SERIAL NETFLIX
Następny rozdział.
Ludzie często używają tego określenia,
opowiadając o swoim życiu.
Przewrócenie strony. Przeszłość jest prologiem.
Nowy rozdział. Jakby już został napisany.
Jakby te słowa już na nas czekały.
Ale ja się z tym nie zgadzam.
Sami tworzymy nasze historie.
Nie zawsze mamy kontrolę nad fabułą, ale możemy wybrać, kim chcemy być.
Dla mnie kolejny rozdział oznacza
nieskończone możliwości pustej strony.
Nowe początki. Nieważne, kim byliście…
Kim byliśmy w liceum,
osiłkiem, kujonem, dziwakiem, młodocianym przestępcą czy księżniczką,
ani jaki niespodziewany zwrot akcji nas spotkał.
Czas przewrócić stronę i samemu napisać kolejny rozdział.
Może to kompresor. Jasne.
Nie. To tylko wiatrak.
Mówiłeś, że ile ma lat? Na 370 metrów kwadratowych.
Mógłbym rzucić okiem na okablowanie, ale możliwe, że trzeba będzie go wymienić.
Jutro o 9?
Oczywiście. Żaden problem.
Dobrze. Tak.
W porządku, Bill. Tak. Do zobaczenia.
- Nowy klient? - Nowa fryzura?
Świetna.
Będzie pasowała do biretu i togi.
Cholera. Szkoda, że Maggie tego nie zobaczy.
Tylko tego w życiu chciała, wiesz? Żebyś była jak najlepsza.
Jestem druga najlepsza…
Tylko druga?
Daj spokój, Ilonka. Świetnie się spisałaś
i powinnaś to uczcić.
Powinnaś też złamać kilka zasad.
Wiesz, chociaż raz w życiu.
- Żeby… - Przestań, Tim.
Jasna cholera. Zrobiłaś to!
Wyglądasz zajebiście.
Gdzie Josie?
Stchórzyła. W sumie to ją rozumiem.
A jeśli nas nie wpuszczą?
- Znaczy… - To szansa,
żeby iść na studencką imprezę.
Mogłybyśmy zacząć od licealnej, bo jakoś nas to ominęło,
jako że byłyśmy nerdami.
Pieprzyć liceum.
Drinka z wódką proszę.
- To nie barman. - W porządku.
Studiujecie? Młodo wyglądacie.
Dziękujemy.
O, tutaj są.
Nie wiem, po co im tam sześć rodzajów rumu i żadnej wody.
Połowa butelek z wodą w kuchni służy za popielniczki.
Robisz przerwę czy kończysz imprezę?
Czekam na koleżankę. Jest zajęta.
Chyba próbuje popełnić parę błędów.
Jestem Brian.
- Ilonka. - Nie widziałem cię tu wcześniej.
Przez większość roku trzymałam się na uboczu.
Co studiujesz?
- Anglistykę. - Ja też.
Nie gadaj.
Jakie przedmioty z tego roku lubisz najbardziej?
Powiem, że literaturę romantyczną i wiktoriańską.
- Tak. Wiem, że to brzmi jak podryw. - To brzmi jak podryw.
Ale tak nie jest.
Wiem. Naprawdę wiem.
Romans i terror w epoce wiktoriańskiej Anglii.
To była jedna z opcji na moją pracę dyplomową.
- Jedna z opcji? - Uwielbiam Oscara Wilde’a.
Stevensona średnio. No i kocham romantyzm.
Najbardziej lubię Shelley. Mary, nie jej męża.
Nastolatkę, która napisała Frankensteina.
Napisała to nastolatka.
Miała 19 lat, gdy została matką współczesnego horroru.
Napisała pierwsze duże dzieło w gatunku science fiction.
Frankenstein nie tylko jako pierwszy wykorzystał w ten sposób naukę,
ale i poruszał temat etyki eksperymentów i eksperymentatorów…
Przepraszam.
Dlatego na temat mojej pracy wybrałam Szekspira, bo…
Gdy zaczynam gadać o Shelley, nie umiem przestać.
Jezu. Gdzie byłaś przez cały semestr?
Opowiedz mi o sobie.
Jacy są twoi ulubieni…
Przepraszam. Jacy…
Proszę.
Ilonka. Słyszałaś mnie?
Przepraszam, ja tylko…
Przepraszam. Jestem rozkojarzona.
Może pani powtórzyć tę nazwę?
Prawdziwą, pełną nazwę?
Guz brodawkowaty tarczycy.
No tak. Rak tarczycy.
Mówiła pani, że to uleczalne.
Możliwe. Ale musimy dowiedzieć się więcej.
Ale według wyników biopsji powinniśmy wykonać natychmiastową tyreoidektomię
i rozpocząć leczenie jodem radioaktywnym.
Chcecie wyciąć mi tarczycę?
Jesienią idę na Stanford.
Na Stanford…
Jeśli zaczniemy teraz, to…
Załatwimy to przed rozpoczęciem semestru?
Trudno powiedzieć.
Ale powinniśmy wyznaczyć termin tyreoidektomii.
Proszę przedstawić najgorszą opcję.
Najgorszą. Żebym miała pełny obraz.
Mówienie o tym to najlepszy sposób, aby temu zapobiec, prawda?
Będę potrzebowała chemii?
Nie zaczynaj.
Od chemii dzieli nas wiele kroków.
Czyli mam spore szanse?
To nie takie proste.
Byłam druga wśród 900 uczniów.
Najmłodsza w klasie. Ominęłam rok, by tu trafić.
Byłam w najlepszych dwóch dziesiątych procenta.
Umiem wykorzystać szanse.
Dam radę.
- Sto lat niech nam żyje Ilonka - Sto lat niech nam żyje Ilonka
- Niech nam żyje sto lat - Niech nam żyje sto lat
Co mam…
Świeczki nie są zapalone.
Szpitale nie przepadają za otwartym ogniem, tak że…
Dobra.
- Super. - Wszystkiego najlepszego.
- Nie masz dziś instalacji? - Ja…
Nie. To jest ważniejsze.
Nie strać przeze mnie kolejnej pracy.
To jest ważniejsze.
I jak?
Szczerze mówiąc, studia są łatwiejsze niż liceum.
Mniej pierdół i więcej ważniejszych rzeczy.
- Tim, mogę cię prosić? - Tak.
A co u ciebie?
Żarcie jest do dupy, a przybrany ojciec to mój jedyny przyjaciel.
Ale jeden sanitariusz na mnie leci.
- Przystojny? - Wolałabym umrzeć.
Wygrałam.
Muszę kończyć, ale…
- Super. - Dzięki za telefon.
- To wiele dla mnie znaczy. - Sto lat. I…
Obawiam się, że ta seria nie pomogła.
Guzy w płucach nie zareagowały tak, jak liczyliśmy.
Spróbujemy jeszcze raz. Kolejna seria.
W tej chwili kolejna seria niczego nie zmieni.
Czyli mówi pani…
Mówi pani, że ona umiera.
Tak.
Ile jej zostało?
Ciężko o tym mówić.
I ciężko tego, kurwa, słuchać.
Proszę spróbować.
Wolałabym nie.
- Każdy jest inny, a… - Dziś kończy 18 lat.
Czy dożyje 19?
Tak. To możliwe.
Tak.
A 20?
Porozmawiajmy o tym, co chce pan robić dalej,
choć mnie pozostaje jedynie zapewnienie jej komfortu.
Skontaktuję się z Make-A-Wish,
jeśli byłby pan zainteresowany.
WYGRAĆ Z RAKIEM TARCZYCY
WITAJ W HOSPICJUM BRIGHTCLIFF
MIEJSCE DLA ŚMIERTELNIE CHORYCH NASTOLATKÓW
CUD MEDYCYNY?
JULIA JAYNE, LAT 17, SĄDZI, ŻE JEJ RAK ZOSTAŁ WYLECZONY
To specjalny, w pełni finansowany program.
Wszystko się zgadza.
Hospicjum Brightcliffe. Wiesz, co to znaczy?
Oczywiście. Ale powstało specjalnie dla młodych ludzi.
Jedno z kilku na świecie.
Powinni być z rodzinami, Ilonko.
Według ich strony wiele z nich nie ma rodzin.
Są tam dzieci z rodzin zastępczych i takie, które nie mają nikogo.
To miejsce, gdzie nastolatki odchodzą na własnych warunkach.
To oznacza koniec terapii. Koniec prób i…
Nic z tego nie działa.
Obiecałem Maggie.
Obiecałem Maggie, że się tobą zajmę.
I się zająłeś.
Świetnie się spisałeś, Tim.
Jak mówiłem, to tylko okres próbny.
Obóz dla chorych na raka.
Będę w motelu w mieście.
Gdybyś zmieniła zdanie,
a oczywiście możesz,
wrócimy do Sacramento. Pamiętaj o tym.
Ilonka. Hej.
Wszystko w porządku?
Tak. Tylko…
Déjà vu.
Przepraszam.
Uznasz mnie za dziwadło, ale czy my się nie znamy?
Chyba tak. Chodziłaś do liceum Franklina, prawda?
Czy byłaś pacjentką w Seattle General?
Nie, jestem z Sacramento.
Dziwne.
Nigdy tam nie byłem.
Na co chorujesz?
Guz brodawkowaty tarczycy z przerzutami do płuc, tak że…
Chyba rak tarczycy.
Chyba białaczka.
Miło cię poznać.
Mam cię nazywać rak tarczycy?
Wybacz. Jestem Ilonka.
Wszystko w porządku, skarbie?
Tak. To... białaczka.
Kevin, miło mi.
Miło mi, Kevin. Jestem Tim.
Idziemy do środka zobaczyć, o co tyle hałasu?
Tak.
Do zobaczenia.
Może.
Znaczy tak. Zostanę tu. Co najmniej na trochę.
- Ilonka, tak? - Tak.
Witaj w Brightcliffe.
Jestem Mark, pielęgniarz. Doktor na ciebie czeka.
Chodźcie, pomogę z bagażem.
- Dziękuję. - Jasne. Jak podróż?
Piękna droga.
Miejscami bywa nieciekawie.
Wszystko gra?
Tak, wszystko gra.
Rany. Ile lat ma ten dom?
Dom został zbudowany…
W 1901 roku.
Tak. Przez przedsiębiorcę zajmującego się wyrębem drzew…
Stanleya Oskara Freelana.
Zgadza się. I jego żonę Verę.
Przez kolejne lata dom przechodził z rąk do rąk,
aż do 1966 roku, kiedy kupiła go doktor Stanton.
Wcześniej był to dom przejściowy w czasie wielkiego kryzysu,
a w latach 40. mieszkała tu wspólnota religijna o nazwie Paragon.
To był ośrodek kultu.
- Nie wiedziałem. - Tak, i…
Kto…
Co?
To…
Obudziła się.
Witamy z powrotem, pani Pollock.
Nic ci nie jest.
To tylko omdlenie.
To częste przy takiej diagnozie.
Chyba kogoś widziałam. Staruszkę.
Młódką nie jestem, ale staruszka to przesada.
Nie panią, kogoś…
Nieważne.
Doktor Georgina Stanton. Witamy w Brightcliffe.
Przepraszam za tamto.
- Tamto? - Gdy zemdlałaś, zabrał cię i wybiegł.
Doskonale to rozumiem.
To nie ma sensu.
Nie ma sensu jej tu zostawiać.
Zostawiać ją tu, gdy jest chora?
Proszę mi zaufać. Wiem.
Właśnie tak się czułam, gdy straciłam syna, Juliana.
Nie potrafiłabym rozmawiać z rodzicami w pańskiej sytuacji,
gdybym sama w niej nie była.
Przepraszam, nie wiedziałem.
Nie rozumiałam pewnej rzeczy w rozmowach o raku
czy innych nieuleczalnych chorobach.
Języka, którego używamy, języka walki.
Będziemy z nim walczyć.
Będziemy walczyć wszystkim, co mamy.
Miej odwagę walczyć.
A potem ludzie mówią, że przegrali walkę.
Wszystko na opak.
Rozumiem. Mówiąc o walce, wydajemy się aktywni, dzielni.
Nie patrz na to, co trudne.
Spójrz na lśniącą, ostrą broń, którą dla ciebie stworzyliśmy.
W Brightcliffe nie walczymy.
My pozwalamy opuścić pole bitwy.
Skupić się na życiu zamiast na walce.
Nie chcemy walczyć, a już na pewno nie przegrywać.
Każdy dzień tutaj to zwycięstwo.
Możemy jeszcze porozmawiać, Tim, jeśli chcesz.
Może podczas gdy Ilonka dokończy zwiedzać.
Ale…
Chętnie.
A więc to jest dormitorium.
Chłopców czy dziewcząt?
Obojga.
Oczywiście nie dzielą pokoi,
ale nie ma potrzeby wprowadzać podziału.
Ci młodzi ludzie mają więcej problemów, niż niektórzy dorośli przez całe życie.
Traktuję ich jak dorosłych. Choć tyle mogę dla nich zrobić.
To Spence.
Spence, dziś będziesz mentorem.
Byłem piąty w kolejności. Co z innymi?
Trzymaj się tego i nie zgub się.
Tu jest jak w labiryncie. Albo jak w Vegas.
Masz nie znać godziny,
żebyś przypadkiem nie wyszła.
Byli pacjenci Brightcliffe, rocznik ’66. Wszyscy odeszli.
Na tamten świat.
Zależy, z kim się rozmawia.
Facet, który mnie oprowadzał, już nie żyje.
Ale nazywał to wycieczką duchów.
Wierzysz w duchy, nowa?
Czy to ważne?
Zależy od ambicji zawodowych.
Ja tam trzymam kciuki.
Zostanę początkującym poltergeistem.
Wreszcie będę mógł podopiekać ludziom.
Idziesz?
Tak.
Terapia grupowa odbywa się tutaj. A właściwie kilka różnych terapii.
Ta dwójka uprawia jakieś new age’owe wygibasy zwane jogą.
Co w hindi znaczy brednie.
To Natsuki, rak jajnika, i Sandra, chłoniak.
À propos bredni, Sandra ma bzika na punkcie Jezusa
i dziwnie się zachowuje, gdy wspomni się o jej peruce.
Nie oceniam. Co kto lubi.
Każdy wybiera swoją truciznę.
To jest moja trucizna.
Tak, biblioteka to jest to.
Wszystko to dary od lokalnej biblioteki, która się zamknęła.
Niczym w prawdziwej bibliotece, ciężko się po niej poruszać.
Ma katalog kartkowy i w ogóle.
Tylko poczekaj co dalej.
Amesh, nowa.
Cześć.
Glejak wielopostaciowy.
Na zdrowie.
- Jestem Ilonka. - Kurwa.
Ilonka, cześć. Bardzo się cieszę, że wreszcie przestanę być tym nowym.
Witaj. To mój szczęśliwy dzień.
- Amesh jest tu od… - Dwóch miesięcy.
…dwóch miesięcy i chyba…
Od dwóch miesięcy się nade mną pastwią.
- Nieustające otrzęsiny. - Nie ma żadnych otrzęsin.
Nie ma otrzęsin.
Ale on ciągle o tym mówi.
Ciągle pyta o otrzęsiny, a my powtarzamy,
że to nie bractwo.
Nie pójdę na studia. Chyba nie proszę o zbyt wiele.
Moglibyście chociaż spróbować.
Nie wiem, czemu się ze mną nie zgadzasz.
Nie widziałeś jej w bikini.
Lydia jest twoja.
Ale stara winda. Widziałam takie tylko w filmach.
To jedyna.
Chcesz się przejechać? Naciśnij guzik B.
Mówiłem, żadnych otrzęsin.
Przejadę się.
- Co jest w piwnicy? - Wyzywam cię.
Wcale nie.
- Otrzęsiny. - Zamknij się.
Dawaj. Przeszłam trzy serie chemioterapii. Trudno mnie przestraszyć.
Nie, czekaj. Nie.
Nie zjeżdżaj tam.
Nie.
Tam jest kostnica.
Nie pomyślałam o tym.
To ma sens.
Ogólnie rzecz biorąc, winda jest nawiedzona.
Sama się włącza i wyłącza, w nocy jeździ w górę i w dół.
Coś nie tak z okablowaniem.
Stara, ale już nie jara.
Wiesz co? Teraz rozumiem.
To nie jest dobre miejsce na otrzęsiny.
- Właśnie. - To podłe.
Powinienem wszystkim podziękować.
Piękne. Nie przestawaj.
Ty to napisałaś?
A wiesz, że tak?
- Jesteś nowa? - Jestem Ilonka.
Cheri, miło mi.
Nie znam się na muzyce,
ale jestem prawie pewien, że ona tego nie napisała.
To Cheri. Musisz uważać.
Racja.
Raz powiedziała, że jest stewardessą,
a ja jej wierzyłem ponad dzień.
Niewiele wiemy o Cheri. Jej historia się zmienia.
Wiem tylko, że przyjechała tu
z dwoma ciężarówkami rzeczy, a jej niania prowadziła bentleya.
Wszystko, co mówiła później, trzeba traktować z przymrużeniem oka.
A oto twój pokój. Twój i Anyi.
Ona miała nas sobie przedstawić.
Chyba nawet to ona miała cię oprowadzać.
Ale Anya to Anya.
Kolacja jest o 19 w oranżerii, jeśli czujesz się na siłach.
Jeśli nie, mogą ci ją przynieść.
Nie używaj basenu.
Z jakiegoś powodu są w każdym pokoju,
ale wolą, by z nich nie korzystać, o ile…
Chodźmy.
To chyba tylko ozdoba.
Proszę.
Widzę, że się zdecydowałaś.
Możemy wsadzić torby z powrotem do auta,
jechać całą noc, a rano być w domu.
Jak rozmowa z dr Stanton?
Szczerze mówiąc, świetnie.
Przypomina mi trochę Maggie.
Powinienem wieźć cię na studia, a nie do takiego miejsca.
Wcale nie ma aż tak dużej różnicy.
Czuć tu klimat Ligi Bluszczowej.
Jeśli ci to pomoże, myśl o tym w ten sposób.
Co jest, kurwa?
Co robisz?
Przepraszam, widziałam…
Jestem Ilonka.
Rak tarczycy.
Z przerzutami do płuc.
- Jesteś Anya, tak? - Tak.
Chcesz to wszystko przeczytać?
Tak.
Jesienią miałam iść na studia.
Chcę iść równo z sylabusem.
Cholera.
Słuchaj…
Pod moim łóżkiem są jakieś dziwne symbole narysowane kredą.
- Tak? - Czy…
Wiesz dlaczego?
Rachel. Zapewne.
Rachel?
Moja współlokatorka Rachel.
Interesowała się wiccą.
Pod koniec.
Każdy czegoś potrzebuje, prawda?
Tak.
Dziesięć gramów morfiny dla mnie.
Rozumiem.
Niekoniecznie wiccę, ale w myśleniu magicznym coś jest.
Rachel nie pomogło. Suka nie żyje.
Zostaw je tam. Jedź na dwa fronty.
Może twój los się naprawdę odmieni.
Miło było cię… poznać.
Mam iść do kuchni czy…
Nie, przyniosą ci. Specjalnie dla ciebie.
Rozmawiali o tym z twoim lekarzem,
ale możesz zmienić menu.
Nie przedstawiono nas.
- Jestem Sandra. - Ilonka. Miło mi.
Masz ładną…
- Masz ładną fryzurę. - Dzięki.
Ty też. Wyglądasz świetnie.
Natsuki. Witaj.
Jak długo tu jesteście?
- Cztery miesiące. - Pięć.
- Trzy. - Trzy.
Sześćdziesiąt trzy dni, 17 godzin i 11 minut.
Nie liczysz minut.
Sandra i Anya to weteranki.
Obie jesteście tu już…
- prawie pół roku? - Tak.
Dłużej. Właśnie przedłużyli mi pobyt.
Dostałam podwójną D. Dzięki ci, Boże.
Tak, też muszę.
- Podwójną D? - Podwójną diagnozę.
Wciąż umieram. Potwierdzono.
Ubezpieczenie opłaca hospicjum co pół roku.
Jeśli po pół roku wciąż tu będziesz, musisz pójść na badanie.
To hospicjum?
Rodzice mówili, że szkoła z internatem.
Nie wyrzuciliby cię.
Doktor Stanton by nas nie wyrzuciła.
Ma kostnicę w piwnicy,
ale to wciąż biznes.
Więc jak tu trafiłaś?
Znalazłam Brightcliffe sama.
Wysłałam zgłoszenie, odbyłam rozmowę telefoniczną ze Stanton,
powiedziała, że zwolniło się miejsce.
Zapewne miejsce Rachel.
Właściwie nigdy jej nie poznałem.
Gdy przyjechałeś, była już w pełnym stadium wściekłej suki.
I ta cała magia?
Gdyby nie dopadł jej rak,
ktoś inny by ją zatłukł.
Myślę, że Bóg jej wybaczy te czary.
Jezu Chryste. Była wiccanką.
Jeśli ona była heretyczką, to ja idę prosto do piekła.
Tylko Bóg wie, co kryje się w ludzkich sercach.
Mam nadzieję, że w twoim znajdzie więcej miłości, niż to okazujesz.
- Tak? - Nie.
Rachel pod koniec zrobiła się ponura.
Nie opowiadałam wam, jakie brednie wygadywała.
Mówiła, że czuje, że coś za nią chodzi jak żywy cień.
Gdy tylko się odwróciła, znikał.
Nie przestraszysz mnie, Anya.
W noc przed śmiercią wbiegła do naszego pokoju.
Nie mam pojęcia, jakim cudem.
Była wtedy w fatalnym stanie.
Mówiła, że prawie ją dopadł.
Że czuła palce dotykające jej koszuli.
Był tak blisko.
Płakała i płakała.
Mówiła, że wiedziała, że przed tym nie ucieknie.
Nie tym razem.
Następnego dnia zmarła.
- Czemu zawsze to robisz? - Co?
I bez tego jest strasznie.
Nie masz się czego bać. Jezus jest po twojej stronie.
Sandra, wiesz, jak jest.
Pod koniec Rachel brała dużo leków.
A one robią swoje.
Trzeba traktować to, co ludzie mówią, z rezerwą.
Widzą duchy, słyszą głosy.
Słyszałem trzy czy cztery wersje historii o żywym cieniu,
odkąd tu jestem.
Odbiło jej.
Spokojnie, Sandra. Jesteś po prostu łatwym celem.
Ktoś mnie wołał? O 22 gasimy światło, nowa.
Żadnego włóczenia się.
Pani doktor daje wam dużą swobodę, ale bezpieczeństwo to nie przypadek.
Dlatego obowiązuje ścisła godzina policyjna.
Na nocnym dyżurze jest tylko jedna osoba.
Spadniecie ze schodów i nikt nie usłyszy.
Odpierdol się, Mark.
- Dobra. Jakieś pytania? - Nie.
O co chodziło?
- Spence nienawidzi Marka. - Dlaczego?
Jest młody, uroczy, zabawny i nie umiera.
Czego tu nie nienawidzić?
SCHODY
Nawet jej nie zaprosiłaś.
Zaraz po zmroku.
Spała.
Poza tym nie jestem do niej przekonana.
To samo mówiłaś o mnie.
I miałam rację. Połowa twoich historii to stare odcinki Doktora Who.
Wolałabym, żebyś…
Już to przerabialiśmy.
To było, zanim znalazłem dwie butelki z prywatnego schowka Stanton.
Nie wolno mieszać tego z lekami.
Ty nie możesz mieszać tego z lorazepamem.
Odczep się od winka.
- Co może mi się stać? Umrę? - Owszem.
W najlepszym przypadku urwie ci się film
i trzy dni będziesz się czuła jak gówno.
Jak ostatnio.
Tylko powącham.
Ja też poproszę kieliszek do powąchania.
- Ja też. - I ja.
Nie czuję.
Co ty na to, Natsuki?
Umrę, jak nie dasz nowego rozdziału.
Uważaj na słowa.
Na czym skończyłam?
Wracał do domu po koncercie.
Nie lubię tej historii.
Ja pierdolę.
Bez urazy, pięknie opowiadasz.
- Dziękuję. - Ale to straszne.
Umiesz wystraszyć.
Trudno. Ja musiałam trzy noce słuchać anielskiego porno.
Ma rację, Sandro.
To nie polubiliście opowieści o aniołach?
Dobra.
Za tych przed nami i tych po nas.
Za nas teraz i tych po drugiej stronie.
Za tych przed nami i tych po nas.
Za nas teraz i za tych po drugiej stronie.
Widocznych i niewidocznych, obecnych, ale nieobecnych.
Widocznych i niewidocznych.
Obecnych, ale nieobecnych.
Koncert się skończył i Ren wraca do domu.
Nie planował zostać tak długo,
ale usłyszał taką dziwną muzykę
dochodzącą ze skrzydła sztuk pięknych.
Nie spodziewał się, że dochodzi z pustej sali.
Wracając do domu, słyszał ją niesioną wiatrem.
Nagle zdał sobie sprawę, że nie rozpoznaje ulicy
ani domów.
Ale szedł tędy codziennie.
To była pamięć mięśniowa.
To nie miało sensu.
A potem ta sama melodia, tak znajoma, jakby znał każdą nutę,
którą miał za chwilę usłyszeć.
Tak znajoma.
Czuł, że ktoś go obserwuje.
Nie z ulicy.
Ulica była pusta.
Nie, z okien. Wszystkich.
W każdym oknie widać było twarze. Niczym w galerii portretów.
Uśmiechnięte, obserwujące go.
Pomyślał, że powinien uciekać.
Ale muzyka wróciła.
W jego uchu. W jego głowie. I pojawił się jeszcze jeden dźwięk.
Zgubiłeś się?
Wyglądasz na zagubionego.
Ja…
Nie wiem, gdzie jestem. Ja…
Nie wiem, gdzie jestem.
Możesz mi wskazać…
Zgubiłeś się?
Czekaj.
Nie bądź leniwa.
- Boisz się? - Zaskoczenie to nie to samo co strach.
Każdy stojąc za kimś, może walnąć w garnek czy patelnię.
To nie jest straszne, tylko zaskakujące.
- I jest oznaką jebanego lenistwa. - Może.
Ale wtedy
wydzielamy adrenalinę i…
Kurwa.
Błagam. Chcesz nas straszyć czarnym kotem?
Od tego się zaczyna. Nie kończy.
Masz rację.
Chodzi o to, że poza tym bezdomnym kotem
na ulicy nie było nikogo.
Pamiętasz, co mówiła nauczycielka?
Że powinna była ostrzec go przed tą melodią.
Że jest taka muzyka, która zawsze trafia do głowy.
A gdy już tam trafi, nie możesz przestać jej słyszeć.
Wciąż gra i gra, a ty próbujesz…
Co to, kurwa, było?
Ja pierdzielę, możesz wyjść, nowa.
Kurwa.
Wiedziałam, że nie spałaś.
Myślałam, że nie wolno wychodzić w nocy.
Bo nie wolno.
To co robicie?
To taki nasz klub.
Daj mi wino.
Napij się.
Nie trzeba.
Napij się.
Nie mogę. Biorę leki.
Bierzesz acetaminofen i co?
Haldol? Możesz spróbować.
Jak wypijesz kontrabandę, to może wejdziesz do klubu.
Inaczej zapomnij, nikt nie bawi się za darmo.
Daj spokój. Już tu jest.
Jest albo członkiem klubu,
albo świadkiem oskarżenia.
Klub Północny.
Nie wiem, czy od początku tak się nazywał,
ale tak się nazywał, gdy tu przyjechałem.
Więc co noc zakradacie się do biblioteki i…
Tworzymy duchy.
- Opowiadamy historie. - O duchach brzmi lepiej.
Opowiadając historię, tworzysz nowego ducha, bo…
W końcu wszyscy jesteśmy tylko historiami.
Historiami.
Skoro o tym mowa,
Natsuki jest w środku opowieści.
Opowiadała od trzech dni,
by wreszcie przejść do kilku marnych jump scare’ów.
Weź się nie odzywaj.
Klub to coś więcej niż tylko historie.
Właściwie to jedna poważna sprawa.
Hej! Nie piła wina.
I nie opowiedziała ani jednej historii.
Chcesz należeć do klubu? Proszę bardzo.
Opowiedz historię i, kurwa, pij.
Jak mówiłam, nikt nie bawi się za darmo.
No może poza Sherry.
Miałem to powiedzieć.
Cheri nic nie opowiedziała, a minęły już trzy miesiące.
Pracuję nad tym.
Montaż, postprodukcja.
Mój tata ciągle tak mówi.
Jest znanym producentem filmowym.
Cheri opowiada różne niestworzone historie.
Ale nigdy w klubie.
Ale poza Cheri nikt nie bawi się za darmo.
Jaką historię mam opowiedzieć?
Nie ma zasad, choć zdaje się, że przeważa pewien motyw.
Z reguły staramy się wzajemnie nastraszyć.
Nie wszyscy.
Przynajmniej ci interesujący.
To niełatwe.
Przestraszyć kogoś, kto usłyszał najgorsze wieści.
Jesteśmy trudną publicznością.
W porządku. Co powiecie na to?
Opowiem wam o młodej kobiecie, która dowiedziała się, że umiera.
Spierdalaj.
Nuda. Raczej tego nie robimy. To zalatuje masturbacją.
To nie to, co myślicie.
Nazywała się Julia Jayne
i urodziła się w 1951 roku w Lewiston w Idaho.
Poznała Nathana w trzeciej klasie.
I to był ten rodzaj miłości,
kiedy nagle wszystkie piosenki są o tobie.
Zakochała się w 1968 roku.
W tym samym roku dowiedziała się, że ma raka tarczycy.
Najwyżej rok.
Julia miała 17 lat. Mieszkała ze swoją babcią,
która była tak posunięta w latach, że nie była już sobą.
Tyreoidektomia, przerzuty, naświetlania,
aż w końcu nie było innego wyjścia
i wylądowała w hospicjum.
W nowym, prywatnym hospicjum, gdzie miała doczekać końca.
20 maja 1969 roku.
Dwa, zero, zero, pięć, jeden, dziewięć, sześć, dziewięć.
Miała obsesję na punkcie tej daty.
20 maja 1969 roku.
Rok po diagnozie
uznała tę datę za datę swojego końca.
Dwa, zero, zero, pięć, jeden, dziewięć, sześć, dziewięć.
Tęskniła za Nathanem całą sobą.
Przysięgała, że czasem późną nocą
słyszała, jak ją woła.
Julio.
Następnego dnia Julia nie przyszła na śniadanie.
Przeszukali cały dom, ale nie mogli jej znaleźć.
- Julio. - Julio.
Kolejnego dnia zgłoszono zaginięcie.
Julia Jayne była lunatyczką.
Martwili się, że wyszła w nocy.
W najgorszym wypadku mogła podejść zbyt blisko klifu nad oceanem.
Dni zamieniły się w tygodnie, a miesiąc później…
Kiedy zapytano ją, gdzie była przez ten czas, powiedziała…
Cały czas byłam w domu.
Wkrótce po powrocie jej guzy zaczęły się zmniejszać,
aż w końcu zniknęły.
Rozeszła się wieść, że odchodzi.
Rokowania się zmieniły. Miała żyć.
Ale zanim opuściła hospicjum, stało się coś jeszcze.
Jeden, cztery, zero, dziewięć, jeden, dziewięć, siedem, zero.
Dwa, pięć, jeden, jeden, jeden, dziewięć, siedem, jeden.
Julio, lekarz chce cię widzieć.
Zero, sześć, zero, dwa, jeden, dziewięć, osiem, dziewięć.
Wydawało się to bełkotem aż do…
14 września 1970 roku.
Jeden, cztery, zero, dziewięć, jeden, dziewięć, siedem, zero.
Ta młoda kobieta zmarła we własnym łóżku.
A 25 listopada…
- 25.11.1971. - …rok później
ten młody człowiek też zmarł.
A sanitariusz, który odprowadzał Julię do samochodu,
zginął w wypadku 6 lutego 1989 roku.
Zero, sześć, zero, dwa, jeden, dziewięć, osiem, dziewięć.
Julia Jayne po zniknięciu wróciła do normalności.
Nie znała już daty swojej śmierci, ale…
znała daty śmierci wszystkich innych, jakby została przeklęta.
No i?
Co z nią dalej?
Mówiłeś, że klub to coś więcej.
Poważna sprawa.
Jaka?
Powiedzcie mi, a może dokończę.
Dobra, nowa.
Jest takie porozumienie,
jakby pakt,
który wiąże się z początkiem klubu, kiedykolwiek to było.
Tu nie chodzi tylko o opowiadanie historii.
Jedno z nas umrze pierwsze.
Prawdopodobnie wkrótce.
Do kitu, gdy tak mówisz.
Pierwsze, które wykituje, ma ważne zadanie.
Pewnego rodzaju odpowiedzialność.
Zrobić wszystko, co w jego mocy, by dotrzeć do nas z zaświatów.
Powiedzieć, czego się spodziewać.
A więc…
ktoś już się pojawił?
Ktoś dostał już jakiś znak?
O tak. Mamy dowód na życie po życiu.
Już od paru tygodni.
Teraz spotykamy się z przyzwyczajenia.
Ja dostałam.
Dostałam znak.
- Wcale nie. - Pieprzysz.
Źle do tego podchodzicie.
Co się dzieje po śmierci?
Nawet nie wiecie, gdzie jesteście.
Tak wiele jest opowieści o tym miejscu, o tym domu,
o ludziach, którzy myśleli, że umrą, ale przeżyli.
Mogę wam je opowiedzieć.
Innym razem, jeśli zechcecie.
Zawrę z wami ten pakt.
Jeśli umrę pierwsza...
stanę pod tą zasłoną
i będę w nią walić, krzyczeć i jęczeć, aż mnie usłyszycie.
Wykrzyczę wam prawdę.
Obiecuję.
Nie musisz tak dramatyzować.
To była całkiem niezła historia. Ty ją wymyśliłaś?
Tak.
Mogłaś zostać pisarką.
Wciąż mogę.
Nie wszystko było zmyślone, co?
Co masz na myśli?
W tym rzecz.
Innym się tu podoba, ale nie rozumieją tego miejsca.
Nie poświęcają mu czasu.
Nie przyglądają się tym zdjęciom zbyt długo.
Chyba nie lubią o tym myśleć, ale ze mną jest inaczej.
Spędziłem wiele godzin, patrząc na te zdjęcia,
myśląc o ludziach, którzy na nich są, wpatrując się w ich nazwiska.
Na przykład Julia Jayne.
JULIA JAYNE
Ile z tego jest prawdą?
Dowiedziałam się o niej, szukając informacji o raku tarczycy.
Miała go i mieszkała tu, w Brightcliffe,
w 1968 roku.
Raporty policyjne też są prawdziwe.
Faktycznie zapadła się pod ziemię, ale tylko na tydzień,
i wróciła tu,
przeszła przez te drzwi w pełnej remisji.
Powiedziała, że to dzięki temu miejscu,
że znalazła w nim coś, co ją uleczyło.
Może gdzieś tam nawet nadal żyje.
Nie wybrałaś tego miejsca przypadkowo, co?
Jesteś tu z powodu tej historii.
To miejsce jest o wiele ciekawsze, niż sądzicie.
Może odkryjemy je razem, ale…
Masz rację. Dlatego tu jestem.
Będę żyć.
Tak.
Powinniśmy…
już wracać.
Na wypadek, gdyby pielęgniarka robiła obchód.
Ja jeszcze zostanę.
Przyjrzę im się, jak mówiłeś.
I posiedzę z nimi w ciszy.
Dobrze. Dobranoc.
Dobranoc, Kevin.
Napisy: Agnieszka Żurek