ISANG SERYE MULA SA NETFLIX
Dali na.
Sige na. Gising.
Sige na, Anya. Dali na.
Uy.
Diyos ko, Anya.
Uy. Ayos ka lang ba?
Ayos ka lang?
Ano'ng nangyari?
Nakikita n'yo ba? Ayun, o!
Na-overdose siya.
Tinatago niya ang mga gamot niya.
Ginagamot ang sarili.
Hindi mo ba 'yon alam?
Ang sabi ni Mark, pagdating niya…
Narinig kong may binanggit siya tungkol sa do not resuscitate order.
May DNR ba si Anya?
-Hindi niya pala sinabi sa 'yo. -Bakit 'di n'yo po sinabi sa 'kin?
Ako ang kasama niya. Kung may dapat mang makaalam, dapat…
Kung alam ko lang 'yon, hindi na sana…
-Hindi ko alam. Sana… -Ginawa pa rin ang ginawa mo, sana.
And DNR ay 'di nangangahulugang huwag gamutin.
Lagi kong sinasabing isang organisasyon ang Brightcliffe, at totoo 'yon.
Pero, Ilonka, hindi naman namin hahayaang
may ma-overdose sa sarili nilang gamot.
At nagpapasalamat rin ako na ginawa mo 'yon.
Tama ang ginawa mo.
Patawarin mo 'ko.
Hindi ko alam.
Hindi ko alam at hindi na sana ako…
Hindi na sana ako nakialam.
Patawarin mo 'ko, Anya.
Ayos lang.
Kumusta ka?
Ayos ka lang ba?
Alam mo, hindi ko alam kung naaalala mo, pero…
nagwawala ka kanina noong nagkamalay ka…
Tinanong mo 'ko kung nakikita ko ba.
Ano'ng nakita mo, Anya?
Sabog ako.
-Wala akong nakita. -Mayroon.
May sinabi ka tungkol sa nakita ni Rachel dati hanggang bago siya mawala.
-Tungkol sa anino. -Walang… anino.
Kalokohan lang 'yon.
Naiintindihan mo ba?
Hindi ko nakita.
Sabog lang ako.
Ilonka.
Kumusta ka? Ayos ka lang?
Hindi ko alam.
Naiintindihan ko kung ano'ng nararamdaman mo ngayon.
Pero… kailangan mong maging mabait sa sarili mo.
Madali 'yang sabihin kaysa gawin.
Tara lang saglit.
Kahit saglit lang. Tara.
-Para saan 'yon? -Wala lang.
Ang Paragon Diary ay pagmamay-ari ng isang Athena.
Labing-anim na taong gulang lamang siya noong siya'y nakatakas.
At ito ang kuwento niya.
Malaking bagay ang mga kulto sa Amerika noong '20s at '30s,
lalo na noong '40s.
Ang Psychiana Movement…
MISTIKONG KULTO NATIWALAG MATAPOS SUGURIN NG MGA PULIS
…ang Silver Legion, at ang sektor ng I AM ang nangunguna sa mga dyaryo,
pero ang Paragon ang pinakakalunos-lunos sa lahat ng 'to.
ANG TRAHEDYA NG PARAGON: AKSIDENTE O PINATAY?
Sinimulan ito noong 1931 ni Regina Ballard,
na kalaunan ay magiging Aceso,
mula sa Griegong diyosa ng pagpapabuti,
na mayroong nakakalungkot na kuwento.
Namatay ang asawa niya sa pulmonya habang ang anak niya naman ay sa polio,
kaya sinimulan niya ang grupong ito bilang makabagong pilosopoya sa medisina,
na gumagamit ng natural na alternatibong gamot.
Pero nagbago ito.
Masyadong nahumaling si Aceso sa mga Griegong diyosa,
partikular na ang Limang Magkakapatid.
Si Panacea. Ang diyosa ng kalusugan.
Si Hygieia. Ang diyosa ng kalinisan.
Si Iaso. Ang diyosa ng pagpapagaling.
Si Aglaea. Ang diyosa ng natural na kagandahan.
At si Aceso, ang napili niyang pangalan, ang diyosa ng pagpapabuti.
Sa tamang pagsamba, akala ni Aceso
ay higit sa mabuting kalagayan at malusog na pangangatawan ang makukuha niya.
Pinili niya ang simbolo na kumakatawan sa oras,
ang orasa,
na puwedeng baligtarin nang baligtarin para magsimulang muli.
Pinili ni Aceso mula sa mga miyembro ang magrerepresenta sa magkakapatid.
Siyempre, maliban sa kaniya.
Kaya nilaliman nila ang kaalaman patungkol sa mga diyos ng sinaunang mundo.
Hindi na sapat ang pagdarasal.
Pati na rin ang pag-aalay.
Tuluyan siyang tumungo sa paggawa ng sinaunang ritwal,
ang pag-aalay ng dugo.
Nagulat si Athena sa nakita niya.
Hindi lang siya ordinaryong miyembro. Nanay niya si Aceso.
Nasaksihan niyang mamatay ang tatay at ang kapatid niya,
at ngayon, nakikita niyang nababaliw na ang kaniyang ina.
Nagmakaawa si Athena na tumigil na siya, para makita niya ang kabaliwan na 'to.
Alam niyang kailangang mapigilan niya ang kaniyang ina.
Kaya tinipon niya ang mga bata at tumakas sila sa kalaliman ng gabi.
Dinala niya ang mga ito sa pinakamalapit na bayan,
tapos tumawag siya ng pulis.
Bumalik ang mga pulis pero wala silang nakitang kahit sino, kahit saan.
Hanggang nakinig sila kay Athena at tiningnan ang basement.
Ang basement na may sikretong pindutan sa elevator.
Patay na sila nang maabutan. Nilason ang lahat. Maliban sa isa.
Sinabi ni Aceso na aksidente ang nangyari.
Na maling mga halaman ang naihalo niya sa tsaang iniinom nila tuwing may ritwal.
Pero istorya lang 'yon.
Dahil sinabi ni Athena na alam ng nanay niya kung ano ang ginagawa nito.
Sinabi ng nanay niya na may isang malaking mangyayari.
Isang pag-aalay ng dugo na hindi ipagpapa-walang bahala ng mga diyosa.
Isang sakripisyo na magbibigay sa kaniya ng napakahabang buhay.
-Ang limang diyosa? -Ang Limang Magkakapatid.
Griego sila?
Ang mga pangalang Panacea, Iaso, Aceso, oo.
Pero sa Roma, iba.
Carna, Feronia, Valetudo, Cardea, at Fabris ang pangalan do'n.
Sa Ehipto naman, Sekhmet, Isis, at Serket.
Parehong mga diyosa, pero ibang pangalan.
Sobrang lala no'n kung gano'n.
Manlason ng tao dahil lang sa mga lumang istorya?
Kasi ang akala niya, hahaba ang buhay niya dahil do'n.
Gumana ba?
Nawala si Aceso pero nagpatuloy siya gamit ang totoong pangalan niya pagkatapos,
kaya hindi ko alam kung gaano katagal siyang nabuhay.
E, ang anak niyang si Athena?
Hindi rin naman niya 'yon totoong pangalan.
At siguradong nagpakalayo-layo siya.
-Pero iniwan niya ang talaarawan? -At nahanap 'to ni Julia Jayne,
binasa, at pagkatapos tinago sa aklatan
kasama ang mga numerong 'yon para mahanap ng iba.
Bakit kaya?
Alam nating walang laman ang Brightcliffe pagkatapos ng Paragon.
Hanggang binili ito ni Stanton noong '66.
Marami siyang nilinis pero may mga nakalimutan siya.
Ang talaarawan, ang basement.
At noong dumating si Julia Jayne, nakita niya ang mga ito.
Binasa niya ang diary ni Athena, kung saan nakalagay
lahat ng ginawa nila.
Sobrang detalyado.
Sinimulan niya ang Midnight Club sa basement,
at nakaalis siya rito na magaling.
Ewan ko.
Alam kong marami na 'kong sinubukang mga bagay. Mga 'di mo aakalain.
Ang totoo, sinubukan ko na lahat
kasi ayoko pang mamatay gaya rin ng lahat, pero…
Hindi 'to tungkol sa paniniwala.
Alam kong galing ang mga Paragon dito sa Brightcliffe.
Natulog sila sa mga kama natin. Umupo sila sa mga lamesa natin.
Lumakad sila sa mga dinadaanan natin.
At dahil kay Athena, alam natin ang pinaniwalaan nila.
Alam kong nahanap ni Julia ang talaarawan na 'yon.
Alam kong nagtitipon ang Midnight Club
sa lugar kung saan naganap ang mga ritwal ng Paragon.
At alam ko ring nakaalis si Julia rito na magaling siya.
Ano'ng gusto mong gawin?
Mamimitas tayo ng prutas na may lason at magsuot ng mga toga?
Hindi Griego ang mga toga.
Salamat.
Hello, ganda.
Ano'ng nakuha mo?
Gumagawa ng pelikula ang nanay ko ngayon at katrabaho niya si Molly Blake.
Kilala mo ba siya?
Artista ba 'yon?
Hindi. Gumagawa siya ng peluka.
At hindi lang ordinaryong manggagawa. Siya ang…
pinakamagaling na manggagawa ng peluka.
Gumagawa siya ng mga mamahaling peluka na higit isang daang dolyar ang presyo.
At hinahangaan niya ang nanay ko.
Nasuot na ng nanay ko ang mga gawa niya sa apat na pelikula at 400 na red carpets.
Pinadala ko ang sukat sa kaniya. Kaya ito, inayos niya 'to mula sa mga gawa niya…
at heto na.
-Wow, ang… -'Di ba.
Ginawa niya 'to base sa mga litrato ko bago mag-chemo.
At ang bagong 'to, mas maganda pa. Siguro.
-Ang galing no'n. -At alam mo, sa totoo lang,
ikaw at ako lang ang natatanging tao sa mundo
na mayroong orihinal na Molly Blake nang 'di pumupunta sa Italya.
Teka. Ano?
Ah, oo. Para sa 'yo 'to.
Kaya ko sinukat ang ulo mo no'ng isang linggo.
Kaya rin ako pumasok sa kuwarto mo habang tulog ka
para kunin ang mga litrato mo.
-Teka, ano? -Isukat mo.
-Hawakan mo. -Gan'to?
Ayan.
Ayan, bitiwan mo na.
Patingin nga ng magandang mukha na 'yan.
Ang ganda nga.
O, 'di ba.
Hindi ko…
-'Di ko alam kung paano magpapasalamat. -Walang anuman.
Bakit?
Kasi nabanggit mo.
Bagay sa 'yo.
Nandito tayo ngayon para ipagdiwang ang kamatayan ni Amesh.
Ayos!
Ang araw na akala natin ay hindi niya maaabot.
Noong isang taon, maraming doktor ang nagtaning sa kaniya ng isang taon.
Noong isang taon 'yon, ngayon, at heto na tayo.
At nandito pa rin siya. Ang may pinakamatigas na ulo.
'Wag kang mag-adlib. 'Wag… Basahin mo na lang 'yan.
Pasensiya na, nahuli ako.
Hindi, ayos lang. Nagsisimula pa lang naman.
Matagal nang kinakain ng utak ni Amesh ang sarili nito.
Walang hiyang glioblastoma talaga.
Mula sa puso ang sinasabi mo, 'no?
Isang walang hiyang sakit na kinuha
ang matalino at guwapong lalaking 'to
at binigyan siya ng mga kombulsyon.
Kapag uminom siya ng alak, kokombulsyonin siya.
Kapag uminom ng aspirin, kokombulsyonin pa rin.
Ang totoo niyan, 'pag nasobrahan siyang huminga,
baka kombulsyonin siya.
Hindi siya gumagana nang maayos.
Pero kahit na gano'n…
patuloy siyang lumalaban.
-Ngayon, ang susuotin mo sa lamay. -Heto.
O, hanep.
'Yun, o.
Tingnan mo nga naman ang medyas niya.
-Tinatanggal niya lahat. -Ayos.
Hindi.
Ililibing sana ako suot ang damit na 'to ngayong araw.
Ang mga magulang ko ang pumili nito, at…
ang sabi nila maganda raw, pero…
masasabi 'kong hindi 'to para sa 'kin.
Spencer.
Tama. Ito ang damit na gusto kong isuot sa huling hantungan.
Kaya…
Hanggang sa muli.
Salamat sa pagiging ikaw, Amesh.
Tama.
Masaya kaming kasama ka namin.
Ayun, tapos na.
Simulan na natin ang party?
May espesyal akong… brownies.
Nasa listahan mo ang makasubok ng droga, 'di ba?
Kailangan natin gawin 'yon.
Heto.
-Ano 'yan? -Buksan mo kasi.
Anong…
Paano mo… Matagal pa 'to bago ilabas.
Nagtatrabaho sa Japan ang tatay ko at may kilala siyang nagtatrabaho sa Sony.
Salamat. Maraming salamat.
Okay.
Tingin n'yo ba gumagamit ng weed si Stanton?
-Oo. -Oo.
-Talaga? -Binili niya ang lugar na 'to.
Kaya ayun. Halatang kailangan niya ng matatakbuhan.
Hindi siya mukhang lasinggero, mas tama nga kung weed.
Siguro sobrang sama niya,
kaya sinimulan niya 'to para panoorin ang mga taong maghirap,
o kaya para higupin ang mga kaluluwa natin at ilagay sa mga manika.
Tapos tuwing gabi, kinakausap niya 'yon,
pinapagawa ng kung ano-ano,
at kahit gustong makatakas ng mga manika, 'di nila magawa kasi maliit sila
para maabot ang pinto.
-Naiisip ko na tuloy. -Magandang punto 'yon.
Alam ba natin kung saan napupunta ang mga kaluluwa natin?
Paano kung parang Hansel and Gretel na may halong Sweeney Todd?
Dinala niya tayong mga may sakit dito
para gawin tayong pie.
May tama na si Sandra.
Napakalakas na ng tama niya.
Hala. Kukuwentuhan ko kayo ng istorya tungkol sa "Death Pie High."
Tungkol 'to sa ale sa kantina ng hay-iskul na nagse-serve sa pep rally
na maghihiganti dahil sa eskandalo sa bake sale,
at grabe, kusa na itong nagkukuwento.
Buti naman at lumabas ka na ng kuwarto.
Lumayo ka. Mabaho ako.
Hindi ka naman mabaho.
Ay, oo nga. Pero nakaamoy na 'ko ng mas mabaho.
At nangamoy na 'ko nang mas mabaho pa.
Pero hindi naman kita masisisi.
Ang tagal mong nakakulong sa kuwarto mo.
Ang sabi ni Dr. Stanton may…
parang may clinical depression ako.
Hindi ko alam kung bakit.
Akala ng nanay ko, nagpapapansin lang ako.
O kaya…
dahil sa tatay ko.
Hindi… hindi ko alam 'yon, hanggang sa napunta ako rito,
nalaman ko na may tawag pala ro'n.
Sinabi sa 'kin ni Dr. Stanton na kaya siguro nahihirapan akong…
makaramdam minsan,
o madalas.
Sa nangyari kay Anya, tingin ko…
bumalik na naman ako sa umpisa.
Takot na takot akong mamatay nang hindi nakikita ang mga magulang ko.
Buong linggo na akong natatakot.
Buong buwan, katunayan.
Sa mangyayari ngayon. Na pa'no kung hindi ako umabot.
Hindi ka pa patay.
Mabuti 'yon.
Ano na'ng gagawin mo?
Dalawa lang naman talaga
ang gustong-gusto ko,
ang magkatuluyan kami
at…
ang maligtas ko ang mundo.
Wow.
'Yon lang ba?
Oo. 'Yon lang.
Pero hindi ko alam kung magagawa ko 'yon.
Kung kaya ko bang gawin.
Hindi ko nga alam kung dapat ko bang gawin.
Okay. Oras na para umalis ka sa sistema ko, masamang brownie.
Hello?
-Lintik. -Pambihira.
Lintik.
-Ayos ka lang ba? -Kakapasok mo lang ba?
Oo.
Bakit?
Kasi hatinggabi na.
Handa na ang apoy, mga kaibigan.
Narinig n'yo ba ang tugtog na 'yon?
-Anong tugtog? -Hindi ako sigurado.
Wow.
Mukhang nakakain ka ng isang napakaespesyal na brownie.
Ano'ng nakita mo?
May nakatayong babae…
sa likod ni Anya.
Grabe.
May tama ka pa.
May tama pa 'ko.
Oo. Patulog na si Sandra.
Hindi ko alam, pero,
ayokong magsalita kasi, ewan ko,
siguro guni-guni ko lang.
Pero noong isang gabi,
narinig kong tinawag ang pangalan ko sa intercom speaker
doon sa recovery wing.
Pinabuksan ko kay Mark ang pinto.
-Ano 'yon? -Anong tunog?
-Oo nga, kilala mo ba 'yong boses? -Hindi nga ako sigurado kung narinig ko,
at ayokong sabihin sa inyo at magmukhang baliw.
Senyales siguro 'yon
na sinasabing ayos ka lang.
Na may langit. Na may pupuntahan ang namatay.
Alam n'yo naman ang sasabihin ni Anya, 'no?
Sasabihin niya, kung multo man 'yon o senyales,
kung kaya nitong magsabi ng "Spence,"
kaya rin dapat no'n magsabi ng iba pa.
Mukhang hindi siya pupunta.
Talaga?
Tulog siya paglabas ko.
Itutuloy ba natin 'to ngayon?
Kasi 'di ba, kung may tama tayo at takot,
-naiintindihan ko kung hindi. -Hindi, gagawin natin.
Detalyado mong pinlano ang araw na 'to, at sinabi mong tapos na ang istorya mo.
Pero kung gusto mong marinig ang "Death Pie High,"
na handa ko namang ikuwento,
mabuti nang simulan mo na ang sa 'yo.
Medyo iibahin ko ang tagay natin ngayon.
Gusto kong itagay…
Gusto kong itagay ang mga araw natin.
Habang iniisip ang mga araw na nagkaroon tayo,
ang araw na sinabihan tayo na may taning na ang buhay natin.
Gusto kong magpugay tayo para sa mga araw na nauna
at sa mga susunod pa.
Sa lahat ng nauna at sa mga susunod pa.
Sa mga araw na 'to at sa mga paparating pa.
Mga nakikita o 'di nakikita, narito pero wala rito.
Sa mga araw na 'yon.
Sa lahat ng 'yon.
"Sa Muling Pagkikita" ang pamagat ng istorya ko.
Wala itong mga 'di mapaliwanag na elemento.
Pero may mga bagay rito na sa totoo lang
ay ako mismo ang natatakot.
Mahilig si Luke sa mga video game. Programmer din siya.
Gumagawa na siya ng mga strategy game sa basement niya.
Pero kamakailan lang, isang babae sa counter ang tumatakbo sa isip niya.
Dalawang linggo na siya na laging nandito tuwing hapon
upang mag-ipon ng lakas ng loob para makausap siya.
At ito ang araw na kakausapin na niya ang babae.
Ito rin ang araw kung saan papatayin niya ang buong mundo.
Iniisip ko kung kailan mo 'yan kukunin.
-Nalaro mo na 'to? -'Di pa, mas gusto ko ang strategy games.
-Gusto ko rin 'yon. -E, bakit Broadsword ang bibilhin mo?
Alam mo bang…
-nagdidisenyo ako ng mga laro? -Talaga.
Mga strategy game.
May ginagawa ako ngayon, Starlight Crystal.
Gusto sana kitang tanungin
kung gusto mong manood ng sine mamaya, kasama ako.
May nobyo ako.
No'ng isang linggo lang naging kami, pero salamat sa pag-imbita.
Ako si Becky. Masaya akong makilala ka.
Masaya rin akong makilala ka, ako si Luke.
Ibabalik ko na ang Broadsword.
Ayokong bilhin 'to.
Starlight Crystal.
Pasensiya na, hindi naman ako nagmamanman, narinig ko lang.
Ang sabi mo, nagdidisenyo ka ng laro.
-Oo, ang… -Hindi ko naman gustong takutin ka.
Hindi ako masamang tao. Ako si Vincent mula sa V-com.
Hindi ko naman sinasadyang mangialam.
Bihira lang akong makatagpo ng hay-iskul na estudyante
na nagco-code ng mga strategy game.
Kuwentuhan mo pa 'ko.
Isang alamat si Vincent Beggs.
Walang nakakaalam sa hitsura niya. Wala pang nakakakita sa kaniya.
Isa lang siyang coder, designer, magaling, misteryoso, matalino, at tahimik.
Kaya noong inalok siya ni Vince na silipin ang bago niyang laro,
hindi na nagdalawang-isip si Luke.
Grabe.
Dito ka nakatira?
Dito? Hindi.
Nirerentahan ko lang 'to para matapos ang laro.
Tingnan mo 'to.
Grabe.
Hindi lang 'to next-gen, next millennium pa.
Pero ano ang graphics?
-Ano'ng engine ang gamit mo? -Near-future battle strategy.
Ang larong ito kasi, kakaiba ito.
Nalipat na sa kalawakan ang nuclear arsenal.
May sariling orbital arsenals ang USA, Russia, China, at India.
Puwede kang magsimula ng World War III, puwede mong tapusin ang World War III.
O puwede mong tapusin ang mundo.
MGA ARMAS GAANO KARAMI?
'Yan ang una sa 10,000 na mga desisyon. Ito ang pinakamadali.
Ilang armas ba ang gusto mo?
Gusto mo bang siyam na sabay-sabay o mas kaunti pa ro'n?
O sa ligtas ka na isa-isa lang.
Kung ipagpapalagay natin na 'di 'to mapapatumba.
Pagbutihin mo.
MAKIPAGSUNDO NG PAGSUKO?
HINDI
Hindi tatagal ng 10 minuto ang unang laro.
Hindi lang ito komplikado.
Dahil perpektong nagaya ang soberanong bansa, ang pag-atake,
ang pinakamalakas, kalamangan sa teknolohiya, mga kahinaan,
ang dami ng mga armas, na hindi makikita sa ibang mga laro,
at ang komplikadong global ecosystem na pinahirapan siya sa bawat galaw.
Nang naghatinggabi, nakasaksi na siya ng daan-daang pinsalang nuclear,
nakasunog ng isang planeta, nilampaso ang sangkatauhan nang paulit-ulit.
Sa madaling salita, imposible ang larong ito.
Imposible ang larong ito.
Halos hindi na 'to laro. Parang simulasyon na talaga.
May… may epekto ang pahanon dito, ang pagbagsak. Hindi… hindi masaya.
Masyadong totoo.
Puwede na 'to sa pagsasanay ng mga militar o ano man, pero…
Puwede rin sa mga ethicist. Ang moralidad sa nuclear age.
Ang pagtatagpo ng lakas at kahinaan ng sanlibutan.
Huli na para sa planetang Earth.
Ito ang gawa ko.
Pasensiya na at nahuli ako. Natagalan lang.
Sarado na ang isang kainan, kaya pumunta ako sa…
Ay.
Hello.
Siya si Luke.
-Isa siyang programmer. -Ah.
Hello, Luke.
Masaya akong makilala ka, ako si Kara.
Sinusubukan ni Luke ang Decision.
Oo, at mukhang hindi ako mananalo rito.
Kasi mahirap 'yan.
Halos imposible na nga 'yan.
Isang henyo si Vince, 'no?
Baka gusto n'yo munang magpahinga, galing lang kasi ako sa dalampasigan
at ang mga bituin at buwan sa langit…
At sabi mo, titingnan natin 'yon, hindi ba, Vince?
Oo, tama 'yon.
Tingnan ang alin?
Nobya mo ba siya?
Kalimutan mo na ang mga laro, nanalo ka na sa buhay.
Tapos na ang laro. Pinakamataas na puntos.
Kailangan mo 'tong makita, Luke.
Kailan? Gaano kalapit?
Mga 50 segundo, gano'n.
Sinabi niya na para bang normal lang sa ating malaman 'yon.
Humigit kumulang 50 segundo,
makikita mo na ang International Space Station.
Masasabi niya sa 'yo kapag may planetang abot-tanaw.
Magaling siya sa sidereal coordinates.
Oo, sa laro pa lang, alam mo na.
Kasi, sinama niya ang epekto ng greenhouse
at hindi 'yon basta-basta napapansin ng mga tao.
Hindi mo matatapos ang larong katulad no'n. Kasi… hindi ko alam.
-Ang dami lang kasing nangyayari. -Kung…
Kung matutulungan mo ako na matapos 'yon, Luke,
hahatian kita ng kita.
Ano?
Oo, para wala ka nang pinoproblemang pera.
Ano sa tingin mo?
Ayan na.
Grabe.
Hanep.
Luke.
Pasensiya na. Ang weird no'n.
Ayos na yata ako. Oo, ayos na.
Ayos na 'ko.
Wala namang kakaiba riyan.
Iinumin ko lang kung ano ang iaabot sa 'kin,
lalo na kung nahimatay ako nang walang rason.
May rason.
Mahina ang puso ni Luke.
Bata pa lang, alam na niya 'yon.
Hagdanan pa lang, hinihingal na siya.
Hindi siya nakakapaglaro.
Isa 'yon sa mga rason kung bakit niya natuklasan ang mga video game.
Dahil mas kailangang galingan ng puso niya kaysa sa iba.
Sinabi ng doktor na baka hindi na ito magtatagal.
Puwedeng basta na lang 'to bumigay anumang oras.
Samantala, mas lumalim ang bagong relasyon ni Becky.
Si Ray ang bago niyang nobyo.
Anak siya ng isang politiko. Mayaman, konektado, at napakaguwapo.
May magandang kinabukasan.
Isang uri ng bata na kayang maging kahit sino sa paglaki niya.
Sa White House o kaya sa Wall Street, gano'n.
Ang tipo ng lalaki na laging nakukuha ang atensyon ng mga babae,
na ngayon ay marami pang makukuha.
Naku, sayang naman.
Sa isang napakagandang makina.
May jack ako, pogi.
Gusto mong tulungan kitang palitan 'yan?
Samantala, palaging nasa bahay ni Vincent si Luke tuwing uwian,
sinusubukang tapusin ang laro.
Hindi ito nagiging matagumpay.
Okay. Hindi ko alam kung ano pa ang gagawin dito, pero nagawa ko na.
Naligtas ko na ang sarili ko bago mapasabog ang DC,
at buhay pa 'ko.
Nandito lang ako sa space station.
Oo, tapos?
Bale, may laro ba na magsisimula sa kung nasaan ako?
Ako lang ang natira, walang ibang nandito.
Ano, dito lang ba 'ko
hanggang sa mamatay pagkatapos ng ilang buwan?
Ano? Ano na? Ano na'ng gagawin ko?
Ano… Bakit hindi pa tapos ang laro?
Mismo.
Ano na ngayon?
'Yon na 'yon?
-'Yon na 'yon. -Kailangan mo 'yong ibahin.
'Di ko alam kung ano ang liwanag kuno na 'yon,
pero sobrang walang kuwenta no'n.
Naku, 'wag mong sabihin sa 'king mga alien ang mga 'yon.
At isang araw, bigla na lang umiyak si Becky habang nagbabayad siya.
Uy. Ayos ka lang ba?
Humagulgol lang siya sa tindahan.
At sinubukan ni Luke na tulungan siya.
May lipstick sa damit niya.
Sinabi niya na may ibang babae na mas matanda si Ray.
At kahit ayaw aminin ni Ray, alam ni Becky na totoo 'to.
Na nawasak na ang puso niya.
-Paalam. -Paalam.
-Kita tayo muli. -Oo naman.
-Alam ko ang ginagawa mo. -Ano?
Hoy, lumayo ka sa kaniya.
Pinlano mo 'to.
Sinabi niya sa 'kin ang ginagawa mo, at hindi 'yon mangyayari.
Mahal, nababaliw ka na.
Okay? Nahuli tayo. 'Yon lang 'yon.
Hindi kita ginalaw, at alam mo 'yon.
Pinlano mo 'to.
Sinabi niya sa 'kin ang lahat. Sinabi niya sa 'kin.
'Wag kang lalapit sa 'kin.
Teka, sino ba ang sinasabi mo?
Si Frederick. Sinabi niya sa 'kin.
Kailangan na nating umalis.
-Ano? -Ngayon na!
Vincent!
Vincent?
Naku, hindi…
Naaamoy mo 'yon?
Formaldehyde.
Isa 'tong mensahe.
-Nasa'n si Vincent? -Nahuli na yata siya.
-Ito ang paraan niya para sabihin 'yon. -Ano'ng nangyayari?
Gusto kong pakinggan mo ang sasabihin ko.
At 'wag mo muna akong husgahan hanggang hindi pa ako tapos.
May isang babae na patay na patay sa isang perpektong lalaki.
Pero ang lalaki ay nakatadhanang maging dakila.
Masyado silang maagang nagpakasal. Mabilis siyang nakaakyat sa ranggo.
Ang pinakabatang senador ng New York.
Binigyan niya pa nga ng trabaho ang kaibigan ng asawa niya.
Ang magsulat ng code para sa Department of Defense.
At nakagawa silang dalawa…
ng napakalaking bagay.
Isang global defense system na nakabase sa kalawakan.
Ligtas nilang nailipat ang nuclear arsenal papalabas ng planeta
papunta sa space station.
Tapos ang kaibigan niya,
ang napakabait na kaibigan niya,
na hiniling niyang sana ay nakatuluyan niya sa ibang buhay…
Namatay ang kaibigan niya.
Mahina kasi ang puso nito.
Namatay siya noong ika-33 niyang kaarawan.
At pagkatapos ng limang taon,
naging presidente ng Estados Unidos ang asawa niya.
At naging impiyerno na ang mundo.
Pagpatak ng Doomsday Clock sa alas-dose, pinihit niya ang bukasan.
Gusto niyang magbagsak ng bomba para pigilan ang isa pang bomba.
'Yon ang sinabi niya. Pinipigilan siya ng asawa niya.
Nagmamakaawa siya sa kaniya na 'wag niyang ituloy, at…
nakinig siya.
Nagdalawang-isip siya.
Pero natuloy pa rin ang mga bomba
kaya tumakbo sila sa space station para maligtas, papuntang kalawakan.
Kaya pumindot siya nang pumindot.
Pero huli na ang lahat.
Nakalabas na ang mga bomba.
At nasunog na ang buong mundo.
Kaya naghintay sila.
Iilan na lang ang natira sa space station.
Kaunti na lang ang hangin, paubos na rin ang pagkain,
at ang mundo sa ilalim nila ay patay na.
At nababaliw na siya.
Napuno na ang asawa niya.
Nagwala siya, nanakit.
Nabaliw siya sa ginawa niya.
At dumating sila.
May mga liwanag na parang bituin.
Palaki sila nang palaki malapit sa space station.
Sumisilip lang sila sa bintana
tapos pumasok na sila.
Mga anghel ba 'yon?
Ang mga puting liwanag, anghel ba sila?
Matutuwa si Sandra niyan.
Hindi, tatawagin ko silang…
-ang Illumini. -Ang Illumini.
Mga nilalang na mula sa malayong parte ng kalawakan.
At pinapanood nila tayo.
Sabi nila, puwede nila tayong pabalikin sa isang punto ng buhay natin.
Isang pagkakataon para baguhin ang kahit ano.
Isang pagkakataon para baguhin ang lahat.
Luke…
ako si Becky…
mula sa hinaharap.
At si Frederick…
Sinong sinasabi mo?
Si Frederick.
…ay si Ray, ang asawa ko, at nakabalik din siya rito.
Kung ikaw si Becky at siya si Ray…
sino si Vincent?
Ikaw 'yon.
Ginamit niya ang pangalang Vincent Beggs kasi alam niyang iniidolo mo 'yon.
Nagtitiwala ka sa kaniya.
At higit pa ro'n, alam niyang hindi mo alam
kung ano ang itsura ng totoong Vincent Beggs.
Pero akala ko sabi mo namatay na 'ko no'ng ika-33 kong kaarawan bago pa nagkadigmaan.
-Oo. -Kaya nga.
Kaya paano ako napunta rito?
Hindi ko rin alam.
Hindi mo pa sinasabi sa 'kin ang lahat pero pinabalik ka rin nila.
Nagising ka na lang dito sa dalampasigan, at sinabi nila na
ang dahilan ng pagbalik mo ay ang turuan ang sarili mo.
Tungkol sa laro, sa code.
Bumalik ka rito para pigilan ang digmaan.
Paano si Ray?
Kailangan ko siyang patayin.
Alam mo, medyo nagulat ako no'ng nakita kita rito.
Wala ka na, e.
Namatay ka na bago pa man gumuho ang lahat.
Oo, pero binalik pa rin nila ako.
Oo nga, pero bakit?
Kasi, tayo, 'di ba… Ang sabi lang nila, puwede tayong bumalik.
Isa pang pagkakataon para iligtas ang sanlibutan.
Puwede tayong bumalik at baguhin ang…
kahit ano, ewan ko.
Nandito ka para hanapin si Becky, bakit?
Ginugulo niya 'ko.
At nakikita ko siya sa mga alaala ko, kahit sa mga bago kong alaala.
Tingin ko, sinusubukan niya 'kong patayin.
Tingin niya matitigil ang lahat kapag napatay na niya 'ko.
Na para bang kasalanan ko 'to.
Alam mo bang kasalanan niya 'to?
Kung namatay siguro siya, sana hindi nangyari ang lahat nang 'to.
Hindi ko sasabihin sa 'yo kung nasaan siya.
Hindi.
Halata namang may gusto ka sa kaniya. Alam ko 'yon.
Dapat pinaubaya ko na siya sa 'yo, Luke.
Nagawa ko na sana nang tama.
Nanalo na sana ako.
Hindi pa rin.
Hindi ka mananalo sa gano'ng paraan.
Hindi 'to laro, Luke.
Alam ko, Ray.
Sasabihin mo sa 'kin ngayon kung nasaan siya!
Ano'ng hitsura nila…
no'ng pinuntahan ka nila?
Akala ko mga alien sila. Hitsura pa lang.
O kaya kung anong telekinetic na nilalang.
Nandoon ako, naghihingalo.
Hindi tumitibok ang puso ko.
Tapos biglang lumiwanag,
at sinabi nila sa 'kin na may isa pa akong pagkakataon,
isa pang pagkakataon para makabalik.
Kaya bumalik ka rito para subukang makuha 'yong babae?
Bumalik ako rito para mag-program.
-Bumalik ako para mag-code. -Ang laro?
Bakit pa?
Maayos namang gumana. Nakakalungkot nga.
Ang laro, ang program, siya. Ako, siguro. Tingin ko…
Tingin ko maayos pa 'to.
Hindi mo sasabihin sa 'kin, 'no?
Gawin mo ang gusto mong gawin.
Sige.
Kaya dalawang beses namatay si Luke sa buhay niya na 'to,
pero hindi siya natakot, dahil una pa lang, ramdam na niya ito.
Na lumalago sa sarili niyang utak.
Gano'n talaga 'pag galing ka sa hinaharap.
Hindi mo na maiisip kung mababago mo pa ang nakaraan.
MGA ARMAS GAANO KARAMI?
Kung nabago mo man, malalaman mo.
Dahil magbabago ka rin.
Pero sa kabila ng garantiya niya, ayaw maniwala ni Becky
na kayang pigilan ni Luke ang pagguho ng mundo sa hindi pagsulat sa code.
Ang tanging paraan para manalo ay ang hindi pagsulat sa code.
Dahil sa isip niya,
isa lang ang paraan para mabago ang hinaharap.
Para mabago ang lahat.
Hayaan mo na 'ko
Ang patayin si Ray.
Labas.
-'Wag mo 'tong gawin, Becky. -Labas.
-Becky. Pakiusap, 'wag. -Lumabas ka sabi!
Mag-ingat ka!
Becky?
-Becky. Uy, uy. Tingnan mo 'ko. -Luke.
-Uy. -Ano'ng ginawa mo?
Ikaw!
Umalis na si Luke.
Hindi na niya muling sinulat ang code, hindi na siya gumawa ng iba pang laro.
Kung magugunaw man ang mundo, hindi na siya ang dahilan.
Mas maingat na siya ngayon.
Mas maingat sa hinaharap, mas maingat sa kaniyang puso.
Naging presidente pa rin si Ray,
pero dahil sa nangyari noong gabing 'yon, nagbago siya.
Mas matalino na siya.
Alam na niya ang hitsura ng kamatayan.
Namuhay nang maayos si Luke, sinusulit ang bawat sandali.
At may napagtanto rin siya.
Kung ano man ang mga ilaw na 'yon, kung ano man ang mga nilalang na 'yon,
siguradong hindi 'yon alien.
Hindi. Tingin niya ay parang mga tao ito, mga anghel.
Ang mga Illumini o kung ano man ang tawag ni Becky ro'n ay mga anghel.
At gano'n nga siguro ang mga anghel.
Siguro ay pangalawang pagkakataon sila.
Pagkalipas ng ilang taon, bumalik siya sa dalampasigan.
Sa isang normal na Miyerkules. Walang kahit anong espesyal.
Maliban sa araw kung saan kinabukasan ito ng kanyang ika-33 na kaarawan.
At ayon kay Kara, isang araw ito pagkatapos ng kamatayan niya.
Pero hindi pa sumusuko ang puso niya.
Walang ilaw sa kalangitan. Buhay si Luke.
'Di niya alam kung isang araw pa, isang taon, o ilang taon o kung ano,
pero, sino ba ang nakakaalam?
Hanep.
Kabahan na si James Cameron.
Uy,
siguradong magagalit siya.
Linggo-linggo siyang naghihintay sa anghel,
at hindi niya napakinggan ang kaisa-isang istorya na may anghel.
Ano'ng ginagawa mo?
Wala kang pakialam!
-Tutulungan kita. -Sinabi nang wala kang pakialam!
E kung manahimik ka na lang at hayaan mong tulungan kita.
Naihi ako sa kama.
Tara na sa banyo. Ako na ang bahala rito.
Pinatay ko ang mga magulang ko.
Mas mabuti sigurong maligo ka muna,
tapos ayusin 'to. Tapos puwede na natin silang pag-usapan.
Bakit gano'n ang nangyari?
Paanong gano'n?
Na pinatay ni Becky ang sarili niya.
Na hindi sila nagkatuluyan ni Luke.
Ah, tama, kasi.
Sinulat ko lang ang alam ko.
Hindi ko gusto.
Parang hindi totoo ang lahat dahil do'n.
Mas gusto kong magkatuluyan sila.
-Good night. -Good night.
Sa susunod ulit, Amesh.
May inalok sa 'king pagkakataon.
Dadalhin dapat ako nitong sikat na ballet school sa Amerika
kaya sinamahan nila ako.
Isinuko nila ang buong buhay nila para matupad ang sa 'kin.
Hindi ko alam kung bakit ko gustong magkamali.
Nabaliw…
ako.
Noong napansin nila dati na naglayas ako…
Isang araw…
napansin nilang wala ako.
Hinanap nila 'ko.
Ang sabi ng mga pulis, ang tagal daw nilang nagmamaneho
at nabangga sila dahil sa dulas ng daan.
At…
Uy.
Tapos may burol na.
Tapos…
Ang kaibigan kong si Rhett…
Na hindi ko na yata kaibigan.
Pagkamatay ng mga magulang ko, nagsimula na 'kong gumamit ng droga,
kaya sinubukan niya 'kong ipasok sa iba't ibang rehab.
Binili niya 'to para sa 'kin.
Tapos binato ko 'to sa ulo niya
no'ng sinabi niya sa 'kin na ikamamatay ko kung hindi ako titigil magdroga.
Ngayon, sira na 'to at iniwasan na ako ni Rhett.
Pagkatapos ng dalawang buwan, na-diagnose ako.
Alam mo…
'di ko 'to gusto.
Tingin ko alam ko na kung ano 'yon.
Ano?
Ang nakita ko noong nagkamalay ako…
'Yong anino.
Ang natatanging bagay na puwede sa lugar na 'to.
Umaaligid.
Ang kadilimang umaaligid.
Na pupuntahan ka kapag oras mo na.
Paglalaruan ka hanggang makuha ka.
Ayokong…
Ayokong mamatay.
Ayokong mamatay, Ilonka.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Kathrine Fulgencio