‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ฟื้นสิ
‎ฟื้นสิ กลับมาเร็ว
‎ไม่เอาน่า อันยา กลับมาสิ
‎นี่
‎ให้ตายสิ อันยา
‎นี่ๆ เป็นอะไรหรือเปล่า
‎เธอโอเคไหม
‎มีอะไรเหรอ
‎เห็นไหม มันอยู่นั่นไง
‎เพราะกินยาเกินขนาดน่ะ
‎น่าจะกินเป็นกำมือเลยล่ะ
‎หายากินเอง
‎เธอไม่รู้เลยเหรอ
‎เห็นมาร์คพูดตอนไปถึงที่นั่น…
‎หนูได้ยินเขาถามใครสักคนเรื่องคำสั่งห้ามกู้ชีพ
‎อันยาปฏิเสธการกู้ชีพเหรอคะ
‎- เขาไม่ได้บอกเธอสินะ ‎- ทำไมคุณไม่บอกหนูล่ะ
‎หนูเป็นเพื่อนร่วมห้องนะคะ ‎ถ้าใครจะต้องรู้ก็ควรเป็น…
‎ถ้าหนูรู้ หนูคงไม่…
‎- ไม่รู้สิ หนูคงจะ… ‎- จะทำเหมือนเดิม ฉันว่านะ
‎คำสั่งห้ามกู้ชีพไม่ได้แปลว่าห้ามรักษา
‎ฉันพูดเสมอว่าไบรท์คลิฟฟ์ ‎เคารพสิทธิ์ในการตัดสินใจ ไม่เคยเปลี่ยน
‎แต่อีลองก้า เราจะไม่ยอมอยู่เฉย
‎ดูคนกินยาที่หามาเองเกินขนาดหรอกนะ
‎ฉันดีใจมากที่เธอเองก็ไม่ทำแบบนั้น
‎เธอทำถูกแล้วล่ะ
‎ขอโทษนะ
‎ฉันไม่รู้เลย
‎ฉันไม่รู้และไม่น่า…
‎ไม่น่าเข้าไปยุ่งเลย
‎ฉันขอโทษ อันยา
‎ไม่เป็นไร
‎เป็นไงบ้าง
‎โอเคไหม
‎ฉันไม่รู้ว่าเธอจำได้ไหม แต่…
‎เธอร้องโวยวายหนักเลยตอนที่ฟื้น…
‎เธอถามว่าฉันเห็นอะไรหรือเปล่า
‎เธอเห็นอะไร อันยา
‎ฉันเมายา
‎- ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ‎- เธอเห็นสิ
‎เธอพูดถึงสิ่งที่เรเชลพูดในช่วงท้ายของชีวิต
‎- เรื่องเงาอะไรนั่นน่ะ ‎- ไม่มีเงา
‎เพ้อเจ้อทั้งนั้น
‎เข้าใจไหม
‎ฉันไม่ได้เห็นอะไร
‎ฉันเมายา
‎อีลองก้า
‎เป็นยังไงบ้าง เธอโอเคไหม
‎ไม่รู้สิ
‎ฉันพอนึกออกว่าตอนนี้เธอรู้สึกยังไง
‎แต่เธอ…
‎ต้องใจดีกับตัวเองบ้างนะ
‎พูดง่ายกว่าทำเนอะ
‎มานี่หน่อยสิ
‎แป๊บเดียวเอง เอาน่า มานี่มา
‎- อะไรน่ะ ‎- ไม่มีอะไร
‎บันทึกพารากอน ‎เป็นของผู้หญิงที่เรียกตัวเองว่าอะธีน่า
‎เธออายุ 16 ตอนที่หนีไป
‎และนี่คือเรื่องราวของเธอ
‎ลัทธิต่างๆ แพร่หลายในอเมริกา ‎ในช่วงทศวรรษที่ 1920 และ 1930
‎และเป็นที่นิยมมากในทศวรรษที่ 1940
‎ลัทธิไซคีอานา
‎(ลัทธิลึกลับสลายตัวหลังตำรวจบุกจับ)
‎ลัทธิซิลเวอร์ลีเจียน ‎และลัทธิไอแอมกลายเป็นข่าวใหญ่
‎แต่พารากอนนั้นน่าสลดใจที่สุดก็ว่าได้
‎(เหตุสลดพารากอน อุบัติเหตุหรือฆาตกรรม)
‎ลัทธินี้ก่อตั้งขึ้นในปี 1931 โดยเรจิน่า บัลลาร์ด
‎ที่ต่อมาเรียกตัวเองว่า "อะเซโซ"
‎ตามชื่อเทพีแห่งการรักษาของกรีก
‎ซึ่งก็เข้าใจได้อย่างน่าเศร้า
‎สามีเธอเสียชีวิตด้วยโรคปอดบวม ‎และลูกชายเสียชีวิตด้วยโรคโปลิโอ
‎เธอจึงตั้งกลุ่มโดยอิงปรัชญาสุขภาพยุคใหม่
‎ซึ่งนำแนวคิดธรรมชาติบำบัด ‎มาใช้ในสถานพยาบาล
‎แต่มันกลับเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น
‎อะเซโซหมกมุ่นกับเทพีกรีกโบราณมาก
‎โดยเฉพาะพี่น้องทั้งห้า
‎พานาเซีย เทพีแห่งสุขภาพสากล
‎ไฮเจีย เทพีแห่งความสะอาด
‎อิอาโซ เทพีแห่งการฟื้นฟู
‎อะเกลอา เทพีแห่งความงาม
‎และอะเซโซ ที่ชื่อเหมือนเธอนั้น ‎เป็นเทพีแห่งการรักษา
‎ด้วยการบูชาที่เหมาะสม
‎อะเซโซคิดว่าเธอมีโอกาสได้รับสิ่งที่มากกว่า ‎การอยู่ดีมีสุขและการหายป่วย
‎เธอเลือกสัญลักษณ์ที่แสดงถึงเวลา
‎นาฬิกาทราย
‎ซึ่งสามารถพลิกไปมาได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‎อะเซโซเลือกว่าจะให้สมาชิกคนไหนบ้าง ‎มาเป็นตัวแทนพี่น้องทั้งห้า
‎นอกจากตัวเธอนั่นเอง
‎พวกเธอจึงศึกษาเรื่องการบูชาเทพเจ้าและเทพี ‎แห่งโลกโบราณอย่างลึกซึ้งกว่าเดิม
‎แค่การสวดไม่เพียงพออีกต่อไป
‎ของบูชาก็ยังไม่พอ
‎ในที่สุดเธอก็ข้ามไปสู่พิธีกรรมโบราณที่แท้จริง
‎การสังเวยเลือด
‎อะธีน่าตกใจกับสิ่งที่ได้เห็น
‎เธอไม่ใช่แค่สมาชิกทั่วไป อะเซโซคือแม่ของเธอ
‎เธอได้เห็นพ่อและพี่ชายตัวเองตายไปแล้ว
‎และตอนนี้ยังต้องมาเห็นแม่เสียสติไปอีกคน
‎อะธีน่าขอร้องให้แม่หยุดเพื่อจะดึงสติ
‎เธอรู้แก่ใจว่าต้องหยุดแม่ให้ได้
‎อะธีน่าจึงพาเด็กคนอื่นๆ หนีออกไปกลางดึก
‎เธอพาทุกคนเดินเกือบสองกิโลเมตร ‎ไปยังชุมชนที่ใกล้ที่สุด
‎แล้วก็แจ้งตำรวจ
‎ตำรวจกลับไปที่นั่น แต่ก็ไม่เจอใครที่ไหนสักที่เลย
‎จนกระทั่งพวกเขายอมเชื่ออะธีน่า ‎และลงไปดูที่ห้องใต้ดิน
‎ชั้นใต้ดินซึ่งต้องกดปุ่มลับในลิฟต์ลงไป
‎พวกผู้ใหญ่ตายหมดเพราะถูกพิษ ‎ยกเว้นคนคนเดียว
‎อะเซโซสาบานว่าเป็นอุบัติเหตุ
‎บอกว่าเธอเก็บใบชาผิดต้น ‎มาชงให้พวกเขาดื่มในพิธี
‎แต่นั่นก็แค่เรื่องเล่า
‎เพราะอะธีน่าบอกว่า ‎แม่ของเธอรู้ตัวดีว่าทำอะไรอยู่
‎แม่เธอเคยบอกว่าจะมีพิธีสำคัญ
‎การสังเวยเลือดที่เหล่าเทพีไม่อาจมองข้ามได้
‎การสังเวยเลือดที่จะต่อชีวิตเธอให้ยืนยาวขึ้นไป
‎- เทพีทั้งห้าเหรอ ‎- พี่น้องทั้งห้าน่ะ
‎ชาวกรีกเหรอ
‎ก็ในนี้ชื่อว่าพานาเซีย อิอาโซ อะเซโซ
‎แต่ที่โรมเขาเรียกไม่เหมือนกัน
‎ที่นั่นเรียกคาร์นา เฟโรเนีย ‎วาเลตูโด คาร์เดีย ฟาบริส
‎ส่วนที่อียิปต์จะชื่อเซ็คเมท ไอซิส เซอร์เก็ต
‎อย่างเดียวกันแต่คนละชื่อ
‎โคตรหลอนเลยเรื่องนี้
‎วางยาคนอื่นเพราะตำนานเก่าไร้สาระเนี่ยนะ
‎เธอคิดจริงๆ ว่ามันจะทำให้เธออยู่ได้นานขึ้นไง
‎ได้ผลไหมล่ะ
‎หลังจากนั้นอะเซโซก็หายเข้ากลีบเมฆไป ‎และใช้ชื่อจริงของตัวเอง
‎ฉันเลยไม่รู้ว่าเธออยู่ได้นานแค่ไหน
‎แล้วลูกสาวที่ชื่ออะธีน่าล่ะ
‎นั่นก็ไม่ใช่ชื่อจริงของเธอนะ
‎แถมเธอก็เผ่นจากที่นี่อย่างเร็วที่สุดเลย
‎- แต่ทิ้งสมุดบันทึกไว้เหรอ ‎- และจูเลีย เจย์นก็ไปเจอเข้า
‎เธออ่านแล้วเอาไปซ่อนในห้องสมุด
‎ก่อนจะทิ้งตัวเลขพวกนั้นไว้ให้คนอื่นหา
‎ว่าแต่ทำไมล่ะ
‎เรารู้ว่าไบรท์คลิฟฟ์ว่างลง ‎หลังจากกลุ่มพารากอนไม่อยู่แล้ว
‎ว่างยาวจนสแตนตันมาซื้อในปี 1966
‎เขาเก็บกวาดอะไรออกไปเยอะ ‎แต่พลาดบางอย่างไป
‎สมุดบันทึก ห้องใต้ดิน
‎พอดีกับที่จูเลีย เจย์นเข้ามาเจอทั้งสองอย่าง
‎เธออ่านบันทึกของอะธีน่าที่พูดถึง
‎สิ่งที่พวกนั้นทำจริงๆ เยอะมาก
‎แบบละเอียดยิบเลยล่ะ
‎เธอก่อตั้งชมรมสยองขวัญเที่ยงคืนที่ห้องใต้ดิน
‎แล้วหายป่วยออกจากที่นี่ไป
‎ไม่รู้สิ
‎ฉันลองทำอะไรบ้าๆ มาเยอะนะ ‎แบบบ้าบอหลุดโลกเลยน่ะ
‎ที่จริงมีอะไรก็ลองหมด
‎เพราะฉันก็ไม่อยากตาย ‎เหมือนเราทุกคนนั่นแหละ แต่…
‎จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามแต่
‎ฉันรู้ว่ากลุ่มพารากอนอยู่ที่นี่ ‎ที่ไบรท์คลิฟฟ์นี่แหละ
‎พวกเขานอนบนเตียงเรา นั่งที่โต๊ะเรา
‎เดินไปมาตามทางเดิน
‎อะธีน่าช่วยให้ฉันรู้ว่าพวกเขาเชื่ออะไร
‎ฉันรู้ว่าจูเลียเจอบันทึกเล่มนั้น
‎รู้ว่าชมรมสยองขวัญเที่ยงคืนนัดเจอกัน
‎ที่เดียวกับที่พารากอนทำพิธี
‎และรู้ว่าจูเลียออกจากที่นี่ไปพร้อมร่างกายที่หายดี
‎แล้วเธอคิดจะทำไงล่ะ
‎ไปเก็บลูกเบอร์รี่พิษ หยิบชุดโทก้ามาใส่เหรอ
‎ชุดโทก้าไม่ใช่ของกรีกนะ
‎ขอบคุณค่ะ
‎สวัสดีจ้ะ สุดสวย
‎ได้อะไรมาเหรอ
‎แม่ฉันกำลังถ่ายหนัง ‎แถมได้ร่วมงานกับมอลลี่ เบลคด้วย
‎เธอรู้จักไหม
‎นักแสดงเหรอ
‎เปล่า ช่างทำวิกผมต่างหาก
‎ไม่ใช่แค่ช่างทำวิกผมนะ เธอเป็น…
‎สุดยอดช่างทำวิกผมเลยล่ะ
‎เขาทำวิกผมที่ราคาทะลุแสนดอลลาร์
‎และเขาก็เทิดทูนแม่ฉันมาก
‎แม่ใส่วิกเขาถ่ายหนังสี่เรื่องได้มั้ง ‎บวกงานพรมแดงอีกราวๆ 400 งาน
‎ฉันเลยส่งขนาดไปให้ ‎แล้วเขาก็ปรับของในโชว์รูมชิ้นนึงให้
‎นี่ไงล่ะ
‎- ว้าว คือมัน… ‎- ใช่ไหมล่ะ
‎เขาทำวิกนี้จากรูปฉันก่อนทำคีโม
‎ส่วนอันใหม่นี่สวยกว่าเดิมอีกนะ ฉันว่า
‎- สวยมากเลยล่ะ ‎- และฉันก็คิดจริงๆ นะ
‎เธอกับฉันอาจเป็นแค่สองคนบนโลกใบนี้
‎ที่ได้วิกมอลลี่ เบลคของแท้โดยไม่ต้องบินไปอิตาลี
‎เดี๋ยว อะไรนะ
‎ใช่เลย นี่ของเธอจ้ะ
‎ฉันถึงได้วัดหัวเธอเมื่ออาทิตย์ก่อนไง
‎แถมยังบุกเข้าห้องตอนเธอหลับ
‎แล้วขโมยรูปถ่ายเธอไป
‎- เธอทำอะไรนะ ‎- ลองใส่ดูสิ
‎- ยกนิ้วขึ้น ‎- แบบนี้เหรอ
‎เรียบร้อย
‎โอเค ปล่อยได้แล้ว
‎ขอดูหน้าหน่อยซิ หน้าสวยเชียว
‎ใช่เลย
‎นี่แหละ
‎ฉันไม่…
‎- ฉันไม่รู้จะขอบคุณเธอยังไงดี ‎- ยินดีจ้ะ
‎ทำไมล่ะ
‎ก็เธอพูดถึงไง
‎เธอดูดีมากเลย
‎วันนี้เรามารวมตัวกันที่นี่ ‎เพื่อสุขสันต์วันตายให้กับอาเมช
‎เยี่ยม
‎วันที่เขาไม่น่าจะอยู่ถึง
‎หนึ่งปีก่อน หมอหลายคนบอกว่า ‎เขาจะอยู่ได้อีกแค่หนึ่งปี
‎หนึ่งปีก่อน วันเดียวกันนี้ แล้วดูเราสิ
‎เขายังอยู่ดี ไอ้บ้าดวงแข็งนี่
‎อย่ามานอกบท ขอเลย แค่อ่านไปก็พอ
‎โทษที ฉันมาสาย
‎ไม่เป็นไร เราเพิ่งเริ่มเอง
‎สมองอาเมชกัดกินตัวเองมานานแล้ว
‎ไอ้เนื้องอกกลีโอบลาสโตมาเฮงซวยนั่น
‎นายพูดจากใจล้วนๆ เลยใช่ไหมเนี่ย
‎ไอ้เนื้องอกเฮงซวยที่พรากหนุ่มงานดี
‎เลิศล้ำ รูปหล่อคนนี้ไป
‎แล้วทำเขาชักดิ้นชักงอ
‎ถ้าดื่มแอลกอฮอล์เข้าไป เขาอาจจะชักได้
‎ถ้ากินแอสไพริน เขาอาจจะชักได้
‎พูดตรงๆ ว่าถ้าเขาหายใจแรงเกินไป
‎เขาก็อาจชักได้
‎- รักษายังไงก็ไม่ได้ผล ‎- ไม่ได้ผล
‎ถึงอย่างนั้น
‎เขาก็รอดมาได้
‎- และตอนนี้ ถอดสูทงานศพครับ ‎- จัดไป
‎แหม ขอร้อง
‎เลิศ
‎ดูถุงเท้าซะก่อน
‎- ถอดหมดตัวจริงๆ ‎- แจ๋ว
‎อย่ามา
‎ทีแรกวันนี้ฉันจะโดนฝังพร้อมสูทชุดนี้
‎พ่อแม่ฉันเลือกให้เอง ซึ่ง…
‎มีคนบอกว่ามันสวยดี แต่…
‎บอกเลยว่ามันไม่ใช่ตัวฉัน
‎สเปนเซอร์
‎(เล่นหรือตาย)
‎ใช่เลย ตัวนี้แหละที่ฉันอยากใส่ตอนจากไป
‎เพราะงั้น…
‎แล้วเจอกัน
‎ขอบคุณที่นายเป็นนายนะ อาเมช
‎ใช่เลย
‎ดีใจที่นายอยู่กับเรานะเพื่อน
‎เอาล่ะ เรียบร้อย
‎ปาร์ตี้กันไหม
‎บราวนี่พวกนี้น่ะ…
‎ไม่ธรรมดาเลยนะ
‎เมายานี่อยู่ในสิ่งที่ต้องทำก่อนตายไหมนะ
‎ต้องจัดแล้วล่ะ
‎นี่จ้ะ
‎- อะไรเนี่ย ‎- เปิดสิ เจ้าทึ่ม
‎แม่เจ้า…
‎มาได้ไงเนี่ย อีกตั้งหลายเดือนถึงจะออก
‎ตอนนี้พ่อฉันทำงานอยู่ญี่ปุ่น ‎ท่านรู้จักหลายคนที่โซนี่น่ะ
‎ขอบคุณนะ ขอบคุณๆ
‎- จ้ะ ‎- โอเค
‎คิดว่าสแตนตันสูบกัญชาไหม
‎- สูบสิ ‎- ใช่เลย
‎- คิดงั้นจริงเหรอ ‎- อืม
‎นางซื้อที่นี่นะ
‎เพราะงั้นคนเราก็ต้องหาทาง ‎ปล่อยใจกันบ้างแหละ
‎ฉันนึกภาพนางเมาเหล้าไม่ออก แต่กัญชานี่ได้อยู่
‎นางอาจจะร้ายมากก็ได้นะ
‎เผลอๆ อาจตั้งที่นี่ขึ้นเพื่อจะได้ดูคนอื่นทุกข์ทรมาน
‎หรือไม่ก็ถึงขั้นดูดพลังชีวิตเราไป ‎แล้วเอาวิญญาณเราไปใส่ในตุ๊กตา
‎แล้วพอตกดึก นางก็คุยกับตุ๊กตาพวกนั้น
‎ให้พวกมันทำงานให้
‎ตุ๊กตาคิดจะหนี แต่มันตัวเตี้ยเกินไป
‎เลยเอื้อมไม่ถึงลูกบิด
‎- ฟังแล้วคิดจริงขึ้นมาเลยแฮะ ‎- ก็น่าคิดนะ
‎เรารู้แน่หรือเปล่าเหอะว่าศพไปอยู่ไหน
‎ถ้าเหมือนเรื่องแฮนเซลกับเกรเทล ‎แต่มีเค้าสวีนีย์ ทอดด์ด้วยล่ะ
‎นางพาเรามาอยู่ที่นี่ในสภาพป่วยๆ
‎เพื่อจะอบเราเป็นพาย
‎แซนดร้าเมาแล้วว่ะพวก
‎แบบ เมาพายตายไง
‎เฮ้ยนี่ ฉันจะเล่าเรื่อง "เมาพายตาย" ให้ฟัง
‎เป็นเรื่องของป้าแม่ครัวโรงเรียนม.ปลาย ‎ที่จัดอาหารให้งานเชียร์ปลุกใจ
‎พร้อมแก้เผ็ดคนด่าขนมที่ป้าแกขาย
‎ฉิบหาย เรื่องมันไหลไปเองเฉย
‎ดีใจที่เธอออกมาจากถ้ำสักทีนะ
‎อยู่ห่างๆ ไว้ ตัวฉันคงเหม็นน่าดู
‎เธอไม่เห็นเหม็นเลย
‎โอเค เธอตัวเหม็น แต่ฉันเหม็นกว่าเธออีก
‎ตัวฉันเหม็นกว่าจริงด้วย
‎แต่ฉันไม่ว่าเธอหรอก
‎เธออยู่แต่ในห้องมาสักพักแล้วนี่
‎หมอสแตนตันบอกว่าฉัน…
‎เป็นโรคซึมเศร้าน่ะ
‎นึกไม่ออกเลยว่าทำไม
‎แม่นึกว่าฉันทำไปเพื่อเรียกร้องความสนใจ
‎หรือไม่ก็…
‎ระบายความอัดอั้นเรื่องพ่อ
‎ฉันไม่เคยรู้จนกระทั่งมาอยู่ที่นี่ว่า…
‎มันมีชื่อเรียกด้วย
‎หมอสแตนตันบอกว่าเพราะแบบนี้มั้ง ฉันถึง…
‎ไร้ความรู้สึกในบางที
‎หรือเป็นส่วนใหญ่
‎ฉันคิดว่าเรื่องที่เกิดกับอันยา…
‎ทำให้ฉันดิ่งอีกแล้ว
‎ฉันโคตรกลัวว่าจะตายก่อนได้เจอพ่อแม่อีกครั้ง
‎ฉันกลัวมาทั้งอาทิตย์เลย
‎ที่จริงก็ทั้งเดือน
‎กลัวแต่เรื่องวันนี้
‎กลัวว่าฉันจะไม่รอด
‎ไงล่ะ นายยังไม่ตายนี่
‎เป็นเรื่องดีนะ
‎นายจะทำไงต่อ
‎มีแค่สองอย่างที่จริงๆ แล้วฉัน…
‎ต้องการ
‎ต้องการมากๆ เลย
‎คือมีแฟน
‎และ…
‎ได้ช่วยโลก
‎ว้าว
‎แค่นั้นเหรอ
‎แค่นั้นแหละ ใช่แล้ว
‎ไม่รู้ว่าฉันจะมีโอกาสได้ทำไหม
‎ไม่รู้ว่าฉันจะทำได้ไหม
‎ไม่รู้ด้วยแหละว่าควรทำไหม
‎โอเค ลงนรกไปสักที เจ้าบราวนี่ปีศาจ
‎สวัสดี
‎- เชี่ย ‎- คุณพระ
‎บ้าเอ๊ย
‎- เป็นอะไรหรือเปล่า ‎- นายเพิ่งเข้ามาในนี้เหรอ
‎ใช่
‎ทำไมล่ะ
‎ก็มันเที่ยงคืนแล้วไง
‎จุดไฟเรียบร้อยทุกคน
‎ได้ยินเสียงเพลงนั่นไหม
‎- เพลงอะไร ‎- ที่จริงฉันก็ไม่รู้หรอก
‎ว้าว
‎เธอคงเจอบราวนี่สูตรพิเศษสุดมาแน่เลย
‎เห็นอะไรมาล่ะ
‎มีผู้หญิงคนนึง
‎ยืนอยู่เหนืออันยา
‎เวรกรรม
‎เธอยังเมายาอยู่สินะ
‎ฉันยังเมาอยู่เลย
‎เมาจริง แซนดร้าจะหลับแล้วเนี่ย
‎แต่ก็ไม่รู้สิ
‎ฉันไม่อยากพูดอะไร เพราะฉันเองก็ไม่รู้
‎ฉันอาจจะคิดไปเองก็ได้
‎แต่เมื่อหลายคืนก่อน
‎ฉันได้ยินคนเรียกชื่อฉันจากลำโพงอินเตอร์คอม
‎ตรงฝั่งห้องพักฟื้น
‎ฉันให้มาร์คเปิดประตูดู
‎- มันคืออะไร ‎- เสียงเป็นยังไง
‎- นายคุ้นเสียงนั้นไหม ‎- ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าได้ยินจริงไหม
‎และฉันก็ไม่อยากพูดถึง ‎เดี๋ยวจะฟังดูเพี้ยนโดยใช่เหตุ
‎อาจเป็นสัญญาณก็ได้
‎มาบอกนายว่าไม่เป็นไร
‎ว่าสวรรค์มีจริง มีที่ให้ไปนะ
‎ทุกคนรู้ว่าอันยาจะพูดว่าไงใช่ไหม
‎เขาจะบอกว่าถ้าเป็นผีหรือสัญญาณจริงๆ
‎ถ้าสิ่งนั้นพูดว่า "สเปนซ์" ได้
‎ก็น่าจะพูดอย่างอื่นได้ด้วย
‎วันนี้เขาไม่น่ามานะ
‎จริงเหรอ
‎เขาหลับอยู่ตอนที่ฉันออกมา
‎คืนนี้เราจะไหวกันไหม
‎คือถ้าเรายังเมายาและสติหลุดกันอยู่
‎- ฉันก็เข้าใจได้… ‎- ไม่ เราจะลุยต่อ
‎นายวางแผนวันนี้ไว้ละเอียดยิบ ‎และบอกว่าจะปิดท้ายที่เรื่องเล่าของนาย
‎ถ้าไม่อยากฟังเรื่อง "เมาพายตาย"
‎ที่ฉันตั้งใจว่าจะเล่าด้วยเนี่ย
‎ขอแนะนำให้นายรีบเริ่มเลย
‎การดื่มฉลองคืนนี้จะพลิกแพลงจากเดิมหน่อย
‎ฉันอยากดื่มให้…
‎ฉันอยากดื่มให้กับวันเวลา
‎นึกถึงวันที่เราทุกคนมีติดตัว
‎วันที่มีคนบอกว่าเราจะตาย
‎ฉันขอดื่มฉลองให้วันที่ผ่านมาและวันที่จะมาถึง
‎- แด่วันที่ผ่านมาและวันที่จะมาถึง ‎- แด่วันที่ผ่านมาและวันที่จะมาถึง
‎แด่ปัจจุบันและวันข้างหน้า
‎- แด่ปัจจุบัน ‎- แด่ปัจจุบัน
‎- และวันข้างหน้า ‎- และวันข้างหน้า
‎มองเห็นหรือไม่เห็น ยังอยู่แต่ไม่ใช่ที่นี่
‎- มองเห็นหรือไม่เห็น ยังอยู่แต่ไม่ใช่ที่นี่ ‎- มองเห็นหรือไม่เห็น ยังอยู่แต่ไม่ใช่ที่นี่
‎แด่วันเวลาเหล่านั้น
‎ทั้งหมดเลย
‎เรื่องของฉันชื่อว่า "แล้วเจอกัน"
‎และไม่มีสิ่งที่จะโผล่มาจ๊ะเอ๋ตอนกลางคืนหรอกนะ
‎แต่จริงๆ แล้วจะมีหลายสิ่งเลยล่ะ
‎ที่ทำให้ฉันกลัว
‎ลุคชอบวิดีโอเกมมาก ‎แถมเขียนโปรแกรมเก่งใช้ได้
‎เริ่มออกแบบเกมแนวกลยุทธ์ ‎ที่ห้องใต้ดินของตัวเองแล้วด้วย
‎แต่พักหลังมานี้ สิ่งเดียวที่เขาคิดถึง ‎คือผู้หญิงที่เคาน์เตอร์
‎เขามาที่นี่ทุกบ่ายตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา
‎พยายามรวบรวมความกล้าไปคุยกับเธอ
‎และวันนี้ก็เป็นวันที่เขาจะคุยกับสาวคนนั้น
‎และเป็นวันที่เขาจะฆ่าล้างโลกด้วย
‎(เกมบอยเสมือนจริง)
‎ฉันก็สงสัยอยู่ว่าเมื่อไหร่คุณจะเหนี่ยวไก
‎- คุณเล่นด้วยเหรอ ‎- เปล่า ฉันชอบเล่นแนวกลยุทธ์น่ะ
‎- ผมก็ชอบเหมือนกัน ‎- แล้วคุณซื้อบรอดซอร์ดทำไมล่ะ
‎(เจเนซิส บรอดซอร์ด)
‎รู้ไหมว่าผม…
‎- ออกแบบเกมน่ะ ‎- เหรอ
‎ที่จริงเป็นเกมกลยุทธ์
‎ตอนนี้กำลังทำเกม "สตาร์ไลท์คริสตัล" อยู่
‎จริงๆ แล้วผมกะจะถามว่า
‎คุณอยากไปดูหนังกับผมหรือเปล่า
‎ที่จริงตอนนี้ฉันคบคนอื่นอยู่น่ะ
‎เราเพิ่งตกลงคบกันอาทิตย์ก่อน แต่ก็ดีใจนะ
‎ฉันชื่อเบ็คกี้ ยินดีที่ได้รู้จัก
‎ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน ผมลุค
‎ผมจะเอาบรอดซอร์ดไปเก็บ
‎ไม่ซื้อหรอก
‎สตาร์ไลท์คริสตัล
‎โทษที ไม่ได้แอบฟังนะ เมื่อกี้บังเอิญได้ยิน…
‎นายบอกว่านายออกแบบเกม
‎- ใช่ครับ คือ… ‎- ไม่ได้จะทำนายตกใจนะ
‎คนแปลกหน้าคนนี้ไม่อันตราย ‎ฉันวินเซนต์จากวีคอมนะ
‎โทษทีนะ ไม่ได้จะรบกวน
‎ไม่ใช่ทุกวันที่ได้เจอเด็กม.ปลาย
‎ที่เขียนโปรแกรมเกมกลยุทธ์น่ะ
‎ไหนเล่ามาอีกซิ
‎วินเซนต์ เบกส์เป็นตำนาน
‎ไม่มีใครรู้ว่าหน้าตาเขาเป็นยังไง ‎ไม่มีใครเคยเห็นเขา
‎เขาเป็นแค่คนเขียนโค้ด นักออกแบบ ดาวรุ่ง ‎คนลึกลับ อัจฉริยะ ร็อกสตาร์ ผู้รักสันโดษ
‎ดังนั้นเมื่อวินซ์เสนอว่า ‎จะให้เขาดูเกมใหม่ล่าสุดก่อนใคร
‎ลุคก็ไม่ลังเลเลย
‎แม่เจ้าโว้ย
‎นี่บ้านคุณเหรอ
‎ที่นี่เหรอ ไม่ใช่
‎เปล่า ฉันเช่าที่นี่ไว้ทำเกมให้เสร็จน่ะ
‎ดูนี่สิ
‎(ดีซิชั่น)
‎ให้ตายสิ
‎ไม่ใช่รุ่นใหม่ นี่สหัสวรรษใหม่เลยล่ะ
‎ว่าแต่นี่กราฟิกอะไรครับ
‎- นี่เครื่องอะไร ‎- กลยุทธ์สงครามในอนาคตอันใกล้ไง
‎ไอ้นี่มันก็เหมือนเกมริสก์อัดสเตียรอยด์
‎คลังแสงนิวเคลียร์ถูกย้ายขึ้นวงโคจร
‎สหรัฐฯ รัสเซีย จีน อินเดีย ‎ต่างก็มีคลังแสงในวงโคจร
‎เราก่อสงครามโลกครั้งที่สามได้ ‎เราจบสงครามโลกครั้งที่สามได้
‎หรือเราอาจทำลายโลกก็ได้
‎(ดีซิชั่น)
‎(สร้างระบบอาวุธ จำนวน)
‎การตัดสินใจแรกจากอีกนับหมื่น ‎ซึ่งนี่แหละอย่างเดียวที่ง่าย
‎นายจะสร้างสถานีอาวุธเท่าไร
‎ตู้มเดียวเก้าสถานี หรือเริ่มเบาๆ ก่อน
‎ค่อยๆ เล่นไปทีละจุด
‎คิดว่ายังไงก็โดนยิงตกอยู่แล้ว
‎(สร้างระบบอาวุธ จำนวน)
‎โชคดีนะ
‎(สร้างระบบอาวุธ จำนวน)
‎(สี่)
‎(ตกลง)
‎(เดฟคอน 2)
‎(เจรจาสงบศึกหรือไม่)
‎(เจรจาสงบศึกหรือไม่ ไม่)
‎(ตกลง)
‎(เดฟคอน 2 สงครามนิวเคลียร์ระดับโลก)
‎(ตรวจพบการปล่อยจรวด)
‎เกมแรกจบในไม่ถึงสิบนาที
‎ใช้คำว่าซับซ้อนยังน้อยไป
‎มีการจำลองประเทศอธิปไตยต่างๆ ได้เป๊ะ ‎พร้อมค่าความเร็วในการตอบสนอง
‎ตัวแปรที่คาดไม่ถึง ‎ข้อได้เปรียบทางเทคนิค และข้อผิดพลาด
‎อาวุธหลากหลายชนิด ‎ที่ไม่เคยมีมาก่อนในวงการเกม
‎และระบบนิเวศทั่วโลกที่ซับซ้อน ‎ซึ่งทำให้เขาหัวหมุนในทุกๆ ตา
‎ในเที่ยงคืน เขาเห็นการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ‎ด้วยนิวเคลียร์ไปนับร้อย
‎โลกที่ถูกแผดเผาและการทำลายล้าง ‎เผ่าพันธุ์มนุษย์ครั้งแล้วครั้งเล่า
‎พูดง่ายๆ คือเกมนี้มันเล่นไม่ได้
‎เกมนี้มันเล่นไม่ได้
‎มันแทบจะไม่ใช่เกมแล้ว ‎เป็นระบบจำลองดีๆ นี่เอง
‎ผมต้องคำนึงถึงสภาพอากาศ ‎ผลกระทบต่างๆ มัน…
‎มันไม่สนุกเลย
‎มันจริงเกินไปครับ
‎มันคงเป็นเครื่องมือฝึกที่มีประโยชน์สุดๆ ‎สำหรับกองทัพหรืออะไร แต่…
‎สำหรับนักจริยธรรมด้วย ศีลธรรมยุคนิวเคลียร์
‎ความแข็งแกร่งของมนุษย์ ‎ปะทะความอ่อนแอของมนุษย์
‎รุกฆาตดาวโลก
‎นี่ผลงานของฉันเอง
‎ขอโทษนะที่มาช้า ฉันเพลินไปหน่อย
‎ร้านนึงปิด ก็เลยไปอีกร้าน…
‎สวัสดีจ้ะ
‎นี่ลุค
‎- เขาเป็นโปรแกรมเมอร์ ‎- ค่ะ
‎สวัสดี ลุค
‎ดีใจที่ได้เจอนะ ฉันคาร่า
‎ลุคลองเล่นเกมดีซิชั่นน่ะ
‎ใช่ เล่นได้ไม่ค่อยดีด้วย
‎แหม ก็เกมนั้นยากนี่นา
‎แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
‎วินซ์เป็นอัจฉริยะใช่ไหมล่ะ
‎พวกคุณพักสักหน่อยดีไหม ‎เพราะฉันเพิ่งลงไปที่ชายหาดมา
‎คืนนี้มีทั้งดาวทั้งพระจันทร์
‎คุณบอกว่าเดี๋ยวจะได้เห็นแล้วนี่ วินซ์
‎ใช่แล้วล่ะ
‎ดูอะไรเหรอ
‎นั่นแฟนคุณเหรอครับ
‎เรื่องเกมช่างมัน คุณชนะในชีวิตจริง
‎จบเกมแล้ว คะแนนสูงสุดเลย
‎เธอต้องมาดูนี่ ลุค
‎เมื่อไหร่นะ ใกล้แค่ไหนแล้ว
‎ประมาณ 50 วินาทีมั้ง
‎เขาพูดเหมือนเป็นเรื่องที่ใครๆ ก็น่าจะรู้
‎ในอีกประมาณ 50 วินาที
‎เธอจะได้เห็นสถานีอวกาศนานาชาติ
‎เขาบอกได้ว่าเมื่อไหร่ ‎ดาวเคราะห์จะปรากฏขึ้นที่เส้นขอบฟ้า
‎เขาเก่งเรื่องพิกัดเสมือนจริง
‎ใช่ ดูจากเกมก็รู้แล้ว
‎ต้องคิดเผื่อยันภาวะเรือนกระจกด้วย
‎มันมากเกินกว่าที่ใครจะตามทัน
‎เราชนะในเกมแบบนั้นไม่ได้หรอก ไม่รู้สิ
‎- มันเยอะสิ่งเกินไป ‎- ก็นะ
‎ถ้านายช่วยฉันจบเกมได้นะ ลุค
‎ฉันจะแบ่งเงินล่วงหน้าให้นาย
‎อะไรนะ
‎ใช่ หมดกังวลเรื่องเงินไปทั้งชีวิตได้เลยน้อง
‎นายจะว่ายังไง
‎มันมาแล้ว
‎สุดยอด
‎ว้าว
‎ลุค
‎ขอโทษนะครับ เมื่อกี้มัน… แปลกแฮะ
‎ผมน่าจะไม่เป็นไรแล้วล่ะ
‎ผมไหวอยู่
‎ไม่เห็นแปลกสักนิด
‎ใครยื่นอะไรให้ ฉันก็ดื่มหมดเหมือนกัน
‎ยิ่งหลังจากที่วูบแบบไม่มีเหตุผลแล้วด้วย
‎มันมีเหตุผลอยู่ไง
‎ลุคหัวใจไม่ดี
‎เขารู้ตั้งแต่เด็กแล้วล่ะ
‎บางครั้งเขาจะหอบเวลาขึ้นบันได
‎เขาเล่นกีฬาไม่ได้เลย
‎ที่จริงนั่นเป็นเหตุผลนึงที่เขาได้ค้นพบวิดีโอเกม
‎เพราะหัวใจเขาต้องทำงานหนัก ‎กว่าหัวใจคนส่วนใหญ่นิดหน่อย
‎หมอบอกว่ามันอาจจะเต้นอยู่ได้ไม่นาน
‎ที่จริงมัน…
‎อาจจะหยุดเต้นเมื่อไหร่ก็ได้
‎ขณะเดียวกัน ความสัมพันธ์ใหม่ ‎ของเบ็คกี้มีแต่ยิ่งลึกซึ้ง
‎หนุ่มของเธอคือเรย์
‎เขาเป็นลูกชายนักการเมืองใหญ่ ‎รวย มีเส้นสาย หล่อลากดิน
‎เรย์มีอนาคตที่สดใสทีเดียว
‎แบบเด็กที่โตขึ้นแล้วจะเป็นอะไรก็ได้น่ะ
‎ไม่ว่าจะทำเนียบขาวหรือวอลสตรีท
‎ผู้ชายประเภทที่ทำให้สาวชายตามองได้เสมอ
‎และกำลังจะได้อีกหนึ่ง
‎โธ่ แย่จังเลยนะ
‎รถสวยๆ ดันมาแบบนี้ซะได้
‎ฉันมีแม่แรงนะ สุดหล่อ ให้ช่วยเปลี่ยนไหมล่ะ
‎ขณะที่ลุคไปที่บ้านวินเซนต์ทุกวันหลังเลิกเรียน
‎เพื่อพยายามเล่นเกมให้ชนะ
‎(ทำลายล้างเผ่าพันธุ์)
‎มันก็ไปได้ไม่สวยเท่าไร
‎โอเค ผมไม่รู้ว่าคุณเล่นอะไรอยู่ แต่ผมทำได้แล้ว
‎ผมสั่งให้อพยพก่อนระเบิดลงดี.ซี.
‎แต่ผมยังไม่ตายนะ เพราะงั้น…
‎ตอนนี้ผมติดอยู่ที่สถานีอวกาศ
‎ใช่ แล้วไงต่อ
‎มีเกมอื่นที่ควรจะเริ่มตรงนี้ไหม
‎เหลือผมคนเดียวแล้ว ไม่มีใครอยู่เลย
‎จะให้ผมนั่งตรงนี้
‎จนกว่าจะหมดลมไปอีกหลายเดือนเหรอ
‎ว่าไง ผมทำอะไรได้บ้าง
‎ทำไมเกมยังไม่จบอีก
‎นั่นน่ะสิ
‎ทีนี้ยังไงต่อ
‎(ทำลายล้างเผ่าพันธุ์)
‎แค่นั้นเหรอ
‎- แค่นั้นแหละ ‎- โอเค คุณต้องเปลี่ยนนะ
‎ผมไม่รู้ว่าพระมาโปรดแบบนี้มันยังไง
‎แต่มันเห่ยชะมัด
‎ให้ตายสิ อย่าบอกนะว่าพวกนั้นเป็นมนุษย์ต่างดาว
‎แล้ววันนึงเบ็คกี้ก็สติแตกตอนโทรหาเขา
‎นี่ ทุกอย่างโอเคไหม
‎ร้องไห้ฟูมฟายอยู่ในร้าน
‎และลุคก็พยายามช่วย
‎มีรอยลิปสติกบนเสื้อผ้าเขา
‎เธอบอกว่าเรย์นอกใจไปหาผู้หญิงที่อายุมากกว่า
‎ถึงเรย์จะปฏิเสธ เบ็คกี้ก็รู้ว่าเป็นเรื่องจริง
‎และเธอเองก็ใจสลาย
‎- บาย ‎- บาย
‎- แล้วเจอกันนะ ‎- ได้เลย
‎- ฉันรู้ว่านายจะทำอะไร ‎- อะไรนะ
‎นี่ ถอยไปนะ
‎คุณหลอกผม
‎เขาบอกผมแล้วว่าคุณกำลังทำอะไร ‎มันไม่สำเร็จหรอก
‎ที่รัก บ้าบอใหญ่แล้วนะ
‎โอเคไหม เราถูกจับได้ ก็แค่นั้นเอง
‎ผมไม่เคยแตะต้องคุณ คุณก็รู้
‎คุณหลอกผม
‎เขาบอกผมหมดแล้ว เขาบอกแล้ว
‎อย่ามายุ่งกับผมอีก
‎เดี๋ยวนะ เธอพูดถึงใคร
‎เฟรเดอริกไง
‎เขาบอกผมแล้ว
‎ไปกันได้แล้ว
‎- อะไรนะ ‎- เดี๋ยวนี้
‎วินเซนต์
‎ไม่นะ ไม่ๆ
‎ได้กลิ่นไหม
‎ฟอร์มัลดีไฮด์
‎นี่เป็นแค่การส่งสาร
‎- วินเซนต์อยู่ไหน ‎- โดนจับไปแล้ว ฉันว่า
‎- นี่คือวิธีบอกของเขา ‎- เกิดอะไรขึ้นแน่
‎ฉันอยากให้เธอฟังเรื่องนี้
‎และอย่าตัดสินกันจนกว่าฉันจะเล่าจบ
‎มีหญิงสาวคนหนึ่งที่หลงรัก ‎ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมจนถอนตัวไม่ขึ้น
‎เขามีดวงจะได้เป็นใหญ่เป็นโต
‎ทั้งคู่แต่งงานตอนอายุยังน้อย ‎เขาได้เลื่อนขั้นเร็วมาก
‎วุฒิสมาชิกหนุ่มสุดแห่งนิวยอร์ก
‎เขาถึงกับฝากงานให้เพื่อนสนิทของภรรยาด้วย
‎งานเขียนโค้ดให้กระทรวงกลาโหม
‎พวกเขาร่วมกันสร้างบางสิ่ง…
‎ที่สุดยอดมาก
‎ระบบป้องกันภัยระดับโลกในอวกาศ
‎พวกเขาย้ายคลังแสงนิวเคลียร์ ‎ออกจากโลกอย่างปลอดภัย
‎ไปยังสถานีอวกาศ
‎(เดฟคอน 2)
‎และแล้วเพื่อนสนิทของเธอ
‎เพื่อนที่แสนดีของเธอ
‎คนที่เธอจะน่าจะได้ร่วมสุขด้วยในชาติอื่น…
‎เพื่อนเธอตาย
‎หัวใจเขาไม่แข็งแรง
‎เขาตายในวันเกิดอายุครบ 33 ปี
‎และห้าปีต่อมา
‎สามีเธอได้เป็นประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา
‎และโลกก็พินาศ
‎นาฬิกาสู่โลกาวินาศบอกเวลาเที่ยงคืน ‎แล้วเขาก็รวบรวมคลังแสง
‎เขาอยากทิ้งระเบิดเพื่อหยุดยั้งระเบิด
‎เขาพูดแบบนั้น แล้วเธอก็รั้งเขาไว้
‎เธอขอร้องไม่ให้เขาทำ และเขาก็…
‎เชื่อเธอ
‎เขาลังเล
‎แต่แล้วขีปนาวุธก็พุ่งไปอยู่ดี
‎พวกเขาอพยพไปยังสถานีอวกาศในวงโคจร
‎แล้วเขาก็กดปุ่ม
‎แต่มันสายไปแล้ว
‎ขีปนาวุธของเขาพุ่งลงไป ของอีกฝ่ายพุ่งขึ้นมา
‎แล้วโลกก็ถูกเผาเป็นจุณ
‎แล้วพวกเขาก็รอ
‎มีคนเหลืออยู่บนสถานีอวกาศไม่กี่คน
‎อากาศกำลังจะหมด อาหารกำลังจะหมด
‎และโลกเบื้องล่างสูญสิ้นไปแล้ว
‎แล้วเขาก็เสียสติไป
‎สามีเธอสติแตก
‎เขาคลุ้มคลั่งและอารมณ์รุนแรง
‎เขาเสียสติเพราะสิ่งที่ทำลงไป
‎จากนั้นพวกเขาก็มา
‎(ทำลายล้างเผ่าพันธุ์)
‎แสงสว่างจ้าเหมือนดวงดาว
‎ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ วนรอบสถานีอวกาศ
‎ปรากฏร่างบนหน้าต่าง
‎ก่อนจะเข้ามาข้างใน
‎ทูตสวรรค์หรือเปล่า
‎แสงสีขาวนั่น ใช่ทูตสวรรค์ไหม
‎แซนดร้าเข้าโหมดแซนดร้าแล้ว
‎ไม่ใช่ ฉันเรียกพวกนั้นว่า…
‎- อิลลูมิไน ‎- อิลลูมิไน
‎สิ่งมีชีวิตจากกาแล็กซีอันไกลโพ้น
‎พวกเขาจับตาดูเรามาตลอด
‎พวกนั้นบอกว่าสามารถส่งเรา ‎กลับไปยังช่วงชีวิตหนึ่งของเราได้
‎โอกาสที่จะเปลี่ยนแปลงบางอย่าง
‎โอกาสที่จะเปลี่ยนทุกอย่าง
‎ลุค
‎ฉันเบ็คกี้
‎จากอนาคต
‎ส่วนเฟรเดอริก…
‎เธอพูดถึงใคร
‎เฟรเดอริกไง
‎คือเรย์ สามีฉัน เขากลับมาที่นี่เหมือนกัน
‎ถ้าคุณคือเบ็คกี้และผู้ชายคนนี้คือเรย์
‎แล้วใครคือวินเซนต์
‎ที่รัก คุณนั่นแหละ
‎เขาใช้ชื่อวินเซนต์ เบกส์ ‎เพราะเขารู้ว่าคุณยกย่องชื่อนั้นมาก
‎คุณเชื่อใจเขา
‎เขายังรู้ด้วยว่าที่สำคัญคือคุณไม่รู้ว่า
‎วินเซนต์ เบกส์ตัวจริงหน้าตาเป็นไง
‎แต่คุณบอกว่าผมตายตอนวันเกิดครบ 33 ‎ก่อนสงครามตั้งนานนี่
‎- ใช่ ‎- ใช่
‎แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงล่ะ
‎ฉันไม่รู้จริงๆ
‎คุณไม่ได้เล่าทุกอย่างให้ฉันฟัง ‎แต่พวกเขาก็ส่งคุณกลับมาเหมือนกัน
‎คุณตื่นขึ้นมาบนชายหาด และพวกเขาก็บอกคุณ
‎ว่าเป้าหมายของคุณคือสอนตัวเอง
‎เรื่องเกม เรื่องเขียนโค้ด
‎คุณกลับมาเพื่อยุติสงคราม
‎แล้วเรย์ล่ะ
‎ฉันต้องฆ่าเขา
‎ต้องบอกเลยว่าฉันแอบตกใจที่เจอนายที่นี่
‎นายไม่ได้อยู่ที่นั่นด้วยซ้ำ
‎นายตายไปก่อนที่เรื่องจะบานปลายอีก
‎ใช่ แต่เขาก็พาฉันกลับมาอยู่ดี
‎ใช่ แต่ทำไมล่ะ
‎คือ พวกเขาบอกว่าเราจะกลับมาก็ได้น่ะ
‎เป็นโอกาสที่จะช่วยมนุษยชาติ
‎เรากลับไปเปลี่ยนแปลง…
‎บางอย่างได้ ไม่รู้สิ
‎นี่นายมาหาเบ็คกี้เหรอ ทำไมล่ะ
‎เธอมาป่วนฉันไง
‎ฉันเห็นเธอในความทรงจำ ‎และความทรงจำใหม่ๆ พวกนี้ด้วย
‎ฉันว่าเธอพยายามจะฆ่าฉันนะ
‎เธอคิดว่าการฆ่าฉันอาจหยุดทุกอย่างได้
‎อย่างกับว่าฉันผิดงั้นแหละ
‎เธอนั่นแหละผิด รู้ไหม
‎ถ้าเธอตายซะ เรื่องทั้งหมดนี้อาจไม่เกิดขึ้นเลย
‎ฉันไม่บอกหรอกว่าเธออยู่ไหน
‎ไม่มีวัน
‎นายชอบเธอมาตลอด ฉันรู้มานานแล้ว
‎แม่ง ฉันน่าจะยกเธอให้นายซะ ลุค
‎ไม่งั้นฉันคงทำสำเร็จไปแล้ว
‎ฉันคงชนะไปแล้ว
‎นายไม่ชนะหรอก
‎ทำแบบนั้นชนะเกมไม่ได้
‎มันไม่ใช่เกมไง ลุค
‎ฉันรู้ดี เรย์
‎บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าเธออยู่ไหน
‎พวกเขาหน้าตาเป็นยังไง
‎ตอนมาหานายน่ะ
‎ตอนแรกฉันนึกว่าเป็นมนุษย์ต่างดาว ต้องใช่แน่ๆ
‎หรือไม่ก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีพลังจิตขั้นสูง
‎ฉันนอนอยู่บนพื้น ตายแล้ว
‎หัวใจฉันหยุดเต้น
‎แล้วแสงก็ส่องมา
‎พวกเขาบอกฉันว่าฉันมีโอกาสเดียว
‎โอกาสเดียวที่จะกลับมา
‎นายเลยกลับมาที่นี่เพื่อตามจีบเธอให้ได้เหรอ
‎ฉันกลับมาเขียนโปรแกรมต่างหาก
‎ฉันกลับมาเพื่อเขียนโค้ด
‎เกมน่ะเหรอ
‎เพื่ออะไร
‎ไปได้สวยเลยนี่ ไม่อยากจะพูด
‎ไม่ใช่เกม แต่เพื่อโปรแกรมเขา ‎หรือก็คือตัวฉัน
‎ฉันว่าน่าจะได้ผลนะ
‎นายจะไม่บอกฉันใช่ไหม
‎ทำสิ่งที่ต้องทำเถอะ
‎ก็ได้
‎ลุคตายเป็นครั้งที่สองในชีวิต
‎แต่เขาไม่กลัว เพราะเขารู้สึกถึงมันมาตลอด
‎รู้สึกถึงความคิดที่ฝังลึกในสมองของเขา
‎การมาจากอนาคตเป็นแบบนี้แหละ
‎เราไม่ต้องสงสัยว่าจะเปลี่ยนอดีตได้หรือไม่
‎(สร้างระบบอาวุธ จำนวน)
‎(ศูนย์)
‎ถ้ามันสำเร็จ เราจะรู้เอง
‎(ยินดีด้วย เกมจบแล้ว)
‎เพราะเราก็จะเปลี่ยนไปด้วย
‎(วิดีโอ)
‎แต่ต่อให้เขายืนยันแค่ไหน เบ็คกี้ก็ไม่ยอมเชื่อ
‎ว่าลุคหยุดโลกไม่ให้พินาศได้ ‎ด้วยการไม่เขียนโค้ดเท่านั้น
‎ทางเดียวที่จะชนะคือไม่เล่น ‎ดังนั้นผมจะไม่เขียนโค้ด…
‎เพราะในใจของเธอ
‎มีทางเดียวที่จะเปลี่ยนอนาคตได้
‎ที่จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง
‎อย่ามายุ่งกับฉัน
‎ต้องฆ่าเรย์
‎ลงไป
‎- เบ็คกี้ อย่าทำแบบนี้ ‎- ลงไป
‎- เบ็คกี้ ขอร้องล่ะ ‎- ลงไป
‎ระวัง
‎เบ็คกี้
‎เบ็คกี้ นี่ๆ มองฉันนะ
‎- นี่ ‎- ทำอะไรลงไปน่ะ
‎แก!
‎ลุคไปตามทางของเขา
‎เขาไม่เคยเขียนโค้ด ‎ไม่เคยไปไกลกว่าเกมที่เล่น
‎ถ้าโลกจะแตก ก็ไม่ใช่เพราะเขาหรอก
‎ไม่เลย เขาระวังมาก
‎ระวังเรื่องอนาคต และระวังหัวใจตัวเอง
‎เรย์ยังได้เป็นประธานาธิบดี
‎แต่เขาเปลี่ยนไปเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้น
‎เขาฉลาดขึ้น
‎เขารู้ว่าความตายเป็นยังไง
‎ลุคมีชีวิตที่ดี ใช้เวลาเต็มที่ในทุกขณะ
‎และเขาก็ตระหนักถึงสิ่งอื่นด้วย
‎ไม่ว่าแสงสว่างพวกนั้นคืออะไร ‎ไม่ว่าสิ่งมีชีวิตพวกนั้นจะเป็นอะไร
‎พวกเขาอาจไม่ใช่มนุษย์ต่างดาว
‎ไม่หรอก พวกเขาเหมือนมนุษย์เกินไป
‎ให้เป็นทูตสวรรค์ก็แล้วกัน
‎อิลลูมิไนหรืออะไรที่เบ็คกี้เรียก ‎คือทูตสวรรค์ทั้งนั้นแหละ
‎ทูตสวรรค์อาจเป็นอย่างนั้นจริงๆ ก็ได้
‎ทูตสวรรค์อาจเป็นแค่โอกาสให้แก้ตัว
‎หลายปีต่อมา เขากลับไปที่ชายหาดแห่งนั้น
‎วันพุธธรรมดาๆ ไม่มีอะไรพิเศษเลย
‎นอกจากเป็นวันหลังจากเขาอายุครบ 33 ปี
‎หนึ่งวันหลังวันตายตามที่คาร่าบอก
‎แต่หัวใจเขายังเต้นอยู่
‎ไม่มีแสงสว่างบนท้องฟ้า ไม่เลย ลุคยังไม่ตาย
‎เขาไม่รู้ว่าจะได้อยู่ไปอีกหนึ่งวัน ‎อีกหนึ่งปี หรือว่าแค่ไหน
‎แต่ก็นะ ใครมันจะไปรู้ล่ะ
‎ว้าว
‎ระวังไว้เหอะ เจมส์ คาเมรอน
‎ทุกคน
‎นางคงฉุนน่าดู
‎พูดถึงทูตสวรรค์มาเป็นอาทิตย์ๆ
‎แต่นางดันพลาด ‎เรื่องทูตสวรรค์เรื่องเดียวที่เจ๋งสุดๆ
‎ทำอะไรน่ะ
‎ไสหัวไป
‎- เดี๋ยวฉันช่วย ‎- ฉันบอกให้ไสหัวไปไง
‎เธอเงียบปากไปแล้วให้ฉันช่วยดีไหม
‎ฉันฉี่รดที่นอน
‎เดี๋ยวพาเธอไปอาบน้ำก่อน ‎แล้วเราจะจัดการผ้าปูให้
‎ฉันฆ่าพ่อแม่ตัวเอง
‎เริ่มจากไปอาบน้ำก่อน
‎แล้วจัดการผ้าปูที่นอน ‎แล้วเราค่อยคุยเรื่องพ่อแม่เธอนะ
‎ทำไมจบแบบนั้นล่ะ
‎แบบไหน
‎เบ็คกี้ฆ่าตัวตายไง
‎ลุคอดได้แฟน
‎ก็ใช่แหละ
‎เราแต่งเรื่องที่เรารู้ไง
‎ฉันไม่ชอบเลย
‎ฟังแล้วค้างคาใจอยู่หน่อยๆ
‎ฉันอยากให้ทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกัน
‎- ราตรีสวัสดิ์ ‎- ราตรีสวัสดิ์
‎แล้วเจอกัน อาเมช
‎ฉันได้รับโอกาสนี้มา
‎โรงเรียนบัลเลต์อเมริกันชั้นนำ
‎พาฉันมาไกลถึงอเมริกา
‎พ่อแม่ก็มาด้วย
‎พวกท่านยอมทิ้งชีวิตที่เคยมี ‎เพื่อให้ฉันได้โอกาสนี้
‎ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงอยากทำพังขนาดนั้น
‎ฉัน…
‎บ้าไปเลย
‎ครั้งนึงที่พ่อแม่เห็นว่าฉันแอบหนีออกไป แค่…
‎ครั้งเดียว…
‎ที่พวกท่านเห็น
‎ท่านก็ออกไปตามหาฉันกัน
‎ตำรวจบอกว่าทั้งคู่ขับรถวนอยู่หลายชั่วโมง
‎แล้วรถก็ไถลน้ำแข็งเกาะพื้นถนน
‎และพวกเขา…
‎นี่
‎จากนั้นก็งานศพ
‎แล้วก็อื่นๆ
‎และเร็ทท์…
‎เพื่อนรักของฉัน เร็ทท์ เขา…
‎ตอนนี้คงไม่ใช่เพื่อนรักฉันแล้วล่ะมั้ง
‎หลังจากพวกท่านเสีย ฉันก็เริ่มเสพยา
‎เขาพยายามให้ฉันเข้าบำบัดหลายครั้ง
‎เขาซื้อนี่ให้ฉัน
‎ฉันเขวี้ยงมันใส่หัวเขา ตอนที่เขาบอกฉัน
‎ว่าฉันได้ตายแน่ถ้าไม่เลิกยา
‎แล้วขามันก็หักและเร็ทท์ก็หายไป
‎สองเดือนต่อมา ฉันก็รู้ว่าเป็นมะเร็ง
‎ข้างเดียวกัน…
‎กับขาเวรนี่
‎ฉันว่าฉันรู้ว่ามันคืออะไร
‎อะไรเหรอ
‎สิ่งที่ฉันเห็นตอนได้สติ…
‎เงาน่ะ
‎สิ่งเดียวที่เป็นได้ในที่แบบนี้
‎คืบคลานเข้ามา
‎ความมืดคืบคลาน แค่นั้น
‎เข้ามาหาเมื่อใกล้ถึงเวลาของเรา
‎ก่อกวนเราจนถึงเวลาจริงๆ
‎ฉัน…
‎ฉันไม่อยากตาย
‎ฉันไม่อยากตาย อีลองก้า ฉันไม่อยากตาย
‎คำบรรยายโดย: ฐิตาภา สิทธิวงศ์