Ang bilis mo masyado maglakad.
-Anong room ang sinabi niya? -Twelve. Room 12.
-Parang ten ang sinabi. -Eight yata.
Twelve ang sinabi niya.
Babalik ako at itsetsek ko.
-Babalik ako at itsetsek ko? -Oo, itsek mo.
Sarkastiko ka ba?
-Tanga 'yong tsuper ng taxi. -Paumanhin, Shirley.
Diyos ko.
Ang lala, ano, Abe?
Papa, gusto mong kunan ng kape ang lahat? Sinong may gusto ng kape?
-Gusto ng kape ng lahat. -Oo, kukuha ako ng kape.
Anong sinasabi nila?
-Mamamatay na siya. -'Di nila sinabi iyon.
Sabi nila, baka mamatay siya.
Nagsusuri pa sila. Maraming pagsusuri pero wala pang balita.
Walang balita, kaya mamamatay na siya.
-'Di mo alam. -May alam kang 'di ko alam.
-Wala. -Sinabi sa'yo ng manghuhula
ang kinabukasan?
-Ma! -Nakaupo ako rito
nang sabihin ng doktor, "Mamamatay na talaga siya."
Miriam. 'Di ko dala ang pitaka ko..
Walang may gusto ng kape.
Bakit mo ako pinabili?
Samahan mo lang si Shirley, at 'wag magsalita.
Pero saan ka pupunta?
-Babalik kami. -Pwede mo akong ikuha ng kape?
-Ayos ka lang? -Pinatay ko siya.
-Pinatay ko ang tatay ko. -Joel, hindi.
-Oo! Kagaya ko na siya... Sino nga 'yon? -Sino?
'Yong lalaki sa Bibliya.
Ewan. Si Abraham?
Hindi. 'Yong muntik nang patayin ang anak.
-Si Absalom. -Hindi. Hindi "A" ang simula no'n.
-Oedipus? -Hindi iyon Bibliya.
-Pinatay ang ama. -Pinakasalan ang ina.
-Bukod doon, ako iyon. -Joel.
Anong nangyari?
Pumunta siya club, may mga costume na dala,
-isang pinya, isang carrot. -Alam ko.
Pwede rin siyang ubas.
Para 'di gumalaw si Esther,
-itali mo sila-- -Paikot.
Tama. Naisip ko, "Narito siya, masaya, oras na para ikuwento si Mei."
-Anong sinabi mo? -Kinakabahan ako,
kaya sinabi ko na lang agad.
Napaghalo kong Chinese at buntis siya.
Dapat inuna ko muna 'yong isa.
'Di naman siguro dahil sa'yo. Totoo. Baka ako iyon.
-Ano? -Pinatay ko si Moishe.
Hindi.
Sabi ko, 'di ko siya mababayaran
at sabi niya, aatakihin siya sa puso.
-Kailan? -May dalawang linggo na.
Mabagal na atake sa puso.
Baka ako ang dahilan,
kaya nagsimula iyon, tapos tinapos mo.
Nakakagaan, ha.
-'Di mo siya pinatay. -Ikaw rin.
Maisel. Histerikal ang asawa.
Dapat na akong...
bumalik at pakinggan silang magsabi ng wala.
Matagal bago sila bumalik.
Parang room 12. Kumusta si Joel?
-Ewan, wala siyang malay. -Walang malay?
-Diyos ko, pasensya na talaga. -Salamat.
Hindi...
-Pinatay ko ang ama mo. -Bakit?
Naiwala ko ang pera.
Kung 'di nawala ang pera...
-Archie. -Doon 'yon nagsimula.
Wala akong kinalaman kaya mangungunsuwelo na lang ako.
Kalma. Mabuti't nandito ka.
Sasabihin ko kay Shirley?
-Ako na. -Ito ang papuntang room 12?
Nag-iwan ako ng mensahe kanina.
-Nasaan ka? -Sa Yankee Stadium.
-Bakit? -Ang mensahe mo kay Li Wei
ay "Pumunta ka sa Yankee Stadium."
-Kailangan ng diksiyonaryo. -Kumusta siya?
Ewan ko.
Magiging ayos siya.
Teka, ano 'yon? Anong nangyari?
Ang daming nangyayari, ha.
Dok!
-Tawagin ang doktor. -Bakit?
-Anong nangyari? -Abe.
-Bumalik ka rito. Walang nagbago. -Nakarinig ako ng tunog ng kamatayan.
Nahulog mo lang mga susi mo.
Tara na, Papa. Akin na ang mga susi mo.
Abe, pupunta kami ni Zelda sa bahay nila
para kunin mga gamit ni Shirley.
Magpahinga ka, Shirley.
Salamat sa pagpapatuloy sa akin dito, Abe.
Ang bahay na 'yon,
nang wala si Moishe...
Pwede kang magtagal dito hanggang gusto mo.
Gusto kong tiyaking gumagana sakaling tumawag sila.
Pwede kang maupo at manood dito.
Gagawa ako ng inumin.
Gusto ko iyon.
Alam mo, napakagaganda ng libingan namin ni Moishe.
May puno sa unahan,
at nagpatayo ng bangko si Moishe para makaupo ang mga tao.
Upo? Ayos, ayos iyon.
Kumuha rin siya ng maintenance package,
para linisin ng mga tagasementeryo ang mga damo
at ang mga vase isang beses kada linggo.
May libingan na ba kayo ni Rose?
Napanood mo na ba ang The Twilight Zone? Napakagandang programa.
Hindi pa.
-Palabas ba ngayon? -Hindi.
Hindi, lintik 'yan.
Magmadali na kayo ni Rose
at kumuha na ng libingan.
'Di dapat pinagpaplano no'n ang mga anak.
Si Miriam, baka kumuha iyon ng nakakatawang kabaong.
Tipong hugis-clover leaf.
O ari ng lalaki.
Naiisip mo ba 'yon?
Ngayon, oo.
Gusto ni Moishe ng obituario sa New York Times
gaya ni Albert Einstein.
Ang ganda ng obituario niya.
Sino kayang sumulat no'n?
Hindi na kami... 'Di na kami nakapunta sa Turkey.
Turkey? Bakit Turkey?
May tubero kaming galing Turkey.
-Anong gagawin mo kung mauna si Rose? -Ano?
Hindi, mauuna ako.
Tingin ko, malupit na Panginoon ang Diyos.
Hindi ba?
Tingin ko, ang Diyos ay
mas matalinong plano sa marketing.
Ang lupit lang na alam ng mga taong mamamatay sila.
Gaya ng pagsasabi sa tao ng ending ng pelikulang 'di pa niya napapanood.
Ibig kong sabihin, masaya pa bang panoorin ang Casablanca
kung alam mo nang 'di makakatuluyan ni Ingrid Bergman si Humphrey Bogart?
Walang tap dancing,
walang mga dwende.
Isang kanta lang, sumama si Bogart sa lalaking tropa ang mga Nazi.
Napaka-overrated ng pelikulang iyon.
Nang makidnap ang lolo ko...
Teka. Nakidnap ang lolo mo?
-Oo. -Nino?
Akala namin noong una, mga anarkista,
pero nalaman naming Ubramawitz boys iyon sa malapit.
Bakit?
Walang may alam kung bakit.
Bago namin siya makuha,
nang iniisip na ng lola ko na wala na talaga siya,
sabi niya, "Masuwerte siya.
Namatay siyang kumpleto ang ngipin.
'Yon ang pinakamaaasam mo sa buhay,
ang mamatay na kumpleto ang ngipin.
Gusto ko lang malaman mo,
kapag nauna si Rose,
naroon ako para tumulong.
Salamat, Shirley.
Pwede bilisan mo magsalita?
Isa lang ang linya namin, kaya habang nag-uusap tayo,
'di makakatawag ang iba.
Ayusin mo 'yan, Dinah.
-Teka, narito ang mga bata? -Oo.
Balaan mo ako para 'di ako magmura.
-Narito ang mga bata. -Lintik.
Papatawagan ko sa'yo.
-Dapat ko bang malaman sino 'yon? -Hindi.
-Pili ka ng card. -Ayaw ko.
Sige.
Titingin ako sa pitaka mo.
-May iba pa siyang mga nobyo. -'Di iyon magic.
Mga lima o sampu 'yon sa amin.
Hindi kung papapiliin mo muna siya ng kard.
...kay Dinah Rutledge.
Nagdala kami ng tinapay.
-Parang walang kape. -Paalam.
Dinah, personal ko na 'to.
-Dinah? -Ikaw na gumawa ng kape.
Oo, talent namin siya.
-Ako ang pinag-uusapan. -May ginagawa ako.
Titingnan ko ang iskedyul at kokonsultahin ang amo ko.
Tatawagan kita ulit.
Kumuha na kayo ng pangalawang line.
Gago ka, Frank.
-Teka, narito pa rin ang mga bata? -Oo.
Lintik.
Pwedeng saglit lang?
Ano 'yan, Maggie?
Tawag sa wirdong nagma-magic.
-Pwede siya sa birthday party? -Teka.
Teka.
Pwede si Alfie sa birthday party?
Kay Billy Wilder lang.
Gusto kong pinag-uusapan nila ako na parang wala ako rito.
Hindi, gusto ko talaga.
'Pag kumuha sila ng isa pang upuan,
tapos na relasyon natin.
Kung magdagdag sila ng pamasahe't pagkain?
'Di ko alam ang tinitingnan mo.
'Di ko 'to dinala para sa'yo.
Hindi talaga, Maggie.
'Di ko akalaing mag-iinarte ang magician.
Nagtatrabaho na si Maggie para sa'yo?
'Pag 'di sila makapasok sa linya,
doon sila tumatawag. Kilala mo siya?
Kilala ko ang boss niya. Nagpipintor sa'min.
Akala ko, tubero siya.
Si Midge 'to. Pakausap kay Susie.
Hi. Walang booking para sa'yo,
sasabihin kong tumawag ka. Bye.
Dinah, teka.
Ano'ng nasa bibig mo?
'Di ako sumbungera.
Nakakatuwa.
-Ano? -Si Florenz Ziegfeld ang tumawag.
Napakaimportante raw.
Sige, patawagin mo rito.
-Florenz Ziegfeld sa phone. -Sigurado ka?
-Sigurado. -Walang ilaw.
-Sa kabilang linya. -Wala tayo no'n.
-'Yong linya sa sampayan. -Ano?
Halika. Sasagutin ko 'yong isa.
Anong ibig mong sabihin?
-'Di ba't nasa kabila ka? -Myerson and Associates.
'Di ba patay na si Florenz Ziegfeld?
Oo, namatay noong '32.
Teka, anong petsa nga uli 'yon?
Ayos ang sistema natin dito, ha.
Si Susie Myerson 'to.
'Di mo talaga ako makausap?
-Miriam? -Oo.
Patay na nga si Ziegfeld.
Naman, nakita ko ang bangkay.
Inatake sa puso ang ama ni Joel.
Pwede kang magpadala ng kapalit
sa club para sa'kin?
Teka. James.
Gusto mong pumalit sa Wolford?
Malaki kita, hubad ang mga babae.
Sabi mo, sa banyo ang mga gig ko.
Sabihin mo, narinig ko iyon.
'Di bale.
Ikinalulungkot ang nangyari sa dati mong biyenan.
Uulitin ko nang tumimo sa lintik na isip ko.
-Nariyan pa rin mga bata? -Oo.
-Anak ng... -Susie.
PANALO SI KENNEDY
-Ano na? -Nightlife ang akin.
Wala siyang hawak na sax o ganja.
Wala akong opinyon.
Maghanap ka.
'Pag manalo si Nixon, lipat tayo sa France.
May nirerenta akong apartment. Ikaw?
Ang guwapo niya riyan, sobra.
Diyan, nakakatuwa siya.
Eh, si Nixon?
Si Nixon nga ang tinutukoy ko.
Layuan mo ako.
Mag-iisip pa ako ng Quakers.
-Malayong-malayo, pakiusap. -Sige.
Magpapasulat ako ng obituario para kay Moishe Maisel,
ang may-ari ng Maisel and Roth.
Tagumpay ang kuwento niya,
garment manufacturer na nagmula sa wala. Sinabi ko sa'yo ang tungkol sa 13 Hudyo.
Bakit hindi? Nagsulat ka para kay Albert Einstein?
Naglagay ng bagong lastiko si Moishe sa breathable briefs,
kaya bakit hindi?
Binago ni Einstein ang theoretical physics at astronomy,
binali ang 200-taong teorya ng mechanics,
na hinabi ni Isaac Newton.
Pero pinahinga ni Moishe Maisel ang mga bayag mo.
New Yorker ka. Alam mo kung paano ang summer.
Excuse me. Bakit ka nandito?
Personal na part-time secretary ako ni Abe. Pinagta-type ko siya. Ikaw?
-Dito ako nagtatrabaho. -Ng ano?
Maraming trabaho.
Ngayon, abala ako sa pagpa-file.
-Ganoon ba? -Pinagta-type ko dati si Abe.
-Pero kasama ka na niya. -Oo nga.
-Part-time. -Sa ngayon.
Sige, ikakansela ko na ang subscription ko.
Babasahin ko 'yong malangis na kopya sa library.
"Saan siya kilala?" Iyon ang sinasabi niya,
"Saan siya kilala?"
Para namang nasusukat ang buhay ng tao sa dami ng may kilala sa kanya.
Si Mickey Mouse na kilalang anti-Semite,
may obituario sa The New York Times pero si Moishe, 'di pwede.
Tama na. Tatawagan ko si Simon Melman sa Times.
Isobel, patawagan si Simon.
-Okey. -Mabuti kong kaibigan si Simon
at may mga utang siyang pabor sa'kin.
$300 at ang kasintahan ko.
Heto na. Para kay Gabe Wollinski.
-Simon. Gabe. -Sabihin mo tungkol sa mga Hudyo.
-May ipapakiusap ako. -Thirteen.
Kailangan ko ng obituario para sa isang kaibigan.
Ang mga Hudyo.
-Ano? -Ikuwento mo ang sa mga Hudyo.
Ang kasaysayan ng... Oo, hindi, Simon, narito ako.
-Ang patay ay si... -Moishe Maisel.
Moishe Maisel. At siya ay nasa...
Garment business.
-Walang Roth, gawa-gawa 'yon ni Moishe. -Tama.
-'Di siya nakapunta ng Turkey. -Ano?
-Meron siyang Turkong tubero. -Kev, hawakan mo siya.
Oo, nandito ako.
Alam ko, pero pabor ito.
Tanda mo, sinulot mo
si Diana sa mismong birthday party ko.
Oo, traydor kang hayop ka.
Ang magagawa mo lang para sa'kin ay magpagawa sa tao mo
ng lintik na obituario sa taong 'to
at ibalik ang $300 ko.
Bueno, gago ka.
Makinig kayong lahat.
Si Simon Melman
ay persona non grata na mula ngayon.
'Di n'yo nakilala kahit kailan.
Siya si Nikolai Khokhlov at tayo ang Russia.
Ito ang mga pabalat.
Kung may problema kayo, bahala kayo.
Sorry, 'di kita matutulungan.
Mukhang wala akong magagawa kundi isulat 'yon mismo.
-Dodie? -Ano 'yon, Abe?
Pahingi ng malinis na papel.
Saan mo ilalathala?
Dito, sa Village Voice.
Wala tayong obituario.
Kung gayon, maikli at malamang artikulo na lang sa isang taong namayapa.
Dodie, tara na.
Nagkukumahog sa mid-terms?
Ang daming sinasabi ng mga doktor
tapos aalis bago ka pa makapagtanong.
-Tinapay. -Iba palagi.
'Di masagot 'yong huli
-dahil 'di 'yon ang field nila. -Kagat.
'Di mo maintindihan ang terms,
ang bilis magsalita at umalis,
hiniram ko mga libro ni Mei.
-Nagtatala ako at hinahanap ko. -Kape.
Pero 'di ko alam ang salita, kaya base na lang sa dinig ko.
'Pag iba ang spelling
sa sinulat ko, 'di ko mahanap.
Ang alam ko lang, ang atake sa puso ni Papa
ay may kinalaman sa puso.
Salamat.
Wala pa ring pagbabago?
-At hindi na siya... -Hindi, kainin mo 'yong tinapay.
Uy. Kita mo 'to?
-Silangan. -Pula. Dragon.
Oo, ilang oras na silang ganyan.
Berdeng dragon.
-Dini-distract ni Mei si Ma. -Mahjong!
Sinubukan niyang magsopas sa kusina ng ospital.
Tumawag sila ng pulis, kaya...
-Kailangan ko ng pera. -Ano?
-Inubos niya ang akin. -Nagbibiro ka.
Mukha ba kong nagbibiro?
-'Wag mo siyang panalunin. -Hindi nga.
Malupit ang babaeng 'yon.
Mahusay akong mahjong player.
Mula ako sa mga henerasyon ng mahuhusay sa mahjong.
May madyungan ang pamilya ko,
at tinatalo niya ako. Hi.
Tinapay?
-Heto. -Iyan na iyon?
Hindi, higit pa.
-Wala na akong pera. -May $20 siyang pusta.
Teka. Parang meron ako sa jacket.
Dr. McGuire, pumunta ka sa ER. Dr. McGuire, sa ER.
Tinapay?
Salamat.
Nakakatuwang nililibang mo si Shirley.
Sinabi ni Joel na tumawag sila ng pulis?
Oo.
Sinabi niya ring...
'Wag kang magalit, pero si Joel... Alam ko ang sitwasyon.
Baka pwede tayong mag-usap.
Huli na ang lahat para diyan.
Ibang usapan.
Kung paano gagana iyon?
Ano?
Tayong dalawa, tapos sina Joel at ang mga bata.
Kasi kayo... Sila, alam mo na...
-Malinaw na 'di ko alam. -Mei.
Nakatira sila sa'kin, pero lagi mo silang makakasama.
Magkakaroon na sila ng kapatid,
at pag-usapan natin ang ilang rules.
-Gaya ng? -Gaya ng
-Ayokong tawagin ka nilang "Mama." -Ako rin.
-Dapat may tawag sila sa'yo. -Bakit?
Bakit?
Paano kapag na-lock sila sa banyo mo
at kailangan ng tulong?
Bakit sila mala-lock?
Naliligo sila.
-Sa banyo ko? -Mei.
Mga anak mo sila.
-Pero kasama mo sila. -Bakit?
-Weekend mo. -Para sa ano?
Para makasama sila dahil kasal ka sa ama nila.
Hindi ba?
Tawag para kay Midge Maisel. Tawag para kay Midge Maisel.
-Pumunta sa nurse's station. -Paumanhin.
-Hello? -Bumalik ka.
-Ang biyenan ko... -Alam ko.
Nakakalungkot, pero pinabago mo sa akin ang lahat.
-Boise. -Nakaupo ako sa banyo,
masyadong malinis, ang ganda.
-Maganda. -Binili ko ang prutas,
at 'yong mga payong at tampons.
-Magaganda? -Oo, magaganda.
Pinakamagaganda.
Hiningi mo 'yong mga pagbabago at ginawa ko,
at hinanap ka ng mga babaeng 'to.
Ngayong wala ka rito, galit sila.
-Pasensya na. -Gumawa ako ng inumin.
-Talaga? -Pink at mabula.
'Pag niliyaban, ang ganda. Tawag ko, "Dati Akong Lalaki."
May husay tayo sa drama.
Bumalik ka, pakiusap.
Binigyan ko sina Bunny, Mitzi at Gloria ng magagandang biro.
Kumusta?
"May bago kaming sign sa pinto.
Sa isang side, ang sabi, 'Bukas kami, pasok kayo.'
Tapos sa kabila, ang sabi, 'Sorry, we're closed.'"
Hindi ko maintindihan.
Hindi iyon ang sabi.
Binabasa ko 'yon dito,
-"Sorry we're..." -"Clothed."
Ang sabi, "Sorry, we're clothed." Ah, kasi may suot tayo.
Okey.
At sa kabila, ang sabi, "Sorry, we're clothed."
'Di ko pa rin maintindihan.
Salamat sa casting na 'yon.
Boise, pangako, pupunta ako riyan agad,
ibababa ko na 'to.
Pagkababae, pagkababae
Nagdadala ng mga tao sa aking garahe
Ang iba, hindi nagsasalita
Pero lagi silang nakadamit talaga
Personalidad, ang personalidad ko
Pinapaasa silang lahat ay tatanggapin ko
Kapag inuwi ako ng lalaki
Siya'y aking papapasukin
Ang tanging ibibigay ko ay maliit na gin
Kapag ako'y nahihiga sa sahig
Minsa'y may naiisip at napapahilig
Habang nakatulala sa kisame
Ano pa bang punto ng
Pagkababae?
Diyos ko, bumalik ka. Bumalik ka, tama?
-Isang set, Boise. -Sige.
Babalik ako sa ospital.
Sige, salamat. Uy.
Ano sa tingin mo?
Masyadong maraming bulaklak?
Magpahinga ka, Boise. Manuntok ka, kahit ano.
Lintik, Boise.
Mitzi, 'wag na, bumalik siya!
Mabuti. Tanungin mo kung nasaan ang joke.
Para lang alam mo, ayos ang lahat noong wala ka.
Mabuti naman.
-Anong ginagaya mo? -Ikaw!
Para kang nananalamin, ano?
Salamat!
Ang gandang audience.
Masayang maparito.
Totoo. Wala kayong ideya.
May maliit na drama kami sa pamilya ngayon.
Inatake sa puso ang dati kong biyenan.
Wala siyang malay at 'di nila alam kung mabubuhay pa siya o hindi na.
Salamat!
May fan tayo ng nag-aagaw-buhay sa likod!
Ayos iyan. Mabuti sa'yo, sir.
I-enjoy mo ang pakikipag-chess kay Kamatayan.
'Ayun nga, nitong mga huling araw,
sa kapihan na lang ng Beth Israel Hospital ako nagtatanghal.
Babalik ako roon pagkatapos rito
at magdamag akong manonood sa pagbagsak ng mga lalaki sa buhay ko
habang kumakain ng Jell-O.
Nagsisimula na nga, eh.
Sabi lagi sa amin, "Ikaw ang little girl ni daddy."
"Poprotektahan ka ni Daddy." "Hintayin mong umuwi ang papa mo."
Sa ospital, ang tatay mo ay nagiging batang babae
na may palaka sa damit.
Oo, ang tatay ko, intelektuwal,
nakatago sa bote ang mga emosyon,
ayaw niya sa mga ospital.
Ayaw niya ng amoy ng ospital,
ang itsura ng ospital.
Nang manganak ako sa bunso ko,
ibinitin ko siya sa bintana
para lang makita niya siya.
At 'yong asawa ko.
Dating asawa pala.
Pero may...
ugnayan pa kami.
In fairness naman, nakita ko na siyang emosyunal.
Nang lumipat ang Brooklyn Dodgers sa California,
hindi siya mapatahan.
Nakaupo sa dilim, kumakain ng tsokolate,
nagsusulat ng love letters kay Sandy Koufax.
Tatapang kunwari, mapapadaan kami sa hot dog cart, iiyak na naman.
Naghehele ng mustard container,
binibigkas ang 1955 World Series line-up
nang paulit-ulit.
At, syempre, ang biyenan kong lalaki.
Matatag.
Mapagmalaki.
At ngayon, binabawasan ng asawa niya ang balbas niya para...
Kapag nagising siya,
handa na siyang magtrabaho.
Mahirap makita ang mga lalaki sa buhay mo na natatakot.
Habang walang magawa ang mga lalaki, ang mga babae ang nagpapatuloy.
Hindi pangkaraniwan, tama?
Baka nagdurugo na ang ulo ng mga babae
at magho-host pa rin sila ng hapunan kapag nakapag-imbita na.
Hindi natin naiisip iyon.
Basta lang natin
iniisip na suportado natin ang mga tunay na pinuno.
Sa ospital na 'yon, matyagan mo ang mga doktor.
Lahat ay lalaki,
mayabang na naglalabas-masok sa mga kuwarto nang mabilis.
"Importante ako.
May panulat ako.
Tingin sa tsart. Ayos ang tsart.
Pirma sa tsart.
Diyos ako. 'Di ako pwedeng magtagal.
Dapat nasa gall bladder agad Siya."
Pero magmatyag ka nang ilang araw sa ospital at mapapansin mo...
ang mga nars.
'Di nagmamadaling lumabas ang mga nars sa kuwarto.
Nililinis nila ang mga ihian,
kumukuha ng dugo,
nagpapasok ng suppositories.
Walang pinipirmahang tsart,
walang panulat,
pero yakap ka nila 'pag umiyak ka.
Anong ibig sabihin no'n?
Mas importante ba ang mga babae sa Diyos?
Paano 'pag natuklasan naming kami talaga ang in charge?
Wala lang...
nagsabi sa amin.
Hindi ko alam ang sinasabi ko.
Basta...
ayokong mamatay ang taong 'to.
Ngayon, heto ang mga suso at mga puwit!
May fan kang naghihintay sa labas.
-Ano? -Doon.
Nakakagulat 'to.
Narito na lang din ako, naisip kong dumalaw.
Nabalitaan ko ang kape rito.
Bueno,
masayang makita ka.
-Teka... -Uy, Lenny.
Hi, Lenny.
Gandang kurbata, Leonard.
Mga kakilala ko sa Hebrew school.
Kailangan ko nang umalis.
Napanood kita.
Ang ganda no'n.
Pinaiyak mo ang mga construction worker.
Salamat.
Galit ka sa akin.
Hindi.
Napakagago ko.
Paumanhin.
Nakalimutan ko na iyon.
Tunog-galit ka pa rin.
Lenny, pakiusap.
Patawarin mo na ako.
May tugtog ng concerto ni Haydn
na may period instruments
na nais puntahan ng mga kasama ko.
Pinilit ko sila rito para makatakas ako.
Baka 'di na nila ako kausapin.
Napanood ko ang konsyerto.
-Buti 'di sila pumunta. -Pakiusap.
Bueno,
Oo.
Malapit na.
Maghahanap ako ng araw, kung ako sa'yo.
Magandang payo.
Lenny, sa bar.
-Tara? -Tara.
Nakakasabik iyon.
Mga magagarbo sila,
'yong mga tao sa Carnegie.
Nilagay nila ako sa magarbong hotel room,
pipintahan daw nila ng paborito kong kulay.
Ano iyon?
Asul ang sabi ko.
Asul ba?
Sinong nakakaalam?
Ikaw.
Okey.
'Di mo pinapansin ang intro.
'Yong mga taga-Carnegie Hall,
nagpinta ng hotel room,
kuwartong ookupahin ko nang apat na araw,
na asul na ngayon.
Ako, ang pinakamalaking banta sa disenteng Amerika
mula nang mawala si Mantovani.
Mahalaga ako para magbago sila ng dekorasyon,
mamangha ka naman.
Namamangha ako.
Mabuti. Ang susunod kong rason ng pagparito...
Tinawagan ako ng mga tauhan ni Tony Bennett.
Limang araw siya sa Copa
at gusto nilang mag-open ako sa kanya,
pangarap ko 'yon dahil siya ang pinakamabait na tao sa mundo at,
napakasarap ng pakain niya.
Hindi ako maka-oo dahil magtatanghal ako sa Carnegie Hall.
Pinintahan nila ang hotel room mo.
Kaya ikinuwento kita sa kanila.
Sabi ko nagha-heart attack jokes ka
at sobra silang...
Ano iyon?
Uy, anong nangyayari?
Anong uh-oh?
Parang...
Wala kang pupuntahan. Sasama ka sa akin.
Oo. Nire-raid kayo.
-Talaga? -Kumilos na tayo.
-Diyos ko! -Labas ang lahat!
Dallas, Sunshine, Bubbles, sige na.
Dala ko ang passbooks.
-Parehong set? -Oo!
Umalis na kayo.
Bunny, Mitzi, bilisan n'yo!
Sawa na akong sabihan ng lahat
kung anong gagawin ko, saan pupunta.
Nawalan ako ng hikaw.
Nire-raid tayo?
Wala ang kaparis ng hikaw ko?
May dalawa akong tainga.
Baba! Tara na. Tara na.
Iwan n'yo na ang feathers...
-Midge! -'Di ko mahanap gamit ko.
Bumili ka na lang uli, tara na!
-Sumama ka sa amin. -Hindi, titiyakin kong ligtas ang lahat.
Sige na!
Alis na. Bilis!
Ang sapatos ko, ang paa ko. Ang lamig.
Ang pangit mong kasama sa pagpuga.
Pwede mo ako buhatin?
Buhatin ka?
Buhatin mo ako sa balikat mo.
Ano ako, si Santa Claus? Bata at malakas ka pa.
Anong gagawin ko rito?
Ikuwento mo ang mayroon kay Fidel Castro.
Ilagay mo sa ulo mo.
-Saan tayo pupunta? -Sisilong.
-Babayaran mo ba 'to? -May snowstorm na.
Kailangan niyang maghanapbuhay.
Baka libangan lang niya 'to.
Kung may bag ako, magbabayad ako.
Kung dala ko bag mo, magbabayad ako.
Kung ma-impyerno tayo?
Pambihira.
Kung mali ang mga rabbi
at merong impyerno, tiyak na ang destino natin!
Kung may impyerno, ako ang mangunguna.
Saan tayo pupunta?
Kumusta ka? Ayos ka lang?
Sampung minuto sa labas.
Tatawag ako ng parlorista? Pari?
Ayos lang ako.
Ang ganda nito.
May hat sale sa B. Altman's.
Kung may employee discount pa rin sana ako.
Akin na 'yan!
Magandang gabi, G. Bruce.
Ang sama ng panahon.
Totoo.
Narinig mo 'yon? G. Bruce.
'Pag nasa Carnegie Hall ka, ginoo ang tawag sa'yo.
Magandang gabi, G. Bruce.
Una ka na.
Bueno?
Ano sa tingin mo?
Napakaganda, G. Bruce.
Bueno,
inumin, pagkain, o tuwalya?
Tuwalya.
Pasensya na talaga sa inyo.
'Di dapat nauwi sa ganito.
Kinakausap mo sapatos mo?
Hindi.
Ayos lang.
Kakausapin ko rin ang dickey ko.
Dickey? 'Yong nasa...
Oo.
-Hindi 'yong... -Hindi.
Ayos.
'Yon ang pinakanakakatawang suotin na naisip ko.
Malayo ka para ligtas?
Malayo ako bilang paggalang.
Takot ka sa'kin dahil kinakausap ko sapatos ko?
Kaakit-akit 'yon sa ibang lalaki.
Parang marami kang taglay na kaakit-akit para sa mga lalaki.
Pwede kang maupo nang maayos.
Ayos lang ako.
Mukha kang Wallenda na nagbabalanse riyan.
May...
Suot ko kasi...
Ayos lang ako.
Suot mo?
Anong suot mo?
Ang show corset ko.
May show corset ka?
Oo.
Anong kaibahan no'n sa suot mong corset
'pag pupunta ka sa dentista?
Mas nakaka-suffocate 'to.
At mas maganda rin.
Oo.
Nakamamatay talaga ang magaganda.
Naku po.
Ano iyon?
'Di ko pinlano 'to.
-Ang pagdala sa'kin dito? -Totoo!
Tawagan mo pa si Roy Cohn.
'Di mo binago ang panahon,
kaya bumagsak ang niyebe
at nagpa-raid nang bumaba ako sa stage?
'Di ako ganoon kaimportante para sa mga 'yon?
Mas...
mahalaga ka pa kaysa sa Diyos.
Nakikinig ka.
Sa'yo?
Palagi.
Ano 'yon?
Kailangan makita ko ang show corset.
-Lenny! -Pasensya na.
Sinusuri ko ang mga tao,
ganoon ako ginawa ng Diyos.
Sige.
'Pag ginawa natin 'to...
Kapag naghubad tayo,
at naging erotiko tayo
sa asul na kuwartong ito...
'Di ko alam ang pupuntahan nito.
Dapat tingnan mo ako muna sa mata at mangakong
hinding-hindi mo
kakalimutan
na sobra-sobra akong
nakakatawa.
Unang-una sa lahat.
Seryoso ako, Lenny.
Tatawanan ko mula umpisa hanggang huli.
Pangako.
Oo.
Gaya ng akin.
Nagsinungaling ako.
Sa huli lang ako tatawa.
'Wag!
Babalik ako.
Itong-ito 'yong halimbawa ng hindi magandang oras.
Sige.
Paalam.
Ang pagiging G. Bruce pala,
nangangahulugang ikaw
ang magpipiyansa sa mga mababagal sa raid,
kaya naisip kong...
Hindi 'yan para sa'yo.
Lenny, ano...?
'Di mo dapat alalahanin 'yon.
-Pero... -Ayos ang lahat.
Pangako.
Magbihis ka na, isasalba natin ang mga kaibigan ko
at ililibre kita ng Chinese food na masama ang lasa, okay?
Abe! Abe! 'Di ko alam na nandito ka pa.
May tumawag sa'yo kanina,
ang sabi, pumunta ka raw sa ospital.
Ano? Sino?
-Ewan... -Patay na siya?
-Diyos ko! -'Di ko alam, ang sabi, magmadali ka.
Kakagatin ko mga daliri mo, Isobel.
'Di 'to si Isobel, Dodie, si Abe 'to.
Abe!
-Anong oras na? -Gabing-gabi na.
Kailangan kong pumunta sa ospital.
Umuwi ka na.
Salamat sa tulong mo, isa ka talagang Sancho Panza.
Tawag para kay Dr. O'Connell.
Dr. O'Connell, may tawag kayo sa nurse's station.
Na...
Bakit ang tagal mo?
Na...
Pero buhay ka.
Oo nga.
Hindi ka patay?
Hindi.
Akala ko...
'Yong tawag, naisip kong...
-Umaasa kang iba ang nangyari? -Hindi, ayos sa'kin, syempre.
Tinatawagan kita.
May inis na empleyadong pinagmadali ako sa telepono.
Nakakatuwa. Totoo.
Nagulat lang ako.
Sino 'to? Kilala ko ba siya?
Siya si Mei.
Sobrang nakakatuwa.
Alam mo bang kumukuha ang mga ospital ng mahjong players
para i-distract ka sa kamatayan?
-Talaga? -Ano?
Nanigas ako sa tanong niya.
-Diyos ko. -Nag-tip siya, ha.
Ayos.
Ano 'yan, Abe?
-Ano? -'Yang nasa kamay mo?
Wala.
Ang higpit ng hawak mo.
-Ano lang... -Ang sabi, "Obituario ni Moishe."
-Sinulat mo ang obituario ko? -Hindi.
May sinulat kang ganoon ang pamagat.
'Di mo nakuha 'yong sumulat kay Einstein?
Hindi. Ano lang...
Oo, may sinulat ako.
Anong gagawin mo dapat at nagmamadali ka nang ganoon?
-Babasahin ko dapat. -Sa'kin?
-Oo. -Nang wala akong malay?
O patay na. Oo.
-Gusto kong marinig. -Ano? Huwag.
-Curious ako. -Ako rin.
Nagtatrabaho ka rito, 'di ka makakaboto.
Abe!
Unang draft pa lang 'to,
kaya 'di ko pa natatapos. Pero...
Sinulat ko lang ang tungkol sa tatay mo
at 'yong sa pickle cart, alam na nating lahat 'yon.
Tapos...
Nagtayo ka ng pagawaan ng damit, at wala talagang Roth.
-Ikaw lang 'yon, sa'yo ang buong credit. -Salamat.
Nagdala si Moishe ng 13 Hudyo,
niligtas sila, maganda ang talata tungkol doon.
Maganda... Maganda ang lagay.
At...
May nakita akong typo.
Mayroon pa ulit. Sinong may panulat?
Walang nagmamarka sa'yo.
Oo, sige,
pagkatapos ng 13 Hudyo,
mahaba ang sinulat ko kung totoo ba ang Diyos o hindi.
-Totoo siya. -Iyon ang pinagtatalunan.
-Walang pagtatalo, totoo Siya. -Alam kong opinyon mo yan.
-pero... -Abe! Nasa hospital bed ako, umoo ka na.
Totoo ang Diyos.
Sa ngayon. At tapos...
Ikinuwento ko kung paano mo kami kinupkop
noong...
wala kaming mapuntahan,
at hindi mo naman kailangan,
pero pinatuloy n'yo kami. At...
wala kang hininging kapalit.
Siniguro mong
ang anak namin ay...
inaalagaan, kahit hindi na siya kasal
sa anak mo.
Napakabuti mong tao.
At...
sobra na kitang nami-miss.
Pero 'di ka patay, kaya...
Napakaganda no'n, Abe.
Bibili ako ng ice cream. Sinong may gusto?
-Gusto ko. -Bibili ako ng kape.
-Ice cream na lang. -Ayos 'yong ice cream.
-Machine ba ang kukuha ng pera? -May barya ako.
-Kailan pa? Sabi mo, wala kang pera. -Ma!
Nakakaloko.
Wala akong rekord ng numerong 'to.
Wala akong rekord ng teleponong 'to.
'Di ko nakikilala ang modelo. Saan mo nakuha?
Narito na nang dumating kami rito.
Nakakaloko.
Sabi ng taga-Bon Soir, magtanghal daw muna si Alfie ng 2 beses bago sila umoo.
Nagbibiro ka ba?
Kahit ako, alam kong kagaguhan 'yon.
Pasensya na. Tumawag ang phone company, baka dumating sa Martes.
Narito na sila.
-Nariyan ang sa kuryente? -Wala.
Baka dumating 'yong sa kuryente sa susunod na Martes,
at tumawag si Marvin Nickleson.
May tawag, teka.
Diyos ko, Frank.
Inubos mo ang bawang sa mundo?
Pinalalakas ka ng bawang.
Matatalo mo ang ibang mga manager.
Ligtas na si Moishe.
-Sino? -Ang dati kong biyenan. Gising na siya.
Uy, matuwa ka naman.
Bakit? Dati mong biyenan 'yon.
Wala akong paki sa guro mo sa Grade 1
o sa lalaking nakauna sa'yo.
Susie, uy. Kakaiba ang isang 'to.
Hindi mo dapat isinisigaw 'yan sa publiko,
para lang alam mo.
Nagtatrabaho raw siya kay Tony Bennett
at gusto niyang i-book ang isang kliyente mo.
Talaga? Tony Bennett?
Akin na!
Tony Bennett.
Narinig mo 'yon? Tinatawagan ako ni Tony Bennett.
'Yong tauhan niya.
'Yong tauhan niya, oo,
pero tinatawagan ako ng tauhang 'yon dahil sinabi ni Bennett...
Teka, Maggie.
Sige.
Ang saya ko na kanina, eh.
Nilista ako ni Lenny para mag-open kay Bennett sa Copa ngayong linggo.
Sa Copa? 'Yong sold-out na palabas sa Copa?
Ang sold-out na palabas na 'to sa Copa?
Iyan nga.
Oo, ang malaking full-page ad na nagsasabing,
"Uy, malaking palabas talaga ito.
Lahat ng kasali ay yayaman
at sisikat at sasaya nang sobra."
Mismo.
-Walang opening act. -Walang opening act.
Sige. Ibaba mo na, Maggie.
-Bakit? -Naglipat na 'ko.
-Saan? -Patay na 'kamo.
-Talaga? -Ibaba mo na lang kasi.
Pasensya na.
Walang problema.
-Gusto mo ng kape? -Sige.
-Gatas? -Susie, 'wag.
'Wag ano?
Sige, walang gatas.
-Alam mo ang sitwasyon ko. -Asukal?
Gusto mo ng matamis. Lalagyan ko ng asukal para sa'yo.
Nakakatakot 'to.
Si Tony Bennett 'yon.
-Oo, pero 'di ako... -Tama na, Frank.
Matigas pa sa bato 'yan.
May ideya ka ba kung
sa ibang lugar dati ang building na 'to?
-Oo ang sasabihin ko. -Hindi inilipat ang building.
Alam mo, Midge,
parang malaking oportunidad 'to.
Pag-isipan mo.
Salamat. May plano kami ni Susie.
Na mag-open kay Tony Bennett?
Dahil plano 'yon.
Hindi, pero salamat sa tanong.
Mahusay siya, magiging maayos ang trabaho n'yo.
Oo. 'Di mangyayari, pero maayos nga 'yon.
Miriam, bilang kaibigan n'yo ni Susie...
Pamilya pa nga kaysa kaibigan.
-Ginagabayan ka namin. -Pag-isipan mo ang pagbabago ng isip.
At baguhin mo isip mo.
'Di tayo bibigyan ng linya hangga't 'di niya alam ang pinagmulan nito.
Uy, Dinah, haluin mo.
-Dalawang linya, tama? -Oho.
'Wag mo buksan ang pinto.
Pwede kitang makausap saglit?
-Bakit palagi na silang narito? -Sino?
-Sina Martini at Rossi. -Ewan, tumatambay sila.
Dito. Tumatambay sila rito.
Oo. Sila ang nagdala sa akin dito.
Nakahanap ng gamit, nag-suggest ng layout.
-Bakit? -Bakit?
'Di halata, Miriam, ang daming espasyo.
Susie, mag-isip ka.
Bakit nila ginawa 'to?
Dahil masaya kang kasama?
Gago ka, masaya ako.
'Di sila nakikipagkaibigan nang walang mapapala.
Anong mapapala nila?
Anong paki mo?
-May sinabi sila tungkol sa taste. -Ng ano?
-Mag-relax ka nga. -Mga gangster sila.
Alam ko kung ano sila, okay?
Na-kidnap nila ako nang isang gabi.
Anong taste ang gusto nila?
May ginawa silang pabor sa'kin,
gagawan ko sila ng pabor balang-araw,
-ganooon 'yon. -Ano?
Wala kang mabibigay sa lalaking gusto ng pabor.
-Mayroon, ah. -Ako ang pabor.
-Okey, tapos na tayo rito. -Susie, makinig ka sa akin.
Alam mo, isang bagay na
pagod na pagod akong gawin ngayon, Miriam,
ay makinig sa'yo.
Moishe, ingat. May hahakbangan.
Mayroon dito.
Dito, ingat ka.
Shirley, dala ko ang mga sibuyas.
-Dahan-dahan, Pa. -Oo.
Sabi ko, "Dahan-dahan.
'Pag nagbagal pa ako, huminto na ako.
Pa. Pakiusap.
Joel, mahal kita, anak kita, pero manahimik ka.
Henyo si Zelda,
maayos ang lahat.
Dito ang kuwarto mo.
Naroon ang silid-kainan.
Nakakatawa. Naka-display ako tila premyong baboy.
Sabi ng ikatlong doktor sa kanan, bawal ang hagdan.
Ikaapat sa kaliwa.
'Yong ikatlo sa kanan,
at ikaapat sa kaliwang doktor ay iisa lang,
at ito ay mula sa lalaking yumao na.
Mahiga na kayo, G. Moishe.
Kakausapin ko si Joel.
Pang-marino ang hawak mo, ah.
Okay.
Nasa kama na ako, nakaupo lang.
Bawal ang maalat
-Pwedeng makausap ang anak ko? -Oo naman.
Makinig ka,
may sasabihin ako.
No'ng gabing 'yon, sinasabi mo sa'kin ang tungkol...
'Di natin kailangang gawin 'to.
Gusto kong malaman mong narinig ko. Narinig ko lahat.
Inaamin kong kahina-hinala ang tiyempo
pero kailangan kong klaruhin na
'di nangyari 'yon dahil sinabi mo sa'kin ang tungkol sa nobya mo.
-Hindi? -Wala akong paki kung Tsino siya.
-Kailangan ko bang ulitin? -Hindi.
Nagulat akong buntis siya.
Pero may dalawa ka nang anak at isang zipper, 'di na rin kataka-taka.
Pagkakataon uli na may maipangalan sa Lola Helda ko.
Hindi.
Mahal mo siya.
Pakakasalan mo siya.
Isa na namang apo, mitzvah 'yon
-na pinagdiriwang natin. -Salamat.
Pero kailangang Hudyo siya 'pag sinabi mo sa mama mo.
-Ano? -Madali lang 'yon.
Makipagkilala siya sa rabbi, magbasa, magpabinyag.
-Pa! -Nanghihina na ako, Joel.
'Wag mo akong galitin.
Gumawa ng tsaa ng baka si Zelda, Moishe, uminom ka
-Paumanhin, Moishe. -Abe, Diyos ko.
Anong problema?
-Abe. -At...
May regalo ako sa'yo.
Basta tandaan mo, ako ang mauuna.
Kahit anong gusto mo, Abe.
Masyadong makapal.
Masyadong manipis.
Masyadong mahaba. Anong tinapay ang ibabalot mo riyan?
Gaano pa siya katagal?
Ulit.
Tirhan mo lang ako ng wedding cake.
HINDI AKO HIHINTO -RW
Makikipagdigma tayo, Vincent.
Diyos ko, ang bango no'n.
Magandang gabi sa inyong lahat.
Labis akong nalulugod
na i-welcome kayo sa pagtatanghal na ito
ni Lenny Bruce sa Carnegie Hall.
Isang bagay na gusto kong sabihin sa taguring
"malupit na komedyante..."
May tao ba roon?
Ewan ko. Tingnan mo.
Hindi, 'di ako titingin.
May mababago ba 'yon?
Ayos lang, lalabas ako roon
at aaliwin kung sino mang adik ang naligaw roon.
'Di 'yon ang unang pagkakataon.
Pero si Lenny Bruce ay nagkokomento,
sinasalamin
ang mga malulupit na elemento ng ating lipunan
na dapat pagnilay-nilayan,
at dapat pag-usapan.
Kaya sa oras na 'to, mga kaibigan,
narito si Lenny Bruce.
-Galingan mo, Lenny. -Sige.
Sige, sige, tama na.
'Di ko naman kayo pinapapalakpak,
pero grabe, pare.
Dapat makita n'yo ang nakikita ko.
Alam n'yo, itong ginagawa ko sa Carnegie Hall,
nagpapasalamat ako.
Parang... Pero isa itong...
Ang dami kong naging pantasya rito.
Dalawang malalaking pantasya.
Una, ipapakilala niya ako
at lalabas akong may violin at tutugtog lang ako.
Pero nang isang oras.
Lahat ng mahihirap na Stravinsky...
At hindi ako magsasalita, tapos, tapos na.
'Yong tipong, "Ano 'yon, pare?"
"Ewan ko. Konsyerto 'yon at nag-violin siya."
"Hindi siya nagpatawa."
"Hindi, umiyak lang siya gamit ang violin."
Oo.
Makikiraan.
Ang ikalawa ko namang pantasya,
dahil madaling-araw na,
baka 'yong mga may-ari nitong lugar, ni hindi alam na narito tayo.
Hindi ba?
Oo!
Kukuha ka ng taong...
Ayos na kurap na janitor.
"'Wag kang mag-iingay
at maglinis ka pagkatapos."
Okey.
Okey, salamat.
Ngayon, mayroon kayong
jologs na cliché gaya ng,
"Gusto mong pakasalan ng kapatid mo ang isa sa kanila?"
Pero walang lohika roon,
kasi dapat mong sabihin sa'kin kung sinong kapatid.
Kung miyembro ng Ku Klux Klan ang kausap ko,
sasagot ako ng, "Tingnan natin, 35 taong gulang ka na. Walang asawa.
Puti ka.
Guwapo ka naman.
Bibigyan kita ng mapagpipilian,
sa sarili mong kalooban,
na magpakasal sa Itim na babae o sa Puting babae.
Dalawang babae na pareho ang edad,
pareho ang antas sa lipunan,
at mamimili ka.
Pero kailangan mong magpakasal, anuman iyon sa'yo,
naghahalikan, nagyayakapan at natutulog sa isang kama sa maiinit na gabi.
Labinlimang taon kasama ng isang Itim na babae
o 15 taon kasama ng isang Puting babae?
Hinahalikan at niyayakap ang Itim na babae
o 'yong Puti.
Pipili ka sa pagitan ng Itim at Puting babae.
Ang Puting babae ay si Kate Smith.
Ang Itim na babae ay si Lena Horne.
Wala ka nang paki kung itim o puti, ano?
Ewan ko kung may mga talunan dito.
Kapag nakipaghiwalay ka sa dati mong asawa,
nag-divorce kayo, heto ang problema.
Ewan ko kung ganito rin kayo.
Problema ito sa showbiz,
dahil ang mga oras ko...
Hindi ako mapanghimasok na tao,
pero gusto ko ng makakasama, makakausap.
Kadalasan, lumalabas ako kasama ng mga babaeng edad 30 hanggang 40
dahil madalas, diborsiyada sila
at mabait at galit din.
Pero ang problema,
saan kayo pupunta nang alas-kuwatro ng umaga?
Lahat ng diborsiyadang kilala ko, may anak na pitong taong gulang.
At kung wala,
nakatira ang nanay nila sa bahay na diborsiyada rin.
Baliw ang mga ganoong ina.
Nakikipagkompetensya sa mga anak nilang babae.
"Maganda ba ang mga biyas ko? Charleston dancer ako dati.
Oo.
Kaya ang problema,
sa alas-kuwatro ng umaga, saan kayo...
Kung motel ang sasabihin mo,
sa tunog pa lang, hindi na.
Oo.
Totoo, bastos ang tingin doon.
Kaya naisip ko ang iba't ibang uri ng device...
na magsasabi ng "trailer" sa babae.
Parang ang cute, ano?
Walang bastos sa trailers.
"Gusto mong pumunta sa trailer ko?"
"Sige, nasaan ba?"
"Nasa motel room ko."
"Sige, tutulungan kitang buuin."
May isang babae,
May pagkagusto ako sa kanya, alam n'yo.
Ilang taon ko na siyang kilala.
Katagpo ko tapos ng trabaho.
At nakaupo kami sa labas ng motel
at sabi niya, "Alam mo,
ayokong pumasok diyan sa loob,
nakakahiyang magrehistro.
Ikaw na." Sabi ko, "Sige. Ayos iyon.
Manatili ka sa kotse.
Kaya pumasok ako. "Hello."
"Hello." "Magkano ang isang buwan dito?"
"Gabihan lang ang presyo namin, $6."
"Alam mo,
nasa kotse ang kapatid ko
at may matindi kaming pinagdaanan sa pamilya.
Yumao ang tiyuhin ko.
Ewan ko kung nagkatrahedya na kayo na gaya no'n.
Sobrang malapit kami sa kanya.
At sobrang lungkot niya,
kailangan pakalmahin siya.
Naghi-hysterical siya, kaya matutulog ako sa tabi niya."
Oras na para umalis. Kumuha kayo ng pala at umuwi na.
Salamat.
Makikiraan.
Pasensya na sa paa.
'Ayun siya.
Kayong lahat,
ito si Midge Maisel,
Misis, sa mga nakakakilala.
Kumusta ang biyenan mo?
Ayos na siya, makakarekober siya.
Salamat sa Diyos. Nag-panic kami.
Pwedeng humingi ng paumahin?
Kakausapin ko lang saglit ang binibining ito.
Napakahusay mo kanina.
Totoo.
'Yong mga katabi ko, ayaw kang huminto.
Baka gusto mong magbagal kung sinusundan ka nang ganito.
Lenny, para lang alam mo.
Mas magandang tingnan ang babae, mas masakit ang sapatos.
Kamangha-mangha.
Anong naramdaman mo?
Anong naramdaman ko?
Masarap.
Nakapunta na ako rito para sa konsyerto, pero syempre, bilang manonood.
'Di mo tinanggap ang gig kay Bennett.
Oo.
Hindi nga.
Ayaw mong kausapin sa telepono.
Si Susie ang sumasagot, pero oo.
Okey.
Kalimutan nating nagpakahirap ako para makuha mo 'yon.
Tatlong beses kong tinanggihan ang presyo.
"Kulang ang presyong 'yan.
Alam mo ba ang mapapanood mo?"
Kasalanan ko.
'Di mo ako pinakiusapan. Tanga ako.
-Lenny. -Pero 'di ko maisip kung bakit.
Kaya nagtanong-tanong ako.
Ewan ko. Naba-blacklist ka na naman ba?
Nasaktan ka roon kay Baldwin?
Nasa Carnegie Hall ako.
May limang minuto ako para tulungan ka
bago ako itapon ulit palabas ng club.
Pero narinig kong ang dami mong tinatanggihan.
Nagpasya akong kumilos sa sarili kong paraan.
Pasensya na, anong ibig sabihin no'n?
Gusto kong sabihin ang gusto kong sabihin.
Bakit ko ba pinapaliwanag 'to sa'yo?
Bakit? Dahil hindi makapaniwala ang isip ko.
'Di ko maintindihan.
-Walang opening-act gigs. -Oo.
-Totoo iyon? -Oo.
Totoo. Sinabi ko sa'yo tungkol sa manifesto.
Alam mong negosyo 'to?
Gaya ng iba,
'pag kinuha ka, babayaran ka. Kuha mo?
Oo, pero...
Ang susi ay maging magaling at kumita.
Kumikita ako sa Wolford.
Hindi ka tanga.
Teka lang.
Hindi ka nagkokompromiso.
Umaakyat ka sa entablado kahit alam mong baka may pulis,
o naroon na sila,
at sinasabi mo ang kahit anong gusto mo.
Bakit mali para sa'kin ang gawin din 'yon?
Diyos ko, Midge.
Ang taas ng pedestal mo sa akin.
Hindi karangalang maaresto.
Ibig sabihin no'n, 'di ako makapagtrabaho sa gusto ko.
Takot ang mga taong kunin ako.
Kabaligtaran 'yon ng gusto ko para sa sarili ko.
-Pero... -Alam mo bang namumuhi ako
na maraming taong umaasang maaaresto ako?
Umaasa ng magandang kuwento
para pagkuwentuhan nila ng mga kaibigan nila.
Gusto kong mapatawa ang mga tao.
Mag-isip at tumawa, oo, pero tumawa.
Komikero ako,
isang entertainer.
Maluwang ang pantalon, nadudulas.
'Di ako diyos ng stand-up comedy.
Ito ang gusto ko.
Ito ang pinaghirapan ko.
Ayaw mo ba nito?
Ayaw mo bang marating 'to?
Ang malamang libong mental patients
ang sinuong ang snowstorm para mapanood ka?
Iyon dapat ang layunin.
-Paano mo nalamang iyon nga? -Dahil 'di ka makakarating dito
sa pagtatago sa isang 'di-kilalang club.
Hindi ako nagtatago.
Nagtatago ka!
Initsa-puwera ka ni Baldwin,
eh, ano naman?
Kumuha ka ng isa pang gig, tapos isa pa.
Masisante lang nang masisante, ganoon?
Oo, kung 'yon ang kailangan.
Makinig ka sa akin.
Marami na akong pagkakamali
at 'di na ako gagawa pa no'n,
pero isa lang ang malinaw sa isip ko,
at ito na ang katapusan.
Talaga?
-Iyon pala ang bag sa... -Hindi!
Hindi 'to tungkol sa akin.
Tungkol 'to sa'yo.
Gusto mong maalala kong nakakatawa ka, 'di ba?
Noong gabing 'yon, 'di mo lang ginustong isipin kong babae ka,
gusto mong isipin kong isa kang komikera.
'Wag mong kalimutang komikera ako.
'Wag mo akong kaawaan o ayusin.
'Di ko kailangan 'yon, lalo na mula sa'yo.
Ayaw kong ayusin ka.
90% sa industriya, nakasalalay sa tingin nila sa'yo.
'Pag nakita kang kasama si Tony Bennett,
iisipin nilang karapat-dapat ka.
'Pag ikinulong ka dahil
nagmura ka sa strip club, iisipin nilang dapat sa'yo 'yon.
Mag-isip-isip ka.
Hindi ako nagtatago.
May plano ako.
'Wag kang magplano.
Magtrabaho ka.
Magtrabaho nang magtrabaho.
May sandali sa industriyang ito,
bukas ang bintana.
'Pag pinalampas mo, sasara.
Basta 'wag...
Kapag sinira mo ang career mo, sinasabi ko...
Wawasakin mo ang puso ko.
Panalo si Kennedy! Nagawa natin!
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Jessica Ignacio
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce