ISANG SERYE MULA SA NETFLIX
Kevin?
Ilonka?
Uy.
Uy, pasensiya na. 'Di ko alam…
Hindi. Ayos lang ako. Ayos lang ako.
Ano ba ang lugar na 'to?
Wala talaga sa inyong sumagot sa 'kin.
Anong ginagawa n'yo rito sa baba nang magkasama?
Kailangan ko bang tawagan si Katherine para…
O, Diyos ko.
Grabe.
-Hilaga, timog, silangan, kanluran. -'Wag ngayon.
Hilaga.
Lumabas ka ng elevator.
Nakatayo ka sa isang madilim na lugar na walang nakikitang labasan,
maliban sa kung saan ka pumasok.
Suriin ang kuwarto.
May pinta sa sahig.
Suriin ang nakapinta.
Pinintahang dingding at pinintahang sahig.
Tumingin kayo sa taas.
Pigilin muna ang takot para kabiliban kung gaano kahirap 'yan ipinta.
May natulog dito.
Mukhang tumira pa nga rito.
Parang kuwarto ko sa bahay.
Ano 'to?
Dito sila nagkikita.
Guys.
-Ano 'yan? -Imposible.
Listahan 'to…
Listahan 'to para sa The Midnight Club.
Pangalan at taon. Mukhang mga…
Mga miyembro ang lahat ng 'to.
At saka tingnan n'yo ito.
"Ito ang paggunita sa The Midnight Club na tinatag noong ika-5 ng Enero, 1969 ni…"
-Hindi maaari. -Hindi maaari.
Itinatag ni Julia Jayne ang The Midnight Club.
"Sa mga nauna at sa mga susunod pa, sa atin ngayon at sa mga wala na.
Mga nakikita o 'di nakikita. Mga narito pero wala rito."
Mukhang totoo ang mga usap-usapan tungkol sa sikretong basement.
Pero mas luma pa sa 1960s ang karamihan sa mga gamit dito.
Oo, at sa tingin ko ay hindi sila ang nagpinta sa mga dingding
o sumira din sa elevator.
Palagay ko, natagpuan nila ang lugar na 'to kagaya natin.
Nagkita rito pansamantala.
Nagtataka ako kung bakit sila tumigil.
Kailangan na nating umalis.
Ano?
Ito ay…
Mga miyembro ng kulto. Ayos.
'Wag na kayong magsalita.
Ayoko na.
Tama siya.
Mas mabuting 'wag gambalain ang lugar na kagaya nito.
Sang-ayon ako.
Lalabas na ako.
Magpalit ng pantalon.
Dito lang ako.
Bahala na. Ako rin.
Dapat talaga kayong sumama sa amin.
Mauna na kayo.
Sa umpisa, may walong miyembro, katulad…
Katulad natin.
Mukhang si Julia ang nagsusulat ng rekord.
Kakaunti lang ang detalye.
Ito siguro ang mga kuwento nila.
"Ang Mga Bisita, Nabighani, Ang Starlight Crystal."
At ang ibang pahina ay…
Ano 'to?
Mukhang matamlay kayo ngayon.
May gusto bang magbahagi kung anong ginawa niyo kagabi?
Sige, kung walang gustong magbahagi ngayong umaga,
hindi naman sapilitan ang mga miting na 'to.
May gusto po akong ibahagi.
Sandra. Sige.
Sa tingin ko, lahat tayo ay…
nagluluksa pa kay Tristan.
Tuwing may pumapanaw rito, naaalala ko na mawawala rin ako.
At sa tingin ko, kami ay…
O karamihan sa amin, hindi alam kung paano harapin 'yon.
At bumabaling tayo sa mga bagay na hindi makabubuti sa atin
kung hindi tayo maingat
sa pag-usisa sa mga bagay na 'di dapat pinapakialaman.
-Sige, magbahagi ka pa tungkol diyan. -O siguro 'wag na.
Bago tayo maghanap ng…
kung anuman ang hinahanap natin para makayanan 'to,
paano kung sumubok tayo ng ibang bagay?
Paano kung yakapin natin ang kabutihan?
Sinabi ko na dati na gusto kong ipakita sa inyo ang simbahan ko.
Simbahan?
Hindi lang ang misa.
May pag-aaral ng Bibliya o kahit pakikisalamuha lang.
Kadalasan ay mayroon silang magagandang musika…
Sandra, 'wag ngayon.
Naisip ko lang na ang kaunting pakikisama at ilang mga panalangin
ay makabubuti sa lahat.
Para kay Tristan, 'di ba?
Para kay Tristan?
Oo.
At may mga sandali na nakararamdam tayo ng pangungulila sa loob natin.
At kung hindi natin papapasukin ang Diyos sa puwang na 'yon,
ibang bagay ang puwedeng pumasok,
mga masasamang bagay, kung hindi tayo mag-iingat, kaya…
Puwede nating 'di gawin 'yon. Kailangan nating tanggihan 'yon.
Kailangan nating…
tutukan lang ang mabuti, tanggihan ang masasama.
At sino'ng magsasabi kung ano'ng mabuti at masama?
-Ang Diyos. -Talaga?
Gano'n ka lang niya kadaling sabihan kung ano'ng mabuti at anong masama?
-Oo. -Kalokohan.
Magandang pagkakataon ito para ipaalala sa lahat
na ayos lang maglabas ng damdamin n'yo pero maging magalang tayo.
Magalang?
Pasensiya na, pero kung gusto mong galangin,
kailangang ibigay mo muna 'yon.
Hindi ko nakikita kung paano ako naging bastos.
Ikaw na mismo ang nagsabi. Hindi lang itim at puti ang mundo, Sandra.
Hindi ito gano'n kasimple. Tama 'to, mali, mabuti, masama.
Pangako, walang pambabastos. Binabahagi ko lang ang pananampalataya ko.
Nawalan ako ng komunidad dahil sa pananampalataya mo.
Sumisira ng pamilya ang pananampalataya mo.
Itinakwil nila ako.
Ayaw nga akong kausapin ng nanay ko dahil sa pananampalataya niya.
Ang pananampalataya mo, Sandra, sinabi ng Diyos mo na kasuklam-suklam ako.
Magsimba ka. Lumaki ako sa simbahan at sila ay…
Namatay ang isa sa atin kahapon.
At hindi 'yon…
hindi 'yon pagkakataon para manghikayat.
Malinaw ang pananampalataya mo. Buwisit ako, tama?
Hindi. Buwisit ka. Buwisit ang Diyos mo.
Buwisit ang kahit sinong diyos kung 'yan ang gusto niya.
Hindi sa pambabastos.
-Spence-- -Buwisit.
Talaga naman! Biruin mo nga naman.
Ilonka, tama?
Mahirap kalimutan ang pangalan na 'yan.
Noong una, nandoon ka sa may bukal,
at malapit ka naman ngayong araw sa taniman ng blackberry.
Nag-iikot-ikot ka yata.
Taniman ng blackberry?
Maraming blackberry na nagkalat sa kagubatan,
pero pinakamarami sa banda roon.
'Wag kainin ang mga berry na mas mababa sa baywang, tama?
Tama.
Ah, dala-dala ko 'to kung sakaling magkita tayo ulit.
Naku, gusto ko 'to. Good Humor.
Oo, alam mo pala ito, ano?
Good Humor Wellness. Opo.
-Kompanya ko 'yan. -Mayroon ako nito.
Ibig kong sabihin, mayroon akong ilan ng mga 'to.
Good Humor Naturopathic Wellness.
Puno ang kagubatan dito ng blackberry, lemon balm, lavender,
comfrey, yarrow, burdock, dandelion.
At maraming bagay na ginagamit ko.
Maliit lang kami.
Nagbebenta lang kami ng mga pantanggal ng stress
sa mga retreat ng mga kompanya, gano'n, pero…
naniniwala ako na mahalaga kami.
Gusto ko po 'to.
Diyan ka ba interesado, mga natural na pampagaling?
Opo.
Sobra po.
Kung gayon, bibigyan pa kita ng marami.
Anong ginagawa mo rito sa labas?
Tinitingnan ko ang ilang ukit na 'to.
Alam mo bang may tatlo pang ganiyan dito.
Ano ang tingin mo riyan?
Sa totoo lang po,
tingin ko ay galing ang mga 'yan sa isang grupo
na dating nanirahan dito noon.
Alam n'yo po ba ang Paragon?
Mga grupong pangkalusugan din sila
na parang may pagkakulto.
Wala akong masyadong alam sa mga kulto.
Pero may alam ako sa mga tsaa. Heto, ibigay mo sa akin ang papel na 'yan.
Ito ang numero ko.
Tawagan mo ako kung ikaw o kahit sino man sa Brightcliffe
ay may kailangan ng kahit ano.
At makinig ka…
'wag ka lang basta-basta maniniwala sa kanila.
Alam kong magaling na doktor si Stanton,
pero binabalewala ng mga tulad niya ang kakayahang manggamot ng kalikasan.
Narinig kong may malaking aklatan sa loob.
Isa sa pinakamalaki sa lalawigan.
-Tama ba 'yon? -Tama po 'yon.
Subukan mong magbasa.
Tulad ng lahat ng aklatan, palagay ko naman alam mo paano gamitin
ang decimal system, lalo na ang matalinong tulad mo.
Section 600 ang medisina, therapeutics sa 650,
at mga eksperimentong medisina sa 619,
puwera na lang kung tinanggal na niya ang mga 'yon.
Alam po ba ni Stanton?
Na ninanakaw niyo po ang mga blackberry niya?
Naku, anak, hindi sa kaniya ang lupaing ito.
Sa akin ito.
Hanggang doon lang ang lupain ng Brightcliffe.
Lampas lang doon.
Nakita kita sa mga monitor.
Naisip kong naglilibot-libot ka.
Pasensiya na po.
Ayos lang.
Puwede kang pumasok dito kahit kailan mo gusto.
At kahit anong oras.
Magandang araw sa 'yo, babaeng maliwanag.
Salamat at ginagawa mo 'to.
Nakiusap ako kay Anya pero tinawanan niya lang ako.
Gano'n nga siya.
Tumingala ka.
Buong hapon ako nagpasalin ng dugo para lang maghanda.
Sa tingin mo ba baliw ako?
Para gawin 'to?
Naiinggit ako.
Hindi ako nakapunta sa akin.
Sana nga napuntahan ko.
'Di rin ako nakapunta sa 'kin.
Hindi 'to sa akin. Kay Katherine 'to. Ito ang lagi niyang kinukuwento.
Parang ang tagal na ng senior prom.
Ibig kong sabihin, pupunta kang puno ng sariwang dugo
at isang bulsang puno ng pampaganda.
Kung sa tiyaga lang, panalo ka na.
Pumikit ka.
At ngayon, handa ka na, kaibigan.
Ano sa tingin mo?
Mukha akong isang kalansay na sumubsob sa balde ng pintura.
Na isang malaking pagbabago.
Salamat.
Pasok.
Uy. Uy, guys.
Pasensiya na, ako ay…
-Nakaabala ba ako? -Prom.
Uy, maganda 'yan.
-Hinahanap ko lang si Spence. -Hindi ko siya nakita.
O sige, makinig kayo, kapag nakita n'yo siya, pakisabi…
Pakisabi sa kaniya na hindi maganda ang sinabi niya.
'Di ko alam. Parang galit na galit siya.
-Galit siya? Bakit siya galit? -Siguro tanungin mo siya.
Kasi 'di ba, 'di maayos 'yong miting kanina?
Galit siya.
Siya.
Nagkagulo ang miting dahil pinuyat tayo ni Ilonka
at pumasok nang walang pahintulot sa isang lugar na hindi dapat.
-Sandali lang. -Tapos, ako lang mag-isa
ang may lakas na magsalita.
At matapang kong sinabing, "Mabuti ang simbahan,"
at sumabog na lang siya na parang granada at nagalit sa 'kin.
Hindi ako ang problema, alam mo 'yon? At hindi lang ako itim at puti.
Hindi ko sinabing gano'n ka.
Pero may mga bagay na itim at puti, gaya ng,
'wag mong kaladkarin ang isang grupo ng mga batang sakitin
papunta sa isang basement na puno ng bakterya at amag at kung ano-ano pa na,
ah, oo nga pala, hindi natin puwedeng puntahan.
Malinaw 'yon.
Kanino ka ba galit, Sandra?
-Dahil sa tingin ko, hindi sa akin. -At saka, bakit pala insulto 'yon?
Anong problema sa mga bagay na itim at puti?
Ibig kong sabihin,
ang mga paborito kong pelikula ay mga lumang pelikula ng mga detective,
at itim at puti ang mga 'yon.
Makaluma man ako,
pero hindi ako kagaya ng sinabi ni Anya
o sinabi ni Spence, hindi ako 'yon.
At nakaka…
Nakakabuwisit na sinasabi nila 'yon.
Okay.
Naiintindihan ko.
Ano 'yon?
'Di ko alam.
Natutuwa lang ako na sinabi niya 'yong "buwisit."
Uy, grabe.
Napakapogi mo.
Umuwi kayo bago mag-alas dose.
Magtira kayo para sa Espiritu Santo.
Oo, isali n'yo ang Espiritu Santo.
Magkita tayo mamaya.
Diyos ko, sana hindi.
Prom 'yan.
Dapat nakapokus lang kayo sa…
paghalik sa leeg.
-Sana maging masaya siya. -Hindi mangyayari 'yon.
Kahit kaunti.
Pumayag siya sa walang kuwentang pakikipag-usap
at ilang oras ng mahahaba at naaawang mga titig.
Baka gawin pa siyang prom king dahil sa awa.
Hindi ko maintindihan kung bakit mo hahalikan ang leeg.
Sa lahat ng parte ng katawan,
wala pa nga sa panglima ang leeg.
Kalma lang. 'Wag mo masyadong isipin 'yon.
Ayos ka lang?
Oo.
Hindi, ano lang…
'Di ko alam, naisip ko lang habang inaayusan ko siya
ang lahat ng kinukuha ng sakit na 'to sa atin.
Bago tayo ang kunin, ibig kong sabihin.
At kung gaano tayo dapat magsikap para magmukhang sarili natin.
O kung anuman ang tingin natin sa sarili natin.
Mahusay ang ginawa mo, at ang pogi niya tingnan.
At sa tingin ko magiging masaya siya.
-Wala akong pakialam sa sinabi ni Spence. -Oo, siguro nga.
'Di ko alam.
Alam mo ba ang nami-miss ko?
Ang buhok ko.
Nakaka-miss talaga.
Pasensiya na at nahuli ako.
Dumating ang clinical coordinator para sa isang site visit.
Kailangan pala na sa kanang kamay ang benda, 'di ba?
Sige.
Kaliwang kamay na.
Basta, ginigisa niya ako tungkol sa OSHA standards.
Ang tagal naming natapos.
'Wag ka mag-alala.
Nakita ko pala ang tatay mo na paakyat kahapon.
'Di ko siya nakita no'ng nakaraan.
-Mabait siyang tao. -Salamat.
Wala akong pakialam diyan, alam mo na,
puwede mo akong patahimikin kung sumusobra na ako pero…
nagkakamali rin kahit ang mga mababait.
-Ano 'yon? -Mabait ang mga magulang ko.
No'ng ipinaalam ko ang sekswalidad ko, halos mabaliw sila.
Muntik nang atakihin ang papa ko.
Mas mahinahon ang mama ko.
Kapag may pinakita ako sa 'yo, pangako mo ba na 'di mo 'to palalakihin?
Siyempre naman.
Anong problema?
-Okay, ang mga gamot-- -Ay hindi na gumagana.
Gumagawa na sila ng mga mas mabisang antiretroviral,
mas nagtatagal para makasabay rito.
-Kailan pa lalabas 'yon? -'Di ko alam.
Isang taon, siguro dalawa.
Nalintikan na.
May mga kakilala akong mas malala pa sa 'yo na tumagal pa kaysa riyan.
Ayos lang 'yan.
Spence.
Hello?
Hello.
Spence, makinig ka.
-May tao sa recovery room. -Ano?
May tao sa loob at nakakandado ang pinto.
-Hindi kinakandado ang mga kuwartong 'yan. -Nakakandado.
Okay.
Nakakandado kanina.
Totoo.
Saglit na lang ako.
Gamitin mo na lang ang banyo sa pasilyo.
Mahirap ba?
Sobra.
Hindi ka ba binibigyan ng gamot para sa pagduduwal?
Mayroon, pero pagduduwal ang isa sa masasamang epekto.
May mga orphaned morphine pill ako kung gusto…
Orphaned morphine pills.
'Di ako makapaniwalang ngayon ko lang naisip ang orphine.
May orphine ako kung gusto mo.
Ayos lang ako.
-Maayos ka nga. -Ayos lang ako.
At mag-ingat ka, Anya.
Alam ko.
At saka, baka mabalingan ako bigla ng atensyon.
Hahabulin ako ni Lorne Michaels.
Ibig kong sabihin, nagbibigay sila ng gamot araw-araw na may kasamang dosis.
At hindi ligtas ang uminom nito nang sobra o kulang.
Salamat, pero kung gusto ko ng pampakalma, magnanakaw ako ng…
Buwisit. Pampakalma ang morphine. Kainis, nasira ang biro.
Ayan na.
-Buwisit. -Ano'ng problema, Anya?
Bakit magara ang suot mo?
Pumunta ng prom ang matapang nating mandirigma, naaalala mo ba?
Kumusta naman?
-Napakatapang ko. -Oo nga, napakatapang.
-Oo, napakatapang. -Oo, napakatapang.
-Oo nga, napakatapang. -Napakatapang.
Sinabi nga ng lahat.
May nagsabi ba sa 'yo na namatay ang lola nila sa kanser?
Laging napakalaki niyang pasasalamat.
Naihalintulad nga ako sa ilang lolo't lola,
tiyuhin, at isang aso.
At hinirang akong prom king pagkatapos.
Ayos ka lang, kaibigan?
Ayos lang.
Sa mga nauna.
Sa mga susunod pa.
Sa atin ngayon
at sa mga wala na.
Sa mga nauna.
Sa mga susunod pa.
Sa atin ngayon,
at sa mga wala na.
Mga nakikita o 'di nakikita,
mga narito pero wala rito.
Mga nakikita o 'di nakikita, mga narito pero wala rito.
Mayroon akong isa.
'Yong iba na lang bukod sa anghel para sa gabing 'to.
Hindi 'yan. Iba ito. Kuwentong detective 'to.
Makaluma, alam mo na, mayroong pagpatay, pagtataksil.
Baka na pati multo.
Tawagin natin itong,
"Halikan Mo Ako."
Ayos lang ba, Spence?
Ikaw ang bahala.
Nag-umpisa ito sa isang mabagyong gabi.
Sabado, ika-11 ng Abril.
Dalawang patay, isang nawawala, at isang pinaghihinalaan.
Trahedya sa yate.
Sunog na bahay at sunog na labi.
Napakalakas ng ulan.
Na para bang sugo ng Diyos ang bagyo para linisin ang dugo.
Alice Palmer.
Detective Fisher.
May gusto ka ba bago tayo magsimula?
-Tubig? Bote ng alak? -Hindi na po, salamat.
Kakaiba, ah. Para sa nerbiyos?
Para sa kalusugan. Turo ng tatay ko. Kilala n'yo siya, siyempre.
Mga kaibigan mo ba 'to?
O 'di kaya,
dati mo ba silang kaibigan?
May dalawang patay, isang nawawala, at kasama kita ngayon,
tama ba?
'Di ko alam kung saan magsisimula.
Madalas kaming magsimula sa, "Sa araw ng…" kung makakatulong 'yan.
Nagsimula talaga 'to no'ng Biyernes ng umaga sa silid-aralan.
Parang karaniwang araw lang 'yon.
Nando'n si Sharon, ang kababata ko.
Si Kirk Donner, ang dati kong nobyo.
Patty, reyna ng mga sosyal.
At ang lalaking lagi niyang tinititigan, si Jake Retton.
Ang matalik kong kaibigan.
Nagsimula 'to sa talaarawan ni Jake.
Tungkol saan ang sinusulat niya?
Tungkol sa ginawa nila ni Kirk
nang palihim.
Sandali lang, ano ba 'yang ginagawa mo?
Kasi sigurado ako hindi mo ginagawa ang iniisip mong ginagawa mo.
Lalo na pagkatapos ng nangyari kaninang umaga.
Spence, pangako, may magandang dahilan ako.
Ang matalik mong kaibigan at ang dati mong nobyo, ang galing.
Medyo masakit. Parang hindi ako sapat para sa kaniya.
Hindi naman talaga ako ang kailangan niya
kaya medyo nababawasan ang hapdi, 'di po ba?
Pero nakikita ko pa rin na may namemersonal dito.
Gayunpaman, sa talaarawang 'yon nagsimula ang lahat.
Ang 'di kaaya-ayang katotohanan.
Isang talaarawan na maaring makasira sa pamumuno ni Kirk
bilang hari ng football.
Isang bomba na asul ang tinta na naghihintay lang na matapakan.
Jake Retton, pinapatawag ka sa opisina ng vice principal.
Nakita mo ba ang pahayagan ng eskuwelahan ngayong umaga, Mr. Retton?
-Nasilip ko. -Mayroong ulat tungkol sa bagong gym,
ribyu ng spring musical, at pagkatapos ito,
"Ang pagdodroga sa larangan, ang pinagbabawal na droga
na pampagana ng ating mga atleta" ni Jake Retton.
-Ipaliwanag mo nga bakit mo nilabas 'yan. -Hindi ko nilabas 'yan.
Sinulat ko, nilabas ng editor.
Nilusot mo 'yan. Aminin mo.
Paano kung palampasin mo 'to sa isang babala?
Paano kung suspendihin kita?
Pa'no kung magsulat ako tungkol sa manlolokong VP
na isang duwag?
Mabuti nang duwag kaysa maging target.
Dahil kung may numero ang mga unipormeng 'to, target ka rin.
Bawiin mo ang istorya, o matatanggal ka sa puwesto.
Ano ba, Retton, matalino ka, 'di mo ba makitang isa akong kaibigan?
Pakitaan mo ako ng kaibigan at saka ko ipapaalam sa 'yo.
Pasensiya na, pare.
Ang katotohanan, kalahati lang sa sinabi ng VP ang tama.
May target na si Jake sa likod niya,
pero hindi na makatutulong sa kaniya ang pagbawi ng istorya.
Tumama na ang kutsilyo sa kaniya.
Baon na baon sa balikat ng matalik kong kaibigan.
'Di lang niya alam 'yon.
"Magkahawak ang ating mga kamay at sumagi ang ating labi.
Mayroong tayo at kung sino talaga tayo.
Ngayon lang kita napansin, Kirk.
Sa sunod na pagkasalubong natin sa pasilyo at ang tahimik na tango,
ang bahagyang ngiti. Makikita nila ito bilang pagbati.
Pero alam nating higit pa ito ro'n.
Hindi isang pagbati ngunit isang titigan,
na biglang magiging tinginan lang, na ang ibig sabihin
ay halikan mo ako."
Ano ba kayo. 'Di dapat binabasa 'to, pribado 'to.
Kahit gaano man kalaswa at puno ng detalye 'to.
Ang cheerleader pala ang nagpaskil no'n.
Akala nga ni Jake,
pero maraming kalaban ang mga reporter na parang musikerong maraming tagahanga.
-Hindi naiiba si Jake. -Mukhang isang mapanganib na kaibigan.
Siguro. Pero sulit maging kaibigan si Jake.
Paano niya 'yon tinanggap?
'Di maganda.
Ginawan siya ng mali, ipinahiya, at galit siya.
Galit siya hindi dahil sa inatake siya sa ginawa niya.
Kundi inatake siya dahil sa pagkatao niya.
-Sinubukan kong… -Sa pagkaintindi ko,
pumunta siya kina Sharon,
at nagsalita siya nang kaunti, pero marami siyang sinabi.
At paghihiganti ang karamihan sa mga sinabi niya.
Patty at Kirk. Ipinaskil ni Patty ang sulat. Itinanggi ni Kirk 'yon.
Napakahusay nito. Nakakamatay. Parehas.
Pero bigla siyang nakaisip ng idea.
Kung gusto nila sirain ang reputasyon niya,
kung gusto nila siyang patayin,
baka puwede niya silang pagbigyan.
Kaya tapusin natin 'to.
O palabasing ginawa niya.
Gumawa tayo ng paraan para patayin ako.
Ako ang gumawa ng tagpuan, pero 'di ko pa alam 'yon.
Umalis ang tatay ko at sinuhulan ko ang kapitan
para maidaos ang isa sa mga sikat kong party sa yate.
Ang kinalabasan, kaibigan mo ang lahat kapag may yate ka.
Simple lang ang plano. Makikipag-away si Jake…
-Walang-hiya ka, Patty. -Nagagalak din akong makita ka, Jake.
-Gusto mo ng Zima? -Pag-iinitin si Patty at Kirk,
at patitindihin ang init hanggang sa may isang sumabog.
-Tara na, Patty, gusto niya talaga ng… -'Wag kang makialam, Kirk.
Diyan ka magaling, 'di ba? Ang 'di makialam.
'Yan at ang lumuhod sa harapan ko.
Anong sinabi mo?
Pasensiya na at inilabas ko ang baho mo, pero 'di ako ang nag-umpisa nito.
Siya.
-Bawiin mo. -Grabe, umiinit ka na talaga.
Handa ka na sa pangalawang round?
Nahulog sa tubig si Jake, hindi na umahon.
Buong linggong hindi nagpakita,
samatalang balisang-balisa si Patty at Kirk,
iniisip na pinatay nila siya.
At bigla na lang pumasok sa eskuwelahan si Jake no'ng Lunes.
Grabe, napakalupit niyan.
Sinong mag-aakala na may tinatago ka pala, Sandra?
Malupit nga.
Kailan nagkaroon ng problema?
Maayos lang sa umpisa.
Itinago lang ni Sharon ang scuba gear niya malapit sa yate para makuha ni Jake
kapag nahulog na siya sa tubig.
At pagkatapos, pumunta siya sa cottage ng magulang ni Sharon para maghintay.
Kung saan mayroon siyang susi.
Patuloy ang paghahanap pagkatapos ng trahedya kanina sa may baybayin
kung saan isang lokal na estudyante, si Jake Retton, ang sinasabing nalunod
pagkatapos niyang mahulog sa tubig.
Magdusa kayo, mga lintik.
Lumala ang trahedya pagkatapos ng ilang minuto
sa pagkalunod ni Kirk Donner,
nalunod pagkatapos niyang tumalon sa tubig para iligtas ang kaibigan niya.
Tumalon lang siya para iligtas ang kaibigan niya.
Pero no'ng hindi na siya umahon, ginawa ko na lang ang naisip ko.
Tuma…
Tumalon din ako, pero…
'di ko na siya makita.
'Di ko--
'Di ko siya mahanap kahit saan.
At pagkatapos ay lumutang ang katawan niya at 'yon ang…
'yon ang pinakamalalang bagay na nakita ko.
Kirk!
Patay na si Kirk.
Hindi mapatahan si Sharon.
Minahal niya si Kirk.
Parang may parte sa isip niya
na baka nando'n siya para pulutin ang mga piraso pagkatapos ng gulo.
Pero ngayon, lumulutang na ang mga pirasong 'yon sa dagat,
at kasama ro'n ang hinahangad niyang kinabukasan.
At pagkatapos ay nagsalita na siya.
Kinuwento sa akin ang lahat, kung paano nagkunwari si Jake,
paano siya tumulong,
na dapat ay walang masasaktan.
Kaya ipinagpalagay kong pumunta si Sharon sa bahay ng magulang niya
ayon sa pinagkasunduan.
Pumunta siya ro'n para patayin si Jake, hindi para tumulong.
Para patayin si Jake sa nangyari kay Kirk.
At kung nawawala siya, palagay ko na siya ang nag-umpisa ng sunog
para masira ang ebidensya.
Aaminin ko, nagtutugma ang kuwento mo.
Nakakalungkot na kuwento.
Mukhang nawalan ka ng tatlong kaibigan ngayong araw.
Dalawa sa morge. Isang tumakas.
-Puwede na ba akong umalis? -Oo naman.
-Hindi naman ito-- -Sapilitan.
Alam ko.
Walang kagandahang-loob dito, detective.
Sana hindi na lang ako pumunta.
Kumusta, bata.
Nagulat ka bang makita ako?
Akala mo ba na nalunod ako, binaril, o nasunog nang buhay,
o pinalaki lang ang pagkamatay ko.
-Jake, natutuwa akong ayos ka lang. -'Wag ka nang magpanggap.
Matagal na nating kilala ang isa't isa.
Paano mo nalaman?
May baril ako. Ako ang magtatanong.
Nakakatawa na 'yan ang una mong tanong,
kaysa sa kung paano ako nakatakas sa lugar na 'yon.
-Sa tingin ko alam mo na ang sagot. -Matalino ka talaga.
Kulang ang pamimilosopo mo para makawala ka sa tali na 'yan.
Naku, tatanggalin mo rin ang tali. Hindi pa nga lang ngayon.
Nagulat ako no'ng sumilip ka sa bintana ng istasyon ng pulis.
May mga hinanda pa ako para sa 'yo.
Sasabihin ko sa 'yo ang alam ko 'pag sinagot mo ang mga tanong ko.
-Sasagot nga ba ako? -Dapat lang.
-Nasa bahay ako. -'Di ko sila mahanap.
Dumating si Sharon para sabihin kung anong nangyari kay Kirk.
Namatay siya, Jake.
'Di ko alam ang nangyari.
Tumalon siya sa tubig at sumunod si Alice at pagkatapos…
Kailangan nating umamin. Sabihin sa lahat na ayos ka lang.
Pero hindi ko na alam kung paano bumalik. Puwede pa kaya?
Ibalik ang lahat pagkatapos nating…
HIndi pa siguro huli ang lahat.
Nagkakamali naman tayong lahat at sa huli…
Sharon.
Binaril mo siya, at sinunog mo ang bahay,
at handa kang barilin ako kung tumakas ako, 'di ba?
Handang-handa. Naghintay nang halos limang minuto.
Tiningnan ko si Sharon.
Patay na siya.
Pero hindi ko nagawang magluksa dahil sa apoy.
Pinuno ko ng tubig ang bathtub at kinuha ko ang tangke ng scuba,
naghintay ako hanggang sa 'di ko na kaya.
At nagbakasakali ako sa apoy.
Nalampasan ko ang apoy kagabi.
Pero base sa dental records, sa 'yo ang labi.
Pinalitan ko ang rekord sa opisina ng tatay mo.
Naisip kong magkakaroon ako ng sapat na oras para lutasin ang krimen.
At nandito na tayo ngayon.
Iisa lang ang pagkakatiwalaan ni Sharon
para sabihan ng plano namin, at ikaw 'yon.
Ikaw 'yon, anghel.
At isa pa,
nakita ko 'to sa may puno kung saan nanggaling ang putok ng baril.
Kilos ng ninenerbiyos.
Hindi. Ng may sala.
Alam mo, kahit gaano karaming bisita
ang pumupunta sa mga party sa yate sa nagdaang mga taon,
mayroon lang akong dalawang totoong kaibigan.
Si Sharon at ikaw.
Bakit mo ginawa 'yon?
Gusto mong malaman kung bakit ko binaril si Sharon?
Bakit ko sinunog ang bahay?
Bakit ko pinatay si Kirk, at kinopya ang talaarawan mo?
'Di mo napansin 'yong huling dalawa, 'no?
Baka dahil kay Kirk. Alam kong palihim kayong nagkikita.
Kirk, ang dati kong nobyo at ang matalik kong kaibigan.
-Ang sama no'n-- -'Yon pala.
-Nagseselos ka. -Puwede.
Sumunod ako sa kaniya na tumalon sa tubig at pinatay ko siya.
Kapag nasa ilalim ka ng tubig,
'di mahalaga kung football player ka o hindi.
Mahalaga lang na kaya mong pigilan ang hininga mo.
Pinatay ko siya sa parehong dahilan na ipinaskil ko ang talaarawan,
para paghiwalayin kayo.
Sinira niya ako, alam mo 'yon.
Binigyan ako ng isang bagay.
Bagay na hindi mawawala sa akin.
Tanggalin mo ang tali at ipapakita ko sa 'yo.
'Wag kang magtangka ng kahit ano.
Pangako.
'Yon na nga. Walang tumitingin nang malapit.
Hindi sa akin na mahinhin.
Tinatakpan ito ng makeup, pero hindi lahat.
Hindi lahat.
Sandali.
Singaw?
Oral herpes. Matindi 'yon.
Oo. Habambuhay na sa 'yo 'yon. Nakakadiring sakit 'yon, Kevin.
Alam ko pero…
Pinatay niya si Kirk dahil binigyan siya ng herpes?
-Oo. -Oo.
Oo, 'yan ang nakakahiya kong sikreto.
At 'yan ang problema sa sikreto, bata.
Nakakasama ang pagiging usisero!
Naku, bata. Tingnan mo ang ginawa ko.
Patawad.
Sinubukan kong ipadala ka sa lumikha sa 'yo.
Ako mismo ang may gawa.
'Di ba ang ganda?
-Patawad. -Alam ko, kanta ko lahat 'to.
Liriko at musika ni Alice Palmer.
Dahil lang sa isang hinanakit na hindi ko na maalala.
Ngayon, sa huli…
Patawad.
Ginawa ko 'to kasi may sakit ako.
Selos, siguro.
Sino pa ba ang aatake sa pag-ibig?
Ang totoo niyan, pogi,
isa lang akong anghel na naghahanap ng pakpak tulad ng lahat sa lungsod,
at pakpak…
Pakpak…
Kalimutan mo na, Jake. Maraming patayan dito.
At kung ganito ang bumubuo sa panaginip,
gusto ko nang magising.
Patawad, Jake.
Ibuka mo ang 'yong pakpak hanggang kaya mo.
Umibig ka na parang wala nang bukas.
At patawarin mo ako, puwede ba? 'Di naman mahirap gawin 'yon.
Nagkamali ako.
Yata.
Lungsod ng mga Anghel.
Baka para dito nga talaga ako.
Grabe.
Pasensiya na, guys. Napagtanto ko na…
Oo, may mga anghel na naman sa huli, 'di ba?
Wala akong idea kung bakit hindi ko 'yon mapigilan.
Siguro, ang gusto ko lang sabihin ay,
Spence, pasensiya na kung paano ang trato ng tao sa 'yo.
Hindi ko gagawin 'yon.
Nang sadya.
'Di ibig sabihin na 'di ako tanga minsan.
At sa totoo lang, hindi ka tatratuhin ng Diyos nang ganiyan.
Ibig kong sabihin, alam ko 'yon. Kaya pasensiya na.
Para sa 'kin at sa ngalan ng…
Sa ngalan ng lahat na nagmamahal sa Diyos,
dahil 'di mo puwedeng mahalin ang Diyos at kamuhian ang pag-ibig.
Hindi puwede. Kaya, sa ngalan nila, humihingi ako ng tawad.
Patawad talaga.
Puwede na bang pumalakpak?
-Oo, puwede ka nang pumalakpak. -Ayos.
Good night, guys.
Good night.
Tumigil ka.
-Kaya ko na 'to. -Sigurado ka?
Sigurado kang ayos ka lang?
Good night, Spence.
Ayokong makipagtalo.
Good night, Anya.
Ikinalulungkot ko ang prom.
Ako rin.
May mas nararapat pa sa 'yo.
Salamat.
Mas…
Mas masakit lang talaga kaysa sa pinapakita ko.
Halika na.
Ano?
Lintik.
Ano?
Ang Dewey Decimal System.
Hindi.
Imposible.
Imposible, pero…
Sakali lang.
Sa tingin mo?
Baka. Saan na kaya 'yon?
Section 292.
Saan na ba 'yon?
200. Ito, Relihiyon ang 200.
220, Pag-aaral ng Bibliya. 230, Kristiyanismo.
290, Ibang Relihiyon. 292…
Klasikang Relihiyon. Sinaunang Griego.
290, 292, 13…
Nawala na.
Nandito pa ako. Nandito pa ako. Nandito pa ako.
Nandito pa rin ako.
Anya, nakita na namin. Hindi ka…
Diyos ko po. Hindi.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Andrew Jan Novera