ISANG SERYE MULA SA NETFLIX
Ano'ng sinasabi mo?
'Yong wallpaper…
pati ang mga gamit ay iba.
Ang buong koridor.
Ibang-iba lahat.
Parang mga lumang…
lumang mga larawan…
Lumang mga gamit…
walang mga ilaw, kandila lang.
Parang bumalik sa nakaraan ang lahat.
At may babaeng…
'Yan ay…
kalokohan.
Teka, sinasabi mo bang…
-loko-loko ako? -Hindi.
Hindi, hindi ikaw. Hindi 'yon ang…
Ang ibig kong sabihin, nakakabaliw 'to.
'Di ba? Dahil sa mga gamot natin, madalas tayong namamalikmata.
Hindi lang naman ikaw, lahat naman tayo.
Madalas ba 'to mangyari sa 'yo, Kevin?
Nakakakita ka rin ba ng nakakatakot na matandang babae dahil sa gamot mo?
Kalimutan mo na.
Matutulog na 'ko.
BASE SA LIKHA NI CHRISTOPHER PIKE
Hay, naku.
'Di ka naman siguro ganiyan gumising madalas, 'no?
Kung alarm clock ka, hinampas na kita.
Kung ano-anong panaginip ang binibigay sa 'kin nito.
Hindi, hindi panaginip.
Uy, puwede mo ba 'tong tingnan?
Kailangan ko ba?
Nakita mo na ba ang simbolong 'to dati?
Nakita ko 'yan sa gubat kahapon,
at sigurado akong nakita ko na 'yan sa bahay na 'to.
Hindi, pasensiya na.
O ito? Alam mo ba ang ibig sabihin nito?
Itong 29213?
Wala akong pakialam.
File 'to ng dating pasyente rito.
Nilagay niya 'yan sa karamihan ng ginawa niya sa art therapy.
Hala.
Sabi ko na nga ba.
Wala akong pakialam.
Sige.
Pasensiya na.
Hindi ko lang gusto ang araw na 'to.
-Madalas akong masungit tuwing-- -Araw-araw?
Family Day.
Para tayong nasa zoo, pero mamatay na lahat ng hayop.
Pare-parehong araw lang 'to para sa 'kin.
Walang pumupunta.
Ikaw ba?
Pupunta ba ang ama-amahan mo?
Oo.
Pasensiya na, Anya.
Kailangan mong bumaba.
Sobrang bait ni Tim, at alam kong matutuwa siyang makilala ka.
-Kinukuwento kita sa kaniya. -Masaya siguro 'yon.
Kinukuwentuhan mo siya tungkol sa masungit mong kasama?
Mabuting magkuwento.
Sinabi ko sa kaniya na ikaw ang pinakamatatag na taong nakilala ko.
Ama namin sumasalangit ka, sambahin ang ngalan mo…
Hinanap ko ang gusto mong makita.
Kaunti lang ang nadala ko
pero nakita ko 'to.
Base 'yan sa Okinawa.
Kung sa'n kayo nagkakilala?
Nagkakilala kami malapit sa base.
Nasa'n ang hinihingi ko sa 'yo?
'Yong huli.
'Yan ang huling litrato niya.
Ang araw bago sila sugurin.
Hindi ko alam kung bakit mo gusto ang litratong 'yan.
Marami pa namang magagandang litrato ang tatay mo.
Ito kasi ay…
Importante.
Tinawagan ko po si Mama kagabi.
O kaninang umaga sa India.
Nakakalito talaga ang ibang oras, pero mukhang problemado siya.
Tita Abir, sabi n'yo po 'yong immigration lawyer na kausap n'yo
ay mapapabalik na sila sa susunod na buwan?
Hindi pa namin masabi.
Alam naman nila na malaki ang epekto ng oras, 'di po ba?
-Alam nila, 'di po ba? -Oo naman.
Ang mga kaso ng deportasyon tulad nito ay…
hindi nila inakalang
hindi mabibigyan ang mga magulang mo ng asylum,
lalo't napakatagal na.
Pero nangako kami ng litrato natin sa kanila.
Kaya halika na.
Ikaw rin, Tito Dharm.
-Halika rito. Sige na. -Sige.
Uy.
-Ako na ang kukuha. -Salamat.
Sige.
Sabihin n'yo "cheese".
Cheese.
Alaala. Ayan na.
MALIGAYANG KAARAWAN SPENCE
Magsulat ka kaya ng kahit ano?
Kailangan ko pang magsulat dahil lang wala siya rito?
Sinisipon siya kanina.
Alam mo, sabi nila 'pag may sakit ka, hindi mabuting dumalaw, 'di ba?
Lagi naman siyang sinisipon.
Ano ba, 'di naman po ako tanga. Ika-40 na niya ngayon.
Kasama niya ang grupo niya sa simbahan.
Magdiriwang sila mamayang gabi.
Puwede ko siyang puntahan.
Sasama ako. Puwede natin siyang sopresahin.
Alam mo…
hindi ko alam kung mangyayari ang gusto nating mangyari.
Tatakbo sa track ang kapatid mo.
Parang ikaw, sumusunod siya sa yapak mo
at siya lang ang may kaya no'n.
-Gusto mo bang sumali sa track? -Siyempre naman.
Ayos 'yon.
Akala ko lang gusto mong sumali sa teatro.
Puwede niya naman gawin pareho.
Akala ko matutuwa ka.
Siya na ang kasunod. Legasiya mo 'to.
'Wag na ninyong isipin ang legasiya ko.
Tapos na ang akin.
At dapat gusto mo ang gagawin mo sa hay-iskul.
Kukuha pa 'ko ng kape.
Ano 'to? Decaf?
Ang dami na niyang naiinom na kape.
Puyat.
Puyat na naman.
Pumili na sila ng tema para sa prom.
Pag-ibig sa Paris.
Oui.
Mas astig 'yon kung
aayusin nila 'yong gym na parang Louvre.
Pero s'yempre kilala ko na sila kaya sa tingin ko,
-Christmas lights, Eiffel Tower. -Christmas lights, Eiffel Tower.
Sinasabi ko lang naman na importante ang maiiwan mong legasiya.
Sinira ng tatay mo ang apelyidong Carter at ikaw ang bumuo muli no'n,
-mag-isa. -Ilonka.
Uy, tara dito.
Siya ang bago na sinasabi ko.
Matalino. Magaling na estudyante.
'Di nga lang magaling magnakaw.
Ako si Ilonka, masaya akong makilala kayo.
Si Samantha, siya ang nanay ko, at si Morgan naman ang kapatid ko.
At ito naman si Katherine.
Lagi kayong kinukuwento ni Kevin.
Sabi ni Kevin kamukhang-kamukha niya ang kapatid niya,
at kamukha mo nga talaga siya, Morgan.
At ang ganda-ganda ng kapatid mo…
Pasensiya na, Kev, pero mukhang ikaw lang ang…
Hala. Hindi.
Ang tanga ko.
Ikaw ang girlfriend ni Kevin.
Hindi, hindi. Iisipin ko rin 'yon kasi, alam mo na, family day.
Oo, pero 'di ko naman sinasabi na magkamukha…
Mananahimik na nga ako.
Masaya akong makilala kayo. Kukuha lang ako ng pagkain.
-Hindi mo naman kailangang-- -Sige, mamaya na lang.
Hay, naku.
Doon po ang daan.
-Uy, anak. -Uy.
Pasensiya na, nahuli ako.
Nag-uusap kami ni Anya at sinamahan niya muna ako.
Nakakatawa siya. Ngayon lang ulit ako tumawa nang gano'n.
Ipapakita ko sa inyo ang paborito kong lugar dito.
Kung gusto n'yo pong makita?
Siyempre naman. Sige.
Ah, masaya akong nakausap kita.
Sasama ka, 'di ba?
292.13.
'Yan nga.
Latitud at longhitud siguro?
Hanggang 180 lang ang longhitud.
At 90 naman sa latitud.
Ayos ka lang ba?
Kasi hindi ako sigurado.
May kakaiba po sa oras dito.
May nakasama ako dati.
Lagi niyang sinasabi na mas mabagal ang oras dito kaysa sa labas.
Nakita ko siya dati…
na pabalik-balik sa loob at labas.
May relo sa isang kamay.
May mga orasan sa puno. Kakaiba 'yon.
Medyo nadadala ka lang sa mga bagay-bagay kapag may kung ano kang naiisip.
Pero may paraan naman para maiwasan.
Kaya walang kayong dapat ikabahala.
Bakit naman?
Dahil inaalagaan namin ang isa't isa.
Pasok.
Padala.
Isa na namang bear.
Heto na naman. Bumalik na ulit tayo sa bears.
Itabi mo na lang po siguro siya sa iba.
Alam mo, hindi mo naman kailangan na magtago rito tuwing Family Day.
May iba pang pamilya sa baba. Ayos din naman sila.
Sigurado akong isasama ka nila sa kasiyahan.
-Ayos lang po ako. -Ano pang nakuha mo?
Parang mga mamahaling sabon.
Parang nasa Italy siya base sa mga sabon na 'to.
Nilalagay nila ang mga 'to sa trailer niya kapag magsisimula na ang pelikula niya.
Siguro ang dami na niyang sabon.
Gusto n'yo po ba?
Medyo.
Uy, pasensiya ka na.
Alam ko nakakalungkot, pero…
hindi dahil wala rito ang mga magulang mo,
wala ka nang pamilya, okay?
Pamilya kayo rito…
makita mo man 'yon o hindi.
Ang ganda nito. Binibigay lang nila sa kaniya 'to nang libre?
Dapat nag-artista na lang ako.
Puwede bang akin na lang 'tong lemon and lime?
Sige lang po.
Alam n'yo po ba na lolo ko ang nag-imbento ng likidong sabon?
-Talaga? -Opo, noong 1865.
Siya ang unang gumamit ng palm oil at olive oil para bumuo ng likidong sabon.
At sa kaniya rin galing ang salitang "Palmolive"
kaso ninakaw ng iba ang idea niya.
Grabe, ang galing no'n.
Ang astig, at hindi ako naniniwala sa 'yo.
Grabe. Ang bango ng mga 'to.
Uy, Tris?
Gising ka ba?
Lumalala na ang mga nangyayari.
May naisip ako tungkol kina Freedom Jack at Poppy Corn.
Tristan?
Tristan.
Uy, Tris?
Akala ko bumubuti na ang lagay niya.
Lalagyan ko pa naman sana ng palamuti ang kuwarto mo para sa pagbalik mo.
Kinukuha n'yo ba 'yong kobre-kama?
Nilabhan n'yo ba bago may bagong pumalit
o nilinis n'yo…
Ngayong wala na siya, bago na ba 'yan?
Wala tayong kahit ano no'ng dumating tayo sa mundo.
Wala rin tayong madadala 'pag nawala na tayo.
Pero ang mga unan na 'to.
Ang ganda nila.
Maganda 'to, pati ang pagkakagawa. Tama siya ng pinili.
Alam mo, ang mga Ehipto noon,
gumagawa sila ng kahoy na puwede nilang pagpatungan ng batok para matulog.
Alam mo ba 'yon?
Hindi ko po alam 'yon.
Puwede kang pumasok kung gusto mo.
Alam ko naman. Takot ang tao sa mga kuwartong ganito.
"Takot ang tao sa kamatayan…
higit pa sa sakit.
Hindi ko alam kung bakit takot sila sa kamatayan.
Dahil kapag namatay ka na…
tapos na ang paghihirap mo.
Oo. Siguro nga ay kaibigan ito."
Si Jim Morrison ang nagsabi no'n.
Kilala mo ba siya?
Opo.
Gusto ng tatay ko ang The Doors.
Sobra.
Pasok.
Uy.
'Di ko pa nasasabi.
Pasensiya na kagabi.
-Mali ang pagkakasabi ko. -Ayos lang.
Hindi, pasensiya na.
Sana hindi ko napahiya ang nobya mo.
Ayos lang, tinawanan niya lang 'yon.
Nakakahiya, akala ko kapatid mo siya.
Hindi ko…
Ayos nga lang.
Hindi ko lang…
Hindi ko alam kung bakit 'di ko nalaman na may…
O baka 'di ko lang narinig.
Mukhang mabait ang pamilya mo.
Oo.
Oo. Nakakatuwa sila.
Puwere na lang 'pag si Mama ay…
Malakas kasi siya uminom at kung ano pa.
Pero ayos lang naman sila.
Maliban na lang kung nag-aaway sila, at kapag hindi rin.
At puwera na lang kung pinag-uusapan nila si Kevin.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Itong…
lalaking palagi nilang binabanggit.
Ang perpektong anak.
Perpektong estudyante. Perpektong kasintahan.
Naparusahan na rin naman ako, ah?
-Maraming beses din. -Oo.
Halimaw ka nga, Kevin.
Siguro nga.
Ano'ng nakita mo?
Alam mo na, ang nakuha mo,
ang ninakaw mo nang walang paalam.
'Yong file.
"Julia Jayne,
ang babaeng nabuhay. Ang misteryosong milagro ng Brightcliffe."
Ano'ng nalaman mo? May kakaiba ba?
Siguro.
Wala namang kahit ano rito at wala rin namang sinabi sa 'kin si Stanton…
pero naintriga ako sa mga gawa ni Julia mula sa art therapy.
Ito.
Oo nga.
At nakita ko na 'yan dati, dito mismo,
pero hindi ko matandaan kung saan.
At ang numerong 'to.
"292.13."
-Ano 'yan? -Hindi ko alam.
Buong buhay ko, may bumubulong sa 'kin
para magpatuloy.
Tinutulungan ako sa mga pagsusulit, nagbibigay ng mga idea.
Tinuturo nila ako sa tamang daan palagi.
Itong mga bulong.
Pero dito, hindi ko alam…
Hindi ko alam kung bakit nakakapagod.
Itong mga simbolo, mga numero.
Hindi ko alam, parang importante sila.
Kung ano man ang mga boses na 'to…
lumalakas ang bulong nila simula no'ng dumating ako rito.
May mga naririnig ako.
May mga nakikita ako.
Ang mga bulong na 'to, sinasabi nilang tingnan ko 'to.
Parang sinisigawan na nila 'ko.
Hindi mo naman kailangang makinig.
Sinasabi ko lang naman, marami ka pang kailangang intindihin.
At naiintindihan ko naman kung bakit nakatutok ka rito.
Para may pagkakaabalahan ka.
Kaysa naman sa…
Kaysa saan?
Wala.
Alam mo…
sana makita mo na kung ano'ng hinahanap mo.
Siguro pagkatapos no'n, lalayuan ka na ng mga bumubulong sa 'yo.
Gano'n lang, gano'n kabilis.
Tiningnan ko 'yong sapin. Malamig. Maayos ang kobre-kama, walang lukot.
Pero hindi ko masabi kung imahinasyon ko lang ba 'yon o hindi.
-Ano sa tingin n'yo? -Hindi.
Naiintindihan naman kita, pero…
-Hindi. -Hindi.
Hindi ko alam.
Tingin ko, oo.
Baka lumapit siya sa 'yo para sabihin na ayos lang siya.
At ginamit niya ang natitirang lakas niya,
para lang umupo sa kama sandali?
Baka naglakbay lang siya mula sa langit para sabihing, "Hi, ayos lang ako."
Langit at impiyerno.
Napakakulay ng lintik na mundong 'to.
Bakit ba pinadidilim mo?
-Ano ba, Anya. -Ano?
Sumasang-ayon ka ba o hindi?
Ang senyales ay senyales.
At hindi magpapakahirap si Tristan nang gano'n…
para lang maging malabo.
Pangako, 'pag nawala ako…
kung makakabalik ako
at may sasabihin ako sa inyong lahat…
Sasabihin ko sa inyo.
At sisiguraduhin kong mararamdaman n'yo.
Na panghahawakan n'yo.
Na maipapakita n'yo sa isa't isa.
Na kaya n'yong mapatunayan.
Hindi tulad ng kalokohang 'to.
Na halata namang epekto lang ng gamot.
Sumasang-ayon ba kayo?
Hindi 'yon senyales.
Hindi, hindi senyales.
Hindi.
Kalimutan na natin 'yon.
Sino pa?
O simulan na natin ang kuwentuhan?
Simulan na natin.
Sinong mayroon?
Ako.
Hindi pa maayos…
medyo maayos naman na, kaya susubukan ko.
Sige ba.
Simulan mo na.
Sa mga nauna
at sa mga susunod pa.
Sa atin ngayon…
at sa mga wala na.
Sa mga nauna
at sa mga susunod pa. Sa atin ngayon at sa mga wala na.
Mga nakikita o 'di nakikita,
mga narito pero wala rito.
Mga nakikita o 'di nakikita,
mga narito pero wala rito.
Kung saanman.
Perpekto si Dusty.
Perkpekto…
sa pagiging…
baliw.
O baka hindi.
Ang pamagat nito ay…
"Ang Masamang Puso."
Sa pagitan ito ng panlima at pang-anim na klase sa Roosevelt High School.
Ang 'Velt.
'Yan lagi ang pinakamahirap na limang minuto araw-araw.
Malapit ka na sa kalayaan.
Pero bago 'yon…
isa pang 50 minuto ng paghihirap.
Si Dusty Shane, isang senior sa hay-iskul, masasabing perpekto siya.
Normal na normal.
Pangkaraniwan lang.
Magandang mga grado, pero hindi sobrang taas para mapansin.
Atleta pero pang-bangko lang.
Sabi ng mga tao, mabait siya, pero 'yon na 'yon.
Wala nang iba.
Hindi napapaaway, pero hindi rin nagkukusa.
Lagi lang tahimik.
Misteryoso, kung tatanungin.
Hindi siya kilala ng marami.
Uy, totoo bang mag-isa ka lang sa bahay n'yo ngayong weekend?
-Teka. Sinong nagsabi sa 'yo? -Si Sheila.
Hindi ako magpapa-party.
Nancy, kung wala ang mga magulang mo, magsaya ka naman.
Ano ba'ng problema mo?
Nasa Vegas sila sa Sabado at Linggo.
Bakit hindi tayo matulog sa amin bukas?
Walang magaganap mamayang gabi?
Dali na, mag-isa ka lang, 'di ba?
Maliligo ako nang matagal at manonood ng TV.
Hindi na 'ko makapaghintay.
Sige, Lola.
Magpakasaya ka. Kita na lang tayo.
'Yon ang maganda ro'n.
Walang may kilala sa kaniya.
Akala lang nila.
Katulad ng…
walang nakakaalam na nanay lang niya ang kasama niya sa bahay.
Matagal nang wala sa katinuan ang nanay niya.
Hindi na siya nagsasalita.
Pero lagi siyang nakikinig.
Kaya kung gusto ni Dusty na magmaneho kahit may pasok
para puntahan ang babaeng nag-iisa lang sa bahay niya…
kayang gawin ni Dusty 'yon.
Nakangiting mukha na naman.
-Ano? -Nagkuwento ka na ng mamamatay-tao dati
na nag-iiwan ng nakangiting mukha sa dugo,
-natatandaan mo? -Ay, nakalimutan ko na.
Sige, parang…
Parang 'tong letrang X
na may marka sa taas.
Parang isang orasa.
Mas ayos 'yon.
Pero…
Pasensiya na.
Ituloy mo na.
Huminto siya sa isang liblib na lugar.
Hindi 'to ang unang beses na pumatay si Dusty.
At hindi ito ang huli.
Masaya ang gabi ko.
Mukhang maayos ang nagawa ko.
Sana natutuwa ka sa 'kin.
Ngayon, iwan mo na 'ko.
Sabihan mo silang iwan na 'ko.
Good night.
Sa inyong lahat.
Pasensiya na.
Hindi ko kayo marinig.
Walang nakakarinig sa inyo.
Nakikita niya sila tuwing gabi.
At 'yong mga bago…
lagi silang humahagulgol…
at sumisigaw.
Pero habang tumatagal, nasasanay na sila.
At 'di na sila nagsasayang ng oras.
Pero silang matatagal na…
nakatingin na lang sila.
Nakatingin lang sa kaniya.
At mas malala siguro 'yon.
Dahil 'yon ang impiyerno.
Mapanghusgang mga tingin.
Hindi kumukulong apoy o mainit na bato.
Impiyerno ang tawag 'pag marami ang nakakaalam.
Hindi ko lang maintindihan kung nasa'n siya.
Sabi niya susunduin niya 'ko para sabay kami pumasok.
Kung nagbago ang isip niya, ayos lang. Pero bakit naman gano'n?
Hinintay ko siya kahit ang tagal niya dahil baka bigla siyang dumating
pero kinailangan ko nang magmadali para makapasok.
At 15 minuto lang akong nahuli sa Econ, at pinahirapan pa rin ako ni Ms. Starley.
Nakakainis.
Sige.
Nakapagtataka lang.
Hindi mo pa nakikita si Nancy ngayon, 'no?
Hindi ko masabi.
Baka iniiwasan niya lang ang mga tao.
Hindi gano'n si Nancy.
Lagi siyang tumutupad sa usapan.
Kahit no'ng junior high.
Baka may sakit siya.
Sana ayos lang siya.
Alam mo…
Pasensiya ka na, lagi tayong magkatabi pero hindi kita masyadong nakakausap,
tapos ngayon kanina pa kita dinadaldal.
Ang galing mong makinig.
Sinusubukan ko.
'Yon ang problema sa lugar na 'to.
Walang kahit sino ang nakikinig.
Ako si Sheila.
Kalilipat ko lang nitong bakasyon.
Hindi ako magaling sa lacrosse at 'di ako mahilig mag-shopping,
pero magaling akong magpiyano.
At gustong-gusto ko ang mga pelikula tungkol sa mga alien.
'Wag, Sheila.
'Wag kang mahulog sa patibong niya.
'Yong bulaklak niya pinapairal niya.
-Teka, 'yong ano niya? -Gusto ng mga babae si Dusty.
Kahit ang mga lalaki. Pati na rin siguro ilang guro.
Medyo…
Medyo problema 'yon.
Problema nga 'yon. Ay, teka, tama lang pala.
Gusto nila si Dusty, 'yon ang problema.
Dahil alam niya, 'di ba?
Ano'ng mangyayari sa kanila?
Mayroong lugar…
sa timog ng bayan na may masarap na burger at milkshake.
At mayroon ding isa pa sa hilaga ng bayan
kung saan puwedeng magparada ng kotse nang matagal, walang istorbo,
at may magandang tanawin ng siyudad
na 'di na rin naman makikita kapag nahamugan na ang mga bintana.
Nagmamaneho si Sheila panorte.
'Yong kalandian niya ang nagmamaneho pahilaga.
Talaga ba?
Dahil nagulat si Dusty nang biglang lumiko si Sheila.
Saan tayo pupunta?
May titingnan lang ako, gusto ko lang makasiguro.
Pupuntahan ko lang si Nancy, para makasiguradong ayos lang siya.
Sandali lang naman.
Ano?
Alam mo na, tulad nga ng sabi mo, baka may sakit siya.
Gusto ko lang mapanatag ang loob ko.
Pero paano kung tulog siya?
Kung may sakit siya, dapat siyang magpahinga, 'di ba?
Wala siyang kasama sa bahay.
Kung may sakit siya, baka may kailangan siya, 'di ba?
Diyan ba siya nakatira?
Oo. Tara na.
Hindi, hihintayin na lang kita rito.
Tara na. Kumustahin mo lang siya.
Nancy?
Baka tulog lang siya.
May susing nakatago.
Hindi nga puwede.
Ano?
Hindi ako makapaniwalang may puwedeng mangyaring masama sa kaniya.
Hindi ko maisip.
Baka nga mali ako,
pero tingnan na lang natin, 'di ba?
Nancy?
Wala?
Wala.
Tatawag ako ng pulis.
-Teka. -May mali rito.
Wala namang mali rito. Tingnan mo, malinis naman lahat.
-Walang dahilan para-- -Masama ang kutob ko.
Hello?
Nawawala ang kaibigan ko.
Matalik na kaibigan ka niya?
Opo.
At tulad ng sinabi ko…
may maling-mali rito.
Malay mo, lumabas lang siya.
Kasi wala naman akong nakikita na--
Hindi.
Ikaw ang matalik na kaibigan. Sino ka naman?
Ako si Dusty. Sinamahan ko lang si Sheila.
Kilala mo si Nancy?
Hindi, hindi masyado.
Nakita n'yo na ba ang simbolong 'to dati?
Ano…
Hindi po.
-Ano pong ibig n'yong sabihin? -Pamilyar ba 'to?
Iginuhit niya ba 'to sa notebook o hinawakan n'yo ba 'to?
-Hindi po, wala akong hinahawakan. -Mabuti naman.
Bawal humawak ng kahit ano sa pinangyarihan ng krimen.
Krimen?
Tumawag kami sa hotel sa Vegas
at hindi nila makita ang magulang niya,
pero tatawag agad sila 'pag nakita na.
Mag-isa lang ba siya rito? Madalas ba mangyari 'yon?
Baka sumama lang siya sa mga magulang niya.
-Hindi. -Sigurado ka?
Opo.
Sige, pasensiya na po, pero gumagabi na.
Kami lang ng nanay ko sa bahay at may sakit siya. Kailangan ko na umalis.
Hindi ka nagulat.
Ano?
Sa simbolo.
Tinanong mo 'ko kung nakita ko na 'to, pero ikaw, 'yan agad ang nakita mo.
Nakita n'yo na po ba 'yan dati?
Makakaalis ka na.
Salamat sa pagsama mo sa kaibigan mo. Kami na ang bahala rito.
Ikinalulungkot ko ang nangyari kay Nancy.
Siguradong magiging maayos din ang lahat sa huli.
Kita na lang tayo bukas.
Mahilig ka ba sa computer?
-Mahilig? Paano po? -Makipag-usap sa mga tao.
AOL, Prodigy, mga gano'ng bagay.
-May Einstein account ka ba? -Wala po.
Alam mo ba kung mayroon si Nancy no'n?
MALIGAYANG PAGDATING SA EINSTEIN CHAT SERVER
LEDZEPPEFAN: NAGING ABALA LANG. JESSICA78: PUPUNTA KA PA RIN BA?
Manahimik kayo!
Dusty, kailangan kitang makausap.
Sige.
Alam kong mahirap 'tong paniwalaan pero…
tingin ko hindi nawawala si Nancy.
Palagay ko hindi siya nawawala.
Malakas ang kutob ko na may pumatay sa kaniya.
Siguro…
-Teka. -Alam mo…
'Yong detective na 'yon.
Sa bawat salita niya, mas nagiging klaro ang lahat.
May ibang intensiyon ang mga tanong niya.
Na parang gusto niya lang makilala pa si Nancy, alam mo 'yon?
Para bang tinitingnan niya 'to sa ibang anggulo.
Pinagkukumpara niya sa utak niya,
nagdadagdag siya ng mga bagong impormasyon
at hindi lang naglilikom ng kung ano lang ang nandoon.
Hindi dapat gano'n.
Maliban na lang kung…
-Sheila. -Palagay ko may pumatay kay Nancy.
-Grabe naman 'yon. -Isang tao na
hindi mahuhuli ng detective.
-Pasensiya na, pero… -Alam ko.
-…'di tayo sigurado. -Tama ka.
Kaya nga kailangan kita para tulungan akong patunayan 'to.
Sa…
Hay, naku.
-Sa susunod… -'Wag mo ituloy 'yan, Kevin.
Sa susunod na kabanata.
Pasensiya na, pero 'yan lang ang maibabahagi ko ngayon.
Pero kung gusto n'yong marinig nang buo, kailangan n'yo lang…
Oo na, alam namin.
-Mabuhay pa nang medyo matagal. -Mabuhay pa nang medyo matagal.
-Nakakainis 'pag ginagawa mo 'yon. -Gumagana naman.
Nandito pa rin kayo.
Sa ngayon.
Bakit?
-Kinuha mo 'yong simbolo ko? -Sa 'yo 'yon?
Akala ko kay Julia.
Pasensiya na.
-Kailangan nating may mapagkunan. -Ayos lang.
Ganito.
Nang dahil sa pakikinig ko sa pagkukuwento mo ng impyerno
at pagkahulog,
naalala ko kung sa'n ko nakita 'yon.
-Grabe. -'Di ba.
Hindi siya katulad ng iba.
Parang bago lang 'to.
'Di 'to parte ng dating elevator, 'di ba?
Oo, yata.
E, bakit nilagay pa rito?
Wala naman 'tong silbi, 'di ba?
Kaya bakit pa?
Isa lang ang sagot.
Ano?
Hindi ito…
Hindi 'to wala lang.
Akala ko…
Pindutan 'to, 'di ba?
Tingnan mo, makikita mo pa kung saan hiniwa ang pindutan.
-Pindutan 'to, Kevin. -At saka isipin mo.
Palagi silang nagpapasok ng mga stretcher dito at iba pa.
Kung sikretong pindutan 'yan, parang ang labo naman no'n.
May puwedeng mabangga 'yan, puwedeng masandalan.
Kung gano'n, hindi na 'yan magiging sikreto.
Pasensiya na, Ilonka.
-Alam ko na astig sana 'yon, pero… -Tama ka.
Aksidente mo 'tong mapipindot.
Kailangan mong siguraduhing 'di mangyayari 'yon.
Tingnan mo, gumagana naman.
Talaga ba?
Mas gugustuhin kong 'wag…
Lintik.
Oo, lintik.
Hindi dapat tayo bumaba rito.
Teka, may idea ako.
'Wag lang sana tayong mapupunta sa apartment ni Stanton.
Wala akong idea kung paano 'to ipapaliwanag sa kaniya.
Pa'no mo masisiguro na walang makakapindot nito?
Sisiguruhin mong 'di lang basta matatamaan 'to.
Tama na. Walang kahit ano riyan.
Walang kahit ano rito.
Ano 'to?
Diyos ko po.
Bumalik na tayo.
Teka, sandali.
Ilonka, bumalik na tayo.
Titingnan ko lang.
Buwisit.
Diyos ko po.
Ano 'yan?
Diyos ko po.
-Kevin, 'yong orasa. -Hala.
-Ilonka. -Kevin.
-Ilonka. -Sandali.
-Kevin. -Ilonka.
Kevin?
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Kathrine Fulgencio