BİR NETFLIX DİZİSİ
Sıradaki bölüm.
İnsanlar bunu çok söyler.
Söz konusu hayat hikâyeleriyse.
Sayfayı çevir. Geçmiş giriş bölümüdür.
Sıradaki bölüm. Sanki çoktan yazılmış gibi.
Sanki sözcükler zaten orada, bizi bekliyormuş gibi.
Ama ben katılmıyorum.
Kendi hikâyelerimizin yazarları biziz.
Evet, olayları hep kontrol edemeyiz ama kim olacağımıza karar verebiliriz.
Benim için sonraki bölüm demek,
boş sayfadaki sonsuz olanaklardır.
Yeni başlangıçlar, kim olduğunun bir önemi…
Biz lisedeydik.
Sporcu, inek, cins tip, suçlu ya da prenses
ya da karşımıza nasıl bir sürpriz çıktıysa.
Artık sayfayı çevirip sonraki bölümü kendimiz yazmalıyız.
Kompresör olabilir. Tabii.
Hayır. Sadece vantilatörün sesi.
Daire kaç yaşındaydı? 370 metrekare için.
Evet, kablolara bir göz atabilirim ama yenileri gerekiyor olabilir.
Yarın sabah 9.00 nasıl?
Tabii ki. Evet, sorun değil.
Tamam. Evet.
Pekâlâ. Evet. O zaman görüşürüz.
-Yeni müşteri? -Yeni saç?
Vay canına, harika görünüyor.
Kep ve cübbeyle de harika görünür.
Kahretsin. Keşke Maggie de bunu görebilseydi.
Her zaman için tek istediği buydu. Elinden geleni yapman.
Hani ikinci de birinciden sonra en iyisi yani…
Bir saniye.
Aşk olsun yani. Bak, okulda harikaydın
ve bunu kutlamalısın.
Ayrıca bence birkaç kuralı çiğnemelisin.
Yani hayatında bir kez olsun.
-Sadece… -Dur ya, Tim.
Oha. Başarmışsın.
Kırmızı on numara görünüyor.
Josie nerede?
Tırsıp gelmedi, onu biraz anlıyorum.
Ya bizi almazlarsa?
-Yani… -Lauren, bu bizim
gerçek bir üniversite partisine gitme şansımız.
Ya da ağır ineklik yaparken bu fırsatı kaçırdığımız için
lise partisiyle başlayabiliriz.
Sikmişim liseyi.
Votkalı kola lütfen.
-O barmen değil. -Sıkıntı yok.
Buraya mı geliyorsun? Biraz genç gibisin.
Teşekkürler.
İşte oradalar.
Oraya altı çeşit rom koyup su koymamalarını anlayamadım.
Evet, mutfaktaki su şişelerinin yarısı küllük olarak kullanılıyor.
Yavaştan mı alıyorsun yoksa dinleniyor musun?
Arkadaşımı bekliyorum. Kendisi meşgul.
Sanırım birkaç hata yapmaya çalışıyor.
Ben Brian.
-Ilonka. -Sanırım seni daha önce görmedim.
Bu yıl pek kimseyle konuşmadım.
Bölümün ne?
-İngilizce. -Benim de.
Yok canım.
Bu yılki favori derslerin hangileriydi?
Romantizm akımı ve Viktorya dönemi edebiyatı diyeceğim.
-Evet. Bu bir film repliği gibi. -Film repliği gibi.
Ama değil.
Yok, değil. Biliyorum.
Viktorya döneminde romantizm ve korku.
Son sınıf tezim için seçeneklerimden biriydi.
-Seçeneklerinden biri mi? -Oscar Wilde hastasıyımdır.
Stevens pek ilgimi çekmiyor. Ama ince aşkı yine de severim.
Favorim Shelley. Mary, kocası değil.
Frankenstein'ı yazan genç kız Mary Shelley.
Bunu genç bir kız yazmış.
Modern korkunun anası olduğunda daha 19 yaşındaymış.
Yani bilim kurgu türündeki ilk büyük eseri o yazmış.
Frankenstein, hem bilimi bu şekilde kullanan ilk yaratılış hikâyesi
hem de deney ve deneyi yapan kişinin etikliğini konu alıyor…
Pardon, bu…
Bu yüzden tezim için Shakespeare'i seçtim. Ben…
Shelley'den bahsederken böyle daldan dala atlıyorum.
Tanrım. Bütün dönem neredeydin?
Bana kendinden bahsetsene.
Senin favori…
Pardon. Neydi…
İşte. Su iç.
Ilonka, beni duydun mu?
Pardon. Ben sadece…
Özür dilerim. Sadece dikkatim dağıldı.
Adını tekrar söyler misin?
Yani adını. Gerçek adını söyler misin lütfen?
Papiller tiroit karsinomu.
Evet. Tiroit kanseri.
Tedavisi var, demiştin.
Tedavi edilebilir. Daha fazla araştırmalıyız.
Ama biyopsi sonucuna göre derhâl tiroidektomi yapmalı
ve radyoaktif iyot tedavisine başlamalıyız.
Tiroidimi mi alacaksın?
Sonbaharda Stanford'a gideceğim.
Stanford, ben…
Buna şimdi başlarsak şeyden önce…
Dönem başlamadan önce biter mi?
Onu tam bilemem.
Tiroidektominin tarihini ayarlamalıyız.
Bana en kötü olası durumu anlatsana.
En kötü durumu. Bir kafamda canlandır.
Bunun olmasını önlemenin en iyi yolu, bunu konuşmaktır, değil mi?
Kemoterapi gerekecek mi?
Evlat, ona girmeyelim.
Ilonka, kemoterapiye geçmeden önce bir sürü adım var.
Peki yaşama ihtimalim yüksek mi?
O kadar basit değil.
Dokuz yüz kişinin arasından ikinci oldum.
Son sınıflardan da en küçüğüydüm ve buraya gelebilmek için bir yıl atladım.
Yüzde birlik dilimin tepedeki 0,2'sine girmiştim.
İhtimallerden anlarım.
Bunu halledeceğim.
-Mutlu yıllar sevgili Ilonka -Mutlu yıllar sevgili Ilonka
-Mutlu yıllar sana -Mutlu yıllar sana
Peki ne yapayım…
Yani mumlar yanmıyor.
Hastaneler açık alevlere pek müsamaha göstermez.
Tamam.
-Oley. -Mutlu yıllar ufaklık.
-Bugün tesisat işin yok mu? -Bu…
Hayır. Bu daha önemli.
Benim için bir iş daha kaçırma.
Bu daha önemli.
Nasıl gidiyor?
Açıkçası üniversite liseden daha kolay.
Yani gereksiz şeyler daha az ve önemli şeyler daha çok.
-Tim, bir gelir misin? -Tabii.
Sende durumlar nasıl?
Yemek bok gibi ve tek arkadaşım üvey babam.
Ama bir hademe bana abayı yaktı.
-Yakışıklı mı bari? -Ölürüm daha iyi.
Yani ben kazandım.
Bak, kapatmam lazım ama…
-Peki. -Aradığın için teşekkürler.
-Çok iyi geliyor. -Mutlu yıllar. Ve…
Maalesef bu seansta da ilerleme olmadı.
Akciğerlerindeki tümörler umduğumuz gibi tepki vermedi.
Tekrar yapalım. Bir seans daha.
Bundan sonra bir seans bir şey değiştirmez.
Yani diyorsun ki…
Yani kanser ölümcül.
Evet.
Ne kadar kaldı?
Söylemesi zor.
Dinlemesi de zor be işte doktor.
Bir dene.
Söylememeyi tercih ederim.
-Herkes farklıdır ve… -Bugün 18 yaşına girdi.
Peki 19 yaşına girebilir mi?
Evet, girebilir. Bu mümkün.
Evet.
Peki 20?
Bundan sonra ne yapmak istediğinizi konuşmalıyız.
Ama acısını dindirmekten başka yapabileceğim bir şey yok.
Eğer istiyorsan
Bir Dilek Tut'tan birini arayabilirim.
TİROİT KANSERİNİ YENMEK
BRIGHTCLIFF HOSPİSİ'NE HOŞ GELDİNİZ
ÖLÜMCÜL HASTA GENÇLERİN KENDİ TERCİHLERİYLE GEÇİŞ YAPTIĞI YER
TIBBİ MUCİZE Mİ?
JULIA JAYNE, 17, KANSERİNİN İYİLEŞTİĞİNİ İDDİA EDİYOR
Bu özel bir program ve ücretsiz.
Yani bunların hepsi akla yatıyor.
Brightcliffe Hospisi. Bunun anlamını biliyorsun, değil mi?
Elbette. Ama orası özellikle gençler için.
Böyle başka yer yok.
Ailelerinin yanlarında olmalılar Ilonka.
İnternette yazana göre çoğunun ailesi yokmuş.
Bir sürü üvey çocuk, tek başlarınalar.
Burası gençlerin kendi tercihleriyle geçiş yaptığı bir yer.
Yani artık tedavi yok, deneme yok…
Hiçbiri işe yaramıyor.
Maggie'ye söz verdim.
Maggie'ye sana bakacağıma söz verdim.
Baktın da.
Çok iyi baktın Tim.
Dediğim gibi, sadece deneme dönemi.
Yani kanserliler için yatılı kamp gibi.
Kasabadaki Motel 6'da olacağım.
Olur da fikrini değiştirirsen diye
ki elbette fikrini değiştirebilirsin.
Doğrudan Sacramento'ya, eve gel. Bunu unutma.
Ilonka. Hey.
Hey, iyi misin evlat?
Evet, sadece…
Dejavu oldum.
Pardon.
Beni bir ucube sanacaksın ama seni tanıyor muyum?
Evet, sanırım. Franklin Lisesi'nde okudun, değil mi?
Yoksa Seattle General'da bir hasta mıydın?
Hayır, ben Sacramento'luyum.
Garip.
Yok, orada hiç bulunmadım.
Buraya niye geldin?
Papiller tiroit karsinomu ve akciğer metastazı. Yani…
Tiroit kanseri galiba.
Lösemi, galiba.
Tanıştığımıza memnun oldum.
Sana sadece tiroit kanseri mi diyeyim?
Üzgünüm, ben Ilonka.
Her şey yolunda mı tatlım?
Evet, iyiyim. Bu lösemi.
Kevin, memnun oldum.
Memnun oldum Kevin. Ben Tim.
İçeri girip buranın olayı neymiş, bir bakalım mı?
Tamam.
Sonra görüşürüz.
Belki.
Yani evet. Zaten kısa süreliğine burada olacağım.
-Ilonka, değil mi? -Ta kendisi.
Brightcliffe'e hoş geldin.
Ben Mark, pratisyen hemşireyim. Doktor içeride bekliyor.
Gel, çantalarını ben taşıyayım.
-Sağ ol. -Evet. Yolculuk nasıldı?
Çok güzel.
Bazı yerleri tehlikelidir.
Sen iyi misin?
Evet, bir şeyim yok.
Tanrım. Burası kaç yıllık?
Evin inşa edildiği tarih…
1901.
Doğru. Kurucusu bir kereste fabrikatörü…
Stanley Oscar Freelan.
Doğru. Karısı Vera'yla birlikte kurmuşlar.
Seneler içerisinde birkaç kez el değiştirmiş.
Ta ki 1966'da Dr. Stanton burayı satın alana dek.
Ama ondan önce Büyük Buhran'da bir rehabilitasyon merkeziydi
ve 1940'larda burada Paragon diye bir dindar cemaat yaşıyordu.
O yüzden burası aynı zamanda bir tekkeydi.
-Bunu bilmiyordum. -Evet ve…
Kim…
Ne?
Bu…
İşte ayıldı.
Hoş geldin Bayan Pollock.
Bir şeyin yok tatlım.
Bir bayılma nöbeti.
Senin durumunda birisi için çok yaygın.
Birini gördüm galiba. Yaşlı bir kadını.
Pek genç sayılmam ama yaşlı biraz kaba oldu.
Sen değil, birisi…
Boş ver.
Ben Dr. Georgina Stanton. Brightcliffe'e hoş geldin.
Az önce yaptığım için özür dilerim doktor.
-Az önce mi? -Bayıldığında seni alıp kapıya doğru koştu
ve bunu çok iyi anlıyorum.
Hiç mantıklı değil.
Onu burada bırakmak hiç mantıklı değil.
Hasta hâlde onu burada bırakmak.
İnan bana. Biliyorum.
Oğlum Julian'ı kaybettiğimde ben de böyle hissetmiştim.
Bu benim de başıma gelmese senin durumundaki
anne babalarla konuşamazdım.
Başın sağ olsun, bilmiyordum.
Kanserden ya da başka bir ölümcül hastalıktan bahsederken
anlamadığım bir şey vardı.
Kullandığımız dile, savaşçı dile bakın.
Bununla savaşacağız.
Her şeyimizle savaşacağız.
Savaşırken cesur ol.
Sonra da insanlar savaşı kaybettiklerini söylüyorlar.
Bu çok ters.
Anlıyorum. Aktif ve içgüdüsel olduğu için savaştan bahsediyoruz.
Zor kısma bakma.
Denemen için geliştirdiğimiz bu parlak ve keskin silahlara bak.
Brightcliffe'in olayı savaş değildir.
Ondan ziyade savaş alanını terk etmek için izin almak.
Savaşmak yerine yaşamaya odaklanmak için.
Amacımız savaşmak değil, hele ki savaşı kaybetmek hiç değil.
Burada geçen her gün bir zaferdir.
İstersen biraz daha konuşabiliriz Tim.
Belki Ilonka burayı gezerken olabilir.
Ben…
Olur.
İşte burası yatakhane.
Kız mı, erkek mi?
İkisi de.
Tabii aynı odalarda kalmıyorlar
ama onları birbirlerinden ayırmaya gerek duymuyoruz.
Bu gençler, bazı yetişkinlerden çok daha zor şeylerle uğraşıyorlar.
En azından onlara yetişkin muamelesi yapabilirim.
Bu Spence.
Spence, öğleden sonrası için akran danışmansın.
Ben beşinci sıradaydım. Diğerlerine ne oldu?
Beni takip et ve kaybolma.
Burası bir labirent, daha çok Vegas gibi.
Saati bilmeni
ve çıkmanı istemiyorlar.
Eski Brightcliffe hastaları, 1966 grubu, hepsi rahmetli.
Toprak altındalar.
Kiminle konuştuğuna bağlı.
Bana burayı gezdiren adam artık rahmetli.
Ama buna Hayalet Gezisi derdi.
Hayaletlere inanır mısın çaylak?
Bir önemi var mı?
Kariyer hedeflerine göre değişir galiba.
İnsanlarla uğraşmayı
unuttuktan sonra
vasıfsız bir hayalet olmayı umuyorum.
Geliyor musun?
Evet.
Grup terapisi burada yapılıyor. Bir sürü terapi aslında.
Bu ikisi yoga diye yeni moda bir şey yapıyorlar.
Bu Hintçede saçmalık demek.
O Natsuki, yumurtalık kanseri. O da Sandra, lenfoma.
Saçmalık demişken Sandra İsevi fanatiği
ve peruğundan bahsedersen garip davranıyor.
Yargılamıyorum. Nasıl başa çıkabiliyorsa.
Hepimizin yöntemi farklı.
Bu da benim yöntemim.
Evet, kütüphane candır.
Bunlar hep yerel kütüphane kapanmadan önce bağışlanmış.
Normal bir kütüphane gibi bir şey bulmak zor.
Kart kataloğu falan da var.
Ama sıradakini bir gör.
Amesh, yeni kız.
Selam.
Glioblastom.
Gesundheit.
-Ben Ilonka. -Kahretsin.
Ilonka, selam. Artık yeni çocuk olmadığıma çok sevindim.
Hoş geldin. Bu benim için mükemmel bir gün.
-Amesh burada… -İki aydır.
İki aydır burada ve sanırım…
İki aydır yeni çocuk şakaları bitmedi.
-Bitmeyen kabul sınaması. -Kabul sınaması yok.
Kabul sınaması yok.
Ama durmadan bu konuyu açıp
ne zaman yapacağımızı soruyor ve bura öğrenci evi
değil, diyoruz.
Üniversiteye gidemeyeceğim. Büyük bir şey istemiyorum.
Bari biraz yapsaydınız.
Ona niye katılmıyorsun anlamıyorum.
Onu bikinili görmedin hiç.
Lydia tamamen senindir.
Bu eski bir asansör. Bunları sadece filmlerde görmüştüm.
Tam onlardan.
Binmek ister misin? B düğmesine bas.
Dostum, kabul sınaması yok.
Bir kere bineceğim.
-Bodrumda ne var? -Gidebiliyorsan git.
Yapma şöyle.
-Sonunda kabul sınaması. -Sus!
Hadi bakalım. Üç seans kemoterapi gördüm. Kolay kolay korkmam.
Hayır, bekle. Basma.
Harbiden aşağı inme bak.
İnme.
Aşağıda morg var.
Evet, onu düşünmemiştim.
Mantıklı, değil mi?
Genel olarak asansöre binmemeni öneririm, perilidir.
Geceleyin kendi kendine aşağı inip yukarı çıkıyor.
Kablolarda bir sorun var.
Eski ama ben olsam bulaşmazdım.
Baksana, şimdi anladım.
Burada kabul sınaması yapılmaz.
-Evet. -Çok adilik olur.
Hatırlat da size teşekkür edeyim.
Çok güzeldi. Durma.
Sen mi yazdın?
Cidden ben yazdım.
-Yeni misin? -Ben Ilonka.
Cheri, memnun oldum.
Tamam, müzikten pek anlamam
ama bunu onun yazmadığına kalıbımı basarım.
Bu Cheri. Dikkatli olmalısın.
Dikkat etsen iyi olur.
Bir keresinde hostes olduğunu söylemişti
ve ona bir günden fazla inanmıştım.
Cheri hakkında pek bir şey bilmiyoruz. Hikâyesi hep değişiyor.
Kesin olarak söyleyebileceğim tek şey, geldiği gün
iki kamyon vardı ve dadısının da Bentley'si vardı.
Ondan beri her lafına bir şüpheyle yaklaşıyorum.
Hepsi senindir. Yani senin ve Anya'nın.
Sana burayı tanıtacaktı.
Hatta sanırım burayı sana o gezdirecekti.
Ama ne yaparsın, Anya işte.
Gelmek istersen akşam yemeği 19.00'da kış bahçesinde.
Yoksa odana getirebilirsin.
Lazımlığını kullanma.
Niyeyse her odada varlar
ve mecbur değilsen kullanmamanı…
Gidelim.
Galiba dekor olarak koymuşlar yani.
Gel.
Galiba kararını vermişsin, değil mi?
İstersen valizleri arabaya geri koyar,
tüm gece durmadan gider, sabaha evde oluruz.
Dr. Stanton nasıldı?
Açıkçası harikaydı.
Bana biraz Maggie'yi hatırlattı.
Seni buraya değil, üniversiteye bırakıyor olmalıydım.
Çok da farklı değil.
Burada ciddi Sarmaşık Ligi havası alıyorum.
Yardımı olacaksa öyleymiş gibi düşün.
Bu ne lan?
Ne yapıyorsun?
Pardon, bir…
Ben Ilonka.
Tiroit kanseri
ve akciğer metastazım var.
-Sen Anya'sın, değil mi? -Evet.
Hepsini okuyacak mısın?
Evet.
Sonbaharda üniversiteye başlayacaktım.
Müfredata yetişmeye çalışıyorum.
Oha.
Yani burada…
Yatağımın altında tebeşirle çizilmiş garip semboller var.
-Evet. -Sebebini…
Sebebini biliyor musun?
Rachel yapmıştır herhâlde.
Rachel mı?
Oda arkadaşım Rachel.
Vika dinine kafayı takmıştı.
Sonlara doğru.
Hepimize tutunacak bir dal lazım, değil mi?
Evet.
Benim dalım da 10 gram morfin.
Anlıyorum.
İlla Vika olması gerekmiyor ama büyülü düşünmenin biraz faydası var.
Evet, Rachel'ın işine yaramadığı kesin. Kız öldü gitti.
Ama olsun, onları orada bırak. Çifte kazanç turuna geç.
Orada puanlar çok değişir.
Seninle tanışmak harika…
Mutfağa mı gidiyorum yoksa…
Yok, getirirler. Kişiye göre.
Doktorunla perhizini konuştular
ama menüyü değiştirebilirsin.
Resmen tanışmadık.
-Ben Sandra. -Ilonka. Tanıştığımıza memnun oldum.
Şeyini beğendim…
-Saçını beğendim. -Teşekkürler.
Ben de. Dehşet görünüyorsun.
Ben Natsuki. Hoş geldin.
Ne zamandır buradasınız?
-Ben dört aydır. -Beş.
-Üç. -Üç.
63 gün, 17 saat ve 11 dakika.
Dakikaları saymazsın ki.
Sandra ve Anya buranın eskileri.
Sizin neredeyse…
-Neredeyse altı ay oldu mu? -Neredeyse altı.
Altı aydan fazla. Kaydımı daha yeni tazeledim.
Çifte T'mi aldım. Şükürler olsun.
Evet, onu yapmam lazım.
-Çifte T mi? -Çifte teşhis.
Hâlâ ölüyorum. Onaylandı.
Sigorta, hospisin masraflarını altı ayda bir ödüyor.
Altı ay sonra hâlâ buradaysan test yaptırman gerekiyor.
Burası bir hospis mi?
Ailem yatılı okul olduğunu söyledi.
Seni cidden buradan atmazlar.
Dr. Stanton bizi atmaz.
Sırf bodrumunda morg var diye
burası işletme değil diyemeyiz.
Peki nasıl oldu da buraya düştün?
Brightcliffe'i kendi başıma buldum.
Başvuru gönderdim, Stanton'la telefonda konuştum
ve bir kişilik yer olduğunu söyledi.
O Rachel'ın yeriydi galiba.
Rachel'ı pek tanıyamadım.
Sen geldiğinde Tuzsuz Deli Bekir hâline girmişti.
Bir de o büyücülük olayları neydi?
Kanserden gitmeseydi
üstüne ev düşecekti.
Bence Tanrı büyücülüğünü affedecek.
Tanrı aşkına. Rachel Vikan'dı.
O bir kâfirdiyse ben direkt cehennemliğim.
İnsanların içini ancak Tanrı bilebilir
ve senin içinde, gösterdiğinden daha çok sevgi bulacak.
-Öyle mi? -Asla.
Rachel son zamanlarında çok iç karartıcıydı.
Söylediği tuhaf şeylerden size bahsetmedim.
Sanki canlı gölge gibi bir şeyin onu takip ettiğini hissettiğini söyledi.
Ne zaman arkasını dönse kayboluyormuş.
Beni korkutamazsın Anya.
Ölümünden önceki gece koşarak odamıza geldi.
Nasıl koştu, hiç bilmiyorum.
O zaman çok kötü durumdaydı.
Bu kez az daha yakalandığını söyledi.
Onun parmaklarının gömleğine dokunduğunu hissetmiş.
O kadar yaklaşmış.
Sonra durmadan ağladı.
Ve ondan kaçamayacağını bildiğini söyledi.
Tekrar kaçamayacağını.
Ertesi gün de öldü.
-Niye hep böyle yapıyorsun? -Nasıl?
Öyle yapmasan da zaten korkunç.
Korkacak bir şeyin yok, değil mi? Yanında İsa var ya.
Sandra, ne olduğunu biliyor musun?
Rachel son zamanlarında müptelaydı.
Uyuşturucu akıl bırakmaz.
İnsanların dediklerine şüpheyle yaklaşacaksın.
Hayalet görür, gaipten ses duyarlar.
Geldiğimden beri "canlı gölge" hikâyesinin çok versiyonunu
duydum.
Kafası bir milyondu.
Sakin ol Sandra. Seni korkutmak kolay sadece.
Biri Mark mı dedi? Yatma vakti saat 22.00 yeni kız.
Dolanmak yok. Tamam mı?
Doktor size çok serbestlik tanıyor ama güvenlik tesadüfi değildir.
Bu yüzden odanızdan çıkmanız yasak.
Gece vardiyasında tek bir kişi var.
Merdivenlerden düşerseniz duyamayabiliriz.
Ya bir siktir git Mark.
-Tamam. Başka bir şey isteyen? -Böyle iyiyiz.
Niye öyle dedi?
-Evet. Spence, Mark'tan biraz nefret eder. -Neden?
Genç, yakışıklı ve komik bir adam. Ölümcül hasta da değil.
Nasıl nefret etmeyecek?
MERDİVENLER
Onu davet bile etmemişsin.
Tam da…
Uyuyordu.
Ayrıca ondan emin değilim.
Benim için de öyle demiştin.
Haklı da çıktım. Hikâyelerinin yarısı eski Doctor Who bölümleri.
Keşke içmesen…
Bunu konuşmuştuk.
Evet ama o, Stanton'ın zulasından iki şişe bulmadan önceydi.
Ama ilaçlarla karıştırmamalısın.
Hayır, esas sen lorazepamla karıştırmamalısın.
Benim keyfime karışma.
-Ne olur? Ölür müyüm? -Evet, olabilir.
En iyi ihtimalle masada sızıp
üç gün bok gibi hissetmene neden olur.
Geçen seferki gibi.
Sadece koklayacağım.
Ben de bir bardak alayım. Sadece koklamak için.
-Ben de. -Evet, ben de.
Kokusu geldi bile.
Ne dersin Natsuki?
Sonraki bölüm için meraktan ölüyorum.
Mecazen değil.
Nerede kalmıştım?
Konserden sonra eve gidiyordu.
Bu hikâyeyi sevmedim.
Kahretsin.
Alınma Natsuki, güzel anlatıyorsun.
-Sağ ol. -Çok ürkütücü.
Seninkiler öyle oluyor.
İşine gelirse. Senin melek pornona üç gece katlandım.
Doğru dedi Sandra.
Melek hikâyemi sevdiğinizi sanıyordum.
Pekâlâ öyleyse.
Öncekilere ve sonrakilere.
Bize ve öbür taraftakilere.
Öncekilere ve sonrakilere.
Bize ve öbür taraftakilere.
Görülen ve görülmeyenlere. Ruhen burada olanlara.
Görülen ve görülmeyenlere.
Ruhen burada olanlara.
Pekâlâ. Konser bitmiş ve Ren eve gidiyormuş.
Geç saate kadar kalacağını düşünmemişti
ama sonra güzel sanatlar binasından
o tuhaf müziğin geldiğini duymuş.
Bu sesin o boş sınıftan gelmesini beklemiyormuş.
Şimdi eve giderken bu sesi rüzgârda duyuyormuş.
Bir anda bulunduğu sokağı, etrafındaki evleri
tanımadığını anlamış.
Ama her gün bu yolda gidermiş.
Onun için bir kas hafızasıydı.
Tanıyamaması hiç mantıklı gelmemişti.
Sonra sanki her notasını bildiği o çok tanıdık gelen aynı ezgi
çalmaya başlamış.
Çok ama çok tanıdık.
Sonra izleniyormuş gibi hissetmiş.
Sokaktan değil.
Sokak boş.
Hayır, pencerelerden, hepsinden. Her bir pencerede
bir portre galerisindeki gibi bir surat varmış.
Hepsi gülümseyerek onu izliyormuş.
Geldiği yoldan kaçıp gitmesi gerektiğini düşünmüş.
Ama müzik tekrar başlamış.
Kulağında. Kafasında. Sonra başka bir ses.
Kayıp mı oldun?
Kaybolmuş gibisin.
Ben…
Nerede olduğumu bilmiyorum. Ben…
Nerede olduğumu bilmiyorum.
Nereye gideceğimi…
Kayıp mı oldun?
Bekle.
Tembellik etme.
-Korktun mu? -İrkilmek ve korkmak aynı şey değildir.
Herkes ani bir gürültülü sesle birini irkiltebilir.
Bu korkutmaz, sadece irkiltir.
-Ve oldukça tembelcedir. -Belki de.
Ama böyle olunca
adrenalin patlaması olur ve…
Sikeyim.
Hadi ama. Bizi harbiden kara kedilik yaparak mı korkuttun?
Bu başlangıçta yapılır. Sonda değil.
Haklısın.
Demek istediğim, o zararsız kedi dışında
sokak bomboşmuş.
Öğretmenin ne dediğini hatırlıyor musun?
Onu o ezgi konusunda uyardığını.
Hani bazı müzikler bir şekilde kafanın içinde yer eder
ve bir kere duydun mu kafandan çıkaramazsın.
Durmadan kafasında çalıyor ve çalıyor, sonra da…
O neydi lan?
Ha siktir, yeni kız, ortaya çık bari.
Sikeyim.
Uyumadığını biliyordum.
Gece odamızdan çıkmak yasak sanıyordum.
Öyle.
Peki burada olay nedir?
Bir kulüp gibi bir şey.
Şarabı bana ver.
Bir fırt iç.
Ben almayayım.
Bir fırt iç.
İçemem. İlaç alıyorum.
Asetaminofen alıyorsun. Ne olmuş ki?
Haldol mu? Bir fırt içebilirsin.
Kaçak malı içersen belki kulübe alınırsın.
Diğer türlü unut, bu iş karşılıksız olmaz.
Hadi ama. Burada zaten.
Şu noktada ya kulüp üyesidir
ya da savcılık tanığı.
Gece Yarısı Kulübü.
Aslında adı bu muydu bilmiyorum
ama buraya geldiğimde öyle diyorlardı.
Yani her gece gizlice kütüphaneye giriyorsunuz ve…
Hayalet uyduruyoruz.
-Hikâye anlatıyoruz. -Hayalet uydurmak daha havalı.
Bir hikâye anlatırsan bir hayalet yaratırsın çünkü…
Hepimiz nihayetinde öyleyiz,
birer hikâyeyiz.
Evet, hikâye demişken
Natsuki en can alıcı yere gelmişti.
Üç gündür devam ediyor
ve sonunda ani korkutmalarla dolu kötü bir hâl aldı.
Sessiz ol.
Kulüp, sadece hikâyelerden ibaret değil.
Bayağı büyük bir şey aslında.
Hey, o hiç şarap içmedi.
Tek bir hikâye bile anlatmadı yani olmaz.
Kulübe girmek mi istiyorsun? Gerekeni yap.
Hemen bir hikâye anlat ve şunu da iç lan.
Daha önce dediğim gibi, bu iş karşılıksız olmaz.
Aslında Cheri karşılıksız takılıyor.
Onu ben diyecektim.
Cheri daha tek bir hikâye anlatmadı ve artık üç ay oldu.
Üzerinde çalışıyorum.
Hâlâ düzenliyor, prodüksiyon sonrasında düzeltiyorum.
Babam hep öyle der.
Ünlü bir film yapımcısıdır.
Cheri'de bol bol hikâye var.
Ama kulüpte hiç anlatmaz.
Ama Cheri hariç bu iş karşılıksız olmaz.
Ne tür bir hikâye?
Kural yok ama belirli bir konsept var.
Birbirimizin ödünü patlatmaya çalışırız.
Hepimiz değil.
En azından ilginç olan kişiler öyle yapar.
Kolay değil yani.
En kötü haberi almış insanları korkutacaksın.
Biz zor bir kitleyiz.
Peki, tamam, buna ne diyeceksiniz?
Öleceğini öğrenmiş genç bir kadınla ilgili bir hikâye.
Ya bir siktir git.
Sıkıcı. Buna başvurmuyoruz. Çok bencil kaçıyor.
Durun, sandığınız gibi değil.
Adı Julia Jayne'miş
ve 1951'de Lewiston, Idaho'da doğmuş.
Nathan ile okulun üçüncü senesinde tanışmış.
Aralarındaki aşk, birden tüm aşk şarkılarının
onlar hakkındaymış gibi hissettirdiği bir aşkmış.
1968 onun âşık olduğu yılmış.
Tiroit kanseri olduğunu da o yıl öğrenmiş.
Bir yıldan bile az.
Julia 17 yaşındaymış ve yaşlı ninesiyle yaşarmış.
Ninesi o kadar değişmiş ki artık şahsiyeti bile gitmiş.
Tiroidektomi, metastaz, radyasyon.
Sonunda başka bir seçeneği kalmayınca
kendini bir hospiste bulmuş.
Ölümü bekleyeceği yeni, özel bir hospis.
20 Mayıs 1969.
İki-sıfır-sıfır-beş-bir-dokuz-altı-dokuz.
Bu tarihe kafayı takmış.
20 Mayıs 1969.
Teşhis konulduktan bir yıl sonra
sonunun geleceğini düşündüğü gün.
İki-sıfır-sıfır-beş-bir-dokuz-altı-dokuz.
Nathan'ı tüm benliğiyle özlermiş.
Bazen gece geç saatlerde
Nathan'ın sesini duyduğuna yemin edebilirmiş.
Julia?
Ertesi gün Julia kahvaltıya gelmemiş.
Bütün evi didik didik etmişler ama o ortalıkta yokmuş.
-Julia! -Julia!
Ertesi gün polise kaybolduğu bildirilmiş.
Julia Jayne bir uyurgezermiş
ve gece dışarı gitmiş diye korkmuşlar.
En kötü senaryo, uçuruma çok yaklaşıp okyanusa düşmüş olmasıymış.
Günler, haftalara dönmüş ve bir ay sonra…
Bunca zamandır nerede olduğu sorulunca Julia şöyle demiş:
Evden hiç çıkmadım ki.
Döndükten kısa süre sonra tümörleri küçülmeye başlamış.
Sonra da bir şekilde kaybolmuşlar.
Gideceğine dair söylentiler çıkmış.
Prognozu değişmiş. Artık yaşayacakmış.
Ama hospisten gitmeden önce son bir şey daha varmış.
Bir-dört-sıfır-dokuz-bir-dokuz-yedi-sıfır.
İki-beş-bir-bir-bir-dokuz-yedi-bir.
Julia, doktor seni görmek istiyor.
Sıfır-altı-sıfır-iki bir-dokuz-sekiz-dokuz.
Bunlar anlamsız gelmiş, ta ki…
…14 Eylül 1970'te…
Bir-dört-sıfır-dokuz-bir-dokuz-yedi-sıfır.
…o genç kadın yatağında ölene kadar.
25 Kasım'da da…
-25-11-1971. -…bir yıl sonra
o genç adam ölmüş.
Julia'nın arabaya binmesine yardım eden hademe de
6 Şubat 1989'da bir araba kazasında ölmüş.
Sıfır-altı-sıfır-iki bir-dokuz-sekiz-dokuz.
Julia Jayne, kaybolduktan sonra sıradan birine dönmüştü.
Artık kendi ölüm gününü bilmiyormuş
ama diğer herkesinkini biliyormuş.
Yani?
Ona ne olmuş?
Kulüp, hikâyelerden ibaret değil.
Bayağı büyük bir şey, dedin.
Nedir o?
Söylerseniz belki hikâyeyi tamamlarım.
Tamam çaylak.
Bir tür anlaşma var.
Bir ahit.
Kulübün başlangıçlarına dayanıyor, ne zamansa artık.
Burada sadece hikâye anlatmıyoruz.
Bu masada oturanlardan biri ilk ölecek
ve bu muhtemelen yakında olacak.
Böyle demeni sevmiyorum.
Nalları diken ilk kişinin büyük bir görevi var.
Bir çeşit sorumluluk.
Öbür taraftan burayla temas kurmak için elinden geleni yapacak.
Diğerlerine orayı anlatacak.
Peki…
…hiç gelen oldu mu?
Bir işaret alan falan oldu mu?
Evet. Bizde öbür tarafın kanıtı var.
Birkaç hafta önce oldu.
Artık alışkanlıktan buluşuyoruz.
Yani ben gördüm.
Bir işaret gördüm.
Hayır, görmedin.
Bu konuda çok yanlış düşünüyorsunuz.
Öldükten sonra ne mi oluyor?
Nerede olduğunuzu bile bilmiyorsunuz.
Bu mekânla ilgili bir sürü hikâye var. Hatta doğrudan bu evle ilgili.
Öleceğini sanıp ölmeyen insanlarla ilgili hikâyeler.
Bu hikâyeleri anlatabilirim.
Beni kabul ederseniz başka bir gece anlatacağım hikâyeler.
Ahdinizi de yapacağım.
Eğer ilk gidecek ben olursam
o perdenin karşısına geçeceğim
ve siz beni duyana dek onu iteceğim, haykıracağım ve feryat edeceğim.
Gerçeği haykıracağım.
Söz veriyorum.
Bu kadar kendini kaptırmana gerek yok.
Çok iyi bir hikâyeydi. Sen mi uydurdun?
Evet.
Sen yazar olabilirmişsin.
Hâlâ olabilirim.
Ama tamamen uydurma değil, değil mi?
Nasıl yani?
Sorun da bu.
Diğerleri burayı seviyor ama anlamıyorlar.
Hiç zaman ayırmıyorlar.
Bu resimlere hiç uzun uzun bakmıyorlar.
Bunu düşünmek istemiyorlar galiba ama ben farklıyım.
Ben bu fotoğraflara saatlerce baktım,
içlerindeki insanları düşündüm ve isimlerine baktım.
Julia Jayne gibi isimler.
Bu hikâyenin ne kadarı doğruydu?
Onun hikâyesini, tiroit kanserini araştırırken buldum.
Kanser olmuş ve buraya, Brightcliffe'e gelmiş.
1968 grubu.
Polis raporları da gerçek.
Ortadan kaybolmuş ama sadece bir haftalığına.
Geri de gelmiş.
Buradan tam remisyon olup gitmiş.
Bunun burası sayesinde olduğunu söylemiş.
Burada bir şey bulmuş ve iyileşmiş.
Kim bilir, belki hâlâ bir yerde yaşıyordur.
Burayı rastgele seçmedin, değil mi?
Buraya o hikâye yüzünden geldin.
Burada sizin bilmediğiniz çok fazla şey var.
Yani belki birlikte öğrenebiliriz ama…
Evet, haklısın. Bu yüzden buradayım.
Ben yaşayacağım.
Evet.
Geri
yukarı çıksak iyi olur.
Şimdi gece hemşiresi dolanır falan.
Biraz daha duracağım.
Dediğin gibi iyice bakıp
bu çocuklarla sessiz bir dakika geçireceğim.
Tamam. İyi geceler.
İyi geceler Kevin.
Alt yazı çevirmeni: Hasan Yelok