SERIAL NETFLIX
Ilonka?
Cześć.
Przepraszam. Nie wiem…
Nic mi nie jest.
Co to za miejsce?
Nie odpowiedzieliście mi.
Co tu robiliście? Razem?
Mam zadzwonić do Catherine i jej…
O Boże.
Rany.
- Północ, południe, wschód, zachód. - Może nie teraz.
Północ.
Wychodzisz z windy.
Stoisz w ciemnym miejscu. Nie widać wyjścia poza tym,
którym właśnie weszłaś.
Zbadaj pokój.
Na podłodze jest obraz.
Zbadaj obraz.
Pomalowane ściany i podłoga.
Spójrz w górę.
Czekaj. Nie bój się, ale doceń,
jak trudno było to namalować.
Ktoś tu spał.
Raczej mieszkał.
Przypomina mi to moją sypialnię w domu.
Co jest?
To było miejsce spotkań.
Ludzie.
KLUB PÓŁNOCNY
- Co jest? - Niemożliwe, kurwa.
To jest…
To księga Klubu Północnego.
Nazwiska i daty. To wszystko…
To wszystko członkowie.
Spójrzcie tutaj.
„Na pamiątkę założenia Klubu Północnego 5 stycznia 1969 roku przez…”
- Niemożliwe. - Niemożliwe.
JULIA JAYNE
Klub został założony przez Julię Jayne.
„Za tych przed nami i tych po nas. Za nas teraz i za tych po drugiej stronie.
Widocznych i niewidocznych, obecnych, ale nieobecnych”.
Widać plotki o sekretnej piwnicy były prawdziwe.
Ale wiele z tych rzeczy pochodzi z czasów dużo wcześniejszych niż lata 60.
I myślę, że to nie oni pomalowali ściany i zepsuli windę.
Znaleźli to miejsce, tak jak my.
Spotykali się tu przez jakiś czas.
Ciekawe, czemu przestali.
Musimy iść.
Co?
To…
Sekta. Świetnie.
Koniec gadania.
Mam dość.
Ona ma rację.
Takie miejsca lepiej zostawić w spokoju.
Zgadzam się.
Wychodzę.
Zmień spodnie.
Zostaję.
Pieprzyć to. Ja też.
Powinniście iść z nami.
Idźcie przodem.
Na samym początku było nas ośmioro. Tak jak…
Tak jak nas.
Julia wszystko zapisywała.
Jest trochę szczegółów.
To muszą być ich opowieści.
Przybysze. Zaczarowani. Gwiezdny Kryształ.
Reszta stron to tylko…
Co?
Wyczuwam zmęczenie.
Ktoś opowie, co wczoraj robiliście?
Jeśli nie czujecie się dziś na siłach,
spotkania nie są obowiązkowe.
Ja chcę się czymś podzielić.
Sandra. Proszę.
Chyba wszyscy…
Wszyscy wciąż opłakujemy Tristen.
Każda śmierć przypomina mi, że na mnie też przyjdzie pora.
I chyba…
Wielu z nas nie umie sobie z tym poradzić.
Jeśli nie będziemy ostrożni, możemy zwrócić się ku rzeczom,
które nam zaszkodzą
i w które nie powinniśmy się mieszać.
Opowiedz o tym więcej.
Albo lepiej nie.
Zanim zaczniemy szukać czegoś, co pomoże nam sobie z tym poradzić,
może spróbujemy czegoś innego?
Może oddamy się dobru?
Wspomniałam już, że chciałam pokazać wam mój kościół.
Kościół?
Nie tylko mszę. Są spotkania kółka biblijnego, spotkania towarzyskie.
Zwykle leci świetna muzyka…
Sandra, nie dzisiaj.
Myślę, że trochę wspólnoty i modlitwy
wszystkim nam dobrze by zrobiło.
Dla Tristen.
Dla Tristen?
Tak.
Wszyscy mamy chwile, gdy czujemy wewnętrzną pustkę.
I jeśli nie wpuścimy Boga do tych pustych miejsc,
zostawiamy miejsce na inne,
mroczne rzeczy i jeśli nie będziemy uważać…
Nie możemy tego robić. Musimy to odrzucić.
Skupiać się…
na tym, co dobre, odrzucić zło.
Kto wie, co jest dobre, a co złe?
- Bóg. - Naprawdę?
Tak po prostu mówi ci, co jest dobre, a co złe?
- Tak. - Gówno prawda.
To dobra okazja, by przypomnieć wszystkim,
że możemy wyrażać uczucia, ale z szacunkiem.
Z szacunkiem?
Wybacz, ale chcesz szacunku, to okaż go innym.
W jaki sposób go nie okazuję?
Anya dobrze to ujęła. Świat nie jest czarno-biały.
To nie takie, kurwa, proste. Że to jest dobre, a to złe.
Przysięgam, że was szanuję. Ja tylko dzielę się swoją wiarą.
Twoja wiara kosztowała mnie moją społeczność.
Twoja wiara rujnuje rodziny.
Wyrzekli się mnie.
Matka nie chce ze mną rozmawiać przez tę swoją wiarę.
Twoją wiarę, Sandro. Twój Bóg nazwał mnie potworem.
„Idź do kościoła”. Dorastałem w kościele i…
Jedno z nas wczoraj umarło.
I to nie jest…
okazja do rekrutacji.
Twoja wiara jest dość jasna. Jebać mnie, tak?
Nie. Jebać ciebie. I twojego Boga.
Jebać każdego boga, który tak myśli.
Z całym szacunkiem.
- Spence… - Jebać to.
Kto by pomyślał?
Ilonka, prawda?
Trudno zapomnieć to imię.
Najpierw spotkałam cię przy źródle,
a dziś rzut beretem od pola jeżyn.
Badasz okolicę.
Pole jeżyn?
W całym lesie rosną jeżyny,
ale w pobliżu jest spory obszar.
Nie jeść owoców poniżej pasa, prawda?
Prawda.
Noszę to na wypadek, gdybym cię spotkała.
Uwielbiam to. Good Humor.
A więc nas znasz?
Good Humor Wellness. Tak.
- To moja firma. - Mam to.
Mam kilka waszych produktów.
Good Humor Naturopathic Wellness.
Te lasy pełne są jeżyn, melisy lekarskiej, lawendy,
żywokostu, krwawnika, łopianu i mlecza.
Wielu roślin, których używam.
Jesteśmy małą firmą.
Sprzedajemy głównie suplementy antystresowe
na firmowe wyjazdy, ale…
Wierzę, że możemy coś zmienić.
Wspaniałe.
Jesteś zainteresowana terapiami naturopatycznymi?
Tak.
I to bardzo.
W takim razie przyniosę ci tego więcej.
Co tu robisz?
Oglądam te symbole.
Są tu jeszcze trzy takie.
Co o nich sądzisz?
Szczerze mówiąc,
myślę, że zostawiła je grupa, która mieszkała tu
dawno temu.
Słyszałaś o Paragonie?
Oni też zajmowali się dbaniem o zdrowie,
chociaż byli chyba bardziej sektą.
Nie znam się na sektach.
Ale znam się na herbatkach. Daj mi ten notes.
To mój numer.
Zadzwoń, gdy ty albo ktoś z Brightcliffe będziecie czegoś potrzebować.
I posłuchaj…
Nie wierz im na słowo.
Wiem, że Stanton jest dobrym lekarzem,
ale tacy ludzie mogą nie doceniać uzdrawiającej mocy natury.
Podobno macie dużą bibliotekę.
Jedną z największych w hrabstwie.
- To prawda? - Tak.
Zrób sobie przysługę i poczytaj.
Zakładam, że umiesz posługiwać się systemem KDD,
w końcu jesteś bystra.
Sekcja 600 to Medycyna, 615 to Terapeutyka,
a 619 to Medycyna Eksperymentalna.
Chyba że się ich pozbyła.
Stanton o tym wie?
Że kradniesz jej jeżyny.
O nie, skarbie, to nie jej ziemia.
Ta jest moja.
Teren Brightcliffe kończy się tam.
Niedaleko.
Widziałam cię na monitorach.
Pomyślałam, że zabłądziłaś.
Przepraszam.
W porządku.
Wpadaj, kiedy chcesz. O każdej porze.
Miłego dnia, mądralo.
Dziękuję, że to robisz.
Poprosiłem Anyę, a ona mnie wyśmiała.
Miło.
Spójrz w górę.
Całe popołudnie spędziłem na transfuzji.
Uważasz, że mi odbiło?
Że tam idę?
Zazdroszczę ci.
Ja na mój nie poszłam.
Teraz żałuję.
Ja na swój też.
Ten nie jest mój, tylko Catherine. Nie mówi o niczym innym.
Mam wrażenie, że od lat słyszę tylko „bal maturalny”.
Pójdziesz tam z ciałem pełnym świeżej krwi
i kieszeniami pełnymi maseczek.
Pokaż mi piękniejszy gest.
Zamknij oczy.
Jesteś gotowy, przyjacielu.
Co ty na to?
Wyglądam jak szkielet, który wpadł twarzą w kubeł farby.
To spora poprawa.
Dziękuję.
Proszę.
Cześć. Cześć wam.
Przepraszam, ja tylko…
W czym przeszkadzam?
Bal.
Wspaniale.
- Szukam Spence’a. - Dawno go nie widziałem.
Jak go zobaczysz, powiesz mu…
Powiedz mu, że to, co mówił, było nie w porządku.
No nie wiem. Jest wkurzony.
- On? Dlaczego? - Może go zapytaj?
- Widziałaś, jak poszła terapia. - Jest wkurzony.
On.
Terapia poszła źle, bo przez nią nie spaliśmy całą noc
i wtargnęliśmy tam, gdzie nie powinniśmy.
- Hej. - Tylko ja
miałam siłę mówić.
I ośmieliłam się powiedzieć, że kościół jest dobry,
a on zaczął się rzucać i to on jest wkurzony na mnie?
To nie ja jestem problemem. Nie jestem czarno-biała.
Nie mówię, że jesteś.
Ale niektóre rzeczy są.
Nie ciągnie się dzieciaków z obniżoną odpornością
do piwnicy pełnej bakterii, pleśni
i Bóg jeden wie, czego jeszcze, do której i tak nie wolno nam wchodzić.
To dość jasne.
Na kogo jesteś zła, Sandro?
- Bo chyba nie na mnie. - Poza tym, czemu to jest obraźliwe?
Co złego w rzeczach, które są czarno-białe?
Na przykład
moje ulubione filmy to stare filmy detektywistyczne, czarno-białe.
Może jestem trochę staromodna,
ale nie jestem taka, jak mówiła Anya
i Spence. To nie ja.
I to naprawdę…
To naprawdę do dupy, że tak mówią.
Dobra.
Rozumiem.
Co to było?
Nie wiem.
Ale jestem dumny, że powiedziała „do dupy”.
O Boże.
Przystojniak z ciebie.
Wróćcie przed północą.
Róbcie miejsce dla Ducha Świętego.
Tak, niech Duch Święty do was dołączy.
Do zobaczenia.
Boże, oby nie.
To studniówka.
Powinieneś wycałować…
jej szyję.
- Oby dobrze się bawił. - Nie będzie.
Ani trochę.
Czeka go z tysiąc bezsensownych pogawędek
i długie godziny ciągłych, ponurych, płaczących spojrzeń.
Pewnie z litości ogłoszą go królem balu.
Czemu akurat szyję?
Ze wszystkich miejsc szyja…
nie jest nawet w pierwszej piątce.
Spokojnie. Nie myśl za dużo.
W porządku?
Tak.
Po prostu…
Malując go, zaczęłam myśleć o tym,
co zabiera nam choroba.
Zanim zabierze nam wszystko.
I jak musimy się starać, by wyglądać normalnie.
A przynajmniej tak, jak siebie widzimy.
Świetnie się spisałaś,
a on wygląda wspaniale.
Będzie się dobrze bawił.
- Nieważne, co mówi Spence. - Chyba tak.
Nie wiem.
Wiesz, czego mi brak?
Moich włosów.
Bardzo.
Przepraszam, że tak późno.
Koordynatorka badań klinicznych wpadła na wizytację.
W prawej masz dobre żyły, pamiętasz?
Dobra.
A więc lewa.
Przepytała mnie na temat standardu OSHA.
Tłumaczyłem jej to całe wieki.
Nie przejmuj się.
Widziałem wczoraj twojego tatę.
Wcześniej nie miałem okazji.
- Miły facet. - Dzięki.
To nie moja sprawa.
Możesz kazać mi się zamknąć, jeśli przeciągam strunę, ale…
nawet mili mogą się mylić.
- Słucham? - Moi rodzice też są mili.
Kiedy się ujawniłem, całkiem im odbiło.
Ojcu prawie popękały naczynia krwionośne.
Z mamą było trochę lepiej.
Jeśli ci coś pokażę, obiecasz, że nie zrobisz z tego afery?
Oczywiście.
O co chodzi?
- Dobra, czyli leki… - Już nie działają.
Pracują nad lepszymi antyretrowirusami.
Dłużej działającymi, które będą nadążać za chorobą.
- Ile im to zajmie? - Nie wiem.
- Rok, może dwa. - Cholera.
Znam ludzi w o wiele gorszym stanie, którzy żyli o wiele dłużej.
Spokojnie.
Spence.
Halo?
Halo.
Spence, posłuchaj.
Ktoś jest w sali pooperacyjnej.
- Co? - Ktoś tam jest i drzwi są zamknięte.
- Nigdy nie są zamknięte. - Są.
Dobrze.
Były zamknięte.
Były.
Zaraz wyjdę.
Skorzystaj z łazienki na korytarzu.
Ciężka noc?
Miewałam lepsze.
Nie dostajesz czegoś na nudności?
Tak, ale skutkiem ubocznym są nudności.
Mam trochę zachomikowanej morfiny, jeśli…
Zachomikowana morfina.
Nie wierzę, że tyle mi zajęło wymyślenie chomorfiny.
Mam trochę chomorfiny, jeśli chcesz.
Nie trzeba.
- Świetnie wyglądasz. - Nic mi nie jest.
A ty lepiej uważaj, Anya.
Wiem.
Takie żarciki przyciągają niechcianą uwagę.
Lorne Michaels będzie mnie ścigał.
Przyjmowanie tych pigułek wymaga bardzo konkretnych zaleceń.
Branie mniej lub więcej może nie być bezpieczne.
Dzięki, ale gdybym chciała usypiacza, ukradłabym…
Kurwa. Morfina jest usypiaczem. Żart nie wypalił.
Proszę.
- Kurwa. - Co jest, Anya?
Coś się tak wystroił?
Nasz dzielny wojownik był na balu, pamiętasz?
Jak poszło?
- Byłem taki odważny. - Bardzo.
- Bardzo odważny. - Bardzo, bardzo.
- I to jak. - Mega.
Słyszałem to ze sto razy.
A mówili o babci zmarłej na raka?
To zawsze zasługuje na wielkie dzięki.
Porównano mnie do kilku dziadków,
wujka i psa.
A potem zostałem królem balu.
W porządku, stary?
Tak.
Za tych przed nami.
I tych po nas. Za nas teraz.
I za tych po drugiej stronie.
Za tych przed nami.
I tych po nas.
Za nas teraz. I za tych po drugiej stronie.
Widocznych i niewidocznych. Obecnych, ale nieobecnych.
- Ja mam historię. - A może ktoś inny?
Obejdę się dziś bez anielskiego porno.
Ta opowiada o czymś innym.
To kryminał.
Stara szkoła. Morderstwa, zdrady.
Może nawet duch.
Nazywa się
„Daj całusa.”
Może być, Spence?
Rób swoje.
Zaczyna się w deszczową noc.
Sobota, 11 kwietnia.
Dwie ofiary, jedna zaginiona, druga zamknięta w skrzyni.
Nieudany rejs łodzią.
Spalona chata i zwęglone szczątki.
Na zewnątrz leje jak z cebra.
Jakby sam Bóg wywołał burzę, by zmyć całą tę krew.
Alice Palmer.
Detektyw Fisher.
L. FISHER DETEKTYW
Napije się pani, zanim zaczniemy?
- Woda? Napój gazowany? - Nie, dziękuję.
Ciekawy nawyk. Nerwowy?
Zdrowy. Zaszczepiony przez ojca. Oczywiście go pani zna.
To twoi przyjaciele?
A może raczej
byli twoimi przyjaciółmi?
Dwoje nie żyje, jedno zaginęło, a ty jesteś tu ze mną, prawda?
Nie wiem, od czego zacząć.
Zwykle zaczynamy od „w dniu zdarzenia”, jeśli to ci pomoże.
Zaczęło się w piątek na godzinie wychowawczej.
Dzień jak co dzień.
Była Sharon, moja kumpela z dzieciństwa.
Kirk Donner,
mój były chłopak.
Patty,
królowa elity
I chłopak, którego chciała zabić spojrzeniem, Jake Retton.
Mój najlepszy przyjaciel.
Zaczęło się od dziennika Jake’a.
O czym pisał?
O czymś, co on i Kirk robili
w tajemnicy.
Co ty sobie myślisz?
Bo na pewno nie robisz tego, co myślisz, że robisz.
Zwłaszcza po tym poranku.
Spence, daję słowo, że mam bardzo dobry powód.
Najlepszy przyjaciel i były. Musi boleć.
Odrobinkę. Przecież tu nie chodzi o mnie.
Nigdy nie dałabym mu tego,
czego potrzebował, prawda?
A jednak ktoś mógłby to wziąć do siebie.
W każdym razie ten dziennik był zapalnikiem.
Ta haniebna prawda.
Pamiętniczek, który mógł odebrać Kirkowi tytuł króla futbolu.
Mina czekająca na okazję.
Jake Retton proszony jest do gabinetu wicedyrektora.
Czytał pan dzisiejszą gazetkę?
- Rzuciłem okiem. - Jest informacja o nowej siłowni,
recenzja wiosennego musicalu i to.
„Doping na boisku. Nielegalne metody naszych zawodników”. Jake Retton.
- Czemu to opublikowałeś? - Nie opublikowałem.
Napisałem. Publikował redaktor.
- Przemyciłeś. Mów. - Może dostanę upomnienie?
- A może cię zawieszę? - A może napiszę o skorumpowanym wice,
którym ktoś steruje?
Lepsze to niż wyrok.
Bo tam, gdzie futboliści mają numery, ty masz tarczę.
Wycofaj się z tego, bo stracisz odznakę i zeszyt.
JASON HYDE WICEDYREKTOR
Jesteś taki mądry, a nie widzisz, kto jest twoim przyjacielem?
Proszę mi go pokazać, a panu powiem.
Mądrze, co?
Wicedyrektor miał rację tylko w połowie.
Jake z pewnością był na celowniku,
ale wycofanie artykułu nic by nie dało.
Nóż został już wbity.
Zanurzony po sam trzonek między łopatkami mojego przyjaciela.
Ale o tym nie wiedział.
Nasze palce się splotły, a usta dotknęły. Tacy się wydajemy, a inni jesteśmy.
Do dziś nie znałem Kirka.
Gdy miniemy się na korytarzu, wymienimy ciche skinienia,
drobne uśmiechy, może uprzejme przywitanie.
To coś więcej.
Nie powitanie, ale ból, wymiana spojrzeń
przechodzących we wzrok mówiący:
daj całusa.
Dajcie spokój. Nie czytajcie tego, to osobiste.
Nieważne, jak zboczone i szczegółowe.
Więc to cheerleaderka rozwiesiła te kartki.
Jake tak myślał,
ale reporterzy przysparzają sobie wrogów, tak jak grający w musicalu fanów.
- Jake nie był wyjątkiem. - Niebezpieczny z niego przyjaciel.
Może. Ale Jake był tego wart.
Jak to przyjął?
Źle.
Skrzywdzono go, upokorzono i był wściekły.
Bo nie zaatakowano go za to, co zrobił.
Zaatakowano go za to, kim był.
- Próbowałem… - Słyszałam,
że poszedł do Sharon
i choć mówił krótko, powiedział bardzo dużo.
Większość słów dotyczyła zemsty.
Patty i Kirk. Patty wywiesza kartki. Kirk zaprzecza ich treści.
Idealne ciosy. Oba śmiertelne.
Wtedy wpadł na pomysł.
Jeśli chcieli zniszczyć jego reputację, jeśli chcieli jego śmierci,
może powinien im ją dać.
Niech więc skończą to, co zaczęli.
Albo sprawić, by tak myśleli.
Niech mnie zabiją.
Ja załatwiłam mu tło, choć jeszcze o tym nie wiedziałam.
Ojciec wyjechał. Przekupiłam kapitana,
by pozwolił mi urządzić imprezę na jachcie.
Gdy dziewczyna ma jacht, wszyscy są jej przyjaciółmi.
Plan był prosty. Jake wszczyna kłótnię…
- Jesteś bezwstydna, Patty. - Ciebie też miło widzieć, Jake.
- Zimy? - …konfrontuje się z Patty i Kirkiem
i podkręca temperaturę, aż w kimś się zagotuje.
- Chodź, Patty, on… - Nie wtrącaj się, Kirk.
W tym jesteś najlepszy, prawda? Odwracaniu wzroku.
W tym
i w klęczeniu.
Coś, kurwa, powiedział?
Wybacz, piorę twoje brudy, ale nie ja zacząłem.
To ona.
- Odszczekaj to. - Aleś nakręcony.
Gotowy na drugą rundę?
Jake wypada za burtę i nie wypływa.
Ukrywa się cały weekend, a Patty i Kirk uciekają,
myśląc, że go zabili.
W poniedziałek Jake przychodzi do szkoły jakby nigdy nic.
Cholera.
To naprawdę podłe.
Cholera, Sandro, kto by pomyślał?
Faktycznie podły plan.
Więc co poszło nie tak?
Zaczęło się dobrze.
Sharon ukryła pod łodzią sprzęt do nurkowania,
którego użył Jake.
Następnie udał się do chatki rodziców Sharon, by to przeczekać.
Gdzie ona ukryła klucz.
Wciąż trwają poszukiwania po tragedii, do której doszło,
gdy nastolatek Jake Retton prawdopodobnie utonął
po tym, jak wypadł za burtę.
Walcie się, dupki.
Kilka minut później doszło do kolejnej tragedii, gdy Kirk Donner
utonął, wskakując do wody, by ratować przyjaciela.
Wskoczył za nim.
Ale kiedy się nie wynurzył, zrobiłam to, co mi przyszło do głowy.
I…
też wskoczyłam, ale…
nigdzie go nie było.
Nie mogłam go znaleźć.
Nigdzie go nie było.
A potem wypłynęło ciało.
Najgorszy widok w moim życiu.
Kirk!
Kirk nie żył.
Sharon była zrozpaczona.
Zawsze kochała Kirka.
Pewnie myślała,
że będzie przy nim i pomoże mu się pozbierać.
Ale teraz jego zwłoki pływały w zatoce
i jej marzenia przepadły wraz z nimi.
A potem zaczęła mówić.
Opowiedziała mi o wszystkim. Że Jake to sfingował,
że ona mu pomogła
i że nikt miał nie ucierpieć.
Zakładam, że Sharon pojechała do domku rodziców, jak uzgodnili.
Ale po to, by zabić Jake’a,
a nie mu pomóc. Chciała zabić go za to, co spotkało Kirka.
Jeśli zaginęła, zakładam, że wznieciła pożar,
żeby zniszczyć dowody.
Muszę przyznać, że to się zgadza.
Smutna historia.
Straciłaś dziś troje przyjaciół.
Dwóch w kostnicy. Jedna zbiegła.
- Mogę już iść? - Zawsze mogłaś.
- To nie jest… - Obowiązkowe.
Wiem.
To nie było przyjemne, pani detektyw.
Żałuję, że tu przyszłam.
Cześć, mała.
Zaskoczona moim widokiem?
Myślałaś, że utonąłem, dostałem kulkę lub spłonąłem?
Moja śmierć to gruba przesada.
- Cieszę się, że nic ci nie jest. - Nie, aniołku.
Za długo się znamy.
Skąd wiedziałeś?
Mam broń. Ja zadaję pytania.
Zabawne, że pytasz o to,
a nie o to, jak uciekłem przed ogniem.
Zakładam, że odpowiedź masz na sobie.
Bystra jak zawsze.
Ale żeby się uwolnić, potrzebujesz czegoś więcej.
Rozwiążesz mnie. Jeszcze do tego nie doszliśmy.
Wystraszyłeś mnie, zaglądając przez okno na posterunku.
Mam dla ciebie dużo więcej.
Zdradzę, co wiem, a ty dokończysz.
- Tak? - Oby.
Byłem w chacie.
Nigdzie go nie było.
Sharon przyszła powiedzieć, co z Kirkiem.
On nie żyje.
Nie wiem, co się stało.
Wskoczył do wody, a Alice wskoczyła za nim i on…
Musimy się przyznać. Powiedzieć wszystkim, że nic ci nie jest.
Nie wiem jak. Myślisz, że to możliwe?
Odkręcić to wszystko, co…
Nigdy nie jest za późno.
Wszyscy popełniamy błędy. Ale w końcu…
Sharon?
Zastrzeliłaś ją i podpaliłaś chatę.
Mnie też byś zabiła, gdybym uciekał, co?
Zwarta i gotowa. Czekałam prawie pięć minut.
Obejrzałem Sharon.
Nie żyła.
Ale pożar nie dał mi czasu na żałobę.
Napełniłem wannę wodą i zabrałem butlę z tlenem.
Czekałem tak długo, jak mogłem.
Zaryzykowałem wybuch.
Przeszedłem wczoraj przez ogień.
Ale według karty dentystycznej ciało było twoje.
Zakradłem się do gabinetu twojego ojca i podmieniłem karty.
Zyskałem trochę czasu, by rozwikłać sprawę.
I oto jesteśmy.
Jest tylko jedna osoba, której Sharon ufała na tyle,
by powiedzieć o naszym planie. To ty.
Ty, aniołku.
Dodatkowo
znalazłem to przy drzewie, zza którego padł strzał.
Nerwowy nawyk.
Nie.
Nawyk winowajcy.
Nieważne, ile osób przychodziło
na moje imprezy na jachcie,
miałam tylko dwoje przyjaciół.
Sharon i ciebie.
Czemu to zrobiłaś?
Czemu zastrzeliłam Sharon?
Czemu podpaliłam chatę?
Czemu zabiłam Kirka i skserowałam twój dziennik?
Ostatnich dwóch nie zauważyłeś, co?
Mogłam rzec, że to Kirk. Wiedziałam, że się spotykacie.
Kirk, mój były i mój najlepszy przyjaciel.
- To straszne… - Czyli o to chodzi.
- O zazdrość. - Mogłam tak rzec.
Wskoczyłam za nim do wody i go ogłuszyłam.
Pod wodą nie liczy się to, czy umiesz grać w futbol.
Liczy się to, czy potrafisz wstrzymać oddech.
Zabiłam go z tego powodu, dla którego skserowałam dziennik.
Żeby was rozdzielić.
On mnie zniszczył.
Dał mi coś.
Coś na zawsze.
Rozwiąż mnie, to ci pokażę.
Bez sztuczek.
Przysięgam z ręką na sercu.
O to chodzi. Nikt się nie przygląda.
Nawet mała, niepozorna ja.
Makijaż dość dobrze to przykrywa, ale nie idealnie.
Nigdy idealnie.
Zaraz.
Opryszczka?
Opryszczka wargowa. To poważna sprawa.
To prawda. Ma się ją całe życie. To choroba weneryczna, Kevin.
Zdaję sobie sprawę, ale…
Zabiła go, bo zaraził ją opryszczką?
- Tak. - Tak.
Tak.
To moja tajemnica.
Tak to już jest z tajemnicami.
Ciekawość to pierwszy stopień do piekła!
O cholera. Co ja zrobiłam?
Przepraszam.
A gdy poznam Stwórcę Stanę przed nim sama
Czyż to nie wspaniałe?
- Przepraszam. - Nie, to moja piosenka.
Słowa i muzyka Alice Palmer.
Wszystko przez żal Którego już nie pamiętam
Ale gdy nadszedł koniec
Przykro mi
Zrobiłam to, bo jestem chora
Na zazdrość
Kto inny atakowałby miłość?
Ale prawda jest piękna
Jestem aniołem, który szuka skrzydeł Jak każdy w tym mieście
I skrzydła
Skrzydła
Zapomnij, Jake. To miasto morderców.
I jeśli z tego składają się sny,
to chcę się obudzić.
Wybacz, Jake.
Rozwiń skrzydła, póki możesz. Kochaj,
jakby nie było jutra.
I wybacz mi, dobrze? Jeśli to nie kłopot.
Pospieszyłam się.
Chyba.
Miasto Aniołów.
Może to tam jest moje miejsce.
Jasna cholera.
Przepraszam. Wiem,
że pod koniec zrobiło się z tego anielskie porno.
Nie wiem, czemu tak mam.
Chyba chcę powiedzieć,
Spence, przykro mi, że ludzie źle cię traktowali.
Ja nie zamierzam.
Nie celowo.
To nie znaczy, że czasem nie bywam idiotką.
Bóg też nigdy by cię tak nie potraktował.
Wiem o tym. I przepraszam.
W imieniu swoim i…
każdego, kto kocha Boga. Bo nie można kochać Boga i nienawidzić miłości.
Po prostu nie można. Więc przepraszam w ich imieniu.
Poważnie, kurwa, przepraszam.
Mogę już bić brawo?
- Tak, możesz. - Dobrze.
Dobranoc wam.
Dobranoc.
Stop.
- Dalej mogę iść sama. - Na pewno?
Nic ci nie jest?
Dobranoc, Spence.
Wiem, że lepiej się nie kłócić.
Dobranoc, Anya.
Przykro mi z powodu balu.
Mnie też.
Zasługujesz na więcej.
Dzięki.
To…
Bolało troszkę bardziej, niż chciałem okazać.
Chodź.
Co?
Cholera.
Co?
Klasyfikacja dziesiętna.
Nie.
Niemożliwe.
Nie powinno być możliwe, ale…
Na wszelki wypadek.
Tak myślisz?
Może. Gdzie to, do cholery, jest?
Sekcja 292.
Gdzie ona jest?
Dwieście. Tutaj. 200 to religia.
220, Studium biblijne. 230, Chrześcijaństwo.
290, Inne religie. 292…
Klasyczne religie. Starożytna Grecja.
290, 292, 13…
Już cię nie ma.
Wciąż tu jestem.
Anya, znaleźliśmy. Nie uwierzysz…
O Boże. Nie.
Napisy: Agnieszka Putek