SERIAL NETFLIX
Czyli że co?
Tapeta…
i meble były inne?
Cały korytarz.
Wszystko było inne.
Wszystkie… te stare…
obrazy…
Stare meble…
nie było żarówek, tylko świece.
Jakbym cofnęła się w czasie.
I ta kobieta…
To…
wariactwo.
Przepraszam, czy ty…
- nazwałeś mnie wariatką? - Nie.
Nie ciebie. To nie…
Jak inaczej to wytłumaczyć?
Przez leki widzimy różne rzeczy.
Nie tylko ty. Każdemu się to zdarza.
A tobie, Kevin?
Też widzisz przez haldol przerażające staruszki?
Nieważne.
Idę spać.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI CHRISTOPHERA PIKE’A
O Jezu.
Nie zawsze się tak budzisz, co?
Gdybyś była budzikiem, plaskaczem włączyłabym ci drzemkę.
Miałam jakieś chore sny.
Tylko nie sny.
Możesz na coś spojrzeć?
A muszę?
Widziałaś już ten symbol?
Był wczoraj w lesie
i jestem pewna, że gdzieś w tym domu też.
Nie, przykro mi.
A to? Coś ci to mówi?
292 13?
Nie wiem, czy mnie to obchodzi.
To akta dawnej pacjentki.
Umieszczała te liczby w pracach wykonanych podczas terapii sztuką.
Mój Boże.
Wiedziałam.
Nie obchodzi mnie to.
Dobra.
Przepraszam.
Mam kiepski dzień.
- Bywam suką w takie dni… - Codziennie?
W Dni Rodziny.
Czuję się jak w zoo dla umierających zwierząt.
Dla mnie to dokładnie taki sam dzień jak każdy.
Żadnych gości.
A ty?
Odwiedzi cię twój ojciec?
Tak.
Przykro mi, Anya.
Ale powinnaś zejść na dół.
Tim to dobry facet z wielkim sercem i chętnie cię pozna.
- Opowiadałam mu o tobie. - Nieźle.
Opowiadałaś, jaką jestem suką?
Dobrze móc się wygadać.
Powiedziałam, że jesteś najtwardszą osobą, jaką znam.
Ojcze nasz, któryś jest w Niebie, święć się imię Twoje…
Poszukałam tego, o co prosiłaś.
Nie jest tego dużo,
ale znalazłam to.
Baza na Okinawie.
Tam się poznaliście?
Niedaleko.
A to, o które prosiłam?
To ostatnie?
To jego ostatnie zdjęcie.
Dzień przed zasadzką.
Nie wiem, po co ci to zdjęcie.
Jest tyle lepszych zdjęć twojego ojca.
To jest…
Ważne.
Gadałem wczoraj z mamą.
A raczej dziś rano. W Indiach.
Ta różnica czasu to utrapienie. Brzmiała tak szorstko.
Ciociu Abir, podobno ten wasz prawnik imigracyjny
może ich ściągnąć w przyszłym miesiącu?
Trudno powiedzieć.
Wiedzą, że liczy się czas?
- Wiedzą, że liczy się czas, prawda? - Tak.
Deportacje…
Nie spodziewali się, że państwo
nie udzieli twoim rodzicom azylu,
zwłaszcza po takim czasie.
Ale obiecaliśmy im zdjęcie.
Chodź.
Wujku Dharmie, ty też.
- Chodźcie. Chodźcie. - Dobrze.
Hej.
- Ja to zrobię. - Dziękuję.
Dobrze.
Powiedzcie „ser”.
Ser.
STO LAT, SPENCE
Może coś napiszesz?
Mam coś napisać, bo nie przyszła?
Miała rano katar.
Chorzy nie powinni tu przychodzić.
Zawsze ma katar.
Daj spokój. Nie jestem głupi. To jej czterdzieste urodziny.
Jest z grupą kościelną.
Urządzają dziś dla niej przyjęcie.
Mógłbym pójść.
Mógłbym iść z tobą. Zaskoczymy ją.
Wiesz…
Myślę, że nie wyglądałoby to tak, jak byśmy tego chcieli.
Twój brat będzie biegał.
Tak jak ty. Przejmie po tobie pałeczkę.
Nikt lepiej by tego nie zrobił.
- Chcesz biegać? - Oczywiście, że chce.
Super.
Myślałem, że chcesz grać w przedstawieniach.
Może robić jedno i drugie.
Nie cieszysz się?
Kontynuuje twoje dziedzictwo.
Nie martw się o moje dziedzictwo.
Ja swoje już przeżyłem.
A twoje szkolne doświadczenia powinny być twoje.
Pójdę po więcej kawy.
Co to? Bezkofeinowa?
Nie żałuje sobie dziś kawy.
Długa noc.
Kolejna długa noc.
Wybrali temat balu.
Paryski romans.
Oui.
Byłoby bardzo fajnie,
gdyby przerobili salę gimnastyczną na Luwr.
Ale znając ich, obstawiam…
- Lampki choinkowe… - I wieża Eiffla.
Dziedzictwo jest ważne.
Twój ojciec zniszczył nazwisko Carter, a ty je przywróciłeś.
- W pojedynkę. - Ilonka!
Chodź, przywitaj się.
To ta nowa, o której wam mówiłem.
Bardzo mądra. Świetna uczennica.
Okropna włamywaczka.
Jestem Ilonka. Miło was poznać.
To moja mama, Samantha, mój brat, Morgan,
a to Katherine.
Kevin tyle mi o was mówił.
Że jego młodszy brat wygląda dokładnie jak on,
i to prawda, Morgan.
A twoja siostra jest dużo ładniejsza niż…
Przykro mi, Kev, ale stałeś w złej kolejce, gdy…
Nie. O rany.
Kretynka ze mnie.
Jesteś dziewczyną Kevina.
Spoko. Też bym tak pomyślała.
- Dzień Rodziny. - Nie…
Nie mówię, że wyglądasz na krewną… Dobra, zamknę się.
Miło było was poznać. Idę coś zjeść.
- Nie musisz… - Dobrze. Do zobaczenia.
O tak.
To tam.
- Cześć, skarbie. - Cześć.
Przepraszam za spóźnienie.
Zagadałem się z Anyą. Twoja współlokatorka mnie odprowadziła.
Jest przezabawna. Dawno się tak nie uśmiałem.
Pokażę ci moje ulubione miejsce.
Chcesz zobaczyć?
Oczywiście, że tak.
Miło się rozmawiało.
Idziesz, prawda?
292.13.
Zgadza się.
Może współrzędne geograficzne?
Maksymalna długość to 180.
A szerokość to 90.
Wszystko w porządku?
Bo ja nie jestem pewien.
Tutaj czas to zabawna sprawa.
Miałam taką współlokatorkę.
Zarzekała się, że w środku zegary chodzą wolniej niż na zewnątrz.
Kiedyś widziałam…
jak wbiega i wybiega z domu.
Z zegarkiem w ręce. Zegary ścienne wyniosła do lasu.
To było dziwne.
Gdy coś nas gnębi, często fiksujemy się na jednej rzeczy.
Ale to w końcu mija.
Więc proszę się nie martwić.
A to dlaczego?
Bo dbamy o siebie nawzajem.
Proszę.
Dostawa.
Kolejny miś.
Zatoczyliśmy pełne koło. Wracamy do misiów.
Połóż z resztą.
Nie musisz się tu ukrywać w Dni Rodziny.
Na dole całkiem nieźle się bawią.
Na pewno chętnie cię przyjmą na ucztę.
- Nie trzeba. - Co jeszcze dostałaś?
Dużo wymyślnych mydeł.
Gdybym miała zgadywać, jest we Włoszech.
Zostawiają jej takie rzeczy w przyczepie, gdy kręci film.
Pewnie dostała za dużo mydeł.
Chcesz śmierdzące mydła?
W sumie tak.
Hej. Przykro mi.
Wiem, że to przykre, ale…
to, że twoich rodziców tu nie ma,
nie znaczy, że nie masz rodziny.
My jesteśmy twoją rodziną…
czy zdajesz sobie sprawę, czy nie.
Piękne! Dają je za darmo?
Powinienem być gwiazdą filmową.
Mogę cytrynowe i limonowe?
Proszę bardzo.
Wiesz, że mój pradziadek wynalazł mydło w płynie?
- Naprawdę? - Tak, w 1865.
Jako pierwszy użył oleju palmowego i oliwy z oliwek do mydła w płynie.
To on wymyślił nazwę „Palmolive”.
Ale ktoś ukradł jego pomysł.
To niesamowite.
Nie wierzę w ani jedno słowo.
O Boże. Pięknie pachną.
Tris?
Nie śpisz?
Powiem ci coś dziwnego.
Miałam olśnienie w sprawie Freedom Jacka i Puppy Corn.
Tristen?
Tristen.
Tris?
Myślałam, że jej się poprawia.
Miałam nawet udekorować jej część pokoju na jej powrót.
Zabieracie pościel?
Pierzecie ją i dajecie następnemu pacjentowi,
czy jej rola dobiegła końca,
gdy Tris odeszła, i ta jest nowa?
Przychodzimy na ten świat z niczym.
I niczego ze sobą nie zabieramy, gdy odchodzimy.
Ale te poduszki.
Dobre są.
Naprawdę dobre. Doktor słusznie wybrała.
Starożytni Egipcjanie
rzeźbili kawałki drewna, by kłaść na nich szyje na czas snu.
Wiedziałaś o tym?
Nie wiedziałam.
Możesz wejść, jeśli chcesz.
Rozumiem to. Ludzie boją się tych pokoi.
„Ludzie boją się śmierci…
nawet bardziej niż bólu.
To dziwne, że boją się śmierci.
W momencie śmierci…
ból się kończy.
Tak. Śmierć chyba jest naszym przyjacielem”.
To słowa Jima Morrisona.
Wiesz kto to?
Tak.
Wiem.
Tata uwielbiał The Doors.
Uwielbiał.
Proszę.
Cześć.
Nie zdążyłem ci dziś powiedzieć.
Przepraszam za wczoraj.
- Głupio wyszło. - Nie szkodzi.
To ja przepraszam.
Mam nadzieję, że nie zawstydziłam twojej dziewczyny.
Nie, rozbawiło ją to.
Myślałam, że umrę ze wstydu.
Po prostu…
Nic się nie stało.
Po prostu nie…
Nie wiem, jak to możliwe, że nie wiedziałam, że masz…
Może jakoś mi to umknęło.
Masz miłą rodzinę.
Tak.
Są świetni.
Poza tym, gdy mama…
Miała problemy z piciem i nie tylko.
Ale poza tym są super.
Chyba że akurat się kłócą albo akurat nie.
Albo chyba że akurat rozmawiają o…
tym Kevinie.
Co masz na myśli?
Mam na myśli…
chłopca, o którym tyle gadają.
Idealnego syna.
Idealnego ucznia. Idealnego chłopaka.
Wiesz, że siedziałem w kozie?
- Kilkanaście razy. - Tak.
Jesteś prawdziwym potworem, Kevin.
Może.
Co znalazłaś?
Mówię o twoim łupie,
skoku, kradzionym mieniu.
Teczce.
„Julia Jane.
dziewczynka, która przeżyła. Tajemniczy cud Brightcliffe”.
Czego się dowiedziałaś? Czegoś ciekawego?
Może.
Nie ma tu dużo informacji, a Stanton nie chce nic powiedzieć, ale…
zaintrygowało mnie parę rzeczy w terapii sztuką Julii.
Na przykład to.
Jasne.
Na pewno już to widziałam w tym domu,
ale nie pamiętam gdzie dokładnie.
I ten numer.
„292.13”.
- Co to? - Nie wiem.
Przez całe życie był we mnie głos,
który mnie napędzał.
Pomagał mi podczas testów, podsuwał pomysły.
Zawsze wskazywał mi właściwą drogę.
Cichy szept.
Ale tutaj… Nie wiem. Coś…
Zaczął wariować i nie wiem dlaczego.
Ten symbol, te cyfry…
Czuję, że to coś ważnego.
Czymkolwiek są te głosy…
odkąd tu przyjechałam, są bardzo głośne.
Słyszę różne rzeczy.
Widzę różne rzeczy.
Te szepty każą mi to sprawdzić.
Wręcz na mnie krzyczą.
Nie musisz ich słuchać.
Masz sporo do przemyślenia.
Rozumiem to. Rozumiem, że to cię pociąga.
Wreszcie możesz skupić się na czymś innym.
Czymś innym niż…
Niż co?
Nieważne.
Słuchaj…
Mam nadzieję, że znajdziesz to, czego szukasz.
Może wtedy te głosy dadzą ci spokój.
I to był koniec. Ułamek sekundy.
Sprawdziłam pościel. Była zimna. Płaska, nietknięta.
Nie wiem, czy to była moja wyobraźnia.
- Co myślicie? - Nie.
Rozumiem, ale…
- Nie. - Nie. Nie sądzę.
Ja myślę, że tak.
Mogła wpaść i powiedzieć, że nic jej nie jest.
I wykorzystując wszystkie swoje moce i energię,
na ułamek sekundy usiadła na łóżku?
Może wpadła na chwilę z nieba, żeby powiedzieć: „Cześć. Nic mi nie jest”.
Niebo i piekło.
Świat to zajebiście kolorowe miejsce.
Czemu tak bardzo chcesz, by był czarno-biały?
- Anya, daj spokój. - Przepraszam.
Głosujesz za czy się przesłyszałam?
Znak to znak.
Tristen nie przechodziłaby przez to wszystko…
żeby dać nam niejasny, krótki sygnał.
Obiecuję wam, że gdy ja odejdę…
i jeśli będę mogła wrócić,
by wam coś powiedzieć…
to wam, kurwa, powiem.
I będzie to coś namacalnego.
Coś, czego będziecie mogli dotknąć.
Coś, co będziecie mogli sobie pokazać.
I co będziecie mogli zweryfikować.
Żadnego straszenia.
Niczego, co można by uznać za haluny po lekach.
Zgadzamy się?
To nie znak.
Nie. To nie znak.
Nie.
No to dalej.
Ktoś jeszcze?
Przechodzimy do dzisiejszego ducha?
Stwórzmy jebanego ducha.
Kto coś ma?
Ja.
To dopiero szkic,
no może coś więcej niż szkic, ale chciałbym spróbować.
No to mów.
Mów.
Za tych przed nami…
i tych po nas.
Za nas teraz
i za tych po drugiej stronie.
Za tych przed nami
i tych po nas. Za nas teraz i za tych po drugiej stronie.
Widocznych i niewidocznych,
obecnych, ale nieobecnych.
Widocznych i niewidocznych,
obecnych, ale nieobecnych.
Gdziekolwiek są.
Dusty był idealny.
Idealnie…
kurwa…
szalony.
A może i nie.
Ta historia nazywa się…
„Ten zły”.
LICEUM ROOSEVELTA
Przerwa między piątą a szóstą lekcją w liceum Roosevelta.
The Velt.
To najtrudniejsze pięć minut każdego dnia.
Jesteś tak blisko wolności.
Ale najpierw…
czeka cię kolejne 50 minut tortur.
Dusty Shane, tegoroczny maturzysta, jest… cóż, chyba idealny.
Idealnie normalny.
To znaczy idealnie przeciętny.
Ma dobre oceny, ale nie na tyle, by się wyróżnić.
Wysportowany, ale grzeje ławkę.
Ludzie myślą, że jest miły, ale to wszystko.
Nic więcej o nim nie wiedzą.
Nigdy nie wpada w kłopoty, ale też się nie wychyla.
Głowa w dół, buzia na kłódkę.
Mówiąc szczerze, lekko tajemniczy z niego osobnik.
Niewiele osób go zauważa.
Rodzice naprawdę zostawiają cię na weekend samą w domu?
- Czekaj. Kto ci powiedział? - Sheila.
Nie urządzę imprezy.
Nancy, jeśli twoi rodzice wyjechali, musisz urządzić imprezę.
Co z tobą?
Będą w Vegas przez cały weekend.
Może urządzimy jutro nocowanie?
A dziś nic?
No weź. Masz cały dom dla siebie.
Wezmę długą kąpiel i pooglądam telewizję.
Nie mogę się doczekać.
Dobrze, babciu.
Baw się dobrze. Do zobaczenia.
I w tym problem.
Nikt nic o nim nie wie.
Tylko im się wydaje, że wiedzą.
Na przykład…
nikt nie wie, że Dusty mieszka sam z mamą.
Kilka lat temu straciła rozum.
Przestała mówić.
Ale zawsze słucha.
Jeśli Dusty w środku tygodnia chce jechać na drugi koniec miasta,
żeby spotkać się z młodą kobietą, która ma cały dom dla siebie…
dokładnie to robi.
Znowu uśmiechnięta buźka?
- Co? - Miesiąc temu opowiadałeś o mordercy,
który rysował buźki krwią.
- Pamiętasz? - Zapomniałem.
No dobra, to…
Jakby X
z wypełnioną górą.
Jak klepsydra.
Już lepiej.
Ale to…
Przepraszam.
Mów dalej.
Samochód skręcił w starą, opuszczoną drogę.
To nie było pierwsze zabójstwo Dusty’ego.
I na pewno nie ostatnie.
To była dobra noc.
Dobrze mi poszło.
Mam nadzieję, że będziesz dumna.
A teraz daj mi spokój.
Każ im zostawić mnie w spokoju.
Dobranoc.
Wszystkim.
Przepraszam.
Nie słyszę was.
Nikt was nie słyszy.
Widzi ich co wieczór.
Nowi…
często zawodzą…
i krzyczą bardzo często.
Ale po pewnym czasie w zaświatach zaczynają rozumieć zasady.
Nie tracą czasu.
Ale ci starsi…
tylko patrzą.
Patrzą na niego.
I to chyba jeszcze gorsze…
bo tym właśnie jest piekło.
Spojrzenia tych, którzy wiedzą.
Nie lawa ani siarka.
Piekło jest wtedy, gdy wszyscy wiedzą.
Nie rozumiem, gdzie ona jest.
Powiedziała, że wpadnie po mnie w drodze do szkoły.
Jeśli zmieniła plany, w porządku, ale to dziwne.
Czekałam do ostatniej sekundy, żeby zobaczyć, czy się zjawi.
W końcu musiałam pędzić, żeby zdążyć.
Spóźniłam się na ekonomię 15 sekund, a pan Holley i tak dał mi popalić.
Masakra.
Jasne.
To dziwne.
Nie widziałeś dziś Nancy, co?
Niestety nie.
Może po prostu wagaruje. Ludzie ciągle to robią.
Ale nie Nancy.
Nancy nigdy nie wagarowała.
Nawet w gimnazjum.
Może się rozchorowała.
Oby nic jej nie było.
Słuchaj…
Siedzę tu cały rok i nigdy się nie odzywałam,
a teraz ci się zwierzam.
Jesteś dobrym słuchaczem.
Staram się.
Tak to już tu jest.
Nikt nigdy nie słucha.
Jestem Sheila.
Przeprowadziłam się tu latem.
Nie umiem grać w lacrosse i nie lubię zakupów,
ale dobrze gram na pianinie
i uwielbiam filmy o kosmitach.
Nie rób tego, Sheila.
Nie daj się złapać na melancholika.
Ona myśli myszką.
- Przepraszam, czym? - Dziewczyny lubią Dusty’ego.
Niektórzy chłopcy też. I pewnie nauczyciele.
To…
To stanowi mały problem.
Tak, brzmi okropnie. Zaraz, wal się.
Ale oni zawsze lubią Dusty’ego. I to jest problem.
Bo on wie, prawda?
Co się z nimi stanie?
W południowej części miasta
była knajpa, w której mieli świetne burgery i szejki.
A w północnej części było miejsce
z pięknym widokiem na miasto, gdzie można było zaparkować
na kilka godzin, przynajmniej dopóki szyby nie zaparowały.
Sheila jechała na północ.
Jej myszka jechała na północ.
Ale czy na pewno?
Bo przed randką zrobiła coś, czym zaskoczyła Dusty’ego.
Dokąd jedziemy?
Chcę coś sprawdzić. A raczej kogoś.
Chcę zajrzeć do Nancy i upewnić się, że nic jej nie jest.
To zajmie tylko pięć minut.
Co?
Może być chora, jak mówiłeś.
Będę spokojniejsza, jeśli tam zajrzę.
A jeśli śpi?
Jeśli jest chora, powinna odpoczywać.
Jej rodzice wyjechali z miasta.
Jeśli jest chora, może czegoś potrzebuje.
To jej dom?
Tak. Chodź.
Nie trzeba. Zaczekam tutaj.
Nie zachowuj się jak dziwak. Przywitaj się.
Nancy?
Może śpi.
Znalazłam klucz.
Mówiłem, że nie mogę.
Co?
Nie mogę uwierzyć, że coś jej się stało.
Po prostu nie.
Na pewno się mylę.
Ale upewnijmy się, dobrze?
Nancy?
Nic?
Nic.
Zadzwonię na policję.
- Czekaj. - Coś tu nie gra.
Nic się nie dzieje. Dom jest nieskazitelnie czysty.
- Nie ma powodu… - Mam złe przeczucia. Jasne?
Halo?
Moja przyjaciółka zaginęła.
Jesteś jej najlepszą przyjaciółką?
Tak.
Jak mówiłam,
coś tu jest nie tak.
Może po prostu wyszła.
Nic nie wskazuje na to, żeby…
Nie.
To najlepsza przyjaciółka, a ty?
Dusty. Akurat spotkałem się z Sheilą.
Znasz Nancy?
Nie.
Widziałaś już ten symbol?
Ja…
Nie.
- Co ma pani na myśli? - Wygląda znajomo?
Rysowała takie w zeszycie? Dotykałaś tej kartki?
- Starałam się niczego nie dotykać. - Mądrze.
Nie wolno dotykać rzeczy na miejscu zbrodni.
Miejscu zbrodni?
Hotel w Vegas twierdzi,
że jej rodzice gdzieś wyszli,
ale zadzwonią, gdy wrócą.
Była tu sama? To się często zdarzało?
Może pojechała z nimi.
- Nie. - Jesteś pewna?
Tak.
Przepraszam, ale robi się późno.
Mieszkam sam z mamą. Jest chora. Muszę iść.
Nie wyglądała pani na zaskoczoną.
Słucham?
Tym symbolem.
Pytała pani, czy go kojarzę i od razu zwróciła na niego uwagę.
Widziała go pani wcześniej?
Możesz iść.
Miło, że pomogłeś koleżance. My się tym zajmiemy.
Przykro mi z powodu Nancy.
Na pewno wszystko będzie dobrze.
Do jutra.
Interesujesz się komputerami?
- W jakim sensie? - Na przykład czatujesz w sieci?
Przez AOL lub Prodigy?
- Może masz konto na Einsteinie? - Nie.
A Nancy miała?
WITAJ NA CZACIE EINSTEIN
JESSICA78: ALE WPADNIESZ?
Zamknijcie się!
Dusty, musimy pogadać.
Dobrze.
Wiem, że to zabrzmi dziwnie, ale…
myślę, że Nancy nie zaginęła.
Moim zdaniem to nie zaginięcie.
To morderstwo.
No…
- Czekaj. - Po prostu…
Ta detektyw.
Im dłużej mówiła, tym więcej rozumiałam.
Zadawała zbyt szczegółowe pytania.
Nie chcą się dowiedzieć więcej o Nancy.
Dopasowywała informacje do jakiejś innej sprawy.
Porównywała je w głowie,
wnosiła do rozmowy nowe informacje,
a nie tylko zbierała dane.
Nie tak się to robi.
Chyba że…
- Sheila? - Myślę, że ktoś zabił Nancy.
- Przesadzasz. - Ktoś,
kogo nie potrafi złapać.
- Przykro mi, ale… - Wiem.
- …to spekulacje. - Wiem.
Dlatego musisz mi pomóc to udowodnić.
Ciąg…
O nie.
- Ciąg dalszy… - Nie rób tego, Kevin.
Ciąg dalszy nastąpi.
Przykro mi, ale to wszystko, co mam na dziś.
Jeśli chcecie usłyszeć resztę, wystarczy…
Wiemy.
- Pożyć jeszcze trochę. - Pożyć jeszcze trochę.
- Nienawidzę, gdy to robisz. - To działa.
Wciąż tu jesteście.
Przynajmniej na razie.
Co jest?
- Użyłeś mojego symbolu. - Twojego?
Myślałem, że Julii.
Przepraszam.
- Muszę skądś czerpać inspiracje. - Tak.
Tylko…
Gdy słuchałam, jak mówisz o piekle i zejściu…
Już pamiętam, gdzie go widziałam.
- Jasna cholera. - Wiem.
Nie przypomina reszty windy.
Widać, że jest nowszy.
Nie jest jej oryginalną częścią.
Na to wychodzi.
Po co dodali go na panelu windy?
Przecież jest bezużyteczny, prawda?
Po co?
Jest jedna odpowiedź.
Co?
Nie jest.
Bezużyteczny.
Myślałam…
To przycisk.
Nawet widać, gdzie przecięto panel.
- To przycisk, Kevin. - Zastanów się.
Tą windą ciągle jeżdżą z noszami szpitalnymi.
Jeśli to tajny przycisk, to bez sensu.
Ktoś musiałby na niego wpaść albo przypadkiem się o niego oprzeć.
Niedługo pozostałby tajny.
Wybacz, Ilonka.
- Byłoby fajnie, ale… - Masz rację.
Uruchamia się go przez przypadek.
Ma zabezpieczenia.
Te przyciski działają normalnie.
Serio?
Wolałbym nie…
Cholera.
Tak, cholera.
Nie powinno nas tu być.
Mam pomysł.
Tylko nie jedź do mieszkania Stanton.
Nie mam pojęcia, jak jej to wyjaśnimy.
Jak sprawić, by nikt nie wcisnął go przypadkiem?
Upewnić się, że uderzenie w niego nie wystarczy.
Stój. Poniżej kostnicy nic nie ma.
Nic tu nie ma.
Co jest, kurwa?
O Boże.
Wracajmy na górę.
Zaczekaj chwilę.
Ilonka, wracajmy.
Tylko spojrzę.
Cholera.
Jasna cholera.
Co jest?
O Boże.
- Kevin. To klepsydra. - Cholera.
- Ilonka! - Kevin!
- Ilonka! - Czekaj!
- Kevin! - Ilonka!
Kevin?
Napisy: Agnieszka Żurek