imię i wymówka w jednym.
Czaję, tato.
Pasuje ci, ty napaleńcu.
Za bardzo się gapisz. Zejdź z niego.
Nie, ja…
Nie wiem. Mam wrażenie, że skądś cię znam.
To przecież mój słaby tekst.
Poważnie. To mój jedyny tekst na podryw. Miałem go użyć.
Już się znacie, więc może się napijemy?
- Tak. - Tak. Chodźmy.
Dzisiaj ja stawiam. Co chcecie?
ALKOHOLE
Nie. Nie wchodź tam.
Zaprosiliście mnie. Ja stawiam.
Nie możesz tam wejść.
I skończyło się mówienie „tak”.
Wszędzie, tylko nie tam. Nikt ma tam nie wchodzić.
Tylko tutaj sprzedają nieletnim.
Żelki dla Bena.
Kilka mocnych piw. Może butelkę koniaku.
- Tak. - Coś jeszcze?
Scottie. Mówię poważnie.
- Co? - Proszę, nie.
Zaraz wrócę. Szybciej, niż zdążysz powiedzieć nie.
Wyluzuj, Imani. Wszystko gra.
Tak. Chyba masz rację.
Przepraszam.
W porządku.
Co jest?
Scottie!
Pomocy!
Jej stan jeszcze nie jest stabilny i nie wpuszczą nas do niej.
Skąd wiedziałaś?
O czym?
Mówiłaś, żeby tam nie wchodzić. Skąd wiedziałaś?
Nie wiedziałam.
Ja nie…
Przepraszam.
Nie mogła powiedzieć.
Nie wiedziała jak.
Nie umiała im powiedzieć, że zatrzymując Bena,
naciągnęła gumkę tak mocno, że jej powrót może zranić każde z nich.
Sama nie rozumiała, skąd o tym wiedziała.
Spotykając się z Benem, pogarszała sytuację.
Jej przyjaciółka Scottie walczyła o życie w szpitalu po drugiej stronie miasta,
żeby ona mogła być z chłopcem, który powinien był zginąć tydzień temu.
To nie powstrzymało jej przed umówieniem się z nim.
Muszę zatankować. Jeżdżę na oparach.
Nie przyjmuje kart. Muszę zapłacić gotówką.
Ja to zrobię.
- Na pewno? - Tak.
Zostań tu. Zapłacę za paliwo.
Ale ty stawiasz bilety do kina.
Chcę zapłacić za czwórkę.
Paliwo z czwórki.
Wszystko w porządku?
Mhm.
Tak. Z czwórki.
Nic pani nie jest?
Uciekaj.
I wtedy to poczuła.
Pękającą gumkę.
Pękającą z impetem prosto na nią.
- Anya. - O Boże. Nie.
Żyje.
Nie możemy…
Co mam robić?
Już dobrze.
Co robić?
To sepsa. Skrajna reakcja organizmu na zakażenie.
Jej ciało uszkadza własną tkankę.
Wiem, że Bóg ma plan…
dla każdego, ale…
Możemy dziś o tym nie mówić?
Chrzanić jego plan i raka.
Miłosierdzie? Boże, daj jej chociaż tyle.
Anya już tu była, gdy przyjechałem.
Powiedziała, że jeśli ktoś będzie ze mną zadzierał, mam dać jej znać.
Nikt nie zadzierał.
Oby miała tak samo.
Nie zadzierać z nią.
Nie z nią.
Oby było jej lekko.
Najlżej, jak może być.
Chyba.
Śmierć jest…
znajoma.
Ona
tu mieszka.
Czujecie to, prawda? Żyje… tutaj.
Jeśli przyszła po Anyę,
oby się nie rozgościła.
Że będzie łagodna i szybka.
Przejdzie przez jej pokój.
Nie.
Łagodna?
Na nas wszystkich ciąży wyrok.
Mamy siedzieć i patrzeć, jak to się dzieje?
To tak, jakby choroba mówiła:
„Klękaj, zakryj oczy i czekaj, aż będę na ciebie gotowa”.
A my na to: „Tylko bądź dla mnie łagodna”?
Nie umrę, błagając raka swojego albo Anyi, by były łagodne.
Czekam na raka z mołotowem i maczetą.
A jeśli zrobi choć krok do pokoju Anyi,
mam nadzieję, że rozwali sobie tę starą, pomarszczoną, paskudną japę.
Cena nie gra roli.
Gdyby można było ocalić ją, mnie, nas wszystkich…
spaliłabym cały świat.
To właśnie znaczy kochać.
Rozumiem, co czujesz.
Naprawdę.
Ale muszę coś powiedzieć i musisz mnie wysłuchać.
To nie zależy od nas.
To nie my ustalamy zasady
i nie mamy możliwości zmienić rezultatu.
A kiedy ludzie próbują znaleźć jakiś…
skrót,
lukę w zasadach,
jakąś przewagę nad życiem czy śmiercią,
ktoś może ucierpieć.
Ludzie wpadają w taką obsesję na punkcie walki ze śmiercią,
że rujnują sobie życie.
Więc jeśli to się nie uda…
i Anya odejdzie…
a ty nawet nie zaczniesz się z tym godzić…
jak się poczujesz?
Jak będziesz się czuła, jeśli tyle czasu poświęcisz walce?
I nie przystaniesz nawet…
by się pożegnać?
Jak się czuje? Lepiej?
To straszne, że trzeba ją tak izolować.
Nie chodzi o izolację.
Chodzi o jej wyzdrowienie i wasze bezpieczeństwo.
Sepsa nie jest zaraźliwa, ale infekcja może być.
Możesz tam wejść w maseczce.
Kiedy tu przyjechałam,
chciałam, żebyś mnie lubiła.
Żebyś była dla mnie miła.
Teraz chcę, żebyś mnie zwyzywała.
Obudź się i skrzycz mnie.
Powiedz, że jestem głupia, że tak czuję.
Chcę ci podziękować.
Za to, że się ze mną kłóciłaś.
Że wytykałaś mi błędy.
Że jesteś moją siostrą.
Jeśli musisz odejść,
to chyba…
będę musiała spróbować się z tym pogodzić.
Jeśli tego chcesz.
Kocham cię.
Chcę…
żyć.
Obudziła się!
Tu jesteś.
Miło cię widzieć, Anya.
Obudziła się.
To chyba dobrze?
Oczywiście.
To znaczy, że przeżyje czy…
Co to znaczy?
Że teraz się obudziła, a to dobrze.
Słyszy cię i może ci odpowiedzieć.
To dar. Nawet nie wiesz, jak wielki.
Ale jak już mówiłam, nie walczymy z grawitacją.
Chcemy, żeby lądowanie było jak najdelikatniejsze
i najspokojniejsze, jak to możliwe.
Ilonka.
Dzień dobry.
Widziałam cię na monitorach.
Wpadłam się przywitać.
Przykro mi.
Wiem, jak to jest patrzeć na odchodzącego przyjaciela.
Wiem, jak to jest.
Powiedziała, że z grawitacją się nie walczy?
Dobra rada.
Przyszłaś tutaj.
Dlaczego?
Jeśli…
Ten…
Ten pamiętnik należał do dziewczyny, która kiedyś tu mieszkała.
Nazywała się Julia Jayne.
Odeszła uzdrowiona.
A ten jest jeszcze starszy. Należał do dziewczynki,
której matka wierzyła z całego serca,
że to miejsce jest wyjątkowe.
Anya stoi nad przepaścią
i w każdej chwili może spaść.
Jeśli jest szansa,
że mogę coś dla niej zrobić,
choćby nie wiem jak…
To nie jest szalone.
Posłuchaj.
Co słyszysz?
Nie wiem.
To natura.
To zwyczajność.
Te ptaki, te robaki. To śpiew istot.
Prostych istot. Są tak proste, że ignorujemy to,
że każdego dnia pokonują grawitację.
To normalne.
Głupie, małe owady pokonują ją bez chwili zastanowienia.
I nie ma w tym nic szalonego. To naturalne.
Ludzie mówią, że z grawitacją nie wygrasz,
a dowód na to, że się mylą, przelatuje nad ich głowami.
Ludzie płacą majątek za wbijanie igieł w ich ciała.
Akupunktura, akupresura,
aromaterapia, świece do uszu, terapia światłem podczerwonym.
Nie ma w tym nic szalonego. To normalne.
Tak normalne, że można kupić to na stoisku w centrum handlowym.
Ludzie okupowali kościoły, leczyli się wiarą,
wysyłali czeki Billy’emu Grahamowi, żeby modlił się o ich uzdrowienie.
I to nie było szaleństwo. To wiara.
O ile oczywiście wierzymy w jednego, właściwego Boga.
Ale to, co prawdziwe…
Zbierana przez ludzi przez tysiące lat wiedza,
która trzymała nas przy życiu, zanim zaczęliśmy zatruwać powietrze,
ziemię i nasze ciała…
To jest szaleństwo. Jakżeby inaczej?
Świat już dawno zwariował i tych niewielu wyjątkowych,
którzy pozostali przy zdrowych zmysłach,
ten szalony świat nas nazywa szaleńcami.
Sporo tu znajdziesz.
I tu też.
Zbierz wodę.
Będziesz potrzebowała około trzech litrów.
I powinnyśmy porozmawiać o pięciu siostrach.
Zakładam, że przeczytałaś.
Ile jest tam kobiet oprócz ciebie i Anyi?
Cherie, Natsuki i…
Sandra.
Cztery, ze mną pięć.
Widzisz? Co za zbieg okoliczności?
O Boże.
- Paragon. - Nie.
Paragon miał problemy, zszedł na złą drogę.
To coś o wiele starszego od Paragonu.
Nie dziw się tak. Nie przyszłaś tu bez powodu.
Ciesz się, że masz rację.
Ilonka, masz rację.
Posłuchaj uważnie,
bo jeśli chcesz uratować przyjaciółkę,
musisz robić dokładnie to, co ci każę.
- Nie ma mowy. - Wysłuchajcie mnie.
Cieszę się, że to powiedziałaś,
bo nie chcę wyjść na tchórza,
ale trochę mnie to przeraża.
Dzięki, że byłaś pierwsza.
Chyba w to nie wierzysz?
Czemu nie?
To nie jest bardziej szalone niż wszystko inne.
I myślę, że to już raz zadziałało. Tutaj.
I nie ja to wymyśliłam.
To starożytny rytuał.
- I chcesz odprawić go… - Dzisiaj.
Ale to bzdura.
Więc nie macie nic do stracenia.
Chyba możemy spędzić parę minut nad jakąś bzdurą?
- Robimy to co wieczór. - A jeśli nas złapią?
Co zrobią, zabiją nas?
Naprawdę myślisz, że to się uda?
Myślę, że Anya skopałaby dupsko samemu diabłu dla każdego z nas.
Każdego.
Więc jeśli to możliwe,
jeśli istnieje szansa, jedna na tysiąc, na milion…
ona jest tego warta.
Daj spokój. To szaleństwo.
Kompletne, porąbane szaleństwo.
Wchodzę w to.
Jeśli to bzdura, stracimy tylko czas.
Możemy jej zaoferować chociaż czas.
A ona go potrzebuje.
Wchodzę w to.
Ludzie mogą sobie mówić, że to szaleństwo, ale…
Anya i Rachel obie widziały ten cień,
a Ilonka widziała staruszkę.
Co noc śnią mi się tu dziwne rzeczy.
Więc może wcale nie tak łatwo ocenić, co jest szaleństwem.
I jeśli jest w tym jakaś magia,
chcę, by pomogła Anyi.
Kurwa.
Może jednak są tam gdzieś anioły.
Jeśli są, chcę, by były po naszej stronie.
Technologia wygląda na magię, dopóki jej nie zrozumiemy, więc…
też w to wchodzę.
Chyba nie wiem, co jest normą,
bo dla mnie to wszystko brzmi sensownie.
Dobra.
Jebać to.
Skopmy diabłu dupsko.
Tyle że nie kopiecie diabła. Kopiecie Boga.
Posłuchajcie się.
Pogańskie rytuały, ofiary z krwi.
Stara księga napisana przez członków sekty.
To fałszywe bożki, fałszywi bogowie, wielki oszust.
Nie mieszajcie… Przepraszam.
Nie wpierdalajcie się w to. Nie róbcie tego.
Bo w tym świecie, świecie poza ciałem,
w świecie duchowym, nie chodzi o ratowanie ciała,
ale o ratowanie duszy.
A wy w tym grzebiecie, otwieracie drzwi,
wybieracie złe numery.
Coś w końcu odpowie.
To poważna i niebezpieczna sprawa. Więc nie. Ja odpadam.
- Sandro, musisz. - Nie. To ty musisz przestać.
Okazać Anyi choć na tyle miłości. Na tyle, by przestać.
I nie narażaj siebie ani nas wszystkich na śmiertelne i duchowe niebezpieczeństwo.
Proszę.
Mogę wejść?
Przepraszam za wcześniej. Pewnie są na mnie wściekli.
Nie są wściekli.
Wysłali cię, żebyś mnie przekonała?
Nie wiedzą, że jestem.
Tak delikatnie,
I wytrwale zapraszałaś resztę do swojej wiary i…
pewnie czujesz się samotna.
Zastanawia mnie to.
To wyczerpujące.
Nie wierzysz w to, co mówi Ilonka. Ale gdybyś zrobiła to z miłości,
Bóg nie powinien tego zrozumieć?
Nie mogę.
Nie mogę zapomnieć o mojej wierze i zrobić czegoś takiego. To…
przeczy temu, w co wierzę.
Muszę być wierna swoim przekonaniom.
Myślę, że jesteśmy tu swoją jedyną rodziną.
Bliższą krewnym.
Jednej trzeba pomóc.
Pomodlę się za nią.
I powinnaś.
Ale nie musisz w nic wierzyć.
I nie musisz nic robić.
Po prostu przyjdź.
Ilonka.
Ilonko, nic ci nie jest?
Co się dzieje?
Ilonka!
Nie!
Ilonka!
Proszę!
Ilonka!
Jezu.
O Jezu. Pomocy.
Hej.
Uciekamy stąd.
Hej, piękna. Uciekamy z więzienia.
- Tak jest. - Jesteśmy z tobą, twardzielko.
Wytrzymaj. Spróbujemy to naprawić.
Widzimy się na dole.
Zrobimy to.
Chyba w końcu wiem jak.
Uratujemy cię.
Rozumiesz?
Spróbujemy…
NIE
Na górze cicho.
- Macie wszystko? - Tak.
Dobra. To będzie dziwne, ale…
to dlatego, że cię kochamy.
A niech mnie, nowa. Kto by pomyślał, że tak dziwnie okazujesz miłość?
Dziękuję.
Dobra.
Włóżcie szlafroki i do kręgu.
Zaczniemy od przywołania ich imion.
Panakeja.
- Panakeja. - Panakeja.
Higieja.
- Higieja. - Higieja.
Iaso.
- Iaso. - Iaso.
Miał was nikt nie widzieć.
- Bo tak było. - Jeśli to pielęgniarka
i nie odeśle windy w dół…
- Musi być jakiś przycisk, żeby ją wezwać. - Nie ma.
Ja żadnego nie znalazłam.
Dzięki Bogu. To tylko Sandra.
Sandra. Przyszłaś.
Już zaczęliście?
Ledwo. Przyłączysz się?
Czuliście coś dziwnego, gdy tu zjechaliście?
Na przykład co?
Nie, wszystko OK.
Cieszę się, że tu jesteś.
Jestem tu dla pewności…
Upewnię się, że będziecie ostrożni. I będę uczestniczyć po swojemu.
Po swojemu. Ale w porządku, jestem.
Jestem.
Tak. Jesteś.
Akeso.
- Akeso. - Akeso.
Ajgle.
- Ajgle. - Ajgle.
Wzywamy was, pięć sióstr, córki Asklepiosa i Epione.
Uzdrówcie naszą siostrę Anyę.
Wszyscy przynieśli swoje ofiary?
Moja ofiara.
Symbolizuje dla mnie dom.
Wszyscy się ode mnie odwrócili.
Czułam się jak śmieć.
Ale gdy moja matka zastępcza, Maggie, mnie poznała…
już mnie nie wypuściła.
Chciała mnie.
Zabrała mnie do domu i razem z Timem dali mi tę bransoletkę.
Dotykam jej każdego dnia od jej śmierci.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Dostałem to za pierwszy bieg na 400 metrów.
Pistolet wystrzelił. Przysięgam…
czułem się tak lekki.
Przypomina mi to o wolności.
I sile…
i byciu niezwyciężonym.
Dla Anyi.
Najsilniejszej osoby, jaką znam.
To wszystkie filmy, jakie widzieliśmy.
Każdy wspólny popcorn.
Każda kłótnia o to, czy Wesley dorówna Denzelowi.
Ten zwitek zawiera cały mój związek z matką.
Cholera, kocham cię, Anya.
Wiesz, że tak tego nie załatwisz?
I tak mnie to nie obchodzi.
Nazywała się Margaret Rainy i to była nasza zabawa.
Piłeczki latały po klasie za każdym razem,
gdy nauczycielka się odwracała.
Byłyśmy prymuskami.
Nie od razu to zrozumiałam, ale zachowałam wszystkie…
Liściki, które do mnie pisała.
Kochałam ją.
Nigdy wcześniej tego nie przyznałam.
To tyle, co wiem o miłości.
I daję to tobie, Anyo.
To mój tata.
Gdy zamieszkał w Oregonie.
Był jedynym ciemnoskórym w mieście, ale się uśmiechał.
I ma wyraz twarzy mówiący: „Spróbuj, skurwysynu”.
To mój tata.
I moja ulubiona rzecz.
To z bardzo mrocznego okresu w moim życiu.
Szczęściem go przeżyłam.
Nie wiedziałam, jak mroczny obrót przybiorą sprawy.
To z samochodu, w którym cudem uniknęłam śmierci.
Mam nadzieję, że ten cud przejdzie na ciebie, Anya.
To był prezent od chłopaka. Wyjątkowego chłopaka.
Chłopaka, którego kocham, i który kocha mnie, ale…
Nie mogłam, a raczej wiedziałam, że nie powinnam, więc…
Nikt o tym nie wie, tylko Bóg.
Jeśli te siostry czy ktoś tam
będą potrzebowały więcej informacji,
niech zapytają mojego Boga, bo on wie.
Dla Anyi.
A niech mnie, Sandro.
A to czyje?
Potrzebowaliśmy pięciu sióstr.
Krew pięciu sióstr i trzech braci
dla naszej siostry Anyi.
Przepraszam.
- Będzie zimno. - Dobrze.
- Panakeja. - Panakeja.
- Higieja. - Higieja.
- Iaso. - Iaso.
- Akeso. - Akeso.
- Ajgle. - Ajgle.
- Panakeja. - Panakeja.
- Higieja. - Higieja.
- Iaso. - Iaso.
Jeszcze chwilę.
- Akeso. - Akeso.
Proszę. Jeszcze trochę.
Dobra Panakejo,
Córko Asklepiosa i Epione.
Pierwsza lekarko, najszybsza z uzdrowicieli.
Zaufana opiekunko złamanych kobiet i mężczyzn.
Dzięki tobie chromi powstają…
Niech zostanie uzdrowiona.
Ludzie?
O Boże.
Napisy: Agnieszka Putek