ISANG SERYE MULA SA NETFLIX
Ang susunod na kabanata.
'Yan ang madalas sabihin ng karamihan
t'wing kinukuwento ang buhay nila.
Ilipat sa susunod na pahina. Simula lang ang nakaraan.
Ang susunod na kabanata. Na para bang naisulat na.
Na para bang hinihintay na tayo.
Pero para sa 'kin, 'di gano'n.
Tayo ang may-akda ng ating mga kuwento.
Oo, 'di natin masasabi ang mangyayari, pero kaya nating magdesisyon para sa atin.
Kaya para sa 'kin, ang susunod na kabanata ay nangangahulugang
walang katapusang mga posibilidad sa blangkong papel.
Bagong simula. Hindi na mahalaga kung sino ka…
Sino tayo noong hay-iskul.
Ang atleta, matalino, weirdo, kriminal o prinsesa
o kung ano man ang sorpresa na mapunta sa 'tin.
Oras na para ilipat ang pahina at isulat ang sarili nating kabanata.
Puwedeng 'yong compressor 'yon. Oo.
Hindi, hindi. Bentilador lang 'yon.
Ga'no na ulit katagal 'to? Para sa 4,000 na metro kuwadrado.
Oo, puwede kong tingnan ang mga kawad, pero mukhang kailangang may palitan tayo.
Puwedeng 9:00 a.m. bukas?
Oo naman. Sige, walang problema.
Sige. Oo.
Oo na. Sige, ayos. Oo. Kita na lang tayo.
-Bagong kliyente? -Bagong buhok?
Wow, bagay sa 'yo.
Bagay rin 'yan sa toga.
Hay. Kung sana lang nandito si Maggie para makita 'to.
'Yon lang ang gusto niya, alam mo ba? Pero mas ginalingan mo pa.
Pangalawang magaling lang ang salutatorian.
Ah, teka. Talaga ba.
Hay, ginalingan mo, at kailangan mong magdiwang.
At magrebelde ka nang kaunti.
Alam mo na, kahit isang beses lang.
-Para lang… -Tama na.
Grabe. Ginawa mo nga.
BASE SA LIKHA NI CHRISTOPHER PIKE
Ang angas tingnan ng pula.
Nasa'n si Josie?
Hindi na sumama, naiintindihan ko naman.
Paano 'pag 'di nila tayo pinapasok?
-Kasi… -Lauren, ito na ang pagkakataon
para makaranas tayo ng totoong college party.
Puwedeng simulan natin sa hay-iskul party dahil 'di pa natin naranasan 'yon
no'ng puro aral lang ang inatupag natin.
Hay, hay-iskul.
Isang vodka soda nga.
-Hindi siya bartender. -Ayos lang.
Dito kayo nag-aaral? Ang babata ninyong tingnan.
Salamat.
Ah, ayun pala.
'Di ko alam kung bakit kailangan nila ng anim na klase ng alak at walang tubig.
Oo nga, nasa kusina ang kalahati ng tubig at ginagawang ashtray.
Ikaw ba, nagsisimula ka pa lang o nagpapawala ka na ng tama?
Hinihintay ko lang ang kaibigan ko. Busy pa siya.
Mukhang sinusubukan niyang gumawa ng mga pagsisisihan niya bukas.
Ako si Brian.
-Ilonka. -Ngayon lang kita nakita.
Halos mag-isa ako buong taon.
Ano'ng major mo?
-English. -Ako rin.
Talaga ba?
Ano'ng mga naging paborito mong subject ngayong taon?
Siguro Romantic at Victorian literature.
-Oo. Alam ko na parang linya 'yon. -Parang nga.
Pero hindi.
Alam kong linya talaga 'yon.
Pag-ibig at kababalaghan sa panahon ng Victorian England.
Isa 'yon sa mga pinagpilian ko para sa tesis ko.
-Isa sa pinagpilian mo? -Idolo ko ko si Oscar Wilde.
Medyo hindi ko gusto si Stevenson, pero nirerespeto ko pa rin siya.
Si Shelley ang paborito ko. Si Mary, hindi ang asawa niya.
Ang dalagang si Mary Shelley na nagsulat ng Frankenstein.
Isang dalaga ang gumawa no'n.
Labinsiyam siya noong naging ina siya ng modern horror.
Kasi 'di ba, sinulat niya ang pinakauna at kilalang libro ng science fiction.
'Di lang ang paggamit ng science sa paraang 'yon ang ambag ng Frankenstein,
kundi pati rin ang etika ng pag-eeksperimento at nag-eeksperimento…
Pasensiya ka na, ano kasi…
Kaya Shakespeare ang ginamit ko sa tesis ko. Kasi…
madaldal ako kapag si Shelley ang pinag-uusapan.
Grabe. Bakit ngayon lang kita nakilala?
Magkuwento ka naman tungkol sa 'yo.
Ano'ng mga paborito mo…
Pasensiya na.
Heto. Heto, o.
Ilonka. Narinig mo ba 'ko?
Pasensiya na po, ano lang kasi…
Pasensiya na po, nawala ako bigla.
Puwede n'yo bang ulitin 'yong pangalan? 'Yong pangalan?
Puwede n'yo po bang ulitin 'yong totoong pangalan?
Papillary thyroid carcinoma.
Tama. Thyroid cancer.
Ang sabi n'yo magagamot 'to?
Puwede. Kailangan pa nating tingnan.
Pero base sa biopsy, dapat na tayong magpa-thyroidectomy
at simulan na ang radioactive iodine treatment.
Gusto n'yong tanggalin ang thyroid ko? Pero malapit na 'kong pumasok sa Stanford.
Sa Stanford…
Kung sisimulan na natin ngayon, matatapos ba…
Matatapos ba 'to bago magsimula ang pasukan?
Hindi ko masabi.
Mas maganda siguro kung i-skedyul na muna natin ang thyroidectomy.
Sabihin n'yo na sa 'kin ang pinakamasamang mangyayari.
Pinakamalala. Sabihin n'yo po.
Kapag pinag-usapan nating mabuti, puwedeng 'di mangyari, 'di po ba?
Kakailanganin ko ba ng chemo?
Hay, anak, 'wag mong isipin 'yan.
Ilonka, marami pang dadaanan 'to bago ang chemo.
-May pag-asa po ba ako? -Hindi naman gano'n kasimple 'yon.
Pangalawa ako sa klase ng 900.
Pinakabata rin, at 'di muna ako pumasok ng isang taon para makarating dito.
Isa ako sa may pinakamataas na grado.
Masuwerte akong tao.
Kaya ko 'to.
-Happy birthday, dear Ilonka -Happy birthday, dear Ilonka
-Happy birthday to you -Happy birthday to you
Ano'ng gagawin…
Wala pa namang sindi 'yong kandila.
Hindi kasi puwede ang kahit kaunting apoy sa ospital.
Okay.
-Yay. -Happy birthday, anak.
-Hindi po ba may trabaho ka ngayon? -Mas…
Wala. Mas importante 'to.
'Wag mong isakripisyo ang trabaho mo para sa 'kin.
Mas importante 'to.
Kumusta?
Sa totoo lang, mas madali ang college kaysa sa hay-iskul.
Ang ibig kong sabihin, mas may kuwenta na ang pinag-aaralan.
-Tim, puwede ba kitang makausap? -Sige.
Ikaw… Kumusta ka naman?
Heto, walang lasa ang mga pagkain, at ang ama-amahan ko lang ang kaibigan ko.
Pero may nagbabantay na mukhang may gusto sa 'kin.
-Ano, cute ba? -Mas gugustuhin ko pang mamatay.
E 'di panalo na ako.
Kailangan ko na ibaba 'to, pero…
-Ayos lang. -Salamat at tumawag ka.
-Salamat talaga. -Happy birthday. At…
Hindi tumalab ang ginawa sa kaniya ngayon.
Walang reaksiyon ang mga tumor sa baga niya.
Gawin ulit natin. Isa pa.
Kahit ipaulit pa natin, wala nang mangyayari.
Sinasabi mo bang…
Sinasabi mo bang terminal na ang kanser niya?
Oo.
Hanggang kailan na lang?
Mahirap sabihin 'yan.
Mahirap din marinig, dok.
-Subukan mo lang. -Mas mabuting hindi.
-Iba-iba lahat, at… -Ngayon ay 18 na siya.
Aabot ba siya ng 19?
Oo, puwede. Posible.
Oo.
At 20?
Pag-usapan natin ang susunod nating gagawin.
Pero wala na akong magagawa bukod sa alagaan siya.
Puwede akong kumausap ng tao sa Make-A-Wish
kung sa tingin mo interesado ka ro'n.
PAGGALING MULA SA THYROID CANCER
LUGAR PARA SA MGA KABATAANG TERMINAL NA GUSTONG YUMAO SA SARILING PARAAN
HIMALA SA MEDISINA?
INIHAYAG NI JULIA JAYNE, 17, NA GUMALING ANG KANSER NIYA.
Espesyal na programa 'to at may pondo.
'Di ba, naiintindihan ko na.
Brightcliffe Hospice. Alam mo ang ibig sabihin no'n, 'di ba?
S'yempre. Pero para 'to sa mga kabataan.
Nag-iisa lang 'to sa mundo.
Kasama dapat nila ang pamilya nila, Ilonka.
Wala nang pamilya ang karamihan sa kanila sabi sa Internet.
Mga alagaing bata, mga batang nag-iisa na.
Para 'to sa mga kabataan na gustong pumanaw ayon sa kagustuhan nila.
Ibig sabihin, wala nang gamutan. Wala nang mga trial, wala nang--
Walang tumalab diyan.
Nangako ako kay Maggie.
Nangako ako kay Maggie na aalagaan kita.
At nagawa n'yo po.
Ang galing n'yo po, Tim.
Katulad ng sabi ko, susubukan lang.
E 'di parang cancer sleepaway camp 'to.
Nasa Motel 6 lang ako sa bayan.
Kung sakaling magbago ang isip mo, na puwede naman,
puwedeng magbago ang isip mo.
Tandaan mo, umuwi ka agad sa Sacramento.
Ilonka. Uy.
Uy, ayos ka lang ba, anak?
Oo, ano lang…
Parang nangyari na 'to.
Pasensiya na.
Iisipin mo siguro na baliw ako, pero kilala ba kita?
Yata. Galing ka sa Franklin High, 'di ba?
O pasyente ka sa Seattle General?
Hindi, galing ako ng Sacramento.
Bakit gano'n.
Hindi, 'di pa ko napupunta ro'n.
Bakit ka nandito?
May papillary thyroid carcinoma ako at tumor sa baga,
kaya…
Thyroid cancer, siguro.
Leukemia, siguro.
Masaya akong makilala ka.
Dapat ba kitang tawaging thyroid cancer?
Pasensiya na, ako si Ilonka.
Ayos lang ba lahat?
Opo, ayos lang. Siya si leukemia.
Kevin, masaya po akong makilala kayo.
Masaya rin akong makilala ka, Kevin. Ako si Tim.
Pasok na ba tayo sa loob para makita na natin lahat?
Sige po.
Kita na lang tayo.
Siguro.
Oo naman, sige, nandito lang naman ako, kahit sandali lang.
-Ilonka, tama ba? -Opo.
Tuloy kayo sa Brightcliffe.
Ako si Mark, isa ako sa mga nars dito, naghihintay na si dok sa loob.
Tara, tulungan na kita rito.
-Salamat. -Kumusta ang biyahe?
Mabuti naman.
Medyo malubak.
Sigurado kang ayos ka lang?
Opo, opo, ayos lang.
Grabe. Ga'no na ba 'to katanda?
Nabuo ang bahay na 'to noong…
1901.
Tama ka. Ginawa 'to ng isang logging industrialist na si…
Stanley Oscar Freelan.
Tama. Pati ang asawa niya, si Vera.
Iba-iba na ang humawak nito pagkatapos ng taon na 'yon,
hanggang sa 1966, nang binili 'to ni Dr. Stanton.
Pero bago 'yon, pansamantalang rehab ito noong panahon ng Depresyon.
Tumira ang Paragon dito, samahan ng mga relehiyoso, noong '40s.
May mga kulto rin na tumira dito.
-Hindi ko alam 'yon. -Oo, at…
At saka…
Ano?
Ano…
Gising ka na.
Maligayang pagbabalik, Ms. Pawluk.
Ayos ka lang ba?
Nahimatay ka lang.
Normal lang para sa kalagayan mo.
Akala ko may nakita akong matandang babae.
Hindi naman ako dalaga, pero grabe naman 'yong matanda, ha.
Hindi po kayo, iba…
'Di bale na.
Ako si Dr. Georgina Stanton. Maligayang pagdating sa Brightcliffe.
Pasensiya na kanina, dok.
-Kanina? -Noong hinimatay ka.
Binuhat ka niya at tumakbo sa pinto.
Naiintindihan ko naman.
Hindi ko lang maintindihan
kung bakit mo siya iiwan dito.
Iwan siya dito na may sakit.
Maniwala ka, alam ko.
Ganiyan ang naramdaman ko nang namatay ang anak kong si Julian.
Hindi ko makakausap ang mga magulang na nasa sitwasyon mo
kung hindi rin nangyari sa 'kin 'yon.
Pasensiya na, hindi ko alam.
Ang hindi ko maintindihan kapag pinag-uusapan ang cancer
o kahit anong nakamamatay na sakit.
Pansinin mo ang salitang ginagamit natin, salita ng pakikipaglaban.
Lalabanan natin 'to.
Lalaban tayo sa abot ng makakaya natin.
Lakasan mo ang loob mo.
At sasabihin ng mga tao na natalo sila.
Maling-mali.
Oo, alam ko, nakakagaan ng loob ang pag-uusap tungkol sa paglaban.
'Wag mong tingnan kung ano ang mahirap.
Tingnan mo ang makikinang at matutulis na sandata
na binuo namin para subukan n'yo.
Hindi tungkol sa pakikipaglaban ang Brightcliffe.
Tungkol ito sa pahintulot na umalis sa labanan.
Tutukan ang buhay kaysa sa paglaban.
Hindi 'to tungkol sa pakikipaglaban, at lalong hindi tungkol sa pagkatalo.
Ang bawat araw na buhay ka rito ay isang panalo.
Puwede pa tayong mag-usap, Tim, kung gusto mo.
Siguro habang naglilibot si Ilonka.
Sige.
Dito ang dormitoryo.
Lalaki o babae?
Pareho.
Hindi sila magkakasama sa kuwarto siyempre,
pero hindi naman namin sila kailangang ilayo sa isa't isa.
Marami na silang pinagdaraanan.
Ang magagawa ko lang ay ituring silang matatanda.
Siya si Spence.
Spence, ikaw muna ang ilalagay ko na kasama niya ngayong hapon.
Panglima pa dapat ako, ano'ng nangyari sa iba?
Sumunod ka lang at 'wag kang mawawala.
Iba-iba ang daan dito, parang Vegas.
Hindi nila ipapaalam sa 'yo ang oras
at hindi ka nila palalabasin.
Lahat ng pasyente ng Brightcliffe ng '66, wala na.
Patay na.
Depende kung sinong makakausap mo.
'Yong lalaking kasama kong naglibot, wala na siya ngayon.
Pero Ghost Tour ang tawag niya rito.
Naniniwala ka ba sa multo, baguhan?
Mahalaga ba 'yon?
Depende siguro sa ambisyon mo.
Ako, naniniwala ako.
Na magiging barumbadong multo ako kapag nakalimutan na nating
buwisitin ang mga tao.
Diyan ka na lang ba?
Heto na.
Dito nagaganap ang therapy, maraming therapy.
Yoga yata ang ginagawa nilang dalawa,
na ang ibig sabihin sa Hindi ay kalokohan.
Siya si Natsuki, ovarian cancer, siya naman si Sandra, lymphoma.
Masyadong relehiyoso si Sandra, 'yon ang kalokohan talaga.
At maiinis siya 'pag pinansin mo ang wig niya.
Walang pakialamanan. Kahit ano puwede.
Kaniya-kaniya tayo ng gusto.
Gusto ko 'to.
Oo, mahirap nga tapatan ang aklatan na 'to.
Galing ang mga 'to sa isang aklatan sa lugar na 'to
bago sila magsara.
Parang silid-aklatan talaga, mahirap din hanapin ang mga libro.
May card catalog, lahat-lahat.
Pero abangan mo ang susunod.
Amesh, may bago.
Kumusta.
Glioblastoma.
Ay, gesundheit.
-Ako si Ilonka. -Buwisit.
Ilonka, mabuti naman at hindi na ako ang bago.
Maligayang pagdating, ang saya ng araw na 'to.
-Medyo matagal na si Amesh dito… -Dalawang buwan.
Dalawang buwan at sa tingin ko…
Dalawang buwan ng pang-aasar dahil bago ako.
-Laging may hazing -Walang hazing.
Walang hazing.
Pero lagi niyang sinasabi 'yon,
tinatanong kung kailan magsisimula ang hazing
at lagi naming sinasabi na hindi 'to frat house.
Hindi ako nagkolehiyo, malaking bagay ba ang hinihingi ko?
Puwede naman subukan natin ang hazing.
Hindi ko alam kung bakit ayaw mo.
Hindi mo pa siya nakikitang naka-bikini.
Sa 'yo na si Lydia.
Lumang elevator 'yan, ah. Sa pelikula ko lang 'to nakita.
Tama ka.
Ah, gusto mo bang sumakay? Pindutin mo lang 'yong B na pindutan.
Pare, sabi na sa 'yo walang hazing, e.
Sige ba, sasakay ako.
-Ano'ng nasa baba? -Ah, sige nga, subukan mo.
Hindi, 'wag.
-Pare, i-hazing na natin. -Tumigil ka.
Sige ba. Nakatatlong chemo na 'ko. Mahirap na akong takutin.
Teka, 'wag. 'Wag.
'Wag kang bababa ro'n.
'Wag.
Morge 'yan.
Oo nga, 'no. Hindi ko naisip 'yon.
Oo nga naman, 'di ba?
Lumabas ka na riyan, may sumpa 'yan.
Umaandar mag-isa 'yan tuwing gabi nang walang gumagalaw.
Baka dahil sa mga kawad.
Luma na pero gumagana pa.
Alam mo? Kuha ko na ngayon.
Hindi 'to magandang lugar para sa hazing.
-Oo. -Ang sama no'n.
Ipaalala mo sa 'kin na magpasalamat sa lahat.
Maganda. 'Wag mong itigil.
Ikaw ba ang sumulat niyan?
Alam mo, tama ka.
-Bago ka lang? -Ako si Ilonka.
Cheri. Masaya 'kong makilala ka.
Sige, wala akong masyadong alam sa musika,
pero sinisigurado ko sa 'yo na hindi niya sinulat 'yon.
Siya si Cheri. Mag-ingat ka sa kaniya.
Mag-iingat ka.
Sinabi niya sa 'kin na flight attendant siya,
at naniwala ako sa kaniya.
Wala kaming masyadong alam kay Cheri. Pabago-bago ang kuwento.
Ang masasabi ko lang ay ang araw na dumating siya,
hinatid siya ng dalawang trak at nagmamaneho ng Bentley ang yaya niya.
Simula no'n, 'di na kapani-paniwala lahat ng sinasabi niya.
At ito ang sa 'yo. Ay, iyo at kay Anya pala.
Nandito dapat siya para sa pagpapakilala.
Sa katunayan, siya dapat ang kasama mo maglibot.
Pero siyempre, gano'n talaga si Anya.
Sa konserbatoryo ang hapunan tuwing alas-siyete, kung gusto mo lang.
Pero puwede rin namang dalhin sa 'yo.
'Wag mong gamitin ang tsata mo.
Lahat ng kuwarto mayroon niyan,
at ayaw nilang ipagamit 'yan maliban na lang kung--
Tara na.
Sinasabi ko lang na palamuti lang 'yan.
Pasok.
Nakapagpasiya ka na siguro dahil puwede pa nating ibalik ang mga bag
sa kotse.
Babiyahe tayo magdamag para nasa bahay na tayo sa umaga.
Kumusta po si Dr. Stanton?
Ang totoo niyan, magaling siya.
Naalala ko ang batang Maggie sa kaniya.
Ihahatid na dapat kita sa kolehiyo, hindi rito.
Hindi naman po nalalayo.
Para din po namang nasa kolehiyo ako rito.
'Yon na lang isipin n'yo, kung makatutulong.
Ano 'yon?
Ano'ng ginagawa mo?
Pasensiya na, may ano…
Ako si Ilonka.
Thyroid cancer.
At… tumor sa baga.
-Ikaw si Anya, 'di ba? -Oo.
Babasahin mo lahat 'yan?
Oo.
Magkokolehiyo na dapat ako sa taglagas,
sinusubukan ko lang humabol sa pag-aaralan.
Ay.
May…
May mga kakaibang simbolo sa ilalim ng kama ko.
-Tapos? -Alam mo ba…
Alam mo ba kung bakit?
Si Rachel siguro.
Rachel?
Kasama ko siya rito dati.
Naniniwala siya sa pangkukulam.
Hanggang sa huli.
Lahat naman tayo may kailangan, 'di ba?
Oo.
Sampung gramo ng morpina para sa 'kin.
Naiintindihan ko.
Hindi 'yong pangungulam, pero may kakaiba sa pag-iisip ng ganitong mga bagay.
Hindi siguro tumalab kay Rachel, pero patay na siya.
Pero, wala pa naman tayo ro'n, kaya bakit 'di pa natin dagdagan ang kamalasan natin.
O baka magbago pa ang tadhana.
Natutuwa akong makilala… ka.
Pupunta ba 'ko sa kusina o…
Hindi. Dadalhin nila 'yan. Espesyal 'yan.
Kinausap na nila ang doktor mo tungkol d'yan.
Puwede mong baguhin kung gusto mo.
Hindi pa tayo nagkakakilala.
-Ako si Sandra. -Ako si Ilonka. Masaya akong makilala ka.
Ang ganda ng…
-Ang ganda ng buhok mo. -Salamat.
Sa 'yo rin. Ang ganda mo.
Ako si Natsuki. Maligayang pagdating.
Gaano na kayo katagal dito?
-Apat na buwan na 'ko. -Lima.
-Tatlo. -Tatlo.
Animnapu't tatlong araw, 17 oras at 11 minuto.
Hindi mo alam ang minuto.
Si Sandra at Anya ang pinakamatagal dito.
Silang dalawa ay halos…
-Halos anim na buwan na? -Halos anim.
Higit pa sa anim. Sa katunayan, may nangyari pa.
Nakakuha ako ng dalawang D. Hala.
Kailangan kong gawin 'yan.
-Dalawang D? -Dalawang diagnosis.
Mamamatay pa rin. Kumpirmado.
Insurance ang nagbabayad sa hospisyo sa loob ng anim na buwan.
Kaya kung lumagpas ka ng anim na buwan, kailangan mong kumuha ng pagsusulit.
Hospisyo 'to?
Sabi ng mga magulang ko boarding school 'to.
Hindi ka talaga nila palalayasin.
Hindi tayo palalayasin ni Dr. Stanton.
Hindi porke't may morge sa baba,
hindi na 'to negosyo.
Paano ka napunta rito?
Nakita ko lang 'tong Brightcliffe.
Nagpasa ako ng aplikasyon, kinausap ako ni Stan sa telepono
at sabi niya may bukas daw.
Dahil siguro wala na si Rachel.
'Di ko naman lubos na nakilala si Rachel.
Mabilis na siyang magalit nang dumating ka.
At 'yong hilig niya sa pangungulam.
Kung hindi siya namatay sa cancer,
may ibang papatay sa kaniya.
Patatawarin naman siguro ng Diyos ang pangungulam niya.
Hay, naku. Mangkukulam si Rachel.
Kung erehe siya, mapupunta ako sa impiyerno.
Diyos lang ang nakakaalam ng totoong laman ng puso ng tao sa huli.
At tingin ko may makikita siya na pagmamahal sa 'yo kahit na ayaw mo.
-Talaga ba? -Wala kaya.
Nakakatakot na talaga siya bago pa siya mamatay.
Hindi ko na sinabi sa inyo kung ano'ng mga pinagsasabi niya.
Sabi niya pakiramdam niya may sumusunod sa kaniya na parang anino.
At sa tuwing titingnan niya… wala na.
Hindi mo 'ko matatakot.
Bago siya mamatay, tumakbo siya pabalik sa kuwarto ko.
'Di ko alam kung pa'no niya pa natakbo 'yon.
Hindi na maganda ang lagay niya no'n.
Sinabi niya sa 'kin na muntik na siyang kunin nito.
Nararamdaman niya raw na may humahawak sa damit niya.
Na ganito na raw kalapit.
At umiyak siya nang umiyak.
At sinabi niya na alam niya na hindi siya makakatakas.
Hindi na ulit.
At kinabukasan patay na siya.
-Bakit lagi mo 'yang ginagawa? -Alin?
Nakakatakot na kahit wala niyan.
Wala ka namang dapat ikatakot, 'di ba? Kasama mo naman si Hesus.
Sandra, alam mo kung ano 'yon?
Maraming gamot na iniinom si Rachel bago siya mamatay.
May epekto 'yun sa kaniya.
Hindi ka dapat naniniwala agad sa sinasabi ng mga tao.
Nakakakita ng multo ang mga tao, nakaririnig ng mga boses.
Tatlong bersiyon o apat na yata ng "Buhay na Anino" ang narinig ko
simula no'ng dumating ako rito.
Sabog lang siya sa mga gamot niya.
Kalma, Sandra. Markado ka kasi madali kang mauto.
May tumawag ba sa 'kin? 10:00 p.m. papatayin ang ilaw, Ilonka.
Bawal na maglibot. Okay?
Hindi naman estrikta si dok, pero mas mabuti na ang ligtas.
Dahil diyan, may sinusunod tayong curfew.
May isang tao lang na nagbabantay.
'Pag nahulog ka sa hagdan o ano, baka 'di ka namin marinig.
Hay, naku. Tumigil ka na, Mark.
-Sino pa ang may kailangan? -Ayos na.
Ano 'yon?
-Ayaw ni Spence kay Mark. -Bakit?
Kasi bata-bata pa siya, cute, nakakatawa, at hindi pa siya mamamatay.
Bakit 'di ka magagalit?
HAGDANAN
Ni hindi mo siya inimbita.
Wala siyang alam.
Natutulog siya.
At saka, hindi ako sigurado sa kaniya.
Hoy, ano ka ba, sinabi mo rin sa 'kin 'yan, e.
At tama ako. Halos lahat ng kuwento mo ay mga lumang episode lang ng Doctor Who.
Hindi mo dapat ginagawa 'yan.
Napag-usapan na natin 'to.
Oo, dati 'yon bago ako makakita ng dalawang bote na itinatago ni Stanton.
Pero 'di dapat 'yan hinahalo sa gamot.
Hindi, 'wag mong ihalo sa Lorazepam.
'Wag mo akong pakialaman.
-Bakit? Papatayin ba ako niyan? -Oo, puwede.
Pinakamagandang mangyayari, malalasing ka at manghihina nang tatlong araw.
Katulad dati.
Aamuyin ko lang.
Sige, pahingi rin ako, aamuyin ko lang.
-Ako rin. -Oo, ako rin.
Naamoy ko na.
Ano na, Natsuki?
Gusto ko nang marinig 'yong kasunod.
Ako rin.
Saan ba ako tumigil?
Pauwi na siya pagkatapos ng concert.
Ayoko nito.
Buwisit naman, o.
Ayos lang, Natsuki, maganda ang kuwento mo.
-Salamat. -Nakakatakot lang kasi.
Lagi namang nakakatakot 'yong iyo.
Hayaan n'yo na. Tatlong gabi akong nakinig sa mga kuwentong anghel niya.
Nadali ka niya ro'n, Sandra.
Akala ko ba gusto n'yo ng mga kuwento ko tungkol sa anghel.
Sige.
Sa mga nauna at sa mga susunod pa.
Sa atin ngayon at sa mga wala na.
Sa mga nauna at sa mga susunod pa.
Sa atin ngayon at sa mga wala na.
Mga nakikita o 'di nakikita, mga narito pero wala rito.
Mga nakikita o 'di nakikita.
Mga narito pero wala rito.
Sige, tapos na ang concert, at naglalakad na siya pauwi.
Hindi niya binalak magpagabi,
pero nakarinig siya ng kakaibang tugtog
mula sa gusali ng Fine Arts,
at hindi niya inakalang nanggagaling 'yon sa silid na walang tao.
Kaya habang naglalakad siya pauwi, naririnig niya na sa hangin.
Bigla niyang napagtanto na hindi niya alam ang dinadaanan niya,
hindi niya kilala ang mga bahay.
Pero araw-araw siyang dumadaan dito.
Naalala ng katawan niya.
Naguguluhan siya.
At ayan na naman ang pamilyar na tunog, na para bang alam niya ang bawat nota
na maririnig niya.
Napakapamilyar.
At naramdaman niya na parang may nanonood sa kaniya.
Hindi sa kalsada.
Walang tao sa kalsada.
'Yong mga bintana, lahat 'yon.
Bawat bintana ay may mga mukhang nakapinta na parang nakahilera sa museo.
Nakangiti lahat, pinapanood siya.
Naisip niyang tumakbo, tumakbo pabalik kung saan siya nanggaling.
Pero nandiyan na naman ang tugtog.
Naririnig niya, naiisip niya. At may tunog na naman.
Nawawala ka ba?
Parang nawawala ka.
Hindi ko…
Hindi ko alam kung nasaan ako. Ano…
Hindi ko alam kung nasaan ako.
Puwede mo bang ituro--
Nawawala ka ba?
Teka.
'Wag kang tamad.
-Natakot ka? -Hindi magkapareho ang gulat sa takot.
Lahat puwedeng pumukpok ng kawali at kaldero sa ulo ng kung sino man.
Hindi 'yon nakakatakot. Nakakagulat lang.
-At napakatamad. -Siguro.
Pero kapag nangyari 'yon,
mararamdaman n'yo ang adrenaline at…
Lintik.
Ano ba 'yan. Ginulat mo talaga kami gamit ang itim na pusa?
Inuuna talaga 'yon. Hindi sa huli.
Tama ka.
Ang punto lang naman, maliban sa pusang kalye,
walang tao sa kalsada.
At naalala mo ba kung ano'ng sinabi ng guro?
Dapat balaan ko siya tungkol sa tunog na 'yon.
Ano'ng sabi mo tungkol sa musika na 'di maalis sa isip mo.
Hindi mo na mapipigilang marinig 'yon kapag narinig mo na.
Paulit-ulit lang na tugtog at susubukang…
Ano 'yon?
Naku, Ilonka, lumabas ka na kaya.
Buwisit.
Sabi ko na nga ba gising ka e.
Akala ko walang puwedeng lumabas kapag gabi.
Wala naman kami sa labas.
E, ano 'to?
Parang isang samahan.
Akin na 'yang wine.
Uminom ka.
Ayos lang ako.
Inom.
Hindi puwede. Naggagamot ako.
Umiinom ka ng Acetaminophen. At ano?
Haldol? Puwede kang uminom.
Inumin mo 'to, isasali ka namin sa samahan.
Kapag hindi mo ginawa, hindi ka puwedeng sumali.
Ano ka ba. Nandito na siya.
Sa puntong 'to, kasama na natin siya
o saksi sa pag-uusig.
The Midnight Club.
Hindi ako sigurado kung 'yon talaga ang tawag nila,
pero 'yon ang narinig ko no'ng napunta ako rito.
Kung gano'n, gabi-gabi kayong pumupunta sa aklatan at…
Gumagawa ng mga multo.
-Nagkukuwentuhan. -Mas maganda 'yong gumagawa ng mga multo.
Magkukuwento ka, at makabubuo ka ng bagong multo dahil…
'Yon lang naman tayo sa huli, mga kuwento.
Ay, oo nga pala,
nasa kalagitnaan si Natsuki ng isang nakakatakot na kuwento.
Tatlong araw na 'to, at pumangit na rin 'to
dahil sa mga walang kuwentang panggugulat.
Buwisit ka.
Marami pang bagay sa samahang 'to maliban sa kuwento.
Malaking bagay.
Hoy, hindi pa siya umiinom.
Hindi pa siya nagkukuwento, kaya, 'yan.
Gusto mo bang sumali sa amin? Puwes, mag-ambag ka.
Magkuwento ka ngayon at uminom ka.
Katulad nga ng sabi ko, walang basta-basta nakakasali.
Puwera pala kay Cheri.
Sasabihin ko rin sana.
Wala pang kinukuwento si Cheri at tatlong buwan na ang nakakalipas.
Pinapaganda ko pa.
Inaayos ko pa, dinadagdagan.
Lagi 'yang sinasabi ng papa ko.
Sikat siyang producer ng pelikula.
Maraming magandang kuwento si Cheri.
Hindi nga lang dito sa samahan.
Pero maliban kay Cheri, wala nang ibang libre.
Anong klaseng kuwento?
Wala namang sinusunod na patakaran, pero may tema.
Sinusubukan lang namin takutin ang isa't isa.
Hindi lahat.
'Yong mga astig lang pala.
Madali lang naman, alam mo 'yon,
takutin ang mga taong nakatanggap na ng pinakasamang balita sa buhay nila.
Hindi na tayo madaling takutin.
Sige, ganito kaya?
Kuwento tungkol sa babaeng nalaman na mamamatay na siya.
Hay, ano ba 'yan.
Ang boring niyan, 'di namin ginagawa 'yan dito. Alam na namin 'yan.
Teka, hindi 'to katulad ng iniisip n'yo.
Julia Jayne ang pangalan niya,
pinanganak siya sa Lewiston, Idaho noong 1951.
Junior siya noong nakilala niya si Nathan.
At ito 'yong klase ng pag-ibig
na para bang lahat ng kanta ay tungkol sa 'yo.
Taong 1968 noong umibig siya.
Ito rin ang taon na nalaman niya na may thyroid cancer siya.
Hindi na hihigit sa isang taon.
Si Julia ay 17 at nakatira sa lola niya,
na sa sobrang katandaan
ay nawawala na rin sa kaniyang sarili.
Thyroidectomy muna, lumala, radiation naman,
hanggang sa wala na siyang ibang magawa
at napadpad siya sa isang hospisyo.
Isang pribadong hospisyo kung saan siya maghihintay.
Mayo 20, 1969.
Mayo 20, 1969,
05-20-1969.
Nahumaling na siya sa petsa.
Mayo 20, 1969.
Isang taon pagkatapos ng diagnosis niya,
ang petsa na akala niya katapusan na niya.
05-20-1969.
Sabik na sabik na siya kay Nathan,
minsan tuwing gabi,
sigurado siyang naririnig niya si Nathan na tinatawag ang pangalan niya.
Julia.
Kinabukasan, hindi lumabas si Julia para mag-agahan.
Hinanap nila ang buong bahay pero hindi siya makita.
-Julia! -Julia!
Isang araw pa at ipinaalam na sa mga pulis.
Naglalakad nang tulog si Julia Jayne
at nag-alala sila na baka nakalabas siya no'ng gabi.
Pinakamalala ay baka nahulog siya sa bangin o sa dagat.
Naging linggo ang mga araw at makalipas ang isang buwan…
Noong tinanong siya kung saan siya nanggaling,
ang sabi ni Julia…
Hindi ako umalis ng bahay.
Pagbalik niya, lumiliit na ang tumor niya
at bigla na lang 'tong nawala.
Kumalat ang balita na aalis na siya.
Naiba na ang opinyon ng doktor sa kalagayan niya. Mabubuhay siya.
Pero bago siya umalis sa hospisyo, may isang bagay pa.
09-14-1970.
11-25-1971.
Julia, pinapatawag ka ng doktor.
02-06-1989.
Parang wala lang kuwenta no'ng una hanggang sa…
Noong ika-14 ng Setyembre, 1970.
09-14-1970.
Namatay ang babaeng 'yon sa kama niya.
At noong ika-25 ng Nobyembre…
-11-25-1971. -…makalipas ang isang taon,
namatay rin ang lalaking 'yon.
At ang tagabantay na tumulong kay Julia sa kotse niya
ay naaksidente at namatay noong ika-6 ng Pebrero, 1989.
02-06-1989.
Parang normal na tao na lang si Julia pagkatapos niyang mawala.
Hindi na niya alam kung kailan siya mamamatay, pero…
mukhang sinumpa siya para malaman kung kailan ang iba.
Tapos.
Ano'ng nangyari sa kaniya?
Sabi mo may ibang bagay pa sa samahan.
Sabi mo malaking bagay.
Ano 'yon?
Sabihin mo sa 'kin at baka tapusin ko ang kuwento.
Sige, baguhan.
Mayroon kaming kasunduan, parang gano'n. Mula pa 'to sa unang mga miyembro
kung kailan man 'yon.
Hindi lang kami nagkukuwento rito.
Isa sa 'tin dito ay unang mamamatay at malapit na rin siguro 'yon.
Ayokong sinasabi mo 'yan.
Kung sinuman ang unang mamatay ay may kailangang gawin.
Parang responsibilidad.
Na gawin lahat ng makakaya nila para malaman kung ano ang nasa kabila.
At sabihin sa iba kung ano'ng makikita nila.
Ano…
May nangyari na ba?
May nakakuha na ba ng senyales?
Oo naman. May pruweba na kami na may kabilang buhay.
Nangyari 'to dalawang linggo na ang nakalipas.
Nagkikita na lang kami ngayon dahil nakasanayan na.
Ibig kong sabihin, nakakita ako.
Nakakita ako ng senyales.
-Hindi. -Kalokohan.
E 'di mali ang iniisip n'yo?
Ano'ng mangyayari pagkatapos mamatay?
Ni hindi n'yo nga alam kung ano'ng nangyari dito.
Maraming kuwento tungkol sa lugar na 'to, sa mismong bahay na 'to, katunayan,
kuwento tungkol sa mga taong akala na mamamatay na sila pero hindi.
Puwede kong ikuwento sa inyo ang mga 'yon.
Mga kuwento para sa susunod na gabi kung isasali n'yo ko.
Gagawin ko rin ang kasunduan n'yo.
Kung ako ang unang mawawala,
tatayo ako sa tabi ng harang,
at itutulak ko 'yon, sisigaw at hahagulgol hanggang sa marinig n'yo ako.
At isisigaw ko ang katotohanan.
Pangako.
Hindi mo naman kailangang magdrama.
Ang ganda ng kuwento mo. Gawa-gawa mo lang ba 'yon?
Oo.
Puwede kang maging manunulat.
Puwede pa.
Hindi gawa-gawa lahat 'yon, 'di ba?
Ano'ng sinasabi mo?
'Yon na nga, e.
'Yong iba, gusto nila rito pero hindi nila naiintindihan.
Hindi sila naglalaan ng oras.
Hindi man lang nila titigan nang matagal ang mga litratong 'to.
Ayaw siguro nilang isipin masyado, pero iba ako.
Lagi kong tinititigan ang mga litratong 'to,
iniisip ang mga tao sa loob ng mga 'to at tinitingnan ang mga pangalan nila.
Katulad ng pangalang Julia Jayne.
Alin sa kuwento mo ang totoo?
Nahanap ko ang kuwento niya
habang nagbabasa tungkol sa thyroid cancer.
May thyroid cancer siya at dati rin siya rito sa Brightcliffe,
taong '68,
At totoo rin ang ulat ng mga pulis.
Nawala talaga siya, pero isang linggo lang,
at bumalik talaga siya
at naglakad siya sa mga pintuang 'yon na magaling na.
At sinabi niya, sinabi niya na dahil 'yon sa lugar na 'to,
na may natagpuan siya at gumaling siya dahil do'n.
Baka nga buhay pa siya ngayon, kung nasaan man siya.
Hindi mo lang basta-basta pinili ang lugar na 'to, ano?
Nandito ka dahil sa kuwentong 'yon.
Marami pa kayong 'di nalalaman tungkol sa lugar na 'to.
Puwede naman nating alaming dalawa, pero…
Oo, tama ka. Kaya ako nandito.
Mabubuhay ako.
Oo.
Dapat na tayong…
Dapat na tayong umakyat at baka may biglang maglibot.
Dito muna ako.
Titingnan ko muna 'to katulad ng sabi mo,
magmumuni-muni kasama ng mga 'to.
Sige, matutulog na 'ko.
Good night, Kevin.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Kathrine Fulgencio