SERIAL NETFLIX
No dalej.
Błagam. Wróć.
Dalej, Anya.
Hej.
Jezu, Anya.
Spokojnie. Nic ci nie jest?
Nic ci nie jest?
Co się stało?
Widzieliście to? To tu jest!
Przedawkowała leki.
Wygląda na to, że je podkradała.
I sama sobie dawkowała.
Nie wiedziałaś?
Gdy tam dotarł, Mark powiedział…
Wydawało mi się, że pytał kogoś o deklarację DNAR.
Anya ją podpisała?
- Nie mówiła ci o tym. - Dlaczego pani mi nie powiedziała?
To moja współlokatorka. Jeśli ktoś powinien wiedzieć, to…
Gdybym wiedziała, to bym…
- Pewnie bym… - Mam nadzieję, że zrobiła to samo.
Deklaracja DNAR nie znaczy „nie leczyć”.
Zawsze mówię, że w Brightcliffe to wy macie na wszystko wpływ, i tak jest.
Ale nie będziemy stać i patrzeć,
jak ktoś przedawkowuje własne leki.
Cieszę się, że tego nie zrobiłaś.
Postąpiłaś słusznie.
Przepraszam.
Nie wiedziałam.
Nie wiedziałam i nie powinnam była…
Nie powinnam była się wtrącać.
Przepraszam, Anya.
Nic się nie stało.
Jak się czujesz?
Wszystko w porządku?
Nie wiem, czy pamiętasz, ale…
gdy odzyskałaś przytomność, wpadłaś w histerię.
Pytałaś, czy widzę to, co ty.
Co widziałaś, Anya?
Byłam naćpana.
- Nic nie widziałam. - Widziałaś.
Wspomniałaś o czymś, co przed śmiercią mówiła Rachel.
- Coś o cieniu. - Wcale… nie.
To bzdury.
Rozumiesz?
Nie widziałam go.
Byłam naćpana.
Ilonka.
Jak się czujesz? W porządku?
Nie wiem.
Wyobrażam sobie, co czujesz.
Ale…
musisz być dla siebie dobra.
Łatwo powiedzieć.
Chodź na chwilę.
Tylko na chwilę. Spokojnie. Chodź.
- Co to było? - Nic.
Dziennik Paragonu należał do dziewczyny, która nazywała samą siebie Ateną.
Uciekła, mając 16 lat.
Oto jej historia.
Sekty były popularne w Ameryce lat 20. i 30.,
a w 40. przeżywały prawdziwy boom.
Ruch Psychiana…
SEKTA POZWANA
…Srebrny Legion i sekta I AM okupowały nagłówki gazet,
ale najtragiczniejsza historia spotkała Paragon.
NA PEWNO WYPADEK?
Został założony w 1931 roku przez Reginę Ballard,
która przemianowała się na Akeso
na cześć greckiej bogini uzdrowienia,
co miało smutne wytłumaczenie.
Jej mąż zmarł na zapalenie płuc, a syn na polio,
założyła więc grupę zajmującą się filozofią zdrowia
jako naturopatyczną alternatywę dla instytucji medycznych.
Ale grupa zmieniła się w coś innego.
Akeso miała obsesję na punkcie starożytnych greckich bogiń,
a w szczególności Pięciu Sióstr.
Panakeja. Bogini powszechnego zdrowia.
Higieja. Bogini czystości.
Iaso. Bogini rekonwalescencji.
Ajgle. Bogini piękna.
I Akeso, jej pseudonim. Bogini procesu uzdrawiania.
Akeso sądziła,
że odpowiednią modlitwą osiągnie coś więcej niż zdrowe życie i uzdrawianie.
Wybrała symbol, który symbolizuje czas.
Klepsydrę,
którą można bez końca obracać.
Akeso wybrała członkinie, które miały reprezentować pięć sióstr.
Oczywiście poza nią samą.
Zagłębiły się więc w kult bogów i bogiń starożytnego świata.
Modlitwa już nie wystarczała.
Dary nie wystarczały.
W końcu przekroczyła granicę i zdecydowała się na starożytny rytuał.
Ofiarę z krwi.
Atena była przerażona tym, co zobaczyła.
Nie była zwykłym członkiem. Akeso była jej matką.
Widziała śmierć ojca i brata,
a teraz patrzyła, jak matka traci rozum.
Atena błagała, by przestała i zobaczyła, jak daleko się posuwa.
Wiedziała, że musi powstrzymać matkę.
Dlatego zebrała pozostałe dzieci i wymknęła się w środku nocy.
Zaprowadziła je półtora kilometra do sąsiadów
i wezwała policję.
Policja pojechała na miejsce, ale nikogo nie znaleźli.
Aż w końcu posłuchali Ateny i sprawdzili piwnicę.
Do piwnicy zjeżdżało się, wciskając ukryty w windzie guzik.
Wszyscy dorośli byli martwi. Otruci. Poza jedną osobą.
Akeso zarzekała się, że to był wypadek.
Powiedziała, że zebrała złe rośliny do herbaty, którą pili podczas rytuałów.
Ale to była tylko historyjka.
Bo Atena twierdziła, że jej matka dobrze wiedziała, co robi.
Matka mówiła jej, że nadchodzi coś wielkiego.
Ofiara z krwi, której boginie nie zignorują.
Ofiara z krwi, która da jej długie życie.
- Pięć bogiń? - Pięć sióstr.
Greckich?
Mają greckie imiona. Panakeja, Iaso, Akeso.
Ale w Rzymie nazywały się inaczej.
Carna, Feronia, Valetudo, Cardea i Fabris.
W Egipcie były to Sechmet, Izyda i Serket.
Te same funkcje, inne imiona.
Popieprzona sprawa.
Trucie ludzi przez jakieś bzdurne mity?
Myślała, że to wydłuży jej życie.
Udało się?
Akeso zniknęła i wróciła do prawdziwego nazwiska.
Nie wiem, jak długo żyła.
A jej córka, Atena?
To też nie było jej prawdziwe imię.
Uciekła stąd tak szybko, jak mogła.
- Ale zostawiła dziennik? - A Julia Jayne go znalazła,
przeczytała, schowała w bibliotece
i zostawiła numery, żeby ktoś mógł go znaleźć.
Ale po co?
Wiemy, że po Paragonie Brightcliffe stało puste.
Dopóki Stanton nie kupiła go w 1966.
Wielu rzeczy się pozbyła, ale parę przeoczyła.
Dziennik, piwnicę.
Pojawia się Julia Jayne i znajduje je obie.
Z pamiętnika Ateny dowiaduje się,
co tu się stało.
Ze szczegółami.
Zakłada w piwnicy Klub Północny
i wychodzi stąd wyleczona.
No nie wiem.
Próbowałem wielu szalonych rzeczy. Naprawdę szalonych.
Próbowałem wszystkiego,
bo nie chcę umierać tak samo jak cała reszta, ale…
Tu nie chodzi o wiarę.
Wiem, że Paragon działał tu, w Brightcliffe.
Spali w naszych łóżkach. Siedzieli przy stołach.
Chodzili po korytarzach.
Dzięki Atenie wiem, w co wierzyli.
Wiem, że Julia znalazła dziennik.
Wiem, że klub spotykał się w miejscu,
gdzie Paragon odprawiał rytuały.
I wiem, że Julia wyszła stąd wyleczona.
I co chcesz robić?
Zbierać trujące jagody i paradować w togach?
Togi nie są greckie.
Dziękuję.
Cześć, piękna.
Co masz?
Moja mama kręci film i pracuje z Molly Blake.
Kojarzysz?
Aktorka?
Nie. To perukarka.
I to nie byle jaka.
Najlepsza.
Jej peruki kosztują ponad sto tysięcy dolarów.
I ubóstwia moją mamę.
Nosiła jej peruki w czterech filmach i na 400 czerwonych dywanach.
Wysyłam jej wymiary, a ona przerabia peruki z wystawy…
i voilà.
- O rany, to… - Wiem.
Tę zrobiła na podstawie moich zdjęć sprzed chemioterapii.
A ta nowa jest chyba jeszcze lepsza.
- Wspaniała. - Szczerze mówiąc,
jesteśmy chyba jedynymi osobami na świecie,
które mają oryginalną Molly Blake bez podróży do Włoch.
Zaraz. Co?
To dla ciebie.
Po to zmierzyłam ci głowę.
I po to włamałam się do ciebie, gdy spałaś,
i ukradłam twoje zdjęcia.
- Co zrobiłaś? - Przymierz.
- Podtrzymaj palcami. - Tak?
Proszę.
Dobrze. Możesz puścić.
Spójrzmy na tę piękną twarz.
O tak.
O to chodzi.
Ja nie…
- Nie wiem, jak ci dziękować. - Nie ma za co.
Dlaczego?
Bo o tym wspomniałaś.
Świetnie wyglądasz.
Zebraliśmy się tu dziś, by świętować dzień śmierci Amesha.
Tak.
Dzień, którego miał nie doczekać.
Rok temu lekarze powiedzieli mu, że ma przed sobą rok życia.
Rok temu. Dziś. I oto jesteśmy.
Jest i on. Uparty skurwiel.
Nie improwizuj. Czytaj to, co masz napisane.
Przepraszam za spóźnienie.
Nie szkodzi. Dopiero zaczęliśmy.
Mózg Amesha od pewnego czasu sam się pożera.
Ten glejak to dupek.
Mówisz prosto z serca, co?
Dupek, który zabrał tego pięknego,
bystrego i przystojnego faceta
i wywołał u niego ataki.
Może dostać ataku po alkoholu.
Może dostać ataku po aspirynie.
Mówiąc wprost, może dostać ataku,
głęboko oddychając.
Jego ciało po prostu nie działa.
A jednak…
rośnie w siłę.
- Poproszę twój pogrzebowy garnitur. - O tak.
Dajcie spokój.
Tak.
Patrzcie na te skarpetki.
- Wszystko zrzuca. - Nieźle.
Nie.
Miałem być w nim pochowany.
Rodzice go wybrali i…
podobno jest ładny, ale…
to nie ja.
Spencer.
GRAJ ALBO GIŃ
Oto koszulka, w której chciałbym odejść.
Więc…
Do zobaczenia.
Dzięki, że jesteś, Amesh.
Tak jest.
Cieszymy się, że jesteś z nami.
No to załatwione.
Impreza?
To naprawdę wyjątkowe…
brownie.
Haj był na twojej liście do zrobienia.
Musieliśmy to zrobić.
Proszę.
- Co to? - Otwórz.
Co do…
Skąd… To wyjdzie dopiero za kilka miesięcy.
Mój tata pracuje w Japonii i zna wielu ludzi w Sony.
Dziękuję.
OK.
Wy też myślicie, że Stanton pali zioło?
- Tak. - Tak.
Naprawdę tak myślicie?
Kupiła ten dom.
Musi mieć jakąś odskocznię.
Nie wygląda na pijaczkę, ale trawka ma sens.
Może jest superzłoczyńcą
i założyła to miejsce, żeby patrzeć, jak inni cierpią,
albo żeby wysysać z nas siły życiowe i wkładać nasze dusze w lalki.
Nocą rozmawia z tymi lalkami,
zmusza je do sztuczek,
a one chciałyby uciec, ale są za małe,
by dosięgnąć klamki.
- Teraz o tym myślę. - Słuszna uwaga.
Czy na pewno wiemy, dokąd trafiają ciała?
Może to coś jak Jaś i Małgosia, ale też jak Sweeney Todd?
Zwabiła nas tu z naszymi chorobami,
by upiec z nas ciasto.
Sandra jest na haju.
Na śmiertelnym haju.
O Boże. Opowiem historię pod tytułem „Na śmiertelnym haju”.
Jest o kucharce z liceum, która obsługuje szkolną akademię
i mści się za skandal na kiermaszu.
Jasny gwint, ta historia sama się pisze.
Cieszę się, że w końcu wyszłaś z jaskini.
Nie zbliżaj się. Pewnie śmierdzę.
Nie śmierdzisz.
Dobra. Śmierdzisz, ale bywało gorzej.
I sam śmierdziałem gorzej.
Ale to nie twoja wina.
Długo nie wychodziłaś z pokoju.
Doktor Stanton powiedziała, że mam
depresję kliniczną.
Ciekawe dlaczego.
Mama myślała, że robię to, żeby zwrócić na siebie uwagę.
Albo…
przez ojca.
Dopóki tu nie przyjechałam, nie wiedziałam,
że to ma nazwę.
Doktor Stanton powiedziała mi, że może dlatego czasem…
albo przez większość czasu
nic nie czuję.
To, co stało się z Anyą…
znowu mnie zdołowało.
Zajebiście boję się, że umrę, zanim znów zobaczę rodziców.
Cały tydzień jestem przerażony.
W sumie cały miesiąc.
Przez dzisiaj.
Że nie dożyję.
Ale nie umarłeś.
To dobrze.
Co zrobisz?
Właściwie są tylko dwie rzeczy,
których tak naprawdę…
naprawdę chcę.
Zdobyć dziewczynę
i…
uratować świat.
To wszystko?
To wszystko.
Nie wiem, czy mi się uda.
Nie wiem, czy zdołam.
I nie wiem, czy powinienem.
Dobra. Spieprzaj, złe brownie.
Halo?
- Cholera. - Jezu.
Cholera.
- Nic ci nie jest? - Dopiero tu wszedłeś?
Tak.
Dlaczego?
Bo już północ.
Ogień gotowy.
Słyszałeś tę muzykę?
- Jaką muzykę? - Właściwie to nie wiem.
Musiałaś zjeść naprawdę wyjątkowe brownie.
Co widziałaś?
Nad Anyą…
stała kobieta.
O cholera.
Wciąż jesteś na haju.
Ja też.
Sandra już prawie zasnęła.
Sam nie wiem.
Nie chciałem nic mówić, bo myślałem,
że mi się wydawało.
Ale kilka dni temu usłyszałem,
jak ktoś mnie woła przez głośnik
z bloku pooperacyjnego.
Mark otworzył drzwi.
- Co to było? - Jak brzmiało?
- Znałeś ten głos? - Nawet nie wiem, czy go słyszałem.
Nie chciałem o tym mówić, żeby nie wyjść na świra.
Może to był znak,
że nie ma się czego bać.
Że jest niebo. Że mamy dokąd pójść.
Wiecie, co by powiedziała Anya?
Że jeśli to duch albo znak,
jeśli powie „Spence”,
to może też coś innego.
Chyba nie przyjdzie.
Naprawdę?
Spała, gdy wychodziłam.
Powinniśmy to robić?
Jeśli wciąż jesteśmy na haju i nam lekko odbija,
- totalnie zrozumiem… - Robimy to.
Zaplanowałeś ten dzień co do joty i chciałeś zakończyć go swoją historią.
Jeśli nie chcesz „Na śmiertelnym haju”,
którą ja zdecydowanie chcę opowiedzieć,
to lepiej zaczynaj.
Dzisiejszy toast będzie nieco inny.
Chcę wznieść toast za…
Wznieść toast za dni.
Myślę o tym dniu, który wszyscy przeżyliśmy.
Dniu, w którym ktoś nam powiedział, że umrzemy.
Chcę wznieść toast za dni przed nim i za te po nim.
- Za te przed nim… - …i za te po nas.
Za dziś i za dni po drugiej stronie.
- Za dziś… - Za dziś…
- i za dni… - …po drugiej stronie.
Widoczne i niewidoczne, obecne, ale nieobecne.
- Widoczne i niewidoczne… - …obecne, ale nieobecne.
Za te wszystkie dni.
Wszystkie.
Moja historia to „Do zobaczenia”.
Nie ma w niej nic, co mogłoby zaniepokoić was w nocy.
Ale jest w niej kilka rzeczy,
które mnie przerażają.
Luke uwielbia gry wideo. Jest też programistą.
Już projektuje w piwnicy gry strategiczne.
Ale ostatnio jedyne, o czym myśli, to dziewczyna przy kasie.
Przychodzi tu codziennie od dwóch tygodni,
próbując zebrać się na odwagę, by zagadać.
Dziś wreszcie postanowił to zrobić.
W tym dniu zabije także cały świat.
Zastanawiałam się, kiedy się zdecydujesz.
- Grałaś w to? - Nie, wolę gry strategiczne.
- Ja też. - To czemu kupujesz Broadsword?
Wiesz, że…
- projektuję gry? - Tak?
Gry strategiczne.
Teraz pracuję nad „Starlight Crystal”.
Chciałem cię zapytać,
czy nie poszłabyś ze mną do kina.
Spotykam się z kimś.
Dopiero od tygodnia, ale to bardzo miłe.
Jestem Becky. Miło cię poznać.
Ciebie też. Jestem Luke.
Odłożę Broadsword.
Nie kupię tego.
Starlight Crystal.
Przepraszam. Nie szpiegowałem. Po prostu usłyszałem.
Mówiłeś, że projektujesz gry.
- Tak, ale… - Nie chciałem cię wystraszyć.
Nie jestem niebezpieczny. Vincent z Viacomu.
Nie chciałem przeszkadzać.
Nie co dzień spotykam licealistę,
który pisze gry strategiczne.
Powiedz coś więcej.
Vincent Beggs był legendą.
Nikt nie wiedział, jak wygląda. Nikt go nie widział.
Był programistą, grubą rybą, wielkim, tajemniczym geniuszem, gwiazdą, odludkiem.
Więc gdy Vince zaproponował, że pokaże mu swoją najnowszą grę,
Luke nawet się nie zawahał.
Jasna cholera.
Mieszkasz tu?
Tutaj? Nie.
Wynająłem ten dom, by dokończyć grę.
Zobacz.
Jasna cholera.
Nie nowa generacja, a nowe tysiąclecie.
Ale ta grafika…
- Co to za silnik? - To gra bitewna. Niedaleka przyszłość.
To w zasadzie Ryzyko na sterydach.
Arsenał nuklearny umieszczony na orbicie.
USA, Rosja, Chiny i Indie mają arsenały orbitalne.
Możesz wywołać III wojnę światową albo ją zakończyć.
Albo zniszczyć cały świat.
SYSTEMY UZBROJENIA ILE?
Pierwsza z 10 000 decyzji to jedyna łatwa.
Ile stanowisk bojowych uruchomisz?
Wszystkie dziewięć czy zaczniesz skromniej?
Możesz grać bezpiecznie, po jednym.
O ile nikt ich nie zestrzeli.
SYSTEMY UZBROJENIA ILE?
Powodzenia.
ILE?
CZY CHCESZ NEGOCJOWAĆ ODWRÓT?
NIE
GLOBALNA WOJNA TERMOJĄDROWA
WYKRYTO START
Pierwsza gra trwała niecałe 10 minut.
Nazwać ją złożoną to niedopowiedzenie.
Była to doskonała symulacja niepodległego kraju z czasem reakcji,
niewiadomymi, usterkami, przewagą techniczną
i arsenałem broni nieznanymi wcześniej w świecie gier,
oraz złożonym ekosystemem, który przytłaczał go na każdym kroku.
Do północy przeżył setki nuklearnych holocaustów,
spalił planetę i raz za razem unicestwiał rasę ludzką.
Krótko mówiąc, gra była niemożliwa.
Ta gra jest niemożliwa.
To nawet nie do końca gra. To prawdziwa symulacja.
Trzeba brać pod uwagę pogodę, opady… To… nie jest zabawne.
Gra jest zbyt realistyczna.
Byłaby bardzo przydatnym narzędziem szkoleniowym dla wojska, ale…
Dla etyków także. Epoka nuklearna a moralność.
Cała siła ludzkości spotyka się z całą jej słabością.
Szach mat dla planety Ziemia.
To moje opus magnum.
Przepraszam za spóźnienie. Poniosło mnie.
Zamknęli knajpę, poszłam do drugiej…
Dzień dobry.
To Luke.
- Jest programistą. - Jasne.
Cześć, Luke.
Miło cię poznać. Jestem Kara.
Luke wypróbowuje Decision.
Tak, i nie idzie mi za dobrze.
To trudna gra.
Prawie niemożliwa.
Vince to geniusz, prawda?
Lepiej zróbcie sobie przerwę, bo byłam przed chwilą na plaży
i dzisiejsze gwiazdy i Księżyc…
Mówiłeś, że wkrótce ją zobaczymy, tak?
Zgadza się.
Co zobaczymy?
To twoja dziewczyna?
Zapomnij o grach. Wygrałeś w życiu.
Koniec gry. Rekord.
Musisz to zobaczyć, Luke.
Kiedy? Ile jeszcze?
Jakieś 50 sekund.
Mówi, jakby to było normalne wiedzieć coś takiego.
Za około 50 sekund
zobaczysz Międzynarodową Stację Kosmiczną.
Wie, kiedy na horyzoncie pojawi się jakaś planeta.
Zna się na czasie gwiazdowym.
To widać po grze.
Trzeba brać pod uwagę efekt cieplarniany.
Nie da się tego wszystkiego ogarnąć.
Tej gry nie da się przejść. To… Sam nie wiem.
- Za dużo się dzieje. - Cóż…
Jeśli pomożesz mi rozwiązać ten problem,
podzielę się z tobą zaliczką.
Co?
Tak, wykreśl pieniądze z listy zmartwień.
Co ty na to?
Oto i ona.
Jasna cholera.
Luke!
Przepraszam. To było dziwne.
Chyba już w porządku. Tak.
Nic mi nie jest.
Nie ma w tym nic dziwnego.
Ja też piję wszystko, co mi dają,
zwłaszcza po tym, jak bez powodu urwał mi się film.
Jest powód.
Luke ma słabe serce.
Wiedział o tym od dziecka.
Czasem męczyło go wchodzenie po schodach.
Zero sportu.
To jeden z powodów, dla których odkrył gry.
Jego serce musiało pracować trochę ciężej niż innych.
Według lekarza miało też nie pracować tak długo.
Właściwie to…
mogło stanąć w każdej chwili.
Tymczasem związek Becky staje się coraz poważniejszy.
Jej nowym wybrankiem jest Ray.
Syn ważnego polityka. Bogaty, wpływowy i przystojny jak cholera.
Raya czeka świetlana przyszłość.
Taki typ, który w przyszłości może osiągnąć wszystko.
Biały Dom lub Wall Street.
Gość, który zawsze zwraca na siebie uwagę dziewczyn,
i właśnie zwrócił uwagę kolejnej.
Co za pech.
Taka piękna maszyna.
Mam lewarek, słodziutki. Pomóc ci?
Tymczasem Luke codziennie po szkole jest u Vincenta,
próbując przejść grę.
CAŁKOWITE ZNISZCZENIE
Nie idzie za dobrze.
Dobra. Nie wiem, jaki jest tego cel, ale zrobiłem to.
Uruchomiłem ewakuację, nim bomby spadły na Waszyngton,
i nadal żyję, więc…
Utknąłem na stacji kosmicznej.
I co teraz?
Teraz powinna się zacząć jakaś inna gra?
Zostałem sam. Nikogo więcej nie ma.
Mam tu siedzieć
przez kilka miesięcy i oddychać, aż umrę?
Co? Co mam robić?
Czemu gra się nie skończyła?
Właśnie.
Co teraz?
CAŁKOWITE ZNISZCZENIE
To wszystko?
- Tak. - Musisz to zmienić.
Nie wiem, co ta deus ex machina ma robić,
ale jest chujowa.
Nie mów, że to mają być kosmici.
Pewnego dnia Becky rozpłakała się, nabijając na kasę jego zakupy.z zz
Hej. Wszystko w porządku?
Ona zanosi się płaczem w sklepie.
A Luke próbuje pomóc.
Miał szminkę na ubraniach.
Powiedziała mu, że Ray zdradzał ją ze starszą kobietą.
Choć Ray temu zaprzecza, Becky wie, że to prawda.
I ma złamane serce.
- Pa. - Pa.
- Na razie. - Cześć.
- Wiem, co robisz. - Co?
Zostaw go.
Wrobiłaś mnie.
Powiedział mi, co robisz, ale to ci się nie uda.
Kochanie, odbija ci.
Przyłapali nas i tyle.
Nigdy cię nie dotknąłem. Wiesz o tym.
Wrobiłaś mnie.
Wszystko mi powiedział. Powiedział mi.
Odczep się ode mnie.
O kim mówisz?
O Fredericku.
On mi powiedział.
Musimy iść.
- Co? - Teraz!
Vincent!
Vincent?
O nie…
Czujesz to?
Formalina.
To tylko wiadomość.
- Gdzie Vincent? - On go ma.
- W ten sposób daje mi do zrozumienia. - Co się dzieje?
Musisz wysłuchać tej historii.
Nie oceniaj mnie, póki nie skończę.
Pewna dziewczyna zakochała się po uszy w idealnym chłopaku.
Był przeznaczony do wielkich rzeczy.
Pobrali się zbyt młodo. Szybko awansował.
Najmłodszy senator ze stanu.
Dał nawet przyjacielowi żony pracę.
Pracę programisty w Departamencie Obrony.
Razem stworzyli coś…
niesamowitego.
Globalny system obronny umieszczony w kosmosie.
Przenieśli arsenał jądrowy z planety
na Stację Kosmiczną.
I wtedy jej najlepszy przyjaciel,
jej ukochany przyjaciel,
z którym mogłaby być szczęśliwa w innym życiu…
zmarł.
Miał chore serce.
Umiera w swoje 33. urodziny.
Pięć lat później
jej mąż zostaje prezydentem Stanów Zjednoczonych.
A świat idzie w diabły.
Zegar zagłady wybija północ, a on odpala arsenał.
Chce zrzucić bombę, by powstrzymać bomby.
Tak twierdzi, a ona go powstrzymuje.
Błaga go, żeby tego nie robił, a on…
jej słucha.
Waha się.
Ale pociski rakietowe zostają wystrzelone.
Ewakuują się na orbitę, na stację kosmiczną.
Wtedy on wciska guziki.
Ale jest już za późno.
Jego pociski spadają w dół, a ich wznoszą się w górę.
A świat idzie z dymem.
I czekają.
Jedynie garstka ludzi została na stacji kosmicznej.
Kończy się powietrze, jedzenie,
a świat pod nimi jest martwy.
On traci rozum.
Jej mężowi odbija.
Robi się agresywny.
To, co zrobił, doprowadziło go do szaleństwa.
I wtedy przyszli oni.
CAŁKOWITE ZNISZCZENIE
To jasne światło podobne do gwiazd.
Coraz większe i większe krąży wokół stacji kosmicznej.
Zagląda przez okna
i wchodzi do środka.
Anioły?
Te białe światła to anioły?
Sandra jak to Sandra.
Nie. Ja nazywam ich…
- Ilumini. - Ilumini.
Istoty z odległej galaktyki.
Obserwowały nas.
Mówiły, że mogą nas odesłać do innego punktu na osi czasu.
Dać nam szansę, by coś zmienić.
Dać nam szansę, by zmienić wszystko.
Luke…
Jestem Becky…
z przyszłości.
A Frederick…
O kim mówisz?
O Fredericku.
…to Ray, mój mąż, który też tu jest.
Skoro ty jesteś Becky, a ten facet to Ray…
to kim jest Vincent?
Skarbie, to ty.
Przyjął nazwisko Vincent Beggs, bo wiedział, że go ubóstwiasz.
Ufasz mu.
Co ważniejsze, wiedział też, że nie masz pojęcia,
jak wygląda Vincent Beggs.
Przecież umarłem w swoje 33. urodziny, na długo przed wojną.
- Tak było. - Tak.
Więc jak się tu znalazłem?
Nie wiem dokładnie.
Nie powiedziałeś mi wszystkiego, ale ciebie też odesłali.
Obudziłeś się na plaży i powiedziano ci,
że twoim celem jest nauka.
Coś o grze i o kodzie.
Wróciłeś, by powstrzymać wojnę.
A co z Rayem?
Muszę go zabić.
Jestem w szoku, że cię tu widzę.
Nawet cię tam nie było.
Umarłeś, zanim to się stało.
Tak, ale przysłali mnie z powrotem.
Tak, ale dlaczego?
Nam powiedzieli tylko, że możemy wrócić.
Że mamy szansę na uratowanie ludzkości.
Że możemy wrócić i zmienić…
coś, nie wiem co.
Szukasz Becky? Po co?
Pogrywa ze mną.
Widzę ją we wspomnieniach. W tych nowych wspomnieniach.
Myślę, że próbuje mnie zabić.
Myśli, że jeśli mnie zabije, powstrzyma wybuch wojny.
Jakby to była moja wina.
A to była jej wina.
Jeśli umrze, może nigdy do tego nie dojdzie.
Nie powiem ci, gdzie ona jest.
Nie.
Zawsze coś do niej czułeś. Zawsze to wiedziałem.
Cholera, oddałbym ci ją, Luke.
I zrobiłbym to, jak należy.
Wygrałbym.
Nie.
Tak nie wygrasz tej gry.
To nie jest gra, Luke.
Wiem, Ray.
Mów, gdzie ona jest!
Jak wyglądali…
gdy przyszli?
Ja myślałem, że to kosmici. Musieli nimi być.
Albo jakaś niesamowicie zaawansowana telekinetyczna forma życia.
Leżałem na ziemi i umierałem.
Moje serce nie biło.
Wtedy zobaczyłem światło.
Powiedzieli, że to moja szansa…
Jedyna szansa, by wrócić.
Wróciłeś tu, by poderwać dziewczynę?
Wróciłem tu, by programować.
Wróciłem tu, by kodować.
Grę?
Po co?
Udała ci się. Niestety.
Nie grę. Program, jego. Siebie.
Myślę, że mogłoby się udać.
Nie powiesz mi, co?
Rób, co musisz.
W porządku.
Luke umiera po raz drugi w życiu,
ale się nie boi, bo cały czas to czuł.
Że ta myśl zakorzenia się w jego mózgu.
Tak to jest być z przyszłości.
Nie musisz się zastanawiać, czy zmieniłeś przeszłość.
SYSTEMY UZBROJENIA ILE?
Jeśli to zrobiłeś, wiesz o tym.
GRATULACJE! KONIEC GRY
Bo siebie też zmieniłeś.
Mimo zapewnień, Becky nie wierzy,
że Luke powstrzyma świat przed zagładą, nie pisząc kodu.
Wygramy tylko nie grając, więc nie napiszę kodu…
Bo według niej
był tylko jeden sposób, by zmienić przyszłość.
Zmienić wszystko.
Zostaw mnie w spokoju.
Zabić Raya.
Wynoś się.
- Nie rób tego. - Wynoś się.
- Becky, proszę. - Wynocha!
Uważaj!
Becky?
Becky! Hej. Spójrz na mnie.
- Hej. - Coś ty zrobił?
Ty…
Luke poszedł swoją drogą.
Nie napisał kodu, nigdy nie wyszedł poza gry.
Jeśli świat miał się skończyć, to nie przez niego.
Teraz był ostrożny.
Uważał na przyszłość i na serce.
Ray został prezydentem,
ale tamta noc go zmieniła.
Był mądrzejszy.
Wiedział, jak wygląda śmierć.
Luke miał dobre życie, cieszył się każdą chwilą.
I odkrył coś jeszcze.
Czymkolwiek były te światła, te istoty,
to nie byli kosmici.
Nie, byli zbyt ludzcy.
Stwierdził, że to anioły.
Ilumini, czy jak tam Becky je nazywała, to były anioły.
Może tym właśnie są anioły.
Może anioły to właśnie drugie szanse.
Wiele lat później wrócił na tę plażę.
Zwykła środa. Nic specjalnego.
Tyle że to było dzień po jego 33. urodzinach.
Dzień po dniu jego śmierci, według Kary.
Ale jego serce się nie poddało.
Na niebie nie było światełek, a Luke żył.
Nie wiedział, czy potrwa to jeszcze dzień czy rok,
ale czy ktoś z nas wie?
Uważaj, Jamesie Cameronie.
Słuchajcie.
Ale ona się wścieknie.
Tygodnie anielskiego porno
i przespała jedyną historię, która miała sens.
Co robisz?
Spierdalaj!
- Pomogę ci. - Spierdalaj!
Zamknij się i pozwól sobie pomóc.
Zmoczyłam łóżko.
Wejdź do wanny, a ja zajmę się pościelą.
Zabiłam swoich rodziców.
Zacznijmy od kąpieli,
potem zmienimy pościel i porozmawiamy o rodzicach.
Dlaczego tak to zakończyłeś?
Jak?
Że Becky się zabija.
Luke nie zdobędzie dziewczyny.
No cóż.
Pisz o tym, co znasz.
Nie podobało mi się.
Na końcu czułam pustkę.
Chciałam, żeby byli razem.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Do zobaczenia, Amesh.
Dostałam szansę.
Wielka amerykańska szkoła baletowa
zaproponowała mi naukę w Stanach.
Przyjechali ze mną.
Poświęcili całe swoje życie, żebym ja mogła spróbować.
Nie wiem, czemu tak chciałam to spieprzyć.
Totalnie…
mi odbiło.
Raz zauważyli, że się wymknęłam.
Raz…
zauważyli.
Pojechali mnie szukać.
Policja mówiła, że jeździli godzinami
i wpadli w poślizg.
I…
Hej.
Potem był pogrzeb.
A reszta…
Mój najlepszy przyjaciel, Rhett…
Już nie jest moim przyjacielem.
Po ich śmierci zaczęłam brać heroinę,
a on zaciągał mnie na odwyki.
Kupił mi to.
A ja rzuciłam mu nią w głowę,
gdy powiedział, że umrę, jeśli nie wyjdę z nałogu.
Jej noga się złamała, a Rhett się odpierdolił.
Dwa miesiące później była diagnoza.
Widzisz…
Ta cholerna noga.
Chyba wiem, co to było.
Co?
To, co widziałam, gdy się ocknęłam.
Cień.
Jedyna rzecz, jaka może się kryć w takim miejscu.
Czai się.
Czający się mrok, nicość.
Czeka, aż przyjdzie twój czas.
I do samego końca się z tobą droczy.
Ja…
Ja nie chcę umierać.
Nie chcę umierać, Ilonka.
Napisy: Agnieszka Putek