‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎บทต่อไป
‎เป็นสิ่งที่คนพูดกันบ่อยๆ
‎เวลาพูดถึงเรื่องราวชีวิตของตัวเอง
‎พลิกหน้าต่อไป อดีตคือบทนำ
‎บทต่อไปนั้น เหมือนมันถูกเขียนไว้แล้ว
‎ราวกับคำพูดรอเราอยู่ตรงนั้นแต่แรก
‎แต่ฉันไม่เห็นด้วยนะ
‎เราต่างหากที่ลิขิตเรื่องราวของตัวเอง
‎จะให้พล็อตเรื่องเป็นดั่งใจตลอดคงไม่ได้ ‎แต่เราเลือกได้ว่าเราจะเป็นใคร
‎ดังนั้น ฉันว่าบทต่อไปคงเป็นแค่…
‎ความเป็นไปได้ไม่รู้จบบนหน้ากระดาษที่ว่างเปล่า
‎การเริ่มต้นใหม่นั้น ไม่สำคัญว่าคุณ…
‎เราเคยเป็นใครตอนอยู่มัธยมปลาย
‎จะนักกีฬา เด็กเนิร์ด คนแปลก ‎อาชญากร หรือว่าเจ้าหญิง
‎หรือเจอเรื่องหักมุมแบบไหนก็ตาม
‎ถึงเวลาพลิกหน้ากระดาษ ‎และเขียนตอนต่อไปเองแล้วล่ะ
‎คงเป็นที่คอมเพรสเซอร์ล่ะมั้ง
‎ไม่นะ แค่พัดลมทำงานเฉยๆ
‎คุณบอกว่ามันเก่าแค่ไหนนะ ‎สำหรับพื้นที่ 4,000 ตารางฟุตน่ะ
‎ได้ เดี๋ยวผมไปดูสายไฟให้ ‎แต่อาจจะต้องเปลี่ยนนะ
‎เก้าโมงเช้าพรุ่งนี้ดีไหม
‎ได้สิครับ ไม่มีปัญหา
‎โอเค ได้เลย
‎ได้เลย ดี ใช่ ไว้เจอกันนะ
‎- ลูกค้าใหม่สินะ ‎- ทรงผมใหม่สินะ
‎ว้าว สวยแจ่มเลย
‎เข้ากับหมวกและครุยด้วยนะ
‎ให้ตาย อยากให้แม็กกี้ได้มาเห็นจัง
‎เธอต้องการแค่นั้นแหละรู้ไหม ‎ให้หนูเป็นคนเก่งที่สุด
‎"รองอันดับหนึ่ง" แปลว่าเก่งเป็นที่สองค่ะ
‎อ้อ แค่ที่สอง
‎ซะที่ไหนกัน อีลองก้า ‎หนูทำได้เยี่ยมขนาดนี้เลยนะ
‎เห็นทีต้องฉลองแล้วล่ะ
‎ฉันว่าหนูแหกกฎบ้างก็ดีเหมือนกันนะ
‎ใช่ แค่ครั้งหนึ่งในชีวิตก็ได้
‎- แค่… ‎- อย่ามา ทิม
‎แม่เจ้า นางเอาจริงจ้า
‎สีแดงแรงฤทธิ์เชียวนะ
‎โจซี่อยู่ไหนล่ะ
‎นางใจฝ่อ ซึ่งฉันก็พอเข้าใจอยู่
‎ถ้าเขาไม่ให้เราเข้าล่ะ
‎- คือ… ‎- ลอเรน นี่คือโอกาส
‎ที่จะได้ชิมลางปาร์ตี้มหาวิทยาลัยของจริง
‎หรือจะเริ่มที่งานม.ปลายดี ‎เพราะเราก็พลาดโอกาสนั้นไปเหมือนกัน
‎เที่ยวไม่ยุ่ง มุ่งแต่เรียน
‎บายค่ะ ม.ปลาย
‎ขอวอดก้าโซดาค่ะ
‎- เขาไม่ใช่บาร์เทนเดอร์นะ ‎- ไม่เป็นไร
‎เธอเรียนที่นี่เหรอ ดูเด็กน้อยจัง
‎ขอบใจนะ
‎อ้าว อยู่นี่เอง
‎ไม่รู้จะเอารัมหกแบบไปทำไม ‎แต่ดันไม่มีน้ำสักขวด
‎ใช่ ขวดน้ำในครัวครึ่งนึง ‎กลายเป็นที่เขี่ยบุหรี่ไปแล้ว
‎เธอดื่มแบบเบาๆ หรือจะพอแค่นี้แล้วล่ะ
‎ฉันรอเพื่อนอยู่ นางกำลังติดลมเลย
‎สงสัยตั้งใจจะทำอะไรแผลงๆ ล่ะมั้ง
‎ฉันไบรอัน
‎- อีลองก้า ‎- ฉันว่าฉันไม่ค่อยคุ้นหน้าเธอเท่าไร
‎ฉันเก็บตัวแทบจะตลอดปีน่ะ
‎เธอเรียนเอกอะไร
‎- เอกอังกฤษ ‎- เหมือนกัน
‎พูดเป็นเล่น
‎ปีนี้นายชอบวิชาอะไรบ้าง
‎ขอเลือกวรรณคดียุคโรแมนติก ‎และวิกตอเรียนแล้วกัน
‎- ฉันรู้แหละว่าฟังดูโม้ ‎- ฟังดูโม้จริง
‎แต่เปล่านะ
‎ฉันรู้ว่าไม่ใช่ ฉันก็เรียนมา
‎ความรักและความน่าสะพรึง ‎ในยุควิกตอเรียนของอังกฤษ
‎เป็นหนึ่งในหัวข้อที่ฉันจะเลือกมาทำตัวจบเลยล่ะ
‎- หนึ่งในหัวข้อที่จะเลือกเหรอ ‎- คือฉันชอบออสการ์ ไวลด์มากไง
‎สตีเวนสันนี่ไม่ค่อยเท่าไร ‎แต่ก็ยังชอบตามมารยาทแหละ
‎นักเขียนคนโปรดฉันคือเชลลีย์ ‎แมรี่นะ ไม่ใช่สามีเธอ
‎แมรี่ เชลลีย์ เด็กสาววัยรุ่น ‎ที่เขียนเรื่อง "แฟรงเกนสไตน์"
‎ผลงานของสาววัยรุ่นเลยนะ
‎เธออายุ 19 ตอนที่ได้เป็น ‎เจ้าแม่นิยายสยองขวัญสมัยใหม่
‎แบบว่า เธอเขียนบันเทิงคดีชิ้นเอก ‎แนววิทยาศาสตร์เป็นคนแรกไง
‎"แฟรงเกนสไตน์" ไม่ใช่แค่เรื่องแรก ‎ที่ยกวิทยาศาสตร์มาใช้แบบนั้น
‎แต่ยังพูดถึงหลักจริยธรรมในการทดลอง ‎และจรรยาบรรณของนักทดลอง…
‎ขอโทษที ฉัน…
‎เพราะแบบนี้ไง ‎ฉันถึงเลือกทำตัวจบเป็นเชกสเปียร์ ฉัน…
‎ฉันชอบพล่ามไปเรื่อยเวลาพูดถึงเชลลีย์น่ะ
‎ให้ตายสิ เธอไปอยู่ไหนมาทั้งเทอมเนี่ย
‎เล่าเรื่องนายให้ฉันฟังบ้างสิ
‎นายชอบอะไรที่สุด…
‎ขอโทษนะ เมื่อกี้เรา…
‎นี่ ดื่มสิ
‎อีลองก้า ได้ยินหมอไหม
‎ขอโทษค่ะ หนูแค่…
‎ขอโทษค่ะ หนูสมาธิหลุดไปหน่อย
‎หมอช่วยพูดชื่ออีกทีได้ไหมคะ
‎ชื่อโรคน่ะ ช่วยบอกชื่อโรคเต็มๆ อีกทีได้ไหม
‎มะเร็งต่อมไทรอยด์ชนิดพาพิลลารี่
‎ค่ะ มะเร็งไทรอยด์
‎หมอบอกว่ารักษาได้ใช่ไหมคะ
‎มีโอกาสจ้ะ เราต้องตรวจเพิ่มอีก
‎แต่ผลการตรวจชิ้นเนื้อบ่งบอกว่า ‎ควรผ่าตัดต่อมไทรอยด์ออกทันที
‎และเริ่มรักษาโดยให้หนูกลืนแร่ไอโอดีนรังสี
‎หมอจะตัดต่อมไทรอยด์หนูเหรอ
‎หนูจะไปสแตนฟอร์ด ฤดูใบไม้ร่วงนี้แล้วนะ
‎สแตนฟอร์ด…
‎ถ้าเริ่มรักษาตอนนี้ มันจะ…
‎มันจะเสร็จก่อนเปิดเทอมหรือเปล่าคะ
‎ยังตอบไม่ได้จ้ะ
‎นัดวันผ่าไทรอยด์ก่อนดีกว่านะ
‎งั้นช่วยชี้แจงกรณีเลวร้ายที่สุดหน่อยค่ะ
‎กรณีที่เลวร้ายที่สุด อธิบายให้หนูเห็นภาพที
‎การพูดถึงมันคือวิธีที่ดีที่สุดที่จะป้องกัน ‎ไม่ให้มันเกิดขึ้น ไม่ใช่เหรอคะ
‎หนูต้องทำคีโมไหม
‎โธ่ ยัยหนู อย่าพูดถึงขั้นนั้นเลย
‎อีลองก้า กว่าจะไปถึงขั้นทำคีโม ‎ยังมีอีกหลายขั้นตอนนะ
‎หนูมีโอกาสชนะมันไหม
‎มันไม่ง่ายขนาดนั้นจ้ะ
‎หนูเป็นที่สองของรุ่นที่มีนักเรียน 900 คน
‎หนูอายุน้อยที่สุดในห้อง ‎แถมยังเรียนข้ามชั้นปีนึงเพื่อมาถึงจุดนี้
‎หนูอยู่ที่สองจากสิบในพวกหนึ่งเปอร์เซ็นต์
‎หนูแกร่งใช่เล่นเลยล่ะ
‎หนูจะรักษาค่ะ
‎- แฮปปี้เบิร์ธเดย์ อีลองก้าที่รัก ‎- แฮปปี้เบิร์ธเดย์ อีลองก้าที่รัก
‎- แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู ‎- แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
‎ให้หนูทำยังไง…
‎คือเทียนมันไม่ได้จุดไง
‎โรงพยาบาลไม่ชอบให้จุดไฟเท่าไร ก็เลย…
‎โอเค
‎- ไชโย ‎- สุขสันต์วันเกิดนะยัยหนู
‎- วันนี้ไม่มีงานติดตั้งเหรอ ‎- ก็…
‎ไม่จ้ะ เรื่องนี้สำคัญกว่า
‎อย่าตกงานเพราะหนูอีกนะ
‎เรื่องนี้สำคัญกว่าอีก
‎เป็นยังไงบ้าง
‎เอาจริงๆ นะ เรียนมหาวิทยาลัย ‎ง่ายกว่าเรียนมัธยมปลายอีก
‎แบบว่าตัดเรื่องเพ้อเจ้อทิ้ง ‎และเน้นสิ่งที่สำคัญจริงๆ น่ะ
‎- ทิม เชิญทางนี้หน่อยค่ะ ‎- ครับ
‎แล้วเธอเป็นยังไงบ้าง
‎อาหารห่วยแตก ‎และฉันก็มีพ่อบุญธรรมเป็นเพื่อนคนเดียว
‎แต่มีพี่เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเล็งๆ ฉันอยู่นะ
‎- เขาน่ารักไหมล่ะ ‎- เหอะ ฉันยอมตายดีกว่า
‎สรุปว่าฉันชนะจ้า
‎นี่ ฉันต้องวางแล้วล่ะ แต่ว่า…
‎- เจ๋งเลย ‎- ขอบคุณที่โทรมานะ
‎- ดีต่อใจจริงๆ ‎- สุขสันต์วันเกิด และ…
‎ดูแล้วรอบนี้ไม่น่าจะได้ผลดีนะคะ
‎เนื้องอกในปอดแก ‎ไม่ตอบสนองอย่างที่เราหวังไว้
‎งั้นเราก็ลองใหม่ เอาอีกรอบ
‎ทำอีกรอบไปก็เท่านั้นค่ะ
‎งั้นหมอจะบอกว่า…
‎แกป่วยระยะสุดท้ายแล้วสินะ
‎ใช่ค่ะ
‎อีกนานแค่ไหนครับ
‎พูดยากนะคะ
‎คนฟังก็ทำใจยากเหมือนกันแหละหมอ
‎ลองบอกมาเถอะ
‎หมอว่าไม่ดีกว่าค่ะ
‎- ร่างกายคนเราไม่เหมือนกันและ… ‎- แกอายุครบ 18 ปีวันนี้
‎แกจะอยู่ถึงอายุ 19 ไหม
‎ค่ะ ก็เป็นไปได้อยู่
‎นั่นแหละค่ะ
‎แล้ว 20 ล่ะ
‎เรามาคุยกันดีกว่าว่าคุณจะเอายังไงต่อ
‎ถึงทางหมอจะทำอะไรไม่ได้มาก ‎นอกจากช่วยให้แกรู้สึกสบาย
‎หมอติดต่อองค์กรเมคอะวิชให้ได้นะ
‎เผื่อคุณจะสนใจอะไรทำนองนี้
‎(หายจากมะเร็งไทรอยด์)
‎(สถานดูแลไบรท์คลิฟฟ์)
‎(ให้ผู้ป่วยวัยรุ่นระยะสุดท้าย ‎ได้เปลี่ยนผ่านในแบบของตัวเอง)
‎(ปาฏิหาริย์ทางการแพทย์ใช่หรือไม่)
‎(จูเลีย เจย์น วัย 17 ปี ‎อ้างว่าได้รับการรักษาจนหายดีจากมะเร็ง)
‎มันเป็นโครงการพิเศษที่เข้าร่วมได้ฟรี
‎ทั้งหมดนี้มันเข้าท่าอยู่นะคะ
‎นี่สถานดูแลไบรท์คลิฟฟ์นะ ‎รู้ใช่ไหมว่าหมายถึงอะไร
‎รู้สิ แต่เขาจัดให้วัยรุ่นโดยเฉพาะเลยไง
‎ทั้งโลกมีไม่กี่แห่งเอง
‎เด็กๆ ควรอยู่กับครอบครัวสิ อีลองก้า
‎ในเว็บบอกว่าหลายคนก็ไม่มีครอบครัว
‎มีเด็กกำพร้ากับเด็กที่อยู่ตัวคนเดียวตั้งเยอะ
‎มันเป็นสถานที่ให้วัยรุ่น ‎ได้เปลี่ยนผ่านในแบบของตัวเองนะ
‎แปลว่าจะไม่มีการรักษาแล้ว ‎ไม่ได้ทดลอง ไม่มีโอกาสได้…
‎ยังไงก็ไม่ได้ผลสักอย่างนี่
‎ฉันสัญญากับแม็กกี้ไว้
‎ฉันสัญญากับแม็กกี้ว่าจะดูแลหนู
‎คุณก็ดูแลแล้วไง
‎คุณทำได้ดีมากๆ ด้วย ทิม
‎อย่างที่บอก นี่เป็นแค่ช่วงทดลองนะ
‎งั้นก็เหมือนค่ายพักแรมชาวมะเร็งล่ะเนอะ
‎ฉันจะพักที่โมเต็ลซิกซ์ในเมือง
‎เผื่อหนูเปลี่ยนใจ
‎ซึ่งหนูเปลี่ยนใจได้ตลอด
‎เรากลับบ้านที่ซาคราเมนโตได้เลยนะ จำไว้ล่ะ
‎อีลองก้า นี่
‎นี่ ไม่เป็นไรนะ ยัยหนู
‎ค่ะ ก็แค่…
‎เดจาวูน่ะ
‎ขอโทษที
‎นายคงคิดว่ายัยนี่มาแปลก ‎แต่เรารู้จักกันหรือเปล่านะ
‎ใช่ คิดว่างั้นนะ ‎เธอเคยเรียนที่แฟรงคลินไฮใช่ไหม
‎หรือเคยไปรักษาที่โรงพยาบาลซีแอตเทิล
‎เปล่า ฉันมาจากซาคราเมนโต
‎แปลกแฮะ
‎ฉันไม่เคยไปนะ
‎เธอเข้ามาเพราะอะไรล่ะ
‎มะเร็งต่อมไทรอยด์ชนิดพาพิลลารี่ ‎ที่แพร่กระจายไปยังปอด เพราะงั้นฉัน…
‎คงเป็นมะเร็งไทรอยด์มั้ง
‎ส่วนนี่คงเป็นลูคีเมียแหละ
‎ยินดีที่ได้รู้จักนะ
‎ให้เรียกเธอว่ามะเร็งไทรอยด์หรือไงดี
‎โทษที ฉันอีลองก้า
‎ทุกอย่างเรียบร้อยดีนะ ยัยหนู
‎ค่ะ หนูไม่เป็นไร นี่ลูคีเมีย
‎เควิน ยินดีที่ได้รู้จักครับ
‎ยินดีที่ได้รู้จัก เควิน ฉันทิมนะ
‎ไปดูข้างในกันไหมว่าที่นี่มีดีอะไรนัก
‎ได้สิ
‎งั้นไว้เจอกันนะ
‎ก็คงงั้น
‎ต้องเจอสิ แต่ยังไงฉันก็อยู่ที่นี่แค่ไม่นาน
‎- อีลองก้าใช่ไหม ‎- ใช่ค่ะ
‎ขอต้อนรับสู่ไบรท์คลิฟฟ์นะ
‎ผมมาร์ค เป็นพยาบาลเวชปฏิบัติ ‎หมอรอคุณอยู่ด้านในแล้ว
‎มาเลย เดี๋ยวช่วยยกกระเป๋านะ
‎- ขอบคุณครับ ‎- ขับรถมาเป็นไงบ้าง
‎ทางสวยดีนะ
‎บางจุดก็อันตรายอยู่ครับ
‎ไม่เป็นไรแน่นะ
‎ค่ะ ไม่เป็นไร
‎โห ที่นี่เก่าแก่แค่ไหนเนี่ย
‎ตัวบ้านสร้างขึ้นในปี…
‎ปี 1901
‎ใช่เลย ‎สร้างโดยผู้ประกอบการอุตสาหกรรมไม้…
‎สแตนลีย์ ออสการ์ ฟรีแลน
‎ถูกต้อง ร่วมกับภรรยาของเขา เวร่า
‎มันถูกขายต่อหลายครั้งในช่วงหลังจากนั้น
‎จนกระทั่งปี 1966 ที่หมอสแตนตันซื้อมา
‎แต่ก่อนหน้านั้น มันเป็นบ้านกึ่งวิถี ‎ในช่วงเศรษฐกิจตกต่ำ
‎และกลุ่มผู้นับถือศาสนาที่ชื่อพารากอน ‎เคยอยู่ที่นี่ในยุค 40
‎ก็เลยเป็นที่รวมกลุ่มทางศาสนาด้วย
‎- ไม่รู้มาก่อนเลยนะเนี่ย ‎- ใช่ค่ะ นอกจากนี้…
‎ใคร…
‎อะไรเหรอ
‎คือว่า…
‎คือ…
‎แกฟื้นแล้วครับ
‎ยินดีต้อนรับกลับมา คุณพอว์ลัค
‎หนูไม่เป็นไรนะ
‎แค่เป็นลมไป
‎อาการปกติสำหรับผู้ป่วยโรคนี้ค่ะ
‎หนูว่าหนูเห็นใครคนนึง เป็นผู้หญิงแก่ๆ
‎ฉันไม่ใช่สาวใสก็จริง แต่เรียกแก่นี่แรงไปนะ
‎ไม่ใช่คุณค่ะ คนนั้น…
‎ช่างเถอะค่ะ
‎ฉันหมอจอร์จิน่า สแตนตัน ‎ขอต้อนรับสู่ไบรท์คลิฟฟ์จ้ะ
‎ขอโทษเรื่องเมื่อกี้ด้วยนะครับ หมอ
‎เมื่อกี้ตอนที่เธอเป็นลม ‎เขารีบอุ้มเธอขึ้นมาแล้ววิ่งไปที่ประตู
‎เรื่องนั้นฉันเข้าใจดีเลยล่ะ
‎มันไม่ใช่เรื่องเลยค่ะ
‎ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะทิ้งแกไว้ที่นี่
‎ให้แกอยู่ที่นี่ทั้งที่กำลังป่วย
‎เชื่อสิว่าฉันเข้าใจ
‎ฉันรู้สึกแบบเดียวกัน ‎ตอนที่เสียจูเลียนลูกชายฉันไป
‎ฉันคงไม่กล้าคุยกับผู้ปกครองที่เจอเรื่องอย่างคุณ
‎ถ้าตัวฉันไม่เคยประสบเอง
‎เสียใจด้วยครับ ผมไม่ทราบเลย
‎สิ่งที่ฉันไม่เข้าใจเวลาเราพูดถึงมะเร็ง
‎หรืออาการป่วยระยะสุดท้าย
‎ดูภาษาที่เราใช้สิคะ เป็นภาษาของการต่อสู้ทั้งนั้น
‎เราจะต่อสู้กับสิ่งนี้
‎เราจะสู้ด้วยทุกอย่างที่เรามี
‎จงกล้าหาญเพื่อสู้ต่อไป
‎จากนั้นคนก็จะบอกว่าพวกเขาสู้แล้วแพ้
‎ล้าหลังซะไม่มี
‎ฉันเข้าใจนะ เวลาพูดถึงการต่อสู้ ‎มันดุเดือด มันต้องใช้สัญชาตญาณ
‎อย่ามองส่วนที่ยากเลย
‎มองอาวุธแวววาวและคมกริบ ‎ที่เราสร้างมาให้ทุกคนลองใช้สิ
‎ไบรท์คลิฟฟ์ไม่ได้จะให้ใครสู้
‎แต่จะช่วยพาออกจากสนามรบต่างหาก
‎ให้ตั้งใจใช้ชีวิตแทนที่จะคิดต่อสู้
‎เราไม่ได้จะสู้กับอะไร ‎และขณะเดียวกันก็ไม่ได้พ่ายแพ้แน่นอน
‎ทุกวันที่อยู่ที่นี่มีแต่ชัยชนะ
‎จะอยู่คุยกับฉันต่อก็ได้นะคะ ทิม
‎ระหว่างที่รอให้อีลองก้าสำรวจรอบๆ
‎ผม…
‎ยินดีเลยครับ
‎นี่คือหอพักค่ะ
‎หอชายหรือหญิงครับ
‎หอรวมค่ะ
‎ชายหญิงไม่นอนห้องเดียวกันอยู่แล้ว
‎แต่เราก็ไม่เห็นความจำเป็น ‎ที่จะต้องแยกพวกเขาจากกัน
‎เด็กพวกนี้ต้องรับมือกับปัญหา ‎หนักกว่าที่ผู้ใหญ่บางคนแบกรับซะอีก
‎อย่างน้อยๆ ที่ฉันทำได้ ‎คือปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนเป็นผู้ใหญ่
‎นี่สเปนซ์ค่ะ
‎สเปนซ์ ฉันขอมอบหมายให้เธอ ‎เป็นพี่เลี้ยงบ่ายนี้นะ
‎ผมอยู่ลำดับห้านะ แล้วคนอื่นๆ ไปไหนล่ะ
‎ตามมาดีๆ แล้วอย่าหลงล่ะ
‎ในนี้เหมือนเขาวงกต ไม่ก็เวกัสมากกว่า
‎พวกเขาไม่อยากให้เรารู้เวลา
‎และไม่อยากให้ออกไปด้วย
‎อดีตผู้ป่วยไบรท์คลิฟฟ์รุ่น 66 ไปกันหมดแล้ว
‎ลงหลุมกันเกลี้ยง
‎ขึ้นอยู่กับว่าเธอคุยกับใคร
‎คนที่พาฉันเดินชมที่นี่จากไปแล้ว
‎แต่เขาเคยเรียกมันว่า "ทัวร์ผี" นะ
‎เธอเชื่อเรื่องผีไหม น้องใหม่
‎สำคัญด้วยเหรอ
‎อยู่ที่เป้าหมายในอาชีพของเธอมั้ง
‎ตัวฉันเองได้แต่ภาวนา
‎ว่าจะได้เป็นผีป่วนมือใหม่
‎น่าจะสนุกดีเวลาที่ได้ป่วนคนอื่น
‎ไปต่อไหม
‎ไปสิ
‎ในนี้จะมีการบำบัดแบบกลุ่ม ‎มีกิจกรรมหลายอย่างเลยล่ะ
‎สองคนนี้กำลังทำกิจกรรมสมัยใหม่ที่เรียกว่าโยคะ
‎เป็นภาษาฮินดีที่แปลว่าไร้สาระ
‎คนนั้นนัตสึกิ เป็นมะเร็งรังไข่ ‎ส่วนนั่นแซนดร้า เป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลือง
‎แซนดร้าคลั่งพระเยซู พูดเพ้อเจ้ออยู่นั่นแหละ
‎และเขาจะทำตัวแปลกสุดๆ ถ้าไปทักเรื่องวิกผม
‎ว่าไม่ได้นี่ ชอบแบบไหนก็ตามใจ
‎เราทุกคนมียาพิษที่ต้องเลือก
‎นี่แหละยาพิษของฉัน
‎ใช่ ห้องสมุดนี่แหละกินขาด
‎ห้องสมุดท้องถิ่นบริจาคของทั้งหมดให้ ‎ก่อนจะปิดตัวลง
‎ก็เหมือนห้องสมุดทั่วไปตรงที่ชวนหลงทิศพอๆ กัน
‎มีบัตรรายการหนังสือและทุกอย่าง
‎แต่รอดูห้องต่อไปก่อนเหอะ
‎อาเมช น้องใหม่มา
‎หวัดดี
‎เป็นมะเร็งสมอง
‎อ้อ ขอให้แข็งแรงๆ นะ
‎- ฉันอีลองก้า ‎- เวร
‎อีลองก้า สวัสดี ‎ฉันดีใจจริงๆ ที่จะไม่ได้เป็นน้องใหม่แล้ว
‎ยินดีต้อนรับนะ วันนี้ดีจังเลย
‎- อาเมชอยู่ที่นี่ได้… ‎- สองเดือนแล้ว
‎สองเดือน และฉันคิดว่าเขา…
‎สองเดือนที่โดนแซวเรื่องน้องใหม่
‎- เอะอะก็รับน้อง ‎- เราไม่รับน้องหรอกนะ
‎ไม่มีการรับน้อง
‎แต่เขาเอาแต่พูดเรื่องนี้
‎ถามอยู่ได้ว่าจะรับน้องเมื่อไหร่ ‎เราก็พูดจนปากแฉะ
‎ว่านี่ไม่ใช่หอชาย
‎ฉันไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัย ‎เลยคิดว่าขอแค่นี้คงไม่มากไป
‎อย่างน้อยก็น่าจะลองจัดรับน้องนะ
‎พวก ไม่รู้ว่าทำไมนายถึงไม่เห็นด้วย
‎นายยังไม่เคยเห็นเธอใส่บิกินี่เลยนะ
‎อะไร เชิญนายเอาลิเดียไปเลย
‎มีลิฟต์เก่าด้วย ฉันเคยเห็นแต่ในหนังนะเนี่ย
‎มีแค่ตัวเดียวนี่แหละ
‎เธออยากลองไหมล่ะ แค่กดปุ่มบีก็รู้เรื่อง
‎นี่นาย บอกว่าไม่เอารับน้องไง
‎ฉันจะลองดู
‎- ชั้นใต้ดินมีอะไรเหรอ ‎- โห เธอ ฉันขอท้าเลย
‎อย่านะ เขาพูดไปเรื่อย
‎- มีคนยอมเล่นทั้งทีนะ ‎- เงียบน่า
‎จัดไป ฉันทำคีโมมาสามรอบแล้ว ‎เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก
‎ไม่นะ อย่าเพิ่ง อย่า
‎อย่าลงไปจริงๆ เลย
‎อย่า
‎มันเป็นห้องเก็บศพ
‎นั่นสิ ฉันไม่ทันคิดแฮะ
‎ก็เข้าใจได้นี่เนอะ
‎ยังไงก็อยู่ห่างๆ ลิฟต์ก่อนดีกว่า ลิฟต์ผีสิงน่ะ
‎มันเปิดปิด ขึ้นลงเองตอนกลางคืนด้วยแหละ
‎น่าจะเป็นที่สายไฟ
‎คงเก่าแหละ แต่อย่าใช้ดีกว่า
‎รู้ไหม ฉันเข้าใจแล้วล่ะ
‎ที่นี่ไม่เหมาะให้รับน้องสักนิด
‎- ใช่ ‎- มันโหดร้ายเกิน
‎เตือนให้ฉันขอบคุณทุกคนด้วยนะ
‎เพราะดีนะ เล่นต่อสิ
‎เธอแต่งเองเหรอ
‎ใช่ ฉันแต่งเองล่ะ
‎- มาใหม่เหรอ ‎- ฉันอีลองก้า
‎ฉันเชอรี ยินดีที่ได้รู้จักนะ
‎โอเค ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องดนตรีก็จริง
‎แต่ขอรับประกันเลยว่าเขาไม่ได้แต่งเอง
‎เชอรีคนนั้น เธอต้องระวังนะ
‎ใช่ ระวังไว้ให้ดี
‎เขาเคยบอกฉันว่าเป็นแอร์โฮสเตส
‎แล้วฉันก็เชื่ออยู่นานเป็นวันๆ
‎เราไม่ค่อยรู้เรื่องเชอรีหรอก ‎เรื่องมันเปลี่ยนไปเรื่อยๆ
‎อย่างเดียวที่พูดได้เต็มปากคือวันที่เขามาถึง
‎เขามาพร้อมรถขนย้ายสองคัน ‎และพี่เลี้ยงที่ขับรถเบนท์ลีย์
‎เพราะงั้นทุกอย่างที่เขาพูดมา ฟังหูไว้หูดีที่สุด
‎นี่ห้องเธอ ห้องเธอกับอันยาน่ะ
‎ยัยนั่นควรจะมาอยู่แนะนำ
‎และจริงๆ แล้วเขาควรจะเป็นคน ‎ที่พาเธอเดินดูรอบๆ ด้วย
‎แต่อันยาก็คืออันยาแหละนะ
‎มื้อเย็นที่เรือนกระจกตอนหนึ่งทุ่ม ถ้าเธออยากไป
‎ไม่งั้นก็ให้เขามาส่งได้
‎อย่าใช้กระโถนล่ะ
‎ไม่รู้เหมือนกันว่ามีไว้ทุกห้องทำไม
‎พวกเขาก็ไม่อยากให้ใช้หรอก เว้นแต่ว่าเธอ…
‎ไปกันเถอะ
‎จะบอกว่าเป็นแค่ของตกแต่งนั่นแหละ
‎เข้ามาเลย
‎เอาล่ะ หนูคงตัดสินใจได้แล้วสินะ
‎เราจะได้เก็บกระเป๋ากลับไปที่รถกัน
‎จากนั้นก็ขับรถทั้งคืน ไปถึงบ้านตอนเช้า
‎หมอสแตนตันเป็นไงบ้าง
‎พูดตามตรงว่าเขายอดเยี่ยมมาก
‎คุยด้วยแล้วแอบนึกถึงแม็กกี้เลย
‎ฉันควรได้ไปส่งหนูที่มหาวิทยาลัย ไม่ใช่ที่นี่สิ
‎ก็ไม่ต่างกันเท่าไรหรอกค่ะ
‎ที่นี่ได้บรรยากาศไอวีลีกอยู่นะ
‎ลองคิดแบบนั้นสิ เผื่อจะใจชื้นขึ้น
‎อะไรวะน่ะ
‎ทำอะไรน่ะ
‎ขอโทษที พอดีมี…
‎ฉันอีลองก้า
‎เป็นมะเร็งไทรอยด์
‎ชนิดแพร่กระจายไปยังปอด
‎- เธออันยาใช่ไหม ‎- ใช่
‎กะอ่านหมดนั่นเลยเหรอ
‎ใช่
‎ฉันจะเข้ามหาวิทยาลัยตอนฤดูใบไม้ร่วง
‎เลยพยายามตามให้ทันหลักสูตร
‎บ้าเอ๊ย
‎คือมันมี…
‎สัญลักษณ์ประหลาดที่วาดด้วยชอล์ก ‎อยู่ใต้เตียงฉันน่ะ
‎- เหรอ ‎- เธอ…
‎เธอรู้ไหมว่าทำไม
‎ฝีมือเรเชลล่ะมั้ง
‎เรเชลเหรอ
‎เพื่อนร่วมห้องชื่อเรเชลน่ะ
‎นางหลงใหลลัทธิวิคคาสุดๆ
‎จนวาระสุดท้าย
‎เราต่างก็ต้องมีที่พึ่งใช่ไหมล่ะ
‎ก็ใช่
‎ของฉันคือมอร์ฟีนสิบกรัม
‎แต่ฉันเข้าใจนะ
‎ไม่ต้องถึงขนาดลัทธิวิคคา ‎แต่ความเชื่อเหนือธรรมชาติก็ช่วยได้อยู่
‎ก็ใช่ แต่คงไม่ได้ผลกับเรเชล ‎เพราะนางตายไปแล้ว
‎แต่ก็นะ ลืมๆ มันไปเถอะ ‎ลองเสี่ยงคูณสองดูดีกว่า
‎เผื่อเกมจะพลิกจริงๆ ก็ได้นะ
‎ยังไงก็ยินดีที่ได้รู้จักเธอ… นะ
‎ฉันต้องไปที่ครัวหรือว่า…
‎ไม่ต้อง เดี๋ยวเขายกมาให้ ทำแบบพิเศษเลย
‎เขาคุยเรื่องนั้นกับหมอเธอแล้ว
‎แต่ก็เปลี่ยนเมนูได้ตามใจนะ
‎เรายังไม่ได้คุยกันเลย
‎- ฉันแซนดร้า ‎- อีลองก้า ยินดีที่ได้รู้จักนะ
‎ฉันชอบ…
‎- ฉันชอบผมเธอ ‎- ขอบคุณนะ
‎ผมเธอด้วย เธอดูเท่ดีจัง
‎ฉันนัตสึกิ ยินดีต้อนรับนะ
‎ทุกคนอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว
‎- ฉันสี่เดือน ‎- ห้าเดือน
‎- สามเดือน ‎- สามเดือน
‎63 วัน 17 ชั่วโมง กับอีก 11 นาที
‎นายไม่ได้นับนาทีเป๊ะๆ หรอก
‎แซนดร้ากับอันยาเป็นรุ่นพี่ที่นี่
‎เธอสองคนอยู่มาเกือบ…
‎- เกือบหกเดือนเหรอ ‎- เกือบหกเดือน
‎เกินหกอีก ที่จริงฉันเพิ่งกลับเข้ามา
‎ต.ซ้ำสอง ให้ตายเถอะ
‎ใช่ ฉันก็ต้องไป
‎- "ต.ซ้ำสอง" เหรอ ‎- ตรวจซ้ำสองไง
‎ยังต้องตายอยู่ดี ยืนยันแล้ว
‎ประกันจ่ายให้สถานดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย ‎เพิ่มคราวละหกเดือน
‎ถ้าอีกหกเดือนเธอยังอยู่ที่นี่ เธอก็ต้องไปตรวจ
‎ที่นี่คือสถานดูแลผู้ป่วยเหรอ
‎แต่พ่อแม่ฉันบอกว่ามันคือโรงเรียนประจำ
‎พวกเขาไม่ไล่เธอออกหรอก
‎หมอสแตนตันไม่ไล่เราไปไหนหรอก
‎แค่เพราะมีห้องเก็บศพที่ชั้นใต้ดิน
‎ไม่ได้แปลว่ามันไม่ใช่ธุรกิจนี่
‎แล้วเธอมาลงเอยที่นี่ได้ยังไง
‎ฉันเปิดเจอข้อมูลไบรท์คลิฟฟ์เองน่ะ
‎ฉันสมัครเข้ามา สัมภาษณ์กับสแตนตันทางโทรศัพท์
‎แล้วเขาก็บอกว่ามีที่ว่างอยู่
‎ที่เดิมของเรเชลสินะ
‎ฉันยังไม่รู้จักเรเชลดีเลย
‎นางขี้เหวี่ยงเป็นบ้าช่วงที่นายมาถึง
‎พล่ามเรื่องเวทมนตร์คาถาอยู่นั่น
‎ถ้านางไม่ตายเพราะมะเร็ง
‎ก็คงได้โดนฆ่าตายก่อนแน่
‎ฉันว่าพระเจ้าน่าจะอภัยให้นาง ‎เรื่องเวทมนตร์คาถานะ
‎คุณพระ เรเชลเป็นพวกวิคคานะ
‎ถ้านางเป็นพวกนอกศาสนา ‎ฉันคงได้ดิ่งสู่นรกเลยล่ะ
‎พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าสุดท้ายใจเราคิดอะไร
‎ฉันหวังว่าท่านจะพบรักเปี่ยมล้นในใจ ‎มากกว่าที่เธอเผยออกมา
‎- อ๋อเหรอ ‎- เอาแล้วไง
‎เรเชลน่ะมืดมนไปจนวาระสุดท้ายเลยล่ะ
‎ฉันยังไม่เคยเล่าให้ฟังว่านางพูดบ้าอะไรบ้าง
‎นางบอกว่ารู้สึกว่ามีบางอย่างตามนางมา ‎เหมือนเงาที่มีชีวิต
‎และทุกครั้งที่นางหันไปก็ว่างเปล่า
‎เธอขู่ฉันไม่ได้หรอก อันยา
‎คืนก่อนที่นางจะตาย ‎นางวิ่งเข้ามาในห้องของเรา
‎ไม่รู้เลยว่านางวิ่งได้ยังไง
‎สังขารนางตอนนั้นไม่ไหวแล้วจริงๆ
‎นางบอกว่ามันเกือบได้ตัวนางไปแล้ว
‎ว่านางรู้สึกได้ว่านิ้วนั่นจับเสื้อนางอยู่
‎ใกล้ขนาดนั้นเลยล่ะ
‎และนางก็ร้องไห้ไม่หยุด
‎แล้วบอกว่านางรู้ตัวว่าคงหนีมันไม่พ้น
‎ไม่พ้นอีกแล้ว
‎แล้ววันต่อมานางก็ตาย
‎- ทำไมชอบทำงี้อยู่เรื่อย ‎- ทำอะไร
‎ไม่ต้องเล่าก็น่ากลัวพออยู่แล้ว
‎เธอไม่เห็นต้องกลัวเลย จริงไหม ‎มีพระเจ้าเคียงข้างอยู่แล้วนี่
‎แซนดร้า รู้ไหมว่าเรื่องจริงเป็นไง
‎เรเชลได้รับยาหนักในช่วงท้ายๆ
‎ยาออกฤทธิ์แรงไง
‎เธอต้องรู้จักฟังหูไว้หูเวลาคนอื่นพูดอะไรนะ
‎ใครๆ ก็พูดว่าเห็นผี ได้ยินนู่นนี่ได้ทั้งนั้น
‎ฉันได้ยินเรื่อง "เงามีชีวิต" ‎มาสามสี่เวอร์ชั่นแล้ว
‎ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่
‎เขาเมายาจนหลอนไปเอง
‎ใจเย็นน่า แซนดร้า เธอนี่ปั่นง่ายมากเลย
‎มีใครเรียกมาร์คหรือเปล่า ‎สี่ทุ่มจะปิดไฟนะน้องใหม่
‎ห้ามเดินไปทั่วล่ะ
‎ถึงหมอจะให้อิสระแค่ไหน ‎แต่ความปลอดภัยไม่ได้มาเพราะโชคช่วย
‎ดังนั้นถึงต้องมีเคอร์ฟิวที่เข้มงวด
‎มีคนเฝ้ายามกลางคืนแค่คนเดียว
‎ถ้าใครตกบันไดหรืออะไร เราอาจจะไม่ได้ยิน
‎ไสหัวไปทีเหอะ มาร์ค
‎- โอเค ใครต้องการอะไรอีกไหม ‎- ไม่เป็นไรค่ะ
‎เขามีเรื่องอะไรกันเหรอ
‎- สเปนซ์แอบเกลียดมาร์คน่ะ ‎- ทำไมล่ะ
‎ก็เขาทั้งหนุ่มแน่น น่ารัก แล้วก็ตลก ‎แถมไม่ได้ใกล้ตายด้วย
‎มีอะไรให้ไม่เกลียดล่ะ
‎(บันได)
‎ไม่เห็นชวนเขามาด้วยเลย
‎มืดก็มาเลยนะ
‎นางหลับอยู่ไง
‎อีกอย่าง ฉันยังไม่แน่ใจเรื่องนาง
‎อ้าวเฮ้ย เธอเคยพูดถึงฉันแบบนั้นนี่
‎ฉันพูดถูกด้วยไง เรื่องที่นายเล่า ‎ครึ่งนึงมาจาก "ดอกเตอร์ฮู" ตอนเก่าๆ
‎นายไม่น่าเปิดขวดเลย
‎เราคุยกันแล้วนี่
‎ใช่ แต่นั่นมันก่อนฉันเจอสองขวดนี้ ‎ที่สแตนตันซ่อนไว้ไง
‎แต่นายไม่ควรดื่มกับยาสิ
‎ไม่ นายไม่ควรดื่มกับลอราซีแพม
‎อย่าทำงานกร่อยสิ
‎- ดื่มแล้วจะเป็นไง ตายเหรอ ‎- ก็มีโอกาสนะ
‎อย่างดีเธอคงสลบคาโต๊ะ
‎และรู้สึกแย่ไปสามวัน
‎เหมือนคราวก่อนน่ะ
‎ฉันจะดมเฉยๆ แล้วกัน
‎ฉันก็ขอสักแก้วสิ ไว้ดมเฉยๆ น่ะ
‎- ฉันด้วย ‎- ใช่ ขอด้วย
‎ฉันไม่ได้กลิ่นแล้วล่ะ
‎ว่ายังไง นัตสึกิ
‎อยากฟังต่อจะแย่แล้วเนี่ย
‎ว่ามาเลย
‎เล่าถึงไหนแล้วนะ
‎เขาเดินกลับบ้านหลังคอนเสิร์ตจบ
‎ฉันไม่ชอบเรื่องนี้เลย
‎ขอทีเถอะ
‎ไม่ได้จะว่านะ นัตสึกิ เธอเล่าดีจริงๆ
‎- ขอบคุณนะ ‎- แต่มันน่าขนลุกชะมัด
‎เรื่องเธอน่ากลัวตลอดเลย
‎ทำใจซะ ทีฉันยังนั่งฟัง ‎เรื่องเสียวเทวดาของเธอตั้งสามคืน
‎ถูกของเขานะ แซนดร้า
‎นึกว่าพวกเธอชอบเรื่องเทวดาของฉันซะอีก
‎เอาล่ะ
‎แด่ผู้ที่มาก่อนและมาทีหลัง
‎แด่เราตอนนี้และผู้ที่อยู่โลกหน้า
‎- แด่ผู้ที่มาก่อนและมาทีหลัง ‎- แด่ผู้ที่มาก่อนและมาทีหลัง
‎- แด่เราตอนนี้และผู้ที่อยู่โลกหน้า ‎- แด่เราตอนนี้และผู้ที่อยู่โลกหน้า
‎มองเห็นหรือไม่เห็น ยังอยู่แต่ไม่ใช่ที่นี่
‎- มองเห็นหรือไม่เห็น ยังอยู่แต่ไม่ใช่ที่นี่ ‎- มองเห็นหรือไม่เห็น ยังอยู่แต่ไม่ใช่ที่นี่
‎เอาล่ะ พอคอนเสิร์ตจบ เขาก็เดินกลับบ้าน
‎เขาไม่ได้ตั้งใจจะอยู่จนดึก
‎แต่กลับได้ยินเสียงเพลงแปลกๆ
‎มาจากทางตึกฟากวิจิตรศิลป์
‎และไม่คิดว่า ‎มันจะดังมาจากห้องเรียนว่างเปล่านั้น
‎ในขณะที่เขาเดินกลับบ้าน ‎เขาได้ยินเสียงเพลงมากับสายลม
‎แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ว่าไม่รู้จักถนนเส้นนั้น
‎จำบ้านพวกนี้ไม่ได้สักหลัง
‎แต่ก็เดินผ่านแบบนี้ทุกวัน
‎คงเป็นกล้ามเนื้อที่จำได้
‎มันไม่สมเหตุสมผลเลย
‎และท่วงทำนองเดียวกัน ‎ซึ่งคุ้นหูราวกับเขารู้จักโน้ตทุกตัว
‎ที่กำลังจะได้ยิน
‎ช่างคุ้นหูเหลือเกิน
‎แล้วเขาก็รู้สึกว่าตัวเองถูกจ้องมอง
‎ไม่ใช่จากบนถนน
‎ถนนโล่งออกอย่างนั้น
‎ไม่ จากหน้าต่างทุกบาน
‎หน้าต่างทุกๆ บานปรากฏภาพหน้าคน ‎ประหนึ่งหอภาพเหมือน
‎ทุกใบหน้ายิ้มแย้มและมองมาที่เขา
‎เขาคิดว่าควรวิ่งหนีกลับไปทางเดิม
‎แต่เสียงเพลงนั้นกลับมา
‎มันดังอยู่ในหูเขา อยู่ในหัวเขา ‎แล้วก็มีอีกเสียงหนึ่ง
‎หลงทางเหรอ
‎คงจะหลงทางสิท่า
‎ผม…
‎ผมไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน ผม…
‎ผมไม่รู้ว่าผมอยู่ที่ไหน
‎คุณช่วยบอกทาง…
‎หลงทางเหรอ
‎เดี๋ยวนะ
‎อย่ามักง่ายสิ
‎- นายกลัวเหรอ ‎- ตกใจกับกลัวไม่เหมือนกันนะ
‎ใครๆ ก็แอบเคาะหม้อเคาะไหข้างหลังคนอื่นได้
‎ไม่เห็นน่ากลัวเลย มันแค่น่าตกใจ
‎- แถมมักง่ายโคตรๆ ด้วย ‎- ก็อาจจะใช่
‎แต่ตอนเจอกับตัว
‎อะดรีนาลินจะพุ่งแบบ…
‎เชี่ย!
‎อย่ามา เธอเอาแมวดำมาหลอกเราเนี่ยนะ
‎ต้องมาแต่แรกสิ ไม่ใช่ตอนจบ
‎ถูกของนาย
‎ประเด็นคือ นอกจากแมวจรจัดตัวนั้น
‎ถนนก็โล่งไง
‎แล้วจำที่ครูคนนั้นพูดได้ไหม
‎ที่เธอเตือนเขาเรื่องเสียงเพลงนั่น
‎ที่เธอบอกว่าเพลงบางเพลงมันฝังอยู่ในหัว
‎พอได้ฟังทีนึงแล้วก็จะหยุดฟังไม่ได้เลย
‎มันจะดังวนอยู่อย่างนั้น แล้วเธอก็พยายาม…
‎อะไรวะนั่น
‎ปัดโธ่ น้องใหม่ ออกมาฟังด้วยกันก็ได้
‎เวรเอ๊ย
‎นึกแล้วว่าเธอยังไม่หลับ
‎ไหนว่าห้ามออกนอกห้องตอนกลางคืน
‎ก็ห้ามจริง
‎งั้นนี่มันอะไรกัน
‎เรียกว่าชมรมก็ได้
‎เอาไวน์มานี่
‎จิบสิ
‎ไม่เป็นไร
‎จิบเดี๋ยวนี้
‎ไม่ได้ ฉันกินยาอยู่ไง
‎เธอกินอะเซตามีโนเฟนกับอะไร
‎แฮลดอลเหรอ เธอจิบได้อยู่
‎ดื่มของต้องห้าม ‎แล้วไม่แน่เธออาจได้เข้าชมรมเรา
‎ไม่งั้นก็ลืมไปได้เลย ไม่มีใครได้เข้าฟรีๆ หรอก
‎ไม่เอาน่า ไหนๆ เขาก็มาแล้ว
‎ถึงจุดนี้จะให้เขาเป็นสมาชิกชมรม
‎หรือเป็นพยานฟ้องเราล่ะ
‎"ชมรมสยองขวัญเที่ยงคืน" น่ะ
‎ไม่แน่ใจว่าเดิมทีใช้ชื่อนี้หรือเปล่า
‎แต่เขาเรียกกันแบบนี้ตอนที่ฉันมา
‎สรุปว่าพวกเธอแอบเข้าห้องสมุดมาทุกคืนและ…
‎ปล่อยผี
‎- เล่าเรื่องน่ะ ‎- ปล่อยผีฟังดูขลังกว่าย่ะ
‎การเล่าเรื่องเท่ากับเรา ‎ได้ให้กำเนิดผีตัวใหม่ เพราะว่า…
‎สุดท้ายเราแต่ละคนจะไปลงเอยอยู่ในนั้น
‎ในเรื่องราว
‎ใช่ พูดถึงเรื่องนั้น
‎นัตสึกิครองเวทีงานระทึก
‎ที่ลากยาวมาสามวันแล้ว
‎สุดท้ายก็กลายเป็นเรื่องกากๆ ‎ที่มีแต่จังหวะตุ้งแช่
‎เงียบน่า
‎จริงๆ แล้วชมรมมีอะไรมากกว่าแค่เล่าเรื่องนะ
‎เรื่องใหญ่เรื่องนึงเลยล่ะ
‎นี่ นางยังไม่ได้จิบไวน์เลย
‎ยังไม่ได้เล่าสักเรื่องด้วย เพราะงั้นนะ
‎อยากเข้าชมรมเหรอ จ่ายมาสิ
‎เล่าเรื่องให้เราฟังเดี๋ยวนี้ ‎แล้วกระดกขวดแม่งซะ
‎อย่างที่บอกไง ไม่มีใครได้เข้าฟรีหรอก
‎ที่จริงเชอรีเข้าฟรีนี่นา
‎กำลังจะพูดเลย
‎เชอรียังไม่ได้เล่าสักเรื่อง นี่ก็สามเดือนแล้วนะ
‎ฉันก็เตรียมอยู่ไง
‎ยังอยู่ในช่วงตัดต่อ ปรับแก้ให้เนียนอยู่
‎พ่อฉันพูดแบบนั้นตลอด
‎เขาเป็นโปรดิวเซอร์หนังชื่อดังน่ะ
‎เชอรีปั้นน้ำเป็นตัวเก่งจริง
‎แต่ไม่เคยปั้นที่นี่เลย
‎แต่นอกจากเชอรีแล้ว ไม่มีใครได้เข้าฟรีนะ
‎เรื่องแบบไหนล่ะ
‎ไม่มีกฎ ต่อให้จะดูเหมือนมีธีมก็เถอะ
‎ปกติก็แค่เล่าให้คนอื่นกลัวจนขี้แตกน่ะ
‎ไม่ทุกคนหรอก
‎ขอให้เรื่องน่าสนใจก็แล้วกัน
‎ไม่ง่ายเท่าไรนะ
‎ข่มขวัญคนที่เคยได้รับข่าวร้ายที่สุดในชีวิตเนี่ย
‎เรามันผู้ชมสายโหดน่ะ
‎โอเค งั้นแนวนี้เป็นไง
‎เรื่องของหญิงสาวที่รู้ว่าตัวเองกำลังจะตาย
‎โอ๊ย พอเลย
‎น่าเบื่อ เราเลี่ยงเรื่องแบบนั้น ‎มันใกล้ตัวไปหน่อย
‎เดี๋ยว ไม่ใช่อย่างที่ทุกคนคิดนะ
‎เธอคนนี้ชื่อจูเลีย เจย์น
‎เธอเกิดปี 1951 ที่ลูอิสตัน ไอดาโฮ
‎เธอเจอเนธานตอนเรียนอยู่ม.ห้า
‎แล้วก็คงเรียกได้ว่าเป็นความรักแหละ
‎ตอนที่จู่ๆ เพลงรักทุกเพลงก็ตรงกับเราหมดเลย
‎ปี 1968 คือปีที่เธอมีความรัก
‎ปีเดียวกับที่รู้ว่าตัวเองเป็นมะเร็งไทรอยด์
‎อย่างมากสุดก็ไม่เกินหนึ่งปีครับ
‎จูเลียอายุ 17 ปี และอยู่กับคุณยายวัยชรา
‎ซึ่งเสียอาการหนัก จนแทบไม่เป็นตัวเอง
‎เธอตัดต่อมไทรอยด์ มะเร็งลุกลาม ฉายรังสี
‎และสุดท้ายก็ไม่มีทางเลือกอื่น
‎จนต้องไปอยู่ที่สถานดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย
‎เพื่อรอวันนั้นมาถึง ‎ณ สถานดูแลผู้ป่วยเอกชนแห่งใหม่
‎20 พฤษภาคม 1969
‎ศูนย์ ห้า สอง ศูนย์ หนึ่ง เก้า หก เก้า
‎เธอมัวแต่คิดเรื่องวันที่
‎20 พฤษภาคม 1969
‎หนึ่งปีหลังได้รับการวินิจฉัย
‎วันที่เธอคิดว่าชีวิตตัวเองจะจบลง
‎ศูนย์ ห้า สอง ศูนย์ หนึ่ง เก้า หก เก้า
‎เธอคิดถึงเนธานสุดหัวใจ
‎ตอนกลางดึกบางคืน
‎เธอสาบานว่าได้ยินเขาเรียกหาเธอ
‎จูเลีย
‎วันต่อมา จูเลียไม่ไปกินอาหารเช้า
‎พวกเขาค้นบ้านทั้งหลัง แต่ไม่เห็นวี่แววเธอเลย
‎- จูเลีย ‎- จูเลีย
‎จากนั้นอีกวัน พวกเขาก็แจ้งตำรวจ
‎จูเลีย เจย์นเป็นคนเดินละเมอ
‎พวกเขาเป็นห่วงว่า ‎เธอจะออกไปเดินตอนกลางคืน
‎ร้ายที่สุดคือหลงไปใกล้หน้าผาแล้วตกทะเลไป
‎จากวันกลายเป็นสัปดาห์ และอีกหนึ่งเดือนต่อมา…
‎พอถามว่าที่ผ่านมาเธอไปอยู่ไหน ‎จูเลียตอบว่า…
‎ฉันไม่ได้ออกจากบ้านเลย
‎ไม่นานหลังจากเธอกลับมา ‎เนื้องอกของเธอก็เริ่มเล็กลง
‎แล้วอยู่ดีๆ มันก็หายไปเอง
‎ว่ากันว่าเธอจะได้กลับบ้าน
‎แนวโน้มของโรคเปลี่ยนไป เธอจะมีชีวิตรอด
‎แต่ก่อนที่เธอจะออกจากสถานดูแล ‎ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง
‎ศูนย์ เก้า หนึ่ง สี่ หนึ่ง เก้า เจ็ด ศูนย์
‎หนึ่ง หนึ่ง สอง ห้า หนึ่ง เก้า เจ็ด หนึ่ง
‎จูเลีย หมออยากพบเธอ
‎ศูนย์ สอง ศูนย์ หก หนึ่ง เก้า แปด เก้า
‎มันดูเหมือนไม่มีอะไรจนกระทั่ง…
‎วันที่ 14 กันยายน ปี 1970
‎ศูนย์ เก้า หนึ่ง สี่ หนึ่ง เก้า เจ็ด ศูนย์
‎หญิงสาวคนนั้นเสียชีวิตบนเตียงตัวเอง
‎และวันที่ 25 พฤศจิกายน
‎- หนึ่ง หนึ่ง สอง ห้า หนึ่ง เก้า เจ็ด หนึ่ง ‎- หนึ่งปีต่อมา
‎ชายหนุ่มคนนั้นก็จากไปด้วย
‎ส่วนเจ้าหน้าที่ที่ช่วยส่งจูเลียขึ้นรถ
‎เสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถยนต์ ‎ในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ปี 1989
‎ศูนย์ สอง ศูนย์ หก หนึ่ง เก้า แปด เก้า
‎จูเลีย เจย์นก็เป็นเหมือนคนอื่นๆ ‎หลังจากที่เธอหายตัวไป
‎เธอไม่รู้วันตายของตัวเองอีกต่อไป แต่…
‎เหมือนเธอจะถูกสาปให้รู้วันตายของคนอื่นทุกคน
‎แล้วไง
‎เธอเป็นไงต่อ
‎ที่นายบอกว่าชมรมมีอะไรมากกว่านั้น
‎ที่ว่าเป็นเรื่องใหญ่เรื่องนึงเลยน่ะ
‎คืออะไรเหรอ
‎บอกมา แล้วฉันอาจจะเล่าต่อให้จบ
‎ก็ได้ น้องใหม่
‎มันมีข้อตกลงบางอย่าง
‎เหมือนสัญญา
‎ที่ให้กันไว้ตั้งแต่ตั้งชมรมเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
‎เราไม่ได้มาเล่าเรื่องแค่อย่างเดียว
‎เราคนใดคนหนึ่งที่นั่งอยู่ที่โต๊ะนี้ ‎อาจจะตายก่อนเพื่อน
‎อาจจะเร็วๆ นี้ก็ได้
‎ไม่ชอบเลยเวลาเธอพูดงี้
‎คนแรกที่ตาย มีงานสำคัญต้องทำ
‎เป็นความรับผิดชอบประมาณนั้น
‎ในการทำทุกวิถีทาง ‎เพื่อติดต่อมาจากอีกฟากหนึ่งให้ได้
‎มาบอกคนอื่นๆ ว่าต้องเจออะไร
‎แล้วยังไง
‎เคยมีใครกลับมาไหม
‎พวกเธอได้รับสัญญาณอะไรบ้างหรือเปล่า
‎เคยสิ เราพิสูจน์แล้วว่าชีวิตหลังความตายมีจริง
‎เมื่อสักสองอาทิตย์ก่อน
‎ตอนนี้เราแค่มาเจอกันอย่างเคย
‎ฉันก็เคยอยู่นะ
‎ฉันเคยเห็นสัญญาณ
‎- มั่วแล้ว ‎- ยังจะมาโม้อีก
‎เห็นไหม พวกเธอคิดผิดกันหมดนั่นแหละ
‎หลังความตายมีอะไรน่ะเหรอ
‎เธอไม่รู้กันด้วยซ้ำว่าตอนนี้อยู่ไหน
‎มีเรื่องเล่ามากมายเกี่ยวกับที่นี่ บ้านหลังนี้นี่แหละ
‎เรื่องของคนที่คิดว่าตัวเองจะตายแต่ไม่ตาย
‎ฉันเล่าเรื่องพวกนั้นให้ฟังก็ได้
‎ไว้เล่าต่อคืนอื่น ถ้าพวกเธอให้ฉันเข้าชมรม
‎จะให้ทำสัญญาด้วยก็ได้
‎ถ้าเกิดเป็นฉัน ถ้าฉันตายคนแรก
‎ฉันจะยืนขวางม่านกั้นนั้น
‎ฉันจะผลัก จะกรีดร้อง จะคร่ำครวญ ‎จนกว่าพวกเธอจะได้ยิน
‎และฉันจะพูดความจริงดังๆ
‎สัญญาเลย
‎ไม่ต้องดราม่าขนาดนั้นก็ได้
‎เรื่องที่เล่าเด็ดดีนะ เธอแต่งเองเหรอ
‎ใช่แล้ว
‎เธอเป็นนักเขียนได้เลยนะเนี่ย
‎ก็ยังเป็นได้อยู่
‎แต่มันไม่ใช่เรื่องแต่งทั้งหมดใช่ไหม
‎หมายความว่าไง
‎นั่นแหละประเด็น
‎คนอื่นๆ ชอบที่นี่ แต่ไม่ได้เข้าใจจริงๆ หรอก
‎พวกเขาไม่ใช้เวลากับมัน
‎ไม่ได้จ้องดูรูปพวกนี้นานๆ
‎คงไม่อยากคิดถึงมันเลยมั้ง ‎แต่ฉันไม่เหมือนพวกนั้น
‎ฉันใช้เวลาชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าดูรูปพวกนี้
‎คิดถึงคนที่อยู่ในรูปและอ่านชื่อพวกเขา
‎อย่างชื่อจูเลีย เจย์น
‎(จูเลีย เจย์น)
‎สรุปว่าเรื่องนั้นจริงแค่ไหนกัน
‎ฉันเจอเรื่องของเธอตอนหาข้อมูลมะเร็งไทรอยด์
‎เธอป่วยเป็นโรคนั้นและมาอยู่ที่ไบรท์คลิฟฟ์
‎รุ่นปี 68
‎รายงานของตำรวจก็จริงเหมือนกัน
‎เธอหายตัวไปจริง แต่แค่สัปดาห์เดียว
‎แล้วเธอก็กลับมา
‎เดินผ่านประตูหน้ามาพร้อมร่างกายที่หายดี
‎เธอยังบอกด้วยว่าเป็นเพราะที่นี่แหละ
‎เธอเจอบางอย่างที่นี่และมันรักษาเธอได้
‎เธออาจมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่งก็ได้
‎เธอไม่ได้เลือกที่นี่ไปงั้นๆ ใช่ไหม
‎เธอมาที่นี่เพราะเรื่องนั้น
‎ที่นี่มีอะไรมากกว่าที่พวกนายรู้เยอะ
‎เราอาจจะหาคำตอบด้วยกันได้ แต่…
‎ใช่ นายพูดถูก เพราะแบบนี้ฉันถึงมาที่นี่
‎ฉันจะมีชีวิตอยู่ต่อไป
‎ใช่
‎เราน่าจะ…
‎เราน่าจะกลับขึ้นห้องได้แล้ว
‎เผื่อพยาบาลกะดึกมาเดินตรวจ
‎ฉันจะอยู่ต่ออีกหน่อย
‎ดูให้ดีอย่างที่นายบอกไง
‎ใช้เวลาเงียบๆ กับเด็กพวกนี้หน่อย
‎โอเค งั้นราตรีสวัสดิ์นะ
‎ราตรีสวัสดิ์ เควิน
‎คำบรรยายโดย: ฐิตาภา สิทธิวงศ์