SERIAL NETFLIX
Dzień dobry.
Koszmar?
Dlaczego? Nie.
Po prostu…
Przepraszam.
Jestem skołowana. Budzę się, zasypiam.
Czasem nie wiem, czy śpię, czy nie.
Mówią, że to przez leki, ale nie wiem.
Z góry przepraszam. Może trochę dziwnie pachnieć.
Super.
To herbata Essiac.
Słyszałaś o niej?
Robią testy.
Stworzyła ją pielęgniarka Rene Caisse i zaczęła podawać swoim pacjentom.
Nazwała ją swoim nazwiskiem.
Essiac to jej nazwisko zapisane od tyłu.
Od tyłu. Aha.
Jest pełna antyoksydantów.
Antyoksydantów.
Między innymi.
To zmodyfikowana wersja, inny rodzaj herbaty Essiac.
Nowy.
Inny, nowy rodzaj.
Tak.
Mogę ci zrobić.
Albo dać ci artykuły do poczytania.
Rachel też to robiła.
Przed białą magią.
Czy jaką tam magią zajmowała się pod koniec.
Uwielbiała herbaty.
Śmierdziało tu jak spod pachy.
Oddaj to.
To twoje?
Przepraszam. Był tam schowany.
Nie widziałam go, gdy się rozpakowywałam.
Wiesz co? Opowiedz mi o tej herbacie.
Bardzo dokładne.
Nie bez powodu.
Pochówek czy kremacja? Preferencje religijne?
Tego bym się spodziewała, ale reszta…
Rozumiem.
Nie chcecie zmówić złej modlitwy, zagrać złej muzyki
albo przypadkowo kogoś skremować.
- Zabezpieczenie przed pozwami. - Chodzi o wpływ.
Zasługujecie na to, by mieć wpływ na każdą decyzję.
Przynajmniej na te, w których mogę wam pomóc.
Amesh…
Poprosił, by jego ciało wystrzelono z armaty do akwarium z rekinami.
I co pani na to?
Zaoferowałam mu tabliczkę w oceanarium.
Nie jestem św. Mikołajem.
- Mogę to wziąć? - Tak. Nie spiesz się.
Jak długo przechowujecie akta pacjentów?
Twoje dane są bezpieczne i prywatne.
- Jeśli o to ci chodzi. - Nie.
Interesuje mnie dawna pacjentka.
Z 1968.
Nazywała się Julia Jayne.
Nie pamiętam.
Naprawdę?
Podobno wyszła stąd zdrowa.
Tak, coś sobie przypominam.
To było dawno temu.
Chciałabym dowiedzieć się więcej.
Akta pacjentów są poufne.
Pamiętam ją jak przez mgłę.
Bywają też błędne diagnozy.
Rzadko, ale się zdarzają.
Cieszyłam się jej szczęściem.
Wtedy po raz ostatni w ogóle o niej myślałam.
Mogę w czymś jeszcze pomóc?
Ciekawi mnie też grupa, która mieszkała tu, zanim kupiła pani dom.
Chyba nazywali się Paragon.
Słucham?
W sumie to bardziej sekta niż grupa.
Zastanawiałam się, czy wie pani o nich coś więcej.
Obawiam się, że nie.
To nie moje czasy.
Jeśli to wszystko,
przejrzyj umowę wstępną.
To ważniejsze, niż myślisz.
Widzimy się na terapii grupowej.
Jasne.
Terapia grupowa.
Rany.
Umowa wstępna.
Tak.
To…
trochę makabryczne.
Tak.
Pięć albo sześć razy zmieniałem muzykę.
Nic nie pobije Radiohead.
Muzyka na zakończenie życia.
Słuchaj…
Czuję się trochę niezręcznie przez ostatnią noc.
Ja…
Cieszę się, że należę do klubu, ale…
chyba trochę za dużo zdradziłam.
Ja…
nie jestem głupia.
- Wiem. - Nie jestem…
Mam nadzieję, że to nie zabrzmiało, jakbym goniła za głupimi mrzonkami.
Nie gonię.
W porządku. Ja to rozumiem.
Ale przyjdziesz dzisiaj, prawda?
Tak. Jasne.
Dobrze.
„Podskoczyła, słysząc puknięcie w okno kierowcy.
Spojrzenie kobiety było przeszywające i zniewalające.
»Potrzebujemy podwózki. Możemy wsiąść?«
Theresa nigdy wcześniej nie brała autostopowiczów.
»Jestem Freedom Jack«, powiedział mężczyzna.
»A to Puppy Corn«”.
Tristan?
Czy ty zasnęłaś?
Nie śpię.
Podoba mi się.
„Theresa uprzejmie kiwnęła głową. »Rany.
To dopiero imiona«.
Jack się uśmiechnął.
»Chad nie pasuje do kapeli rockowej«”.
Tylko zrazić wszystkich Chadów i stracić kluczowe demo.
Uściśniesz ode mnie jej dłoń?
Tak. Jasne.
Jak leci?
Jak zwykle.
Tak?
Zwykle czujesz się jak termofor.
- Tak. - Dobra.
PlayStation.
Sony PlayStation.
Odtwarza płyty CD, podobnie jak Sega CD,
ale nie potrzebuje kartridży.
To wszystko zmienia.
Może to zabrzmi słabo,
ale zaczynałem od Atari 7800 i nigdy niczego nie przeoczyłem.
NES, Genesis, Super Nintendo.
Ale nigdy nie zagram na PlayStation.
Premiera jest we wrześniu. Za osiem miesięcy.
Na Nintendo 64 też nie, bo wyjdzie dopiero za rok.
Tak, wiem, że to słabe.
Ale jest mi przykro.
To wszystko.
Wiem, że są rzeczy, które powinienem bardziej opłakiwać.
Pewnie wiele stracę.
Wzrok, funkcje motoryczne, pamięć, życie.
Tak że…
No ale myślę o PlayStation
i mnie to wkurza, i jest do bani.
Tak że tak.
Pytała pani. Taka mi wyszła odpowiedź.
Do bani.
Nie ma na to innego słowa.
Gdy pytam was, czego dziś żałujecie,
czegoś z przeszłości, czy czegoś, co dopiero nastąpi, jak kolega,
nie ma słabych odpowiedzi.
Ani powierzchownych.
Kto jeszcze?
- Może ja? - Zaczyna się.
Żałuję, że pewnie już nie zobaczę moich zwierząt.
Miałam trzy małe portugalskie psy dowodne, pytona królewskiego
i modroarę hiacyntową o imieniu MacGyver,
bo miała głos jak Richard Dean Anderson.
Wątpię.
I nie wiem kto to.
Gdy byłam młodsza, mama kręciła serial w Europie.
Ojciec był w Rumunii na planie filmu
z Richardem Deanem Andersonem.
Wysłali tam cztery portugalskie psy dowodne,
pytona królewskiego i modroarę…
Mówiłaś, że trzy.
Trzy portugalskie psy dowodne.
Jeden zdechł.
Dzięki za przypomnienie.
Dobra. To.…
Pogubiłam się. Może mówić serio. Nie mogę się zdecydować.
Żałoba nie wybiera.
Zdziwilibyście się, po czym można przeżywać żałobę.
Ilonko, jak się masz?
Pierwsza terapia bywa dziwna, co?
- Wciąż się zadomawiam. - Ilonka.
Powiedz im o herbacie.
Co?
O herbacie? Słuchajcie.
Dziś rano Ilonka przedstawiła to
jako coś interesującego. Inny…
nowy rodzaj herbaty. Ty opowiedz.
- Anya. - To…
To…
Herbata Essiac.
Kanadyjska ziołowa receptura…
Prosto z Kanady.
Powiedz im tę część o nazwisku od tyłu.
I antyoksydantach.
Doktor Stanton, nie wierzę, że nigdy pani na to nie wpadła.
Nie musisz jej pić. Tego też nie musisz robić.
Po to jest terapia grupowa, prawda?
Ponieważ dzisiaj…
jestem w żałobie po tym,
jak kiedyś pachniał mój pokój.
Przed Rachel w twoim łóżku spała dziewczyna o imieniu Sarah.
Cały czas żuła świeże ząbki czosnku.
Żuła i żuła jak umierająca krowa.
I była jedną z tych nieszkodliwych. Czosnek tylko śmierdzi.
Ale jestem tu od pół roku i zdążyłam zapoznać się
ze sztuką zielarstwa, dietą zasadową, terapią magnetyczną,
imbirem i żeń-szeniem.
Pewien młody gracz lacrosse przez miesiąc próbował zdobyć
wyciąg z muchołówki.
Pamiętacie to?
A potem nagle Seymour dostał ataku.
Potem była akupunktura.
Chińskie bańki, płukanie okrężnicy, które okazało się gówno warte.
Terapia tlenowa, terapia ozonowa. Mówię serio, nowa.
Urynoterapia.
Wiesz, co to takiego?
Kiedy ktoś pije, wstrzykuje lub robi sobie lewatywę z własnych sików.
Ja nie żartuję.
Ktoś, nie będę podawać nazwisk,
siedział w twoim łóżku i pił własne szczyny.
Anya.
Gdy przyjechałaś do Brightcliffe,
sama stosowałaś kilka nietypowych metod.
W porządku.
Rozumiem.
Rozumiem, Anya.
Jesteś przeciwna herbacie.
A nad sikami jeszcze się wahasz.
Czołem tam.
Już wyrzucasz towar?
Tyle z obrony swoich przekonań.
Nie.
I wiesz co? Rozumiem.
Jesteś twardzielką pierwszego sortu i nikt nie cierpi tak jak ty.
Nikt nie jest tak wściekły jak ty.
I nikt nie umiera tak ciężko jak ty.
Jupikajej, skurwysynu.
Wygrałaś. Jasne?
Ja tylko chciałam cię poznać,
bo dzielimy pokój, czy ci się to podoba, czy nie.
Więc niech mnie szlag.
Niech mnie szlag, bo chciałam cię poznać.
Cześć.
- Przestraszyła mnie pani. - Przepraszam.
Rzadko spotykam tu ludzi.
- Co robisz? - Ja.…
Jesteś z Brightcliffe.
Zbierasz wodę źródlaną.
Może dlatego, że słyszałaś plotki o tym miejscu.
Chyba tak.
Miło cię poznać. Jestem Shasta.
Przepraszam, jeśli wtargnęłam na teren pani posiadłości.
Nie. To wszystko należy do Brightcliffe.
Las należy do doktor Stanton.
A woda? Ona nie należy do nikogo.
Mieszkam półtora kilometra stąd. Na skraju posesji.
Wyszłam tylko na spacer. Nie…
- Nie słyszałam twojego imienia. - Ilonka.
Piękne imię. Węgierskie.
- Ja… - To chyba znaczy światło.
Właściwie to nie wiem.
To odmiana imienia Elena,
które odpowiada greckiej Helenie,
córce Zeusa, co również oznacza światło.
Przepraszam, lubię imiona i starożytnych Greków.
Shasta to piękne imię. To z greki?
Z sanskrytu.
Oznacza „nauczyciel”.
Warm Springs w Georgii. Gods Acre w Karolinie Północnej.
Saratoga Mineral Springs, Ojo Caliente w Nowym Meksyku.
Przez lata odwiedziłam wiele takich miejsc,
ale to jest wyjątkowe.
Stanton nie przepada za ludźmi, którzy zakradają się na jej teren,
więc jeśli mogę prosić, nie wsyp mnie.
Warstwa wodonośna ciągnie się aż półtora kilometra.
Więc…
trudno powiedzieć, kiedy wchodzi się na cudzy teren. No i te wiry.
To coś zupełnie innego.
Wiry?
Uzdrawiające wiry. Właśnie w jednym siedzisz.
Jest ich tu kilka. Jeśli wierzyć legendzie.
Mało kto wierzy.
Do czego używacie wody?
Głównie na herbatę.
Hodujemy też winogrona na olej i rumianek.
To, czego nie wypijemy, dostają winogrona i kwiaty rumianku.
Najlepszy rumianek rośnie 400 metrów stąd
w kierunku posiadłości.
Powinnaś trochę zebrać.
Możesz jeść świeży. Kwiaty, liście.
To bezpieczne. A może nawet lepiej.
Od kiedy jesteś w Brightcliffe?
Dopiero przyjechałam.
Chwała ci.
Dawno nie poznałam pacjenta.
Rzadko wychodzą.
A jeszcze dłużej nie poznałam kogoś tak mądrego.
Mądrego?
Jeśli przyszłaś tu po wodę, musisz być mądra.
Dobrze cię nazwano, Ilonko.
Jaśniejesz od światła. Emanujesz nim.
Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy.
Miło było cię poznać.
Tak. Nie, dziś przebiegłem trzy kilometry.
Czuję się bardzo dobrze. Naprawdę dobrze, wiesz?
Powiedz to mamie.
Ale tym razem jej powiedz.
- Kocham cię. Zachowuj się. - Dobra.
Tak. Dobrze. Pa.
Pa.
- Nie. - Nic nie mówię.
Ale twoja twarz wyraża ten ton.
Moja twarz wyraża ton?
Chłopaki, macie morfinę na zbyciu? Wykorzystałam już swój przydział.
Zdecydowanie nie.
Bierzemy ją,
gdy tylko Mark da nam ją do ręki.
Ja uzbierałam mały zapasik.
Myślałam, że może wy też.
Chyba masz problem z lekami.
I byłaś dziś suką dla Ilonki.
- Tylko w jednej trzeciej. - Zasłużyła sobie.
Jak śmiała parzyć herbatę?
Nie chodzi tylko o herbatę, chodzi o nią całą.
Jasne? To za dużo.
Książki, okropne gówno śmierdzące mi w pokoju.
Opowiedziała nam o dziewczynie, która stąd wyszła
zupełnie zdrowa.
Część ciebie chce ją ukarać za to, że druga część ciebie
chce w to wierzyć.
Nie stój tak, nowa. Potrzebujemy pomocy.
Papierowe żurawie same się nie złożą.
W tej kwestii kłamałem, za co przepraszam.
Jeszcze raz.
- Po co robimy papierowe żurawie? - Dobrze, że pytasz.
Musi to zrobić przed śmiercią.
- Pytała mnie. - Pytała wszystkich.
Mam listę rzeczy do zrobienia przed śmiercią,
która zawiera rzeczy, które chcę zrobić przed śmiercią.
Są na niej papierowe żurawie?
Tysiąc papierowych żurawi. Tak.
Według starożytnej japońskiej legendy, bogowie spełnią życzenie tego,
kto złoży 1000 żurawi origami.
Chciałem tego spróbować, odkąd dowiedziałem się o tym
dziś rano od Natsuki.
Wiedziałam.
Od razu wiedziałam.
Czemu Cheri nie pomaga?
- Tworzę nastrój. - Ona tworzy nastrój.
Wy osiągacie oświecenie.
A teraz składajcie, do cholery.
- Co jeszcze masz na liście? - Sporo rzeczy.
Na przykład ukończyć moją grę,
w czym wszyscy uwielbiają mi pomagać.
Jeśli usłyszysz północ, południe, wschód i zachód, zawróć.
Chcę też być na ślubie mojej siostry.
To urocze.
- Lot lotnią. - Nie ma szans.
- Utrata dziewictwa. - Też nie ma szans.
Amesh, myślę, że mógłbyś uprawiać seks,
lecąc lotnią na ślub siostry.
Podoba mi się twój tok myślenia, Kevinie. Dzięki za wsparcie, Kevinie.
Tysiąc papierowych żurawi.
Nie wiem, czy starczy nam ludzi i papieru.
Powiem ci coś. Jak dobijemy do 200,
to dostaniesz od bogów dyplom za uczestnictwo?
Za wzięcie udziału w…
Kurwa.
- Już dobrze, Spence. - Nic ci nie jest?
- Przepraszam. - W porządku?
Już dobrze. Nic ci nie jest.
- W porządku? - Już dobrze, Spence.
Nic się nie stało.
Kurwa.
Możemy poprosić kogoś do posprzątania w bibliotece?
Spence się skaleczył.
Tak, poszedł do lekarza.
Mark proszony do gabinetu.
Przepraszam. Co się stało?
- Spence skaleczył się w rękę. - Tak, ale wybaczcie…
To tylko trochę krwi.
Dla nas.
Nie dla niego.
Spence ma AIDS.
Przestań.
Nie robimy tu takich min.
Nie litujemy się nad biednym Spence’em.
Na zewnątrz ma pod dostatkiem tego i o wiele gorszych rzeczy, ale nie tutaj.
Przepraszam.
- Nie wiedziałam. - Wiem, że nie wiedziałaś.
Ale teraz już wiesz. To i tak nie ma znaczenia.
Wszyscy tu umieramy.
Ale ja nie muszę się martwić,
że jak pójdę na burgera, usłyszę,
że rak kości to kara boska.
Nikt nie powie Sandrze, że zasługuje na chłoniaka.
Ale Spence’owi ludzie mówią takie i jeszcze gorsze rzeczy.
Albo udają, że jest im żal.
Zaczyna się od miny, którą właśnie zamierzałaś zrobić.
Taką minę robią ludzie, gdy słyszą „AIDS”.
Ale nie, gdy słyszą „rak”.
Tutaj tak nie robimy. To bez znaczenia.
Tak. Wiem.
Przepraszam. Nie oceniam go.
Wszystko dziś robię źle.
Kiedy tu przyjechałem i poznałem Anyę,
piła herbatę ziołową.
Nosiła peruki. Robiła sobie makijaż.
Nawet się modliła.
Tak. Teraz trudno mi to sobie wyobrazić.
Widziała wiele śmierci.
Chyba nawet zanim tu trafiła. Tak czuję.
Więc chce nas chronić,
twardo stąpając po ziemi.
Pod tą fasadą jest coś jeszcze. Po prostu…
Daj jej trochę czasu.
Właściwie to jak zmięknie, staje się dobrym człowiekiem.
Poczujesz ukłucie.
Louis je szczury,
a Lestat mówi, że to nie potrwa długo.
W końcu zje człowieka.
Potem Lestat wpada na pomysł: „Może powinniśmy adoptować dziewczynkę?”.
Mówiłem ci,
że nie musisz panikować, jeśli się skaleczysz.
To tak nie działa. Wiesz o tym.
Tak jak wiemy, że założyłem rękawice, żeby chronić ciebie.
Nie siebie.
Mam rękawiczki i używam wysterylizowanej igły,
żeby nie zainfekować twojej rany, a nie na odwrót.
W każdym razie Lestat zmienia tę małą dziewczynkę w wampira,
a ona jest kompletnie szalona.
Po prostu szalona.
Opowiadasz ten film za każdym razem, gdy tu jesteśmy.
I za każdym razem ci mówię,
że nie widziałem Wywiadu z wampirem.
A ja za każdym razem ci mówię, że koniecznie musisz
obejrzeć Wywiad z wampirem.
Dwóch pacjentów z mojej drugiej pracy zaraziło się, dzieląc się igłami.
No i?
To nie dotyczy tylko gejów.
Bez względu na to, co myślą inni.
Dobra. Brad Pitt, Tom Cruise,
oczywiście, to trudny wybór, ale mam dla ciebie jedno słowo.
Armand.
Antonio Banderas.
On jest…
Musisz zobaczyć ten film.
Obiecuję, że jeszcze mi podziękujesz.
Armand.
Chyba jest z Hiszpanii.
Przepraszam. Myślałam, że oddałam wszystko.
Znalazłam to w jej biurku.
Dołożyłam liścik na wypadek,
gdyby ktoś pomyślał, że chciałam go ukraść.
Nikt o niego nie pytał.
Chętnie się dowiem, czy możesz go zatrzymać.
Jeśli tego chcesz.
Nie potrzebuję go, by pamiętać. Mama Rachel powinna go dostać.
Na pewno będzie wdzięczna.
Julian grał mi na nerwach jak nikt inny.
Nawet bardziej niż siostry, gdy dorastały.
Mój syn doprowadzał mnie do szaleństwa. Tak bardzo zachodził mi za skórę.
Był uparty, zbyt pewny siebie, przekonany o własnej racji
i nie znosił przegrywać, tak jak ja.
Wszystko to miał po mnie.
Nic mnie tak nie wkurza, jak ktoś,
kto trochę mnie przypomina.
Mieszka tutaj teraz taka jedna.
Nie zawsze wiem, jak sobie z nią radzić.
Tak?
Ilonka panią przypomina?
Nie, ty. Bardzo.
Jesteś jak mała ja.
Tylko twardsza.
23.45
Idź. Zaraz przyjdę.
- Mówiłaś, że jak miała na imię? - Shasta.
- Jak ta góra? - Tak, też o tym pomyślałam.
Góra Shasta w Kalifornii to tak naprawdę wulkan.
I jest dużo…
Dużo różnych historii.
Nie wierzę, że to jej imię.
- Nigdy jej nie spotkałam. - Ja też nie.
- A wy? - Tak.
Widuję ją na każdej wycieczce.
Spodziewałam się, że mnie wyśmiejesz. Ale miała rację z rumiankiem.
Zrobiłam dla wszystkich, gdybyście chcieli.
Dobrze, nowa, ja poproszę.
Z okazji waszego pierwszego spotkania.
Dziękuję.
I tyle?
Jestem członkinią?
Zgadza się.
Wygląda to tak.
Mam na myśli tradycję.
Najpierw wznosimy kielichy, z wodą, winem lub cudowną herbatą.
Cokolwiek komu pasuje.
Za tych przed nami i tych po nas.
Za nas teraz i za tych po drugiej stronie.
- Za tych przed nami… - …i tych po nas.
- Za nas teraz… - …i za tych po drugiej stronie.
Widocznych i niewidocznych, obecnych, ale nieobecnych.
- Widocznych i niewidocznych… - …obecnych, ale nieobecnych.
Witaj na swoim pierwszym oficjalnym spotkaniu Klubu Północnego.
- Kto ma historię? - Ja.
Jest trochę mroczna i może nawet zabawna,
zupełnie inna niż poprzednia.
Jest o dziewczynie z gwiazdami w oczach.
O dziewczynie, która chciała zbyt wiele.
Która pragnęła być każdym, byle nie sobą. Nazywa się…
Dana razy dwa.
Dana była idealna.
Była nie tylko idealną tancerką.
Była idealną uczennicą.
Idealną córką.
Idealną przyjaciółką.
Dziewczyną.
Dorastała w hrabstwie Kildare w Irlandii,
dopóki nie dostała stypendium w Big American Ballet Academy.
BABA. Wraz z rodziną
przeniosła się do Wasteville,
gdzie wszyscy marnowali życie, pracując i chodząc do szkoły.
Bill był jej najlepszym przyjacielem, znał Danę lepiej niż ktokolwiek
i martwił się o nią.
Bo tylko Bill zdawał się rozumieć,
że perfekcja miała swoją cenę.
Tak.
Dana nie chciała być idealna.
Dana chciała być jak inne dzieciaki.
Dana chciała się całować, palić trawkę, upijać i być normalna.
Czasem chciała tylko zjeść cheeseburgera
i nie martwić się o wagę.
Co noc…
Dana walczyła z samą sobą
i co noc prosiła Boga, by uwolnił ją od jej pragnień.
Ale jednocześnie
prosiła wszechświat o spełnienie tych pragnień.
Halo?
Modliłaś się.
Ja odpowiedziałam.
- Bóg? - Nie, skarbie.
To, czego możesz być pewna, to że Bóg nie odpowiada.
Nigdy.
Diabeł?
Serio?
- Po pierwsze, chwała Szatanowi. - To nie jest śmieszne.
Po drugie, Spence, ona nie jest taka, jak się mówi.
Nie jestem taka, jak się mówi.
Jesteśmy skomplikowani.
Mamy tyle różnych osobowości.
Jakby cały zespół taneczny
wcisnąć w jedną parę baletek.
I kazać im tańczyć. Bezbłędnie.
W takim tłumie to niemożliwe.
Ty o tym wiesz
i ja o tym wiem.
I w głębi serca oni też to wiedzą.
Ale kłamią.
Idealna Dana.
Tego oczekują, prawda?
Ale jest w tobie inna Dana, patrzy zza twoich oczu.
Widzę ją.
Cały czas czuję się w potrzasku.
Oczywiście, że tak. To, czego od ciebie oczekują,
to za dużo dla jednej osoby.
To dwa razy za dużo, prawda?
- Może posłużymy się inną matematyką? - Co masz na myśli?
Inna ty.
Jedna ty. Uczennica, córka, tancerka.
I inna ty.
Lubiąca seks, prochy i rock and roll.
Dublerka idealna.
Możesz być w obu ciałach jednocześnie.
Doświadczać tego samego, co druga ty.
Możesz zjeść ciastko i mieć ciastko.
Pić, palić, wciągać.
I się pieprzyć.
- Robiłaś to już? - Pewnie.
Ale dla jasności… Jak to zrobię, nie będzie odwrotu.
Nie jestem dobra w odwracaniu czarów.
Czego chcesz w zamian? Mojej duszy?
Nie.
Żadnych umów i warunków.
Nie muszę się targować za dusze. To propaganda.
Nie ma haczyka.
Ty tu rządzisz, nie ja.
Nie kłamię.
Spójrz mi w oczy.
Spójrz.
Nie kłamiesz.
To boli?
Nie. Ja nie krzywdzę ludzi. Nigdy.
A więc?
Może ją wypróbujesz?
Miłej przejażdżki.
O mój Boże.
Jasna cholera. Szaleństwo.
- Czy… - Czujesz to, co ja?
- Jak bycie w dwóch… - …miejscach naraz.
Przestań.
- Nie powtarzaj… - …po mnie.
- Cholera. Wiesz dokładnie… - Dokładnie…
- …co powiem. - …co powiem.
- Lody miętowo-czekoladowe… - …NWA.
- Lato… - …przed egzaminami.
- Nicky Banilla… - …siedzi za trybunami.
Może wam się wydawać, że Dany miały dużo do omówienia,
ale prawda jest taka, że nie miały o czym rozmawiać,
bo to byłaby rozmowa z samą sobą.
Ale od razu się pokłóciły o to,
kto pójdzie na rave.
W końcu zdecydowano, że pójdzie Dana Dwa.
Tłumaczyły sobie, że obie tego doświadczą.
- Weź to. - Nie potrzebujemy tego.
- Dla pewności. 911 znaczy… - Oddzwoń jak najszybciej.
Nie potrzebujemy tego.
- Wszystko, co pomyślę… - Myślę i ja. Wiem.
Nie musimy też rozmawiać,
- ale proszę. - Proszę.
Wezmę to.
Na wszelki wypadek.
Z pagerem i obietnicą, ich drogi się rozeszły.
Potrzebujesz czegoś?
Nie. Nic mi nie trzeba.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Kocham wszystko.
To było to.
To była wolność, której Dana szukała przez całe życie.
Słodkie wyzwolenie z więzienia, w którym się urodziła.
Więzienia samej siebie.
Wtedy Dana zrozumiała, że już nigdy tam nie wróci.
Facet, którego poznała, okazał się muzykiem.
Nie wiedziała, czy jest dobry, ale…
jechał w trasę do dużego miasta, a ona pojechała z nim.
- Popcornu, skarbie? - Nie.
Wszystko dobrze?
Jeśli chodzi o punkt zwrotny,
noc, gdy Dana straciła dziewictwo przy swoich rodzicach, byłaby…
…poważnym kandydatem.
To było dość dramatyczne.
Dana Jeden kazała Danie Dwa wyluzować.
Nic nie mogło spieprzyć jej wielkiego przesłuchania.
To był rok, w którym miała zostać
główną tancerką podczas kolejnego występu.
Problem w tym,
że Dana Dwa zaczynała rozwijać w sobie uzależnienie.
Wszystko w porządku?
Tak. Wszystko w porządku.
- Obiecaliśmy sobie. - Co?
Obiecaliśmy, że gdy reszta świata jest gówniana i fałszywa,
my nie będziemy się okłamywać.
Coś się z tobą dzieje.
Chcę ci pomóc.
Hej, hej, co się dzieje?
Hej.
Ja… Przepraszam.
Dana wiedziała, że musi z tym skończyć, ale nie wiedziała jak.
Ponieważ Dana Dwa nauczyła się ją zagłuszać,
musiała stać się trochę głośniejsza.
Nie!
Połączenie na pani koszt.
Przyjmuję.
Powiedziałabym, że dobrze cię słyszeć.
Ale słyszę cię cały dzień.
Masz się ogarnąć i wziąć w garść.
- Albo… - Albo co?
Chyba myślałam, że jesteśmy mądrzejsze.
Nie przemyślałaś tego.
Ty suko.
Tak. Suka z nas.
Spróbuj jeszcze raz,
a pożałujesz, że się urodziłyśmy.
Dany znalazły się w sytuacji patowej
i wkrótce obie sięgnęły dna.
Dana Dwa wpadła w nałóg i wylądowała na ulicy,
a w domu wcale nie było lepiej.
Próbowaliśmy wiele razy,
ale już nie wiemy, co robić.
Znaleźliśmy dla ciebie pewne miejsce.
Dana wiedziała, że odwyk nie pomoże, ale uśmiechnęła się i powiedziała…
Dobrze.
Jej rodzicom ulżyło. Ale Bill wiedział.
Zawsze wiedział, kiedy Dana kłamie, i to złamało mu serce.
Tej nocy Dana ukradła broń ojca i kluczyki do samochodu matki,
i odjechała, bo wiedziała, że jedynym sposobem, by to zatrzymać…
Że jedynym sposobem na zakończenie tego koszmaru było zabicie Dany Dwa.
W chwili, gdy doszła do tego wniosku…
jej sobowtór też to zrobił.
Co jest?
Boisz się?
Jeśli ja się boję, ty też.
To prawda.
Ale to był twój pomysł, by mnie zabić.
To był mój pomysł. Ty mi go poddałaś.
Przynajmniej wiemy, że możemy winić siebie
za nasze wspólne problemy.
To już coś.
Tak naprawdę…
chcę tylko wrócić do domu.
Wiesz, że to niemożliwe.
Jedna z nas musi odejść.
Ja byłam tu pierwsza, więc powinnam zostać.
O czym ty mówisz? Ja byłam tu pierwsza.
Moje kondolencje.
Moja noga.
Poznałam drugą Danę.
À propos, którą z nich jesteś?
Ja…
Nie wiem.
Proszę. Chcę być taka jak wcześniej.
Nie mogłabym, nawet gdybym chciała.
Mam bliskich.
Rodzinę.
Najlepszego przyjaciela.
To nie jestem ja.
Wcześniej taka nie byłam.
Ależ byłaś.
Nie zmieniłam w tobie nic.
Ani jednego włosa na twojej głowie.
Dałam ci tylko nośnik.
Jak mówiłam, nie muszę się targować za dusze.
Każdego ranka mam kolejkę przed otwarciem sklepu.
Uwierz mi, właśnie taką siebie wybrałaś.
Do końca życia wiele razy wzywała diabła.
Ale diabeł nawiedzał ją tylko w snach. Zawsze tak samo.
Dana widziała własną twarz wyrysowaną na plecach diabła.
Co noc budziła się, zastanawiając się, która Dana żyje w jej ciele,
a która w piekle.
Bo ta, która umarła, na pewno poszła do piekła.
A ta, która przeżyła, czuła to wszystko.
I co noc zastanawiała się, komu jest lepiej.
Znam cię już jakiś czas, tak mi się przynajmniej wydawało,
ale teraz czuję, jakbym cię dobrze znała.
I chcę powiedzieć, i pewnie zabrzmi to głupio…
Nie szkodzi. Mów.
Dziękuję. Dziękuję, Anya. Dziękuję, że się przed nami otworzyłaś.
I nie wiem… Po prostu dziękuję.
Hej.
- Mogę powiedzieć coś jeszcze? - Oczywiście.
Spierdalaj.
Nie wiem, czemu sądziłam, że będzie inaczej.
Co robisz?
Rany. Przepraszam.
Śledziłeś mnie?
Nie.
A właściwie tak.
Widziałem, że nie idziesz w stronę dormitorium.
- Pomyślałem, że się zgubiłaś. - To było…
To było ze sto lat temu. Czemu mnie nie zawołałeś?
Rozważałem to. Ale byłaś daleko.
Nie chciałem nikogo budzić. A potem…
Przegapiłem szansę.
No i poszedłem za tobą.
Pomyślałem, że to byłoby dziwne, gdybym teraz zawołał,
bo śledziłem cię od dłuższego czasu,
ale widzę, że się nie zgubiłaś.
Włamujesz się do gabinetu dr Stanton.
- Wiesz, co robisz? - Nie mam pojęcia.
Przypominam sobie, co widziałam w filmach.
Przecież w bibliotece nie ma wejścia przez półkę z książkami.
- Sprawdzałaś, co? - Zamknij się.
To karta kredytowa?
- Biblioteczna. - Zostajemy w temacie.
Jeśli przesunę kartę w dół,
to dostanę się między drzwi i zamek…
Jeśli przekręcę śrubokręt, może uda mi się…
Mogę spróbować?
Doktor Stanton można wiele zarzucić, ale nie paranoję.
Jeśli się uda, to dlatego, że nam ufa.
Co powinno sprawić, że poczujesz się winna tego,
co zamierzasz zrobić.
93, 91, 89.
Czego szukamy?
- Karty pacjenta. - Czyjej?
Witaj, Julio.
Dzięki za pomoc.
Powiesz mi, czego tam szukasz?
Wiesz co? Chyba tak.
- Halo? - Cholera!
Wynoś się stąd. Zabierz to.
- Jest tu ktoś? - Tak.
Przepraszam. Tu Kevin.
Co robisz?
Nie mogłem spać.
Boli mnie. Próbowałem przez interkom, ale nie działa.
Miałem nadzieję, że po drodze do ciebie to rozchodzę,
ale może mogłabyś mi pomóc?
Kto tam?
Umieram z głodu.
Przepraszam. Hej, to ja.
Jezu. Przepraszam.
Nic ci nie jest?
Co jest, kurwa?
Napisy: Agnieszka Żurek