Za szybko chodzisz!
-Która to sala? -Dwanaście.
-Chyba dziesięć. -Ja zrozumiałem osiem.
Dwanaście.
Wrócę dopytać.
-Iść dopytać? -Tak, idź.
Czy to był sarkazm?
-Kierowca taksówki był idiotą. -Tak nam przykro.
Mój Boże.
Jest źle, prawda, Abe?
Tatuś, idź kupić kawę. Kto chce kawę?
-Wszyscy chcą kawę. -Tak, pójdę po kawę.
Co mówią?
-Że umrze. -Nie powiedzieli tego.
Prawdopodobnie umrze.
Wciąż robią badania. Dużo badań, ale nic nie mówią.
To ewidentnie oznacza, że umrze.
-Nie wiesz. -Wiesz coś, czego ja nie wiem?
-Nie. -Cygańska wróżka
przepowiedziała przyszłość?
-Mamo! -Siedziałam tu,
kiedy lekarz powiedział, że na pewno, zdecydowanie umrze.
Miriam, nie wziąłem portfela.
Nikt nie chce kawy.
To po co mnie wysłałaś?
Zostań z Shirley i nic nie mów.
Dokąd idziecie?
-Zaraz wrócimy. -Przyniesiesz mi kawę?
-Jak się trzymasz? -Zabiłem go.
-Zabiłem mojego ojca. -Nie.
-Tak! Jestem jak... Jak on się nazywał? -Kto?
Ten gość z Biblii.
Nie wiem. Abraham?
Nie. Abraham prawie zabił syna.
-Absalom. -Nie. To nie było na „A”.
-Edyp? -To nie z Biblii.
-Zabił ojca. -I ożenił się z matką.
-Tak czy inaczej, jestem nim. -Joel.
Co się stało?
Przyszedł do klubu, miał kostiumy,
-ananas, marchewkę. -Wiem.
Winogronka też były.
Esther by nie biegała,
-związalibyśmy ich... -Do rzeczy.
Jasne. Pomyślałem: „Jest zadowolony, powiem mu o Mei”.
-Co powiedziałeś? -Stresowałem się,
zacząłem paplać głupoty.
Powiedziałem „Chinka" i „ciąża" na raz.
Najpierw mogłem wrzucić jedno.
To nie ty. Poważnie. To ja.
-Co? -To ja go zabiłam.
Nie.
Nie mogłam mu zapłacić
i powiedział, że padnie na zawał.
-Kiedy? -Dwa tygodnie temu.
Wolny ten atak serca.
Może ja utorowałam drogę,
coś drgnęło, a ty dokończyłeś.
To pocieszające.
-Nie zabiłeś go. -Ty też nie.
Maisel. Żona wpada w histerię.
Powinienem...
wrócić tam i słuchać, jak nic nie mówią.
Minie trochę, zanim znów się pojawią.
To chyba 12. Joel, Midge, co z nim?
-Nie wiemy, jest nieprzytomny. -Nieprzytomny?
-Jezu, tak mi przykro. -Dzięki.
To znaczy...
-To ja go zabiłem. -Co?
Straciłem pieniądze.
Gdybym ich nie stracił...
-Archie. -Od tego się zaczęło.
Ja nic nie zrobiłam, więc będę pocieszać.
Spokojnie. Miło, że przyszedłeś.
Powiedzieć Shirley?
-Ja to zrobię. -12, to gdzieś tu?
Godzinę temu zostawiłem wiadomość.
-Gdzie byłaś? -Na stadionie.
-Po co? -Zostawiłeś wiadomość:
„Idź na stadion”.
-Kupię lepszy słownik. -Jak on się ma?
Nie wiem.
Wyjdzie z tego.
Co to było? Co się stało?
Mam dzisiaj sporo pracy.
Doktorze!
-Wezwij lekarza. -Czemu?
-Co się stało? -Abe.
-Wracaj. Nic się nie zmieniło. -Słyszałem grzechot śmierci.
Upuściłeś klucze.
Chodź, tato. Potrzymam twoje klucze.
Wspaniała Pani Maisel
Abe, jedziemy z Zeldą do domu
po rzeczy Shirley.
Odpocznij trochę, Shirley.
Dziękuję, że mogę spędzić tu noc, Abe.
Tamten dom
bez Moishego...
Możesz tu zostać tak długo, jak chcesz.
Sprawdzałam, czy działa, na wypadek gdyby dzwonili.
Usiądź i pooglądaj ze mną.
Zrobię nam drinka.
Drink byłby dobry.
Wiesz, mamy piękne miejsca pochówku.
Nad głowami jest drzewo,
Moishe postawił małą ławeczkę, żeby ludzie mogli usiąść.
Usiąść? Jasne.
Rzucił się także na pakiet serwisowy,
obsługa cmentarza będzie przycinać trawę
i opróżniać wazony raz w tygodniu.
Macie już z Rose swoje miejsca?
Oglądałaś kiedyś Strefę mroku? Pierwszorzędny program.
Nie.
-Leci teraz? -Nie.
Nie leci, cholera.
Powinniście się pospieszyć
z miejscami pochówku.
Nie zostawiajcie planowania dzieciom.
Znając Miriam, zamówiłaby jakąś śmieszną trumnę.
W kształcie koniczyny.
Albo jak shvantz.
Wyobrażasz sobie?
Teraz już tak.
Moishe chce nekrolog w New York Timesie
jak Albert Einstein.
Miał piękny nekrolog.
Ciekawe, kto go napisał.
Nigdy nie byliśmy w Turcji.
Dlaczego akurat w Turcji?
Mieliśmy hydraulika z Turcji.
-Co zrobisz, jeśli Rose odejdzie pierwsza? -Co?
Nie, ja odejdę pierwszy.
Myślę, że Bóg jest okrutny,
a ty?
Myślę, że Bóg
to genialny chwyt marketingowy.
To okrutne, że ludzie wiedzą, że umrą.
Jakby ktoś zdradził zakończenie filmu, którego nie widziałeś.
Co to za przyjemność oglądać Casablancę,
wiedząc, że Ingrid Bergman nie skończy z Humphreyem Bogartem?
Żadnego stepowania,
żadnych krasnali.
Jedna piosenka i Bogart odchodzi z facetem, który trzyma z nazistami.
To bardzo przereklamowany film.
Kiedy porwano mojego dziadka...
Chwileczkę. Ktoś porwał twojego dziadka?
-Tak. -Kto?
Najpierw myśleliśmy, że to anarchiści,
ale dowiedzieliśmy się, że to Ubramawitz zza rogu.
Dlaczego?
Kto go tam wie, dlaczego.
Ale zanim go odzyskaliśmy,
kiedy moja matka myślała, że straciliśmy go na dobre,
powiedziała: „Ma szczęście.
„Zmarł, mając wszystkie zęby”.
To najlepsze, czego możesz oczekiwać,
umrzeć ze wszystkimi zębami.
Abe...
Chcę, żebyś wiedział,
że jeśli Rose odejdzie pierwsza,
pomogę ci.
Dziękuję, Shirley.
Susie Myerson i wspólnicy.
Może pan mówić szybciej?
Mamy tylko jedną linię, kiedy rozmawiamy,
przychodzą inne połączenia.
Kurwa! Pracuję nad tym, Dinah!
-Czekaj, są tu dzieciaki? -Tak.
Ostrzegaj mnie, żebym nie mówiła „kurwa”.
-Są tu dzieci. -Cholera.
Oddzwoni.
-Powinnam wiedzieć, kto to? -Nie.
Susie Myerson i wspólnicy.
-Wybierz kartę. -Nie.
Dobra.
Pogrzebię w twoim portfelu.
-Ma innych chłopaków. -To nie magia.
To 5 do 10 lat w pierdlu.
Nie, jeśli najpierw prosisz o kartę.
Mamy sfogliatelle.
Nie czuję zapachu kawy.
Dinah, chyba się obrażę.
-Dinah? -Sam zrób sobie kawę.
Susie Myerson i wspólnicy.
Tak, to nasz klient.
-Mówią o mnie. -Jestem zajęty.
Sprawdzę grafik i pomówię z panią Myerson.
Oddzwonię.
Powinnaś mieć drugą linię.
Pieprz się, Frank.
-Dzieci wciąż tu są? -Tak.
Niech to szlag.
-Susie Myerson i wspólnicy. -Dinah!
Chwileczkę.
Co tam masz, Maggie?
Ktoś pyta o tego magika.
-Robi przyjęcia urodzinowe? -Czekaj.
Chwileczkę.
Alfie robi urodziny?
Tylko Billy'ego Wildera.
Lubię, kiedy mówią o mnie, jakby mnie tu nie było.
Naprawdę.
Jak tylko wstawią tu fotel,
między nami koniec.
A jeśli dorzucą transport i obiad?
No i po co się tak gapisz...
Nie przyniosłem tego dla ciebie.
Nie ma mowy, Maggie.
Nie pomyślałbym, że magik może być tak wybredny.
Maggie pracuje dla ciebie?
Jak tu jest zajęte,
dzwonią do niej. Znasz Maggie?
Znam jej szefa. Maluje dla nas domy.
Myślałam, że to hydraulik.
Susie Myerson i wspólnicy.
Tu Midge. Muszę porozmawiać z Susie.
Nic dla ciebie nie mamy,
powiem, że dzwoniłaś.
Dinah, czekaj.
Co masz w buzi?
Nie jestem kapusiem.
Pękam z dumy.
Dinah!
-Tak? -Florenz Ziegfeld na linii.
To ważne.
Dawaj go.
-Dzwoni Florenz Ziegfeld. -Jesteś pewna?
-Tak. -Nic się nie świeci.
-Na drugiej linii. -Nie mamy.
-Na sznurku. -Co?
Chodź. Muszę odebrać.
Co to ma znaczyć?
-Nie jesteś na telefonie? -Myerson i wspólnicy.
Czy Florenz Ziegfeld żyje?
Nie, zmarł w '32.
Sprawdzę, jaka to data?
Co za system.
Susie Myerson.
Nie masz dla mnie czasu?
-Miriam? -Tak.
Czyli Ziegfeld nie żyje.
Jasne, widziałem ciało.
Ojciec Joela miał zawał serca.
Mogłabyś wysłać do klubu
kogoś na zastępstwo?
Czekaj. James.
Wystąpisz w Wolfordzie?
Łatwa kasa, półnagie laski.
Obiecałaś nie dawać mi gówna.
Powiedz mu, że słyszałam.
Nieważne.
Przykro mi z powodu twojego niezupełnie teścia.
Będę to powtarzać do znudzenia, kurwa.
-Dzieci dalej tu są? -Tak.
-Do kur... -Susie.
KENNEDY ZWYCIĘŻA
-I? -Ja piszę o rozrywce.
Nie ma saksofonu ani jointa.
Nie wypowiadam się.
Spróbuj.
Jeśli wygra Nixon, czeka nas Francja.
Ja mam stały czynsz, nic nie mówię. Ty?
Tu wygląda dobrze, a tu bardzo dobrze.
Ale na tym wygląda uroczo.
A Nixon?
Mówiłam o Nixonie.
Odsuń się.
Muszę pamiętać o kwakrach.
-Odsuń się. W okolice Hoboken. -Dobrze.
Chcę, by napisał pan nekrolog Moishego Maisela,
właściciela Maisel i Roth.
To opowieść o amerykańskim sukcesie
producenta odzieży. Mówiłem już o 13 Żydach?
Czemu nie? Napisał pan go dla Einsteina.
Moishe umieścił innowacyjną gumkę w męskich
oddychających majtkach.
Einstein zmienił fizykę teoretyczną i astronomię,
zastąpił 200-letnią teorię mechaniki
stworzoną głównie przez Isaaca Newtona.
Ale Moishe Maisel pozwolił jądrom oddychać.
Jest pan z Nowego Jorku, wie pan, jak jest w lecie.
Przepraszam, co tu robisz?
Jestem sekretarką Abe'a na pół etatu. Piszę na maszynie. Ty?
-Pracuję tu. -Robiąc co?
Wiele rzeczy.
W tej chwili układam papiery.
-Rozumiem. -Kiedyś pisałam dla Abe'a.
-Ale teraz ma ciebie. -Tak.
-Na pół etatu. -Na razie.
Pełen etat.
Proszę bardzo! Wycofuję moją prenumeratę.
Przeczytam brudny egzemplarz w bibliotece.
„Z czego jest znany?”, tylko o to pytał.
„Z czego jest znany?”
Jakby życie człowieka było mierzone tym, ile osób go zna.
Myszka Miki, znany antysemita,
może dostać nekrolog w New York Timesie, ale Moishe nie.
Chwila. Zadzwonię do Simona Melmana.
Isobel, połącz z Simonem.
Simon to mój dobry przyjaciel
i jest mi winien kilka przysług.
300 dolarów i narzeczoną.
Na linii. Gabe już idzie.
-Simon. Gabe. -Powiedz o Żydach.
-Mam prośbę. -Trzynastu.
Potrzebuję nekrologu dla przyjaciela.
Żydzi.
-Co? -Powiedz o Żydach.
Historię czy... Nie, jestem.
-Mężczyzna to... -Moishe Maisel.
Moishe Maisel. Był...
W branży odzieżowej.
-Bez Rotha, Moishe go wymyślił. -Tak.
-Nigdy nie był w Turcji. -Co?
-Hydraulik był z Turcji. -Kev, przytrzymaj go.
Tak, jestem.
Wiem, ale to przysługa.
Pamiętaj, że skradłeś mi
Dianę w dniu moich urodzin.
Zrobiłeś to, zdradziecki dupku.
Co możesz dla mnie zrobić, to wziąć swojego pracownika,
kazać mu napisać ten cholerny nekrolog
i oddać mi moje 300 dolarów.
No to się pierdol!
Dobra, słuchajcie.
Simon Melman
to od teraz persona non grata.
Nie znamy go, nie kojarzymy.
To Nikołaj Chochłow, a my jesteśmy Rosją.
A to są okładki.
Jeśli macie z tym problem, walcie się.
Przykro mi, nie pomogę.
Nie pozostaje mi nic innego, jak napisać to samemu.
-Dody? -Tak, Abe?
Świeża kartka papieru.
Gdzie to opublikujesz?
Tu, w Village Voice.
Nie mamy nekrologów.
Zatem będzie to krótki artykuł o zmarłym mężczyźnie.
Dody, bierzmy się do pracy.
Wkuwasz do egzaminów?
Ci lekarze mówią kupę bzdur,
i wychodzą, zanim o coś spytasz.
-Bajgiel. -Za każdym razem jest inny.
Nie odpowiedzą na poprzednie pytanie,
-bo to nie ich dziedzina. -Gryź.
Jakaś terminologia...
Mówią szybko i wychodzą,
pożyczyłem książkę od Mei.
-Robię notatki i sprawdzam. -Kawa.
Ale nie znam tych słów, więc piszę fonetycznie.
Nie piszę poprawnie,
więc nie mogę ich znaleźć.
Wiem tylko, że tata miał zawał serca
i że to związane z sercem.
Dziękuję.
Bez zmian?
-A im dłużej to... -Nie, jedz bajgla.
Widziałeś?
-Wschód. -Czerwony. Smok.
Tak, są tam od kilku godzin.
Zielony Smok.
-Mei znalała mamie zajęcie. -Madżong!
Chciała zrobić zupę w szpitalnej kuchni.
Wezwali gliny, więc...
-Potrzebuję pieniędzy. -Co?
-Spłukała mnie. -Żartujesz.
A wyglądam?
-Nie daj jej wygrać. -Nie daję.
Ta kobieta to rekin.
Jestem świetnym graczem.
Pochodzę z rodziny świetnych graczy.
Moja rodzina prowadzi salon do gry,
a ona wyciera mną podłogę. Cześć.
Bajgla?
-Proszę. -To wszystko?
Potrzebuję więcej.
-Nie mam. -Wpisowe to 20 dolarów.
Czekaj. Zajrzę do kurtki.
Dr McGuire wzywany na ostry dyżur.
Bajgla?
Dzięki.
To miłe, że zajmujesz Shirley.
Joel mówił ci o glinach?
Tak.
Mówił mi też...
Nie złość się, ale Joel... Wiem o waszej sytuacji.
Pomyślałam, że może porozmawiamy.
Trochę na to za późno.
Nie o tym.
O tym, jak to ma funkcjonować.
Co?
No wiesz, ty, ja, Joel i dzieci.
Będziesz... Będziecie, no wiesz...
-Nie wiem. -Mei.
Mieszkają ze mną, ale będą u was bywać.
Będą mieć rodzeństwo,
musimy omówić pewne zasady.
Na przykład?
-Nie chcę, żeby nazywały cię mamą. -Ja też nie.
-Ale jakoś muszą. -Czemu?
Czemu?
A jeśli zamkną się w łazience
i będą wołać o pomoc?
Co tam robią?
Kąpią się.
-W mojej łazience? -Mei, proszę.
To twoje dzieci.
-Ale są z tobą. -Dlaczego?
-To twój weekend. -Na co?
Na opiekę, bo jesteś żoną ich ojca.
Prawda?
Telefon do Midge Maisel.
-Pokój pielęgniarek. -Przepraszam.
-Halo? -Wróć.
-Mój teść... -Wiem.
To przykre, ale widzisz, kazałaś mi wszystko zmienić.
Mogę się przejrzeć w toalecie,
jest tak czysto i ładnie.
-Świetnie. -Kupiłem owoce,
parasolki i tampony.
-Te dobre? -Tak, te dobre.
Najlepsze.
Domagałeś się zmian, zrobiłem je,
kobiety przychodzą cię oglądać.
Ciebie nie ma, a one są niezadowolone.
-Przepraszam. -Wymyśliłem drinka.
-Tak? -Jest różowy, z bąbelkami.
Podpalasz go, jest piękny. Nazwałem go „Byłem kiedyś mężczyzną”.
Widzę, że polubiliśmy fochy.
Wróć, proszę.
Przekazałam Bunny, Mitzi i Glorii żarty.
Jak im poszło?
„Mamy nowy znak na drzwiach.
Z jednej strony: „Zapraszamy, jesteśmy otwarte”.
A z drugiej: „Przepraszamy, jesteśmy udane”.
Nie rozumiem.
Źle przeczytałaś.
Przecież widzę.
-„Jesteśmy...” -Ubrane.
Jesteśmy ubrane, dlatego jest zamknięte.
A z drugiej strony: „Przepraszam, jesteśmy ubrane”.
Dalej nie rozumiem.
Dzięki za świetną obsadę.
Boise, będę najszybciej, jak się da,
muszę kończyć.
Kobiecość
Przyciąga tłumy w moje okolice
Inne dziewczyny ledwo mówią Ci, tamci, tamtymi
Ale zawsze są ubrane Te grzeczne dziewczyny
Osobowość, moja osobowość
Sprawia, że w dom gość
Kiedy do domu zabierają mnie
Do środka zapraszam ich
Wypiję tylko jeden mały gin
A zawsze na skórze tygrysa kończy się
Czasem tak się zastanawiam
Gdy w sufit wgapiam się w złości
Jaki jest sens
Tej całej kobiecości?
Boże, wróciłaś. Wróciłaś, prawda?
-Jeden występ. -Dobra.
Potem wracam do szpitala.
Świetnie, dziękuję.
Co myślisz?
Za dużo piwonii, prawda?
Zrób sobie przerwę, Boise. Idź w coś rąbnij.
Cholera, Boise.
Mitzi, zapomnij, wróciła!
Świetnie. Spytaj się jej, która część występu to żart.
Jakby co to dałyśmy sobie radę bez ciebie.
Miło to słyszeć.
-Kim ty niby jesteś? -Tobą!
Jak odbicie w lustrze, co?
Dziękuję!
Wspaniała publiczność.
Jak miło być tu z wami.
Poważnie. Nie macie pojęcia.
Mamy mały rodzinny dramat.
Mój były teść miał zawał serca.
Jest nieprzytomny i nie wiadomo, czy przeżyje.
Dziękuję!
Mamy tu fana niepewnej śmierci!
Miło. Brawo.
Udanej gry w szachy ze żniwiarzem.
W każdym razie ostatnie dni
ograniczały się do żartów w kafejce w szpitalu Beth Israel.
Kiedy skończę, wracam tam,
by spędzić noc przyglądając się, jak mężczyźni mojego życia rozpadają się,
jedząc galaretki.
To trochę przerażające.
Zawsze mówiono nam: „Jesteś córeczką tatusia”.
„Tatuś cię obroni”. „Zaczekaj, aż tata wróci do domu”.
A w szpitalu tata zmienia się w małą dziewczynkę
z żabą pod sukienką.
Mój tata, intelektualista,
emocje trzyma gdzieś w magazynie,
i nienawidzi szpitali.
Nienawidzi zapachu szpitali,
wyglądu szpitali.
Kiedy urodziłam córkę,
musiałam stanąć z nią przy oknie,
żeby mógł ją zobaczyć.
Jest też mój mąż.
Były mąż.
Ale wciąż jesteśmy...
czymś.
Widziałam go, jak się wzrusza.
Kiedy Brooklyn Dodgers przenieśli się do Kalifornii,
nie dało się go pocieszyć.
Siedział w kącie, jadł czekoladę,
pisał listy do Sandy'ego Koufaxa.
Potem się spinał, ale koło wózka z hot-dogami znowu się rozpadał.
Kołysał pojemnik na musztardę,
powtarzając bez końca
skład z 1955 roku.
No i mój teść.
Twardy.
Dumny.
Teraz moja teściowa przycina mu brodę, żeby jeśli...
Kiedy się obudzi,
mógł wrócić do pracy.
Ciężko patrzeć na strach bliskich ci mężczyzn.
Kiedy mężczyźni tracą siłę, kobiety przejmują pałeczkę.
To w sumie nie takie dziwne.
Kobiety mogą mieć głowę we krwi,
ale przyjęcie wyprawią, jeśli wyszły zaproszenia.
Nigdy tak o tym nie myślimy.
My po prostu
wspieramy liderów, z automatu.
Spójrzcie na lekarzy w szpitalu.
Wszyscy mężczyźni
szybko wybiegają z sali.
„Jestem ważny.
„Mam długopis.
„Spójrz na tę kartę pacjenta.
„Podpisz ją.
„Jestem Bogiem. Bóg nie ma czasu.
„Za sekundę rozcina pęcherze”.
Ale spędźcie kilka dni w szpitalu, a zauważycie...
pielęgniarki.
One nigdy nie wybiegają z sali.
Czyszczą miski,
pobierają krew,
wkładają czopki.
Nie podpisują kart,
nie mają długopisu,
ale obejmują cię, gdy płaczesz.
Co to oznacza?
Czy kobiety są ważniejsze od Boga?
Co, jeśli to zawsze my miałyśmy władzę?
Tylko...
nikt nam nie mówił.
Gadam głupoty.
Po prostu...
nie chcę, żeby umarł.
A teraz zobaczmy cycki i tyłeczki!
Masz fana przy wejściu.
-Co? -Tam.
Co za niespodzianka.
Byłem w okolicy, pomyślałem, że wpadnę.
Słyszałem o tutejszej kawie.
Miło cię widzieć.
-Czekaj... -Hej, Lenny.
Cześć.
Cześć, Lenny.
Ładny krawat.
Znam je ze szkoły hebrajskiej.
Muszę iść.
Widziałem występ.
Byłaś świetna.
Doprowadziłaś do płaczu budowlańców.
Dziękuję.
Jesteś na mnie zła.
Nie jestem.
Zachowałem się jak dupek.
Przepraszam.
Zapomniałam już o tym.
Masz złość w głosie.
Lenny, proszę.
Wybacz mi.
Właśnie grają koncert Haydna
na instrumentach z epoki
na który szli moi znajomi.
Ściągnąłem ich tutaj, żeby przeprosić.
Obrażą się na śmierć.
Widziałam ten koncert.
-Nie tracą wiele. -Proszę.
No no. Carnegie Hall.
Tak.
Jakoś niedługo.
Na twoim miejscu dowiedziałabym się kiedy.
Dobra rada.
Lenny, bar.
-Idziemy? -Chodźmy.
Ekscytująca sprawa.
To ludzie z klasą,
ci z Carnegie.
Dali mi elegancki pokój hotelowy,
pomalowali go na mój ulubiony kolor.
Czyli jaki?
Niebieski.
Tak jest?
Kto wie?
Ty.
To nie jest sedno sprawy.
Ludzie z Carnegie Hall
pomalowali pokój,
w którym będę cztery dni.
Dla mnie.
Największego zagrożenia dla amerykańskiej przyzwoitości
od czasów Mantovaniego.
Jestem ważny, robią dla mnie remont,
bądź pod wrażeniem.
Jestem pod wrażeniem.
Dobrze. Kolejnym powodem, dla którego jestem...
Dzwonili do mnie od Tony'ego Bennetta.
Będzie miał pięć dni w Copie
i chcieli, żebym otwierał jego występ.
Marzenie, bo jest wspaniały,
i ma niesamowity catering.
Ja nie mogę, bo gram w Carnagie Hall.
Pomalowali dla ciebie pokój.
Więc wspomniałem o tobie.
Że powodujesz zawały serca
i byli bardzo...
Co to?
Co się dzieje?
Co to ma być?
To chyba...
Nigdzie się nie wybieracie.
Tak, to nalot.
-Nalot? -Musimy uciekać.
-Mój Boże! -Wszyscy wychodzą!
Dallas, Sunshine, Bubbles, sio.
Mam księgi.
-Oba zestawy? -Tak!
Wynoście się stąd.
Bunny, Mitzi, ruchy!
Mam dość tego, że wszyscy mówią mi,
co robić, gdzie iść, czym jest żart.
Zgubiłam kolczyk.
To nalot!
Co zrobię z jednym kolczykiem?
Dwa. Mam dwoje uszu.
Zostaw to! Chodźcie.
Zostaw te pióra...
-Midge! -Nie widzę moich rzeczy.
Kupisz inne, chodź!
-Chodź z nami. -Nie. Zabawię się dzisiaj w Titanic.
Idź!
Szybko!
Boise!
Moje buty, moje stopy. Jest zimno.
Ciężko się z tobą ucieka.
Poniesiesz mnie?
Ponieść cię?
Przerzuć mnie przez ramię.
Wyglądam na Świętego Mikołaja? Dasz radę.
Co mam z tym zrobić?
Przeczytaj mi o Fidelu.
Załóż na głowę.
-Dokąd idziemy? -Schronić się.
-Zapłacisz za to? -Jest burza śnieżna.
Musi zarobić na życie.
Może to jego hobby.
Ja bym zapłaciła.
Ja twoją kasą też.
A co z piekłem?
Nie wierzę w to.
Jeśli rabini się mylą,
piekło istnieje i właśnie do niego trafiamy!
Jeśli istnieje, będę królem sceny.
Dokąd idziemy?
Jak się trzymasz? Dobrze?
Dziesięć minut z żywiołem.
Zadzwonić do fryzjera? Po księdza?
Nic mi nie jest.
Ładnie tu.
Carnegie Hall.
Wyprzedaż kapeluszy u Altmana.
Szkoda, że nie mam zniżki pracowniczej.
Daj mi to!
Dobry wieczór, panie Bruce.
Straszna pogoda.
To prawda.
Słyszałaś? Panie Bruce.
Grasz w Carnegie Hall, jesteś „panem Brucem”.
Dobry wieczór, panie Bruce.
Panie przodem.
I jak?
Co myślisz?
Bardzo ładnie, panie Bruce.
Carnegie Hall.
Drink, jedzenie, coś chłonnego?
Ręcznik.
Przepraszam, dziewczynki.
Nie tak miało się to skończyć.
Rozmawiasz z butami?
Nie.
W porządku.
Ja porozmawiam z moim krawacikiem.
Masz na myśli...
Tak.
-Nie... -Nie.
Dobrze.
Najśmieszniejsza część garderoby, na jaką wpadłem.
Bezpieczny dystans?
Raczej przyzwoity dystans.
Boisz się mnie, bo gadam do butów?
Niektórzy uważają to za atrakcyjne.
Jest w tobie wiele atrakcyjnych rzeczy.
Możesz usiąść w fotelu.
Tak mi dobrze.
Wyglądasz jak akrobatka.
To...
Mam na sobie...
Tak jest dobrze.
Co takiego?
Co masz na sobie?
Mój gorset pokazowy.
Masz gorset pokazowy?
Tak.
Czym różni się od, powiedzmy,
gorsetu do dentysty?
Jest większa szansa, że się uduszę.
Jest też ładniejszy.
Tak.
Te ładne zawsze są mordercze.
Rety.
Co?
Nie planowałem tego.
-Ściągnięcia mnie tu? -Niewinny!
Dzwoń do Roya Cohna.
Nie wpłynąłeś na pogodę,
żeby spadł śnieg,
i nie zorganizowałeś nalotu?
Nie jestem na tyle ważna?
Ty...
jesteś ważniejsza od Boga.
Słuchałeś.
Ciebie?
Zawsze.
Midge.
Tak?
Muszę zobaczyć ten gorset.
-Lenny! -Przepraszam.
Jestem obserwatorem ludzi,
takim stworzył mnie Bóg.
Dobrze.
Jeśli to zrobimy...
Jeśli zdejmiemy ubrania
i będziemy robić miłe rzeczy
w tym miłym, niebieskim pokoju...
Nie wiem, dokąd to zmierza.
Musisz spojrzeć mi w oczy i obiecać,
że nigdy,
przenigdy nie zapomnisz,
że jestem bardzo, bardzo
śmieszna.
I to się liczy.
Mówię poważnie, Lenny.
Będę się śmiał przez cały występ.
Obiecuję.
Tak.
Mam taki sam.
Kłamałem.
Będę się śmiać tylko na koniec.
Nie!
Zaraz wrócę.
Halo?
To słownikowa definicja niewłaściwej pory.
Do widzenia.
Więc najwyraźniej
bycie panem Bruce'em oznacza,
że muszę ratować powolnych biegaczy po nalocie,
więc pomyślałem...
To nie dla ciebie.
Lenny, co...?
Nie musisz się tym martwić.
-Ale... -Wszystko dobrze.
Obiecuję.
Ubierz się, pójdziemy pomóc tej hołocie,
a potem zabiorę cię na jakąś kiepską chińszczyznę.
Abe! Nie wiedziałam, że jeszcze tu jesteś.
Ktoś dzwonił chwilę temu,
masz iść do szpitala.
Co? Kto?
-Nie wiem... -Nie żyje?
-Mój Boże! -Masz się pospieszyć.
Odgryzę ci palce, Isobel.
To nie Isobel, to Abe.
Abe!
-Która godzina? -Późno.
Muszę jechać do szpitala.
Idź do domu.
Dziękuję za pomoc, jesteś prawdziwym Sancho Pansą.
Telefon do doktora O'Connella.
Doktorze O'Connell, telefon u pielęgniarek.
Ja...
Co tak długo?
Ja...
Ty żyjesz.
Tak.
Nie umarłeś?
Nie.
Ja...
Ten telefon, pomyślałem...
-Liczyłeś na coś innego? -Nie, nie ma sprawy. Oczywiście.
Dzwoniłam, ale...
Jakaś niezadowolona pracownica zabrała mi telefon.
To wspaniale.
Jestem zaskoczony.
Kto to? Znam ją?
To Mei.
To niesamowite.
Wiedziałeś, że szpitale zatrudniają graczy,
żeby odwrócić uwagę od śmierci?
-Poważnie? -Co?
Spytała, zamarłam.
-Rety. -Dała mi napiwek.
To miłe.
Co to, Abe?
-Co? -W twojej dłoni.
Nic takiego.
Mocno to ściskasz.
Tu jest napisane: „Nekrolog Moishego”.
-Napisałeś mój nekrolog? -Nie.
Napisałeś coś o takim tytule.
Nie znalazłeś tego pisarza od Einsteina?
Nie, ja...
Tak, napisałem coś.
I co zamierzałeś tu z tym zrobić?
-Chciałem to przeczytać. -Mnie?
-Tak. -Nieprzytomnemu?
Albo martwemu. Tak.
-Chciałbym to usłyszeć. -Co? Nie.
-Jestem ciekaw. -Ja też.
Ty tu pracujesz, nie masz głosu.
Abe!
To tylko pierwszy szkic,
nie skończyłem jeszcze, ale...
Opowiedziałem o twoim tacie,
wózku z ogórkami, wszyscy znamy tę opowieść.
Więc...
Zacząłeś produkcję odzieży, nie było żadnego Rotha.
-Za wszystko odpowiadałeś ty. -Dziękuję.
Sprowadził 13 Żydów,
ocalił ich, ładny akapit.
W dobrym miejscu.
I...
Znalazłem literówkę.
I kolejną. Ma ktoś długopis?
Nie oceniamy cię.
Dobrze.
Po 13 Żydach
rozpisałem się o tym, czy Bóg istnieje.
-Istnieje. -Jest dyskusja...
-Nie ma dyskusji, istnieje. -Wiem, że tak uważasz,
-ale... -Abe! Jestem na łóżku szpitalnym.
Bóg istnieje.
Na razie. A potem...
Potem mówię o tym, jak nas przygarnąłeś,
kiedy...
nie mieliśmy dokąd pójść,
choć nie musiałeś,
ale zrobiłeś to.
I nie prosiłeś o nic.
Zadbałeś o to,
żeby nasza córka...
była w dobrych rękach, mimo, że nie była już żoną
twojego syna.
Byłeś dobrym człowiekiem.
I...
Bardzo za tobą tęsknię.
Ale żyjesz, więc...
To było bardzo miłe, Abe.
Pójdę po lody. Ktoś ma ochotę?
-Brzmi dobrze. -Ja pójdę po kawę.
-Weź lody, zaufaj mi. -Lody brzmią świetnie.
-Czy automat przyjmuje bilon? -Mam drobne.
-Od kiedy? Byłeś spłukany. -Mamo!
Dziwna sprawa.
Taki numer tu nie widnieje.
Nie mam go w rejestrze.
Nie rozpoznaję też modelu. Skąd on jest?
Był tu od początku.
Dziwna sprawa.
Gość z Bon Soir mówi, że Alfie ma zrobić dwa darmowe występy.
Żartujesz sobie?
Nawet ja kazałam mu spierdalać.
Przepraszam za wyrażenie. We wtorek przyjdą z firmy od telefonu.
Już tu są.
-A ktoś z firmy elektrycznej? -Nie.
Więc przyjdą we wtorek.
Dzwonił Marvin Nickleson.
Telefon, zaczekaj.
Jezu, Frank.
Zostało czosnku dla reszty?
Czosnek daje siłę.
Do pobicia reszty agentów.
Moishe nie kopnie w kalendarz.
-Kto? -Mój były teść. Obudził się.
Okaż trochę entuzjazmu.
Czemu? To twój były teść.
Nie obchodzą mnie twoi nauczyciele
czy pierwszy facet, który cię obmacał.
Susie, mam coś dziwnego.
Takich zdań się nie wykrzykuje,
to tak na przyszłość.
Mówi, że pracuje dla Bennetta
i chce zarezerwować twoją klientkę.
Serio? Tony Bennett?
Dawaj!
Tony Bennett.
Słyszeliście? Tony Bennett do mnie dzwoni.
Jego pracownik.
Jego pracownik,
ale dzwoni do mnie, bo Bennett mu kazał, więc...
Susie.
Zaczekaj, Maggie.
Przez chwilę miałam dobry dzień.
Lenny zasugerował im, żebym otwierała dla Bennetta w Copie.
Copa? Wyprzedany występ w Copie?
Ten wyprzedany występ w Copie?
Dokładnie.
Ten z reklamą na całą stronę, która mówi:
„Ten występ to wielka sprawa.
„Wszyscy twórcy będą bogaci,
„sławni i szczęśliwi”.
Bingo.
Bez występów na rozgrzewkę.
Odłóż słuchawkę, Maggie.
Wyprowadziłam się.
-Dokąd? -Nie żyję.
-Poważnie? -Odłóż tę cholerną słuchawkę.
Przepraszam.
Nie ma problemu.
-Chcesz kawy? -Pewnie.
-Śmietankę? -Przestań.
Co?
Bez śmietanki.
-Znasz moją sytuację. -Cukier?
Lubisz słodką. Dorzucę ci cukier.
Przerażasz mnie.
To był Tony Bennett.
-Tak, ale nie jestem... -Odpuść, Frank.
To beton w różowej spódniczce.
Wiesz może, czy kiedykolwiek
ten budynek stał gdzie indziej?
-Nie wydaje mi się. -Nie był przenoszony.
Wiesz, Midge,
to spora szansa.
Przemyśl to jeszcze.
Dzięki. Mamy z Susie plan.
Otwarcie dla Bennetta?
To brzmi jak plan.
Nie, ale dzięki, że pytasz.
Jest świetnym piosenkarzem, zgralibyście się.
Tak, ale nie zrobię tego.
Miriam, jako przyjaciel twój i Susie...
Bardziej jako rodzina.
-Troszczymy się o ciebie. -Rozważ zmianę zdania.
A potem je zmień.
Nie da nam linii, póki nie znajdzie źródła tego telefonu.
Dinah, pomieszaj sos.
-Dwie linie, tak? -Tak, proszę.
Nie otwierajcie drzwi.
Możemy porozmawiać?
-Czemu oni ciągle tu są? -Kto?
-Martini i Rossi. -Nie wiem, spędzają tu czas.
Tutaj. Tu spędzają czas.
Tak, tu. Od nich mam to miejsce.
Znaleźli meble, rozplanowali układ.
-Dlaczego? -Dlaczego?
Może tego nie widać, ale jest tu sporo przestrzeni.
Susie, pomyśl.
Dlaczego to robią?
Tak im z tobą wesoło?
Wal się, jestem fajna.
Nie trzymają się innych bez haczyka.
Gdzie jest haczyk?
Co cię to obchodzi?
-Mówili coś o smaku. -Czego?
-Musisz wyluzować. -To gangsterzy.
Wiem, kim są.
Porwali mnie na jedną noc.
O smak czego im chodzi?
Wyświadczyli mi przysługę,
kiedyś im się odwdzięczę,
-tak to działa. -Co?
Nie masz im nic do zaoferowania.
-Mam. -Ja jestem przysługą.
-Koniec tematu. -Posłuchaj mnie.
Szczerze?
To, czego mam w tej chwili dosyć,
to słuchanie ciebie.
Moishe, ostrożnie. Schodek.
Tu jest schodek.
Ostrożnie.
Shirley, mam cebulę.
-Zwolnij, tato. -Zwalniam.
Zwolnij, mówię.
Jeszcze trochę i się zatrzymam.
Tato, proszę.
Kocham cię, jesteś moim synem, ale odpieprz się.
Zelda to geniusz,
wszystko jest gotowe.
Twoja sypialnia jest na dole.
Tutaj jest jadalnia.
To głupota. Będę na widoku, jak w witrynie.
Trzeci lekarz od lewej mówił: „zero schodów”.
Czwarty od lewej.
Trzeci od prawej,
czwarty od lewej, to ten sam lekarz.
I mówi to ktoś, kto dopiero był martwy.
Położę pana do łóżka.
Muszę porozmawiać z Joelem.
Prawdziwie marynarski uścisk.
Siedzę już nieruchomo na łóżku.
Nie jem soli.
-Mogę porozmawiać z synem? -Oczywiście.
Posłuchaj,
muszę ci coś powiedzieć.
Tamtej nocy mówiłeś mi o...
Nie musimy o tym mówić.
Chcę, żebyś wiedział, że wszystko słyszałem.
Przyznam, że kiepsko się to złożyło,
ale chcę, żebyś wiedział,
że nie miałem zawału, bo powiedziałeś mi o dziewczynie.
-Nie? -Niech sobie będzie Chinką.
-Mam to powtórzyć? -Nie.
Dziwię się, że jest w ciąży.
Ale masz dwójkę dzieci i suwak, więc to nie takie znowu dziwne.
Będzie szansa, żeby nazwać kogoś po mojej babci Heldze.
Nie.
Kochasz ją.
Poślubisz ją.
Kolejny wnuk, to micwa,
-będziemy świętować. -Dzięki.
Ale zanim powiesz mamie, musi być Żydówką.
-Co? -To proste.
Spotka się z rabinem, przeczyta księgę.
-Tato! -Słabo mi, Joel.
Nie denerwuj mnie.
Zelda zrobiła bulion wołowy, wypij.
Rose.
-Przepraszam, Moishe. -Abe, na Boga.
O co chodzi?
Abe.
Mam coś dla ciebie.
Tylko pamiętaj, ja odchodzę pierwszy.
Jak sobie życzysz, Abe.
Za grubo.
Za cienko.
Zbyt długi. Jaki chleb do tego pasuje?
Ile to potrwa?
Od początku.
Odłóż mi kawałek tortu weselnego.
ROSE WEISSMAN SWATKA NIE PRZESTANĘ! - RW
Idziemy na wojnę, Vincent.
Boże, jak to pachnie!
Dobry wieczór, panie i panowie.
Mam wielką przyjemność
powitać was na występie
Lenny'ego Bruce'a.
Jedna rzecz, którą chciałbym powiedzieć o etykiecie
„chorego komika”...
Ktoś w ogóle przyszedł?
Nie wiem, sam zobacz.
Nie, nie będę patrzeć.
Czy to coś zmieni?
W porządku, wyjdę tam
i rozbawię tych paru zbłąkanych ćpunów.
Nie pierwszy raz.
Ale teksty Lenny'ego Bruce'a
odzwierciedlają w pewien sposób
chore elementy naszego społeczeństwa,
nad którymi należy się pochylić
i o których warto rozmawiać.
Panie i panowie,
Lenny Bruce.
-Daj czadu, Lenny. -Dobra.
Dobrze, już, spokojnie.
Nie prosiłem się o oklaski,
ale to jest szaleństwo.
Powinniście zobaczyć to z mojej perspektywy.
Występ w Carnegie Hall to...
doceniam to, wiecie?
Jest... Ale to...
Sporo o tym fantazjowałem.
Dwie główne fantazje.
Pierwsza. Przedstawia mnie,
wychodzę ze skrzypcami i cisnę.
Przez godzinę.
Te ciężkie kawałki Strawińskiego...
Nie mówię ani słowa, zugnish, wychodzę.
„Co to było?”
„Nie wiem. To był koncert, zagrał na skrzypcach”.
„W ogóle nie żartował."
„Nie, porzępolił tylko na skrzypcach”.
Przepraszam.
Druga fantazja to...
Jako że to występ o późnej porze,
możliwe, że właściciele tego miejsca wcale o nim nie wiedzą.
Prawda?
Tak!
Jest sobie koleś...
Jakiś skorumpowany dozorca.
„Tylko nie hałasujcie
„i posprzątajcie, jak skończycie”.
Dobra, słuchajcie.
I słyszycie
ten stary frazes.
„Dałbyś siostrze poślubić jednego z tych gości?"
Ale nie ma w tym logiki.
Której siostrze? Którego gościa?
Jeśli porozmawiam z członkiem Ku Klux Klanu,
powiedzmy, że masz 35 lat. Nie masz żony.
Jesteś biały.
Jesteś atrakcyjnym mężczyzną.
Dam ci wybór,
możesz zdecydować.
Poślubisz czarną kobietę czy białą?
Obie są w tym samym wieku,
mają tyle samo pieniędzy,
musisz wybrać.
Ale w grę wchodzi cały pakiet małżeński.
Całowanko, przytulanie i spanie razem w wąskim łóżku w upalne noce.
Piętnaście lat z czarną kobietą
czy 15 lat z białą kobietą?
Całowanie i przytulanie czarnej kobiety
czy białej kobiety?
Wybierasz między czarną kobietą i białą kobietą.
Biała kobieta to Kate Smith.
Czarna to Lena Horne.
Kolor nie ma teraz znaczenia, prawda?
Nie wiem, czy są tu jacyś frajerzy.
Kiedy rozstajesz się ze swoją kobietą,
bierzecie rozwód, pojawia się problem.
Nie wiem, czy go znacie.
To problem w show-biznesie,
z powodu moich godzin pracy...
Nie jestem szczególnie rozwiązłą osobą,
ale lubię mieć z kim spędzić czas, porozmawiać.
Zwykle umawiam się z kobietami w wieku od 30 do 40 lat,
zazwyczaj są po rozwodzie,
już takie dobrze rozgoryczone.
Ale mam problem.
Gdzie można pójść o czwartej w nocy?
Każda rozwódka, jaką znam, ma siedmioletnie dziecko.
A jeśli nie,
mieszka z matką, która też jest po rozwodzie.
Takie matki to prawdziwe wariatki.
Prawdziwa konkurencja dla córek.
„Podobają ci się moje nogi? Byłam tancerką”.
Tak.
W tym leży sęk.
Gdzie można iść o czwartej w nocy...
Jeśli powiecie motel...
Semantyka, odpada.
Motel ma zbyt sprośne konotacje.
Myślałem więc o różnych rzeczach...
Więc może przyczepa?
Brzmi uroczo, prawda?
Przyczepy nie są sprośne.
„Pójdziemy do mojej przyczepy?”
„Dobrze, gdzie jest?”
„W moim pokoju w motelu”.
„Tak, pomogę ci ją zmontować”.
Była jedna dziewczyna,
podobała mi się.
Znam ją od kilku lat.
Widywaliśmy się po pracy.
Siedzimy przed motelem
i mówi: „Słuchaj,
„nie chcę tam wchodzić,
„wstydzić się przy recepcjonistce."
„Idź ty”. Mówię: „Dobra.
„Zostań w aucie”.
Wchodzę. Witam się.
„Ile za miesiąc?”
„Mamy stawkę dzienną, sześć dolarów”.
„Coś pani powiem,
„moja siostra jest w samochodzie,
„mieliśmy tragedię w rodzinie.
„Zmarł mój wujek.
„Nie wiem, czy przechodziła pani przez to.
„Byliśmy z nim bardzo zżyci.
„Jest roztrzęsiona
„i pod wpływem środków.
„Co chwila wpada w histerię, więc prześpię się z nią."
Czas na mnie. Bierzcie łopatę i do domu.
Dziękuję.
Przepraszam.
Przepraszam, to była stopa!
Tu jesteś.
Słuchajcie,
to Midge Maisel,
Pani Maisel, dla wtajemniczonych.
Jak twój teść?
W porządku, wyjdzie z tego.
Dzięki Bogu. Martwiliśmy się.
Przepraszam na chwilę.
Muszę zamienić słówko z tą damą.
Lenny!
Byłeś dziś niesamowity.
Naprawdę.
Ludzie wokół mnie nie chcieli wychodzić.
Ale wyszliby dość szybko, gdyby tak za tobą pędzili.
Lenny, mała wskazówka.
Im ładniej wygląda dziewczyna, tym gorsze ma buty.
Niesamowite.
Jakie to uczucie?
Jakie uczucie?
Wspaniałe.
Byłam tu wcześniej na koncertach, ale wśród publiczności.
Odrzuciłaś fuchę u Bennetta.
Tak.
Odrzuciłam.
Nie odebrałaś telefonu.
Raczej Susie, ale tak.
Zapomnijmy na moment o tym, że wstawiłem się za tobą.
Trzykrotnie odrzuciłem stawkę.
„Nie pracuje za tyle.
„Wiecie, co dostaniecie?”
Tu przyznaję.
Nie prosiłaś o to. Jestem palantem.
Ale nie mogłem tego pojąć.
Więc popytałem.
Może znów jesteś na czarnej liście?
Baldwin cię zranił?
Jestem tutaj.
Mam pięć minut, by ci pomóc,
zanim znów mnie wyrzucą.
Ale potem słyszę, że odrzucasz występy na prawo i lewo.
Chcę zrobić to po swojemu.
Co to ma znaczyć?
Chcę mówić to, co myślę.
Tobie mam się z tego tłumaczyć?
Dlaczego? Mój umysł tego nie pojmuje.
Nie rozumiem.
Żadnych występów przed, tak?
-To prawda? -Tak.
Mówiłam ci o moim manifeście.
Rozumiesz, że to jest robota?
Normalna robota,
zatrudniają cię, płacą ci. Rozumiesz?
Tak, ale...
Chodzi o to, żeby być dobrym i zarabiać.
Płacą mi w Wolfordzie.
No ale chyba nie jesteś głupia.
Czekaj.
Ty masz gdzieś kompromisy.
Wychodzisz na scenę, wiedząc, że policja
może tam być,
i mówisz, co tylko zechcesz.
To źle, że chcę tego samego?
Jezu Chryste, Midge.
Na jakim piedestale ty mnie postawiłaś?
Aresztowanie to żaden zaszczyt.
Oznacza, że nie mogę pracować tam, gdzie chcę.
Nie chcą mnie bookować.
To przeciwieństwo tego, czego chcę.
Wiesz, jak bardzo nie lubię tego,
że połowa osób liczy na to, że mnie aresztują?
Liczą na dobrą anegdotkę,
którą opowiedzą znajomym przy winku.
Chcę, żeby ludzie się śmiali.
Myśleli, jasne, ale żeby się śmiali.
Jestem komikiem,
robię w rozrywce.
Bawią mnie skórki od bananów.
Nie jestem mesjaszem.
Tego chcę.
Na to pracowałem.
Ty nie?
Nie chcesz tu być?
Nie chcesz, żeby tysiące szaleńców
szły w burzę śnieżną na twój występ?
To powinien być twój cel.
-Skąd wiesz, że nie jest? -Bo nie dotrzesz tu,
chowając się w klubie, który nie istnieje.
Nie chowam się.
Chowasz się, kurwa!
Baldwin cię rzucił,
kogo to obchodzi?
Weź kolejną fuchę, i kolejną.
Żeby mnie zwalniali, raz po razie?
Tak, jeśli to konieczne, to tak.
Posłuchaj mnie.
Popełniłem błędy
i popełnię ich jeszcze wiele,
ale co do jednego mam pewność.
Wiem, czego chcę.
Poważnie?
-Więc w tej kosmetyczce... -Nie!
Tu nie chodzi o mnie.
Mówimy o tobie.
Miałem pamiętać o tym, że jesteś zabawna, tak?
Nie chciałaś, żebym myślał o tobie jak o zwykłej dziewczynie,
bo jesteś przede wszystkim komiczką.
Pamiętaj, że ja też jestem komikiem.
Nie patrz na mnie jak na kogoś, kogo chcesz naprawić.
Nie potrzebuję tego, nie od ciebie.
Nie chcę cię naprawiać.
90% w tej branży to wizerunek.
Widzą cię z Tonym Bennettem,
myślą, że na to zasługujesz.
Widzą, jak cię aresztują
za „kurwy" w klubie, też myślą, że na to zasługujesz.
Zmądrzej.
Nie chowam się.
Mam plan.
Nie planuj.
Pracuj.
Pracuj bez przerwy.
Zdarzają się momenty, w których
okno jest otwarte.
Ale może się szybko zamknąć.
Po prostu nie...
Jeśli to zawalisz, przysięgam...
Złamiesz mi serce.
Kennedy! Udało się!
GNAJ DO PRZODU
Napisy: Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska