Spróbuj. Możesz chociaż spróbować.
Lenny! Dzień dobry. Kawy?
Mamy bajgle, ciasto, grejpfruty, a może blintzy?
Blintzy to świetny wybór.
Przepraszam, kim wy jesteście?
-Miss Grudnia! -Wyglądasz inaczej.
Mówiłeś o Miss Grudnia tamtej nocy w więzieniu.
Byłem w więzieniu z różnymi ludźmi.
Powiedzieliśmy dzieciom, że boli cię brzuch, bo zjadłeś ciastka.
Trzymajmy się tej historii.
Ja opowiadałem się za prawdą.
Nie chciałam im opowiadać o zatruciu alkoholowym.
-Więc jeśli spyta... -Kto?
-Ethan. -Nie wiem, kto...
Jeśli dziecko spyta, co tu robisz, odpowiesz, że...
Mówiłeś, że jest rozumny.
Mówiłem o jego żartach. Może jest idiotą.
Przepraszam!
Wczorajszej nocy miałem więcej rzeczy.
Płaszcz, buty, portfel. Ktoś to słyszał?
Sukces!
-Patrzcie, kto w końcu wstał. -Czekaj. Ty.
-Ja ciebie znam. -Ja ciebie też.
Niezły z ciebie śpioch.
Ethan jeździł obok ciebie wozem strażackim, a ty nic.
Czekaj!
To się nie wydarzyło.
Za oknem widać Hudson!
Upper West Side!
Ktoś inny musi pisać mu teksty.
-Chcesz kawy? -Już pytaliśmy.
Nie było mnie przez chwilę, przepraszam, uczę córkę korzystać z toalety.
Dziś świetnie jej poszło.
Wczoraj to była katastrofa. Musieliśmy wymienić tapetę.
Każdy ma swoje wzloty i... Możemy?
-Chcesz wziąć prysznic? -Nie.
-Powinieneś! -Wykąpię się, kiedy...
Cholera!
-Jak się tu znalazłem? -Co pamiętasz?
Nic.
Wracałam wczoraj z klubu
i zobaczyłam cię leżącego na ulicy.
Spytałam, gdzie mieszkasz i powiedziałeś: „Ładne włosy”.
Tak powiedziałem?
Nie. Ale tego się trzymajmy.
Podziękowałam i zaciągnęłam cię do pokoju syna.
-Z mini łóżeczkiem. -Ma pięć lat.
-Okradziono mnie? -Tego nie wiem.
Gdzie moje buty, płaszcz, portfel, zegarek?
Zelda uprasowała płaszcz, poleruje teraz buty.
Portfel schowałam, Ethan zjada pieniądze.
-Poszukam zegarka. -Czekaj!
-Potrzebuję spodni. -Ja bardziej.
Są pomarszczone. To złe spodnie.
Gdybyś je bliżej poznała...
Znalazłam zegarek!
Zelda, płaszcz wygląda świetnie. Chcesz dać jej spodnie?
-Zgaduj. -Nie da ci spodni, Zeldo.
Buty i portfel.
Ethan się do niego dorwał, więc zwrócę ci pieniądze.
-Nie znalazłam krawata. -Zatrzymaj krawat.
-Lenny... -Mam krawaty.
Dziękuję, ale następnym razem, jak mnie zobaczysz
i pomyślisz, że potrzebuję pomocy, nie zatrzymuj się.
Ej! Księżniczko!
Tam nie ma wyjścia.
Możemy... Lenny!
Winda...
Po co mieszkasz tak wysoko?
Dlaczego...Serio? Lenny!
Dzień dobry, pani Teitelbaum. Lenny!
Nie macie taksówek na Upper West Side?
Szczerze? Też bym się nie zatrzymała.
-Proszę. -Co to?
-Twój but. -Nie, mam swoje...
-Dwie sekundy temu go miałem. -Dlaczego jesteś zły?
Zgarnęłam cię z chodnika i wściekasz się na mnie?
-Powinieneś być wdzięczny. -Jestem.
Idź bronić swojej tapety.
-Zachowujesz się jak dziecko. -Oczywiście, jestem komikiem!
-Proszę, wróć do środka. -To Lenny Bruce!
-Lenny, jesteś najlepszy! -Dziękuję.
-Nie rozumiem tego. -Nie?
Jesteś królem, Lenny!
Możecie odejść. Oboje.
-Może idź... -Nie mów mi, jak łapać taksówkę.
Nie mówię jak, tylko gdzie.
Łapałem taksówki, zanim się urodziłaś!
Mówię do ciebie, spójrz na mnie!
Tak się odwdzięczasz za przysługę?
Ignorujesz moje komplementy!
Przepraszam. Znacie się?
Pierdol się, Bruce! Jesteś jak Mort Sahl dla biedaków!
-Ma pan zielone światło! -Wyprasuj sobie spodnie!
-Dlaczego się tak zachowujesz? -Bo nie odnajduję się w tym!
To miejsce. Ten fartuch.
Dziadkowie jedzący śniadanie, dzieci uczące się nowych rzeczy.
Leni Riefenstahl prosząca o moje spodnie.
To ostatnie już bardziej...
Jestem oszołomiona.
Wiem, że chciałaś dobrze.
Zabrałam cię do domu,
żebyś mógł spać w łóżku, zamiast w celi.
Przykro mi, że to nie twój klimat.
Nie mówię o dzieciach. Sam mam dziecko.
-Tak? -Tak.
-Płeć? -Dziewczynka.
-Nic nie wspominałeś. -Serio?
Tyle razy siedzieliśmy sobie dziergając sweterek,
ciasto piekło się w piekarniku,
a ja nie wspominałem o dziecku?
Nie powinniśmy o tym rozmawiać.
Tak to działa. Jesteśmy komikami, stworzeniami nocy!
Rozmawiamy o rozpuście i pornografii.
Żartujemy o obiadkach dyktatorów,
o tym, jakie steki je Stalin.
Nie nosimy fartuchów i nie gadamy o nocnikach.
Będę chciał porozmawiać o córce, zadzwonię do mamy.
-Co robisz? -Muszę się odlać.
Skorzystaj z łazienki na górze.
Włączysz wtedy muzykę. Nie potrzebuję do tego ścieżki dźwiękowej.
W końcu.
Słuchaj, wiem...
-Proszę. -Przepraszam.
Ale jak pamiętasz wczorajszą noc?
Nie, to za taksówkę, polerowanie butów, blintzy.
Jezus!
Był wspaniałym stolarzem.
-Lenny Bruce? -Jedź.
Wspaniała Pani Maisel
-Jaki numer? -Szukam numeru klubu nocnego.
Jak się nazywa?
Nie znam nazwy, ale jest w Chinatown. To pomoże?
Nie.
Może pani poszukać klubów w Chinatown?
Nie.
Może pani wymienić cokolwiek, co brzmi jak klub?
Mogłabym.
Może pani odbierać moje telefony przez sześć godzin?
Jestem łowcą talentów. Myślała pani o występowaniu?
Chwileczkę! Joel Maisel! Klub Joela Maisela w China...
Halo?
Mieliście się podzielić.
-Dinah! -Tak?
Dzwoń do Mike'a Carra.
Zostawiłam mu dwie wiadomości.
-Podałaś moje imię? -No coś ty.
Dobrze.
Doceniam, że jesz to wszystko na moim łóżku.
-Niech ta pani znajdzie klub. -Kto?
Ta pani, która tam siedzi. Niech znajdzie klub.
Po to tu jest, prawda?
Siedzi tam codziennie i podsłuchuje.
Nie jedz na łóżku i zajmij się sobą.
Za dużo rozkazów na raz.
-Dziękuję. -Miłego dnia.
Dostałaś kolejny. „Wina świata”.
Z małym globusem. Urocze.
Lepiej schowaj, nim Alfie wyciągnie swój paszport.
Wdzięczna ta pani Lennon.
Chyba za to, że głosy w jej głowie zamilkły.
Były Midge ma klub w Chinatown...
Robi się.
-Nie pamiętam nazwy. -Robi się.
-Kto to? -Moja siostrzenica.
Nie wiem, czy tak się robi w pracy.
Wszędzie, gdzie pracowałam, sekretarki tak robiły.
-Już nie pracujesz w tych miejscach. -Rozmawiam przez telefon!
-Z tej strony Susie Myerson. -Miały być ciastka.
Okłamali mnie.
Idź poszukać jakiejś blondyny, którą przetniesz na pół.
Joel Maisel do ciebie.
-Tak szybko? -Tak.
-Joel Maisel? -Tak.
-Znalazłaś go? -Tak.
Nie dałam nazwiska.
-Odbierzesz? -Tak.
To dopiero magia!
Joel? Cześć.
Tu Susie Myerson z Susie Myerson i wspólnicy.
-Jak się masz? -Kto taki?
Susie Myerson z Susie Myerson i wspólnicy.
-Mam nadzieję, że nie przeszkadzam. -Kto?
Zabawny jesteś.
Joel, dzwonię, żeby porozmawiać...
-Wiesz, kto mówi, prawda? -Bette Davis albo Rock Hudson.
-Próbuję odnowić naszą znajomość. -Nie mamy czego odnawiać.
Spróbujmy.
Ja jestem agentką, ty masz klub.
Możemy robić razem biznes, zamknij się i bądź profesjonalny.
Agentka, błagam...
Masz jedną klientkę i może wpadać tu, kiedy chce.
Mam nowego, ciekawego klienta.
-Z którym nie spałeś! -Komik?
Magik.
-Karty i tego typu rzeczy? -Nie. Znacznie więcej.
To mistrz kuglarstwa.
Iluzjonista. Hipnotyzer. Może być i magikiem.
Nie ma drugiego takiego.
Chciałabym, żeby u ciebie wystąpił.
Słyszałam wspaniałe rzeczy o twoim klubie.
Przestań. Wkurzasz mnie.
Zaakceptuję dowolny czas, jaki mu dasz.
Jest świetny, dzieci go pokochają.
-Muszę go zobaczyć. -Oczywiście. Pierwszy występ gratis.
Jeśli ci się spodoba, dasz mu cały miesiąc.
-Zobaczymy. -Mądry biznesmen.
Stworzymy razem coś pięknego.
Dobra, na razie.
Siedziałem na ciastkach.
Oscar Levant, ile sekund przeznaczysz na kolejne pytanie?
Masz 37 w banku.
-Osiemnaście. -Dobrze.
W 18 sekund
wymienisz wszystkie stany zaczynające się na M lub C.
Czas start!
Mississippi, Missouri, Maine, Melinda.
To nie stan, to była żona.
Odstąpiłeś od związku?
Wysadziła mój Fort Sumter.
Mamo! Tato! Dzieci śpią, wychodzę!
-Dostałem w głowę. -Wiem. Słyszałam bum.
Przepraszam, kto mówi?
Chcesz położyć się na podłodze?
Możemy ochronić głowę rękawicą do gotowania.
Mam na sobie dwie puszki lakieru do włosów.
Widzę, że się chowasz, Pete.
To wina Pete'a. Pamiętam o tobie, Oscar.
Czas start!
Montana, Kalifornia, Connecticut, Cucamonga.
-To stan? -Raczej stan umysłu.
Koniec czasu.
-Czego brakowało? -Michigan, Kolorado...
-Co tu się dzieje? -Seconds count, ubaw po pachy.
Sophie jest niesamowita. Jest w formie.
-Miałam na myśli tace. -To na program Sophie.
Przegapisz odcinek, nie masz czym iść do ludzi,
wszyscy mówią tylko o tym.
-W czwartki jemy tutaj. -Ale odmiana.
Dobrze. Dzieci śpią, ja wychodzę.
Na razie.
Wiecie, że chciała zniszczyć karierę waszej córki, prawda?
-Kto? Sophie? -Tak, Sophie.
-Było, minęło. -Niech będzie. Oglądajcie.
Nie było, minęło.
-Nie możemy oglądać. -To nostalgia.
Pamiętacie ją z czasów, kiedy bawiliście się pałąkami.
Nie, uważamy, że jest zabawna.
-To nowy Chaplin. -Bez komentarza.
Jeśli to Buddy Chaplin, koleś, który mierzy stopy
i twierdzi, że ma martwego bliźniaka wystającego z brzucha, to może.
Ale Charlie Chaplin?
-Podobno nie chcesz komentować. -A niech to.
Przegapiliśmy coś zabawnego.
Ona nigdy nie mówi nic zabawnego, to tylko żałosne i wymyślone bonmoty.
Nie są wymyślone...
Gdybyś znała francuski, to mówiłabyś bon mots.
Więcej mots mi nie potrzeba.
-Sophie jest słaba, ale to ma być zabawne? -Słyszałam.
-Tracimy reklamę! -To reklama środka przeczyszczającego!
Tak, ale ona robi to zabawnie.
Jest taka zuchwała. I sporo schudła.
Pora opuścić ten pokój.
-Pokój byłby dobry! -Amen.
Co tam się dzieje?
No, dalej!
Mamy ciepłą wodę pod prysznicem.
Strefa kawowa sprzątnięta, mamy nowy ekspres,
śmietankę i cukier, byle bez robaków.
-Od tego są cukiernice. -Zorganizujesz cukiernicę.
Przenieśliśmy farbę i plandeki z magazynu.
Zawieszono lustro, mamy krawcową,
co prawda bez własnej maszyny do szycia,
ale po przeniesieniu farb i plandek okazało się, że mamy maszynę,
więc proszę bardzo.
Dach naprawimy za tydzień.
Znaleźliśmy trąbkę Duke'a. Nie możemy znaleźć Duke'a.
Głośnik w garderobie już działa,
z pisuaru w damskiej toalecie zrobiliśmy donicę.
Boise, wspaniałe postępy.
Może zostaniesz kierownikiem sceny.
Jestem kierownikiem wszystkiego.
Zarządzam sceną, tak. Ale i innymi rzeczami też.
Zarządzam salą.
Strefą załadunku, kieruję...
-Kiedy mamy dostawę... -Sprężaj się, robota czeka!
Tak jest.
Dwa razy rickey, trzy daiquiri bananowe, Singapore Sling
-White Russian na podwójnej. -Trzy Grasshoppery.
Gdzie Sherry Flip? Mam trzy Mai Taje.
Czekaj. Co było po Grasshopperach?
-Sherry Flip. Dziękuję. -Manhattan, dodatkowa wiśnia!
-Jak leci? -Białe wino wyszło!
Barman. Sześć razy Paloma dla tego stolika na końcu.
-Szybciutko. -Paloma.
Będziemy potrzebować grejpfruta.
Cześć.
Przepraszam.
Patrz! Już jest!
No no...
Witam.
Ile kobiet dziś na widowni.
Wiecie, że wyprzedaż w Bergdorf jest 15 przecznic stąd, prawda?
Tutaj spadają ubrania, nie ceny.
Dzień dobry paniom. Zgubiłyście się?
Wychodzi za mąż, zabrałyśmy ją tu.
Żebym jej to wyperswadowała?
-Jak się nazywasz? -Nora.
Gratulacje, Nora. A twój narzeczony?
-Montgomery. -Masz jakieś zdjęcie?
Niezły.
Ale pamiętaj, idziesz do łóżka z nim,
a nagle budzisz się z nim.
Tylko żartuję.
I...
Stop.
Jak wam idzie? Świetnie wyglądasz.
To zerówki, ale wyglądam na mądralę.
Jak prawdziwe.
Słyszę każde słowo, którego nie chcecie powiedzieć na głos.
Jestem pod wrażeniem.
-Dody... -Imogene.
...pobiła właśnie rekord,
który ustanowiła dziesięć minut temu, 80 słów na minutę.
Bywało lepiej, ale to James Joyce,
-stresowałam się. -Co?
Przepisywałam Finnegans Wake.
Brzmi jak bzdury, ale podobno to geniusz.
-Czułam, że się dogadacie. -To mało powiedziane.
-Dody to diament w kopalni węgla. -Imogene.
Chyba tak się nie mówi, ale to nic.
Móc pisać bez konieczności pisania?
-To zmieni moje życie! -Dostałam pracę?
-Nigdy nie pozwolę ci odejść. -Zakładniczka!
-Panno Miriam! -Idę, Zelda!
-Dody, gotowa na Prousta? -Imogene!
Pytanie brzmi, czy Proust jest gotowy na mnie?
Lodówka padła. Wchodzę, otwieram, brak światła.
Rzeczy są ciepłe. Sprawdzam wtyczkę.
Podłączam, to nie wtyczka.
Wczoraj też nie było światła.
Co to ma znaczyć?
Nie było prądu.
I zostawiłaś to, żeby śmierdziało?
Nie wiedziałam, co to znaczy.
Co z ciebie za kobieta? Miałaś męża, dzieci.
-Jak to możliwe? -Lodówka nie miała z tym nic wspólnego.
Naprawię to. W międzyczasie spytaj sąsiadów,
czy mogą nam coś przechować.
Norma, Lorraine, wejdźcie. Usiądziemy,
napijemy się mrożonej herbaty
i opowiecie o sobie, w czym mężczyźni mają się zakochać.
-Abe? -Rose.
Ta dziewczyna to skarb.
Gdyby rząd o niej wiedział, testowaliby ją w laboratorium. Czas!
Przepraszam.
Zarezerwowałam wczoraj salon. Nie patrzyłeś na tabelkę?
Nie patrzyłem w tabelkę.
To twój pomysł, więc założyłam, że sprawdzisz.
-Kończymy już. -Ty ją stworzyłeś.
-Idę. Dody. -Imogene!
Zbierz rzeczy i chodź za mną.
Pójdziemy do łazienki. I tak zwykle tam pracuję.
Pójdę po herbatę.
Rety! Co tu się stało?
Lodówka padła. I Zelda zapomniała, że rozumiem po polsku.
Halo?
Tu Rose Weissman.
Cześć. Jestem Miriam Maisel.
Wyglądacie na takie, co mają lodówkę w domu.
Będę, oczywiście. Jestem zaszczycona.
Dobrze, dziękuję.
Jak mogłaś nie powiedzieć córce o świetle w lodówce?
W lodówce jest światło?
Miriam, nie zgadniesz.
Zaproszono mnie na lunch Rady Małych Firm Kobiecych.
Twoja mama jest oficjalnie małą biznesmenką.
Nie, czekaj, mała kobieca firma.
Prowadzę firmę, jest mała, jestem kobietą...
-Darmowy lunch. -Gratulacje.
Dziękuję.
-Miriam! -Co?
-Dałam, wzięły. -Nie dałaś im usiąść?
-Usiądźcie, proszę. -Do widzenia, Miriam.
Przepraszam, to moja córka. Jest przezabawna.
Kiedy była mała, koń kopnął ją w głowę...
Piękny!
Dinah!
Kurwa!
-Ktoś cię kocha. -To nie miłość!
W zestawie był trener. Mam wizytówkę.
Połącz mnie z Sophie Lennon.
Musisz go złapać!
-One się rozmnażają! -Jak ją złapiesz, umyj ją!
Kurwa!
Przepraszam, miałam je przesunąć.
-Sophie Lennon na linii pierwszej. -Dinah, mamy jedną linię.
Przestań to mówić.
Brzmisz wtedy jak ktoś ważny, kto ma drugą linię.
Jestem ważna, Dinah.
-Niech się ludzie dowiedzą. -Zamknij drzwi.
Sophie, to musi się skończyć!
-To nie panna Lennon. -Świetnie, Humbert Humbert.
-Daj szefową. -Nie mogę.
-Robi sobie wosk. -Co robi?
Usuwanie owłosienia z niepożądanych miejsc.
Dawes! Spytaj Susie, czy spodobał jej się Cadillac.
-Podoba się pani Cadillac? -Powiedz, że nie.
I te prezenty mnie nie przekonają,
ma przestać.
Panna Lennon chce je wysyłać. W tym rzecz.
Spytaj, czy podoba jej się Cara...
Zabrakło paru sylab.
Ale domyślam się, że chodziło o Caravaggia.
Dawes, nie mam zielonego pojęcia, co to.
Powiedz tej wariatce, że była umowa.
Pomogę jej, jeśli da mi spokój!
Sprzeciwia się pani hojności.
Załatwiła mi teleturniej! Powiedz jej to!
-Mówi... -Załatwiłam jej Gordona Forda.
Teleturniej załatwiła sobie sama.
Niech zabiera prezenty.
Dawes, powiedz, że...
-Dobrze się pani domyśla. -Do widzenia!
Dinah, daj mi nową pomarańczę!
Chcesz, żebym padł na zawał.
Tego chcesz, Miriam?
Bo świetnie ci idzie.
Nie chcę, żebyś miał zawał. Byłeś dla mnie taki dobry.
Byłem, prawda? Jestem dobrym człowiekiem.
Ale potrzebuję odrobinkę, ociupinkę więcej czasu na następną płatność.
Co to ma znaczyć? To to samo co bissel?
Kilka tygodni?
Dostałam właśnie wielkie zamówienie na Tupperware.
Sprowadziła wydział geologii, będą trzymać w tym skamieniałości.
Nie jest to zamówienie jak u Brownie Wise...
Kto to taki?
Jako pierwsza rzuciła klientce miskę z wodą,
żeby pokazać hermetyczną szczelność. To legenda.
Zadzwoń po karetkę!
Ale nie mam jeszcze mojej części,
bo czek został wystawiony w Toronto. Najwyraźniej jest Kanadyjką.
W sumie mówi z dziwnym akcentem.
„Odrobinkę” i „ociupinkę” to nie są słowa adekwatne do prawnie wiążącej umowy.
-Masz tego świadomość? -Dzięki za zrozumienie.
Wnuki cię kochają.
Muszę się napić.
-Skąd masz galaretkę na koszuli? -Siostrzenica Diny była nią upaćkana.
-Nie pasuje do modelu biznesowego. -Mamy model?
Dziewczyny. Alkohol. Mężczyźni z kasą.
Ale jest zabawna.
Tak, ale zmienia to miejsce w nie wiem co!
Mówicie o mnie?
Myślałem, że już poszłaś. Nie zapukałaś.
Mówicie o mnie?
-Co jest, Boise? -Terrence, pani Maisel
i jej nachalna agentka, Susie.
-Terrence to nasz partner. -Bardzo ważny.
A Mario jest tym, na kogo wygląda.
Pani Maisel, wystraszyła pani klientelę.
Widownia jest pełna każdej nocy.
-Pełna nieodpowiednich osób. -Jakich?
Takich, które robią kotlety na obiad.
-Kucharzy? -Kobiet.
Co z tego?
To klub ze striptizem.
Nie mów w ten sposób.
To rozrywkowy lokal dla mężczyzn.
-Którzy lubią cycki. -I?
Mężczyźni chowają się tu przed kobietami.
Poza tymi na scenie.
Inaczej też pachnie.
-A czym? -Nie pachnie piwem, moczem, amoniakiem.
Zmieniłam zapach? Niezła sztuczka.
To źle, że nie śmierdzi?
Świetnie. Bunny chce coś dodać.
-Nie lubię zapachu moczu. -Ja też nie.
U mnie zależy od okoliczności.
Maisel zabiera wam światło reflektorów.
Odkąd tu jest, kawa jest o wiele lepsza.
Mniej facetów za kulisami.
Załatwiła krawcową. Ubrania nam nie spadają.
Mają spadać.
Model biznesowy!
Kobiety dają lepsze napiwki.
Nie pytałem, ale dzięki.
Kobiety są bardziej hojne.
Rodzimy, kurwa, dzieciątka.
-Skończyłaś już, Bunny! -Sam skończyłeś!
Nie obrażam cię. Skończyłaś pracę, idź do domu.
Nie są dyskretne, gliny nas zauważą.
Kończymy, faceci wychodzą.
Kobiety siedzą, śmieją się, plotkują...
No i? Dzięki temu jest wesoło.
To nielegalny interes, nie rozumiesz?
Sprzedaż alkoholu wzrosła.
Tak, ale to jakieś dziwne drinki.
Daiquiri bananowe, Mai Tai, Różowe Wiewiórki.
I wszystkie chcą te małe parasolki.
Nie ma mowy, żebym kupował te małe parasoleczki
albo automat z produktami dla kobiet.
-Takie coś istnieje? -Oczywiście.
Klasa. Byłoby jak w Muzeum Fricka.
Rachunki są wyższe, tyczy się to wszystkiego.
A skoro tak, trzymamy się planu.
-Jakiego planu? -Zamów parasolki
i ten automat.
Zapewnimy klientkom to, czego chcą.
A ty dalej rób swoje.
Będzie i to i to.
Rozrywka dla mężczyzn i dziewczyna-komiczka.
-Koniec na dzisiaj. -Chwilkę.
Powinna dostać działkę z rachunków z baru.
-Nie. -Załatwię jej inną pracę,
weźmiemy ze sobą publikę.
Mamy umowę. Pamiętasz?
Z nielegalnym klubem bez licencji.
Spokojnie, Jezu. Jest twarda. Powinna pracować na bramce.
Porozmawiamy o tym jutro.
-Teraz. -Jestem zmęczony.
Chcę obejrzeć Gordona Forda.
Eddie Fisher będzie się tłumaczył.
-Też chcę to zobaczyć. -Więc jutro.
Dobranoc.
Pójdziecie już?
Co powiesz na bananowe daiquiri, Kenny?
Drogie panie!
Odbiorę, Zelda.
Przepraszam za lodówkę. Nie gniewaj się na mnie wiecznie.
Spróbuję.
Halo?
-Miriam Maisel? -To ja.
-Brzmisz zabawnie. -Słucham?
Przepraszam, jestem sekretarką Susie.
Brzmisz zabawnie, będziesz wielką gwiazdą.
-Dziękuję, Dinah. -Połączyć z Susie?
Susie, Miriam Maisel na pierwszej.
-Nic nie miga! -Przycisk chyba się zepsuł.
Połącz i zadzwoń po kogoś, kto to naprawi.
Nie mogę zadzwonić, kiedy ty jesteś na linii.
-Połącz mnie! -Halo?
Chciałam, żebyś usłyszała to ode mnie, a nie od jakiegoś palanta.
Co takiego?
L. Roy Dunham uderzył ponownie.
Napisał o twoim występie w Wolfordzie.
Nie czytaj.
-To był dobry występ. -Wiem. Przejdzie mu.
Zawiesi się na czymś innym.
Kiedy? Od miesięcy mnie gnębi!
Nie wiem. Zapomnij o nim.
Publiczność cię kocha, to się liczy.
Masz rację.
Występ był dobry, publiczność też, wszystko się zgadza.
Szukam L. Roya Dunhama.
-A pani to kto? -Miriam Weissman.
-Miriam Weissman. Dwa „s”? -Tak.
-Proszę zaczekać. -Dziękuję.
Pani Maisel.
L. Roy Dunham. Miło mi w końcu poznać.
Ładny zapach. Czy to Arpege?
-Chwila. Jesteś... -L. Roy Dunham.
-Ty. -Ja.
Napisałaś te okropne artykuły?
Według mnie były całkiem niezłe, ale tak.
Jesteś kobietą.
-Słucham? -Zawsze byłaś kobietą.
Tak.
Byłoby ciekawiej, gdyby tak nie było.
Co mogę dla ciebie zrobić?
Przestać o mnie pisać.
Raczej nie. Coś jeszcze?
Powiedz mi, czemu wylewasz na mnie wiadro gówna.
Uwielbiam to szykowne słownictwo.
Obrażam cię, tak? Nie jestem damą?
-Nie uważam, że jesteś zabawna. -Jestem przezabawna!
Po prostu dobrze się o tobie pisze.
Nie ma dużo kobiet komiczek,
ale taka, która wygląda i mówi jak ty...
Tekst sam się pisze.
-Chcesz zniszczyć moją karierę! -Nie!
-Nazwałaś mnie dziwką! -Nie wprost. Dział prawny to klepnął.
Wydajesz się dumna z siebie.
Mam dobry dzień. Dostałam właśnie biurko przy oknie.
Odebrałam je Eddiemu. Cześć, Eddie!
Jest trochę urażony.
Miał to biurko pięć lat. Dobrze pisze!
Powinnaś przeczytać jego artykuły o rządzie, korupcji, kumoterstwie...
Dobra, czas się zbierać.
Przykro mi, że ci przykro, ale spójrz na to tak.
Twoje nazwisko jest w prasie.
Lubię gin, gdybyś chciała mi podziękować.
Proszę bardzo. Rób, co chcesz.
Jeśli myślisz, że mnie zniszczysz, wykurzysz z branży...
Nie, to byłoby straszne! Jesteś kopalnią złota.
Sophie Lennon była dobra,
ale dodać do tego fiasko z Shyem Baldwinem? Dziękuję.
Masz pojęcie, jak ciężko jest robić to, co robię?
Występować w klubach prowadzonych
przez mężczyzn,
sprawiać, żeby mnie słuchali?
Dlatego o tobie piszę.
Kiedy wręczam naczelnemu tekst o tobie, im ostrzejszy, tym lepiej, drukują go.
Mam staż, biurko, szanują mnie.
Ciężko jest być kobietą w branży dziennikarskiej.
Tak trzymaj!
Wyrzucili go z Paramount na resztę lata.
Raz przyszedł w przebraniu
i wyrzucili go na Melrose!
Panno Miriam, przyszła pani przyjaciółka.
Nie przyjaźnimy się.
Opowiadała właśnie o Mickey'm Rooneyu i mrożonym bananie.
To takie zabawne!
Uroczo.
Dobrze jest mieć w domu taką zabawną osobę.
Tak. Może dacie nam porozmawiać?
Idziemy.
-Dziękuję, panno Sophie! -To ja dziękuję, Zelda.
Do zobaczenia.
Rety, występujesz w coraz mniejszych pomieszczeniach.
Do widzenia.
Nie ciekawi cię, co tu robię?
Wyglądasz na spragnioną, podać ci coś?
To moje mieszkanie. Nic nie chcę.
-Możesz więc odejść, Dawes. -Oczywiście.
Nienawidzę tego.
Kiedy ostatnio cię widziałam,
olśniewałaś w czerwieni.
A ty chełpiłaś się występem na Broadway'u.
Dobra, przejdźmy do rzeczy.
Potrzebuję pomocy.
-Z czym? -Dobrze wiesz.
-Chcę, żeby Susie była moją agentką. -Sophie...
Ma przyszłość, sprawia, że czuję się pewnie,
potrzebuję jej.
Nie zmusiłabym jej, nawet gdybym chciała.
-A nie chcę. -Dlaczego?
Dlaczego?
Nienawidzę cię!
To nienawiść o sile tysięcy słońc!
To dużo, Sophie!
Tu się rodzi, tu wrze, tu bulgocze.
To kipiący, plujący lawą wulkan nienawiści.
Nienawidzę cię!
Masz kłopoty finansowe.
-Nieprawda. -Prawda.
To wszystko szarady.
-Toniesz w długach po alabastrowe cycki. -Powinnaś zostać poetką.
Mam wymienić twoich wierzycieli?
Sklepikarz, piekarz, pracownik pralni,
nie chce ci zwrócić nawet ostatnio oddanych ubrań.
Jesteś winna 30 dolarów za prąd,
dwadzieścia za gaz i wodę,
dwieście u Bloomingdale'a,
lodówka jest pusta, ku frustracji Zeldy.
Ale największy dług masz u Moishego Maisela.
-To twój teść, prawda? -Kto ci to powiedział? Susie?
Nie, mój prywatny detektyw.
Znajdzie wszystko na wszystkich.
A jeśli nie, to coś wymyśli.
Ale w twoim przypadku to niepotrzebne.
Jesteś kwitnącym ogrodem.
-Dlaczego to robisz? -Bo mam propozycję.
-Przyjdź do mojego programu. -Słucham?
Rób rozgrzewkę.
Zwariowałaś.
Wyjdziesz przed programem, przywitasz publiczność,
oznajmisz zasady, powiesz kilka żartów,
czasem rzucisz w nich cukierkami.
-Nie ma mowy! -To proste.
Chcą się tylko pośmiać i odstresować.
Krótki czas pracy, szybki dojazd metrem.
Będą ci dobrze płacić, bardzo dobrze. Dopilnuję tego.
Jak ma ci to pomóc z Susie?
Jedyna szansa, żeby ją odzyskać, to dzięki tobie.
Jeśli się dogadamy, Susie się uspokoi i zostanie moją agentką.
-Nie będę dla ciebie pracować. -Nie dla mnie, dla NBC.
A co najlepsze, nie będziesz mnie widywać.
Wystąpisz, wyjdziesz, a wtedy wejdę ja.
Tak będzie.
I za rok, może mniej, będziesz bez długów.
Dorzucę nawet lodówkę.
I założę kaganiec tej L. Roy Dunham.
Ta suka powinna dostać za swoje.
Kobiety powinny sobie pomagać, nie sądzisz?
-Gdzie on jest? -Nie wiem.
Zjedliśmy kolację, przyszłam wcześniej, żeby wszystkiego dopilnować.
-Mógł pójść do baru. -Do baru?
To pijak?
Daj mi zadzwonić. Nie powinnam była go zostawiać.
Dałem się namówić na pijanego magika?
Nie wiem, do kogo zadzwonić.
Niech sobie znika, ale nie przed wyjściem na scenę.
Cześć.
-Miałaś być w pociągu. -Wiem.
-Możemy porozmawiać? -Coś nie tak?
-Biuro. -Jasne.
Zaraz wracam.
Jasne, chętnie odłożę za ciebie słuchawkę.
Nie powinienem był go bukować. Jestem idiotą.
Jestem w ciąży.
Spytałeś, o czym chcę rozmawiać?
Nie.
Chcę porozmawiać o tym, że jestem w ciąży.
-Jesteś w ciąży? -Tak.
-Jesteś pewna? -Tak.
-Bardzo pewna? -W mojej rodzinie mamy taki zwyczaj.
Niezawodny test ciążowy.
-Jaki? -Badanie lekarskie.
-Jestem pewna. -Cholera.
Cholera!
Ja zareagowałam tak samo.
Przynajmniej się zgadzamy.
-To moja wina. Powinienem uważać. -Ja też.
Będę lekarzem. Mam plan.
-Wiem. -Będę lekarzem.
-Wiem. -Będę lekarzem!
-Słyszałem. -Będę lekarzem!
Wiem, dlaczego to powtarzasz?
Nie mówię tego tobie, tylko sobie.
Muszę to ciągle powtarzać, żeby mieć pewność, że inni słyszeli.
I żeby przypominać sobie,
że faktycznie będę lekarzem.
A potem raz jeszcze, żeby pamiętać,
nie zapomnieć, nie stracić celu z oczu
i nie zajść w ciążę!
Idę spać i budzę się mówiąc sobie, że będę lekarką.
Wiem! Budzę się obok ciebie. Będziesz lekarką.
-Jutro masz rozmowę na temat stażu. -Mam rozmowę jutro!
-Wsiądź do pociągu. -Ale jestem w ciąży!
-To bezpieczne. -To przepychanki.
Mei, damy sobie radę. Mamy czas.
Zawaliłem wiele rzeczy w moim życiu, tego nie zawalę.
-Zamówię ci taksówkę. -Czeka na zewnątrz.
To idź.
Zadzwoń do mnie z dworca, jak dojedziesz do Chicago,
jak dotrzesz do hotelu...
Będę dzwonić, obiecuję.
Będziesz lekarką.
-Alfie. -Jesteś na mnie zła.
Wszędzie cię szukałam.
To nie jest przyprawa. Wciągnąłem proch strzelniczy.
Czeka na ciebie sala pełna ludzi.
Wiem.
-Ale masz to w dupie? -Tego nie powiedziałem.
-Piłeś? -Myślałem o tym.
Robisz zakupy?
Dwadzieścia lat temu
wygrałem Major Bowes Amateur Hour.
-Miałem 12 lat. -Imponujące.
Orson Welles zabrał mnie na lunch. Zamówił dla nas obu.
Następnie zadał bardzo trafne pytanie.
„Co to znaczy dla magika występować w radiu?”
-Dobre pytanie. -Potem zjadł obie porcje.
-Typowy Orson. -Kiedy skończył,
poszedł do kibla, a ja wypiłem jego martini. Smakowało mi.
Było jak poncz, ale o wiele lepsze.
Co to? Kupuję to.
-Nie rób tego. -Czego?
-Przekonujesz się, że tego nie chcesz. -Tak?
Jesteś najlepszy. Nie jesteś oszustem. Jesteś wyjątkowy.
Naprawdę tak uważam. Dasz radę. Pozwól mi pomóc.
-Nie wiem, czuję... -Co?
-Co czujesz? -Wszystko!
Mam dobre oko.
Jesteś klientem numer dwa z listy moich niesamowitych klientów,
nie zrezygnuję z ciebie!
-Specjalizujesz się w przegrywach? -Spytaj Zygmunta Freuda.
-Mogę, wiesz? Rozmawiam ze zmarłymi. -Dobra.
Powiedz Zygiemu, żeby cię obserwował, bo wyjdziesz dziś na scenę.
Jeśli poniesiesz porażkę, poniesiesz porażkę spektakularnie.
-To ma mnie zmotywować? -Tak.
-Często pada słowo „porażka”. -Wiesz, o co mi chodzi.
Dziś nie wystąpisz.
Kupię ci, co tam chcesz. Wrócisz do domu, pobawisz się.
A kiedy się zepsuje,
zaczniesz ćwiczyć przed jutrzejszym występem.
Facet z klubu będzie zły.
To nie facet. To Joel.
Pogadam z nim.
Tylko nie pij.
Jesteś najsłabszym i najbardziej ckliwym pijakiem, jakiego znam.
-Co ci kupić? -Masz to w kieszeni.
Cholera jasna, naprawdę jesteś dobry!
-Próbuję od niej uciec! -Wiem.
To nie jest uciekanie!
To pieniądze. Anonimowe pieniądze.
Co za geniusz zła.
Patricia Highsmith wzorowała na niej psychopatki.
Potrzebuję kasy i lodówki.
-Przysłała mi walizkę i samochód! -To robota na miejscu.
Szkoda, bo akurat mam walizkę i auto.
Susie?
To gospodynie domowe. Nie żartuj o cycach.
-Nie będę. -Dasz radę?
-Myślę, że tak. -Cholera!
-Spała z Cubbym O'Brienem. -I? Czekaj, co?
Tym z Klubu Myszki Miki? Nie wierzę.
Zbezcześciła ulubieńca Ameryki.
Ulubieńca, nie sądzę.
Ameryka kocha O'Briena, Miriam! Obudź się!
Kurwa!
Pani Weissman, zapraszam.
Rose Weissman. W końcu się spotykamy.
-Dotarłaś bez problemu? -Tak. Ładnie tu.
Nigdy nie byłam w Brighton Beach, co za przyjemność.
Siadaj, proszę.
-Jestem Benedetta. -Benedetta...
-Bez nazwisk. -Tak.
Ale wy znacie moje.
-Gitta. -Molly.
-Panna Em. -Miło poznać.
To cała grupa?
-Pijesz sherry, prawda? -Tak.
Ale nie za dnia.
Dziękuję.
Muszę przyznać,
że to wspaniale mieć taką Radę Małych Firm Kobiecych.
Wspólne zebrania, wspólny cel.
To jak harcerstwo, ale bez tego okropnego biwakowania.
Śledź dobrze dziś wygląda.
Powiedz, Benedetto, czym się zajmujesz?
Ja? Pomagam ludziom.
To szlachetne.
Pomagam im się odnaleźć i zakochać.
-Pomagam im wziąć ślub. -Jak swatki.
Panno Em, czym ty się zajmujesz?
Lubię mówić o sobie matrymonialna matrona.
Albo inaczej swatka.
Gitto, a ty?
-Swatka. Podaj musztardę. -Molly?
Jestem pielęgniarką i uczę tańców w chodakach.
Żartuję. Jestem swatką.
-A ty, Rose Weissman? -Też jestem swatką.
Od jak dawna, Rose Weissman?
Wystarczy Rose.
-Rose Weissman nie odpowiedziała. -I nie podała musztardy.
Jestem dość nowa, od kilku miesięcy.
Dobrze sobie radzisz, jak na tak krótki czas.
Szczęście początkującej.
Widziałaś kiedyś psa, który wyjada z miski innego psa?
-Na szczęście nie. -Brzydka sprawa.
Bardzo brzydka.
Pies nie powinien dzielić się swoją karmą.
Chyba zaszło jakieś nieporozumienie.
-Nie jesteś swatką? -Jestem.
Ale nie wyjadam niczyjej karmy.
-Zabrałaś dziewczęta Melamid. -To moje terytorium.
-Nie rozumiem. -Manhattan podzielony jest na terytoria.
Tylko tak możemy zachować pokój po wojnach.
-Wojnach? -Nie chcesz wiedzieć.
Straciłyśmy w nich wiele kobiet.
Ale kiedy wszystkie dostały swoją część, wojny ustały.
Każda ma swoje terytorium. Little Italy, Lower East Side...
Upper Manhattan, Harlem, Washington Heights...
West End, Midtown, Hell's Kitchen...
Żydzi są wszędzie,
Żydzi są moi, a Melamid to Żydzi.
Przepraszam. Nie wiedziałam.
-Nie dostałaś listu? -Jakiego listu?
-Tego, który zignorowałaś. -Ze słowem „stop”.
Ten list. Dostałam. Nie zrozumiałam go.
-Nie rozumiesz „stopu”? -To jedno słowo.
-Jesteś idiotką? -Teraz rozumiem.
-Dobrze. -Ale drogie panie,
Nowy Jork to duże miasto. Pracy starczy dla wszystkich.
Chyba nie słuchasz uważnie.
Nie jesteś mile widziana, przeszkadzasz.
Nie potrzebujemy i nie chcemy konkurencji.
Jesteśmy kobietami i jako kobiety chcemy dać ci szansę.
Gdybyś wycięła taki numer na Staten Island
zostałby po tobie tylko ten kapelusz.
Nie będę nawet mówić, co by z nim zrobiły.
To może być dla ciebie bardzo nieprzyjemne.
Co sugerujesz?
Wiemy o twojej córce i tych gołych pokazach.
-Pan Melamid by się z tego nie cieszył. -Ani żaden inny klient.
To nie ma żadnego związku z moim biznesem.
Biznesem?
Co ty wiesz o biznesie?
Swatanie to nie biznes.
To tradycja o wieloletniej, wielowiekowej historii.
Moja rodzina łączy w pary, odkąd Harlem pisano przez dwa „a”.
-Musisz przestać. -Przestań!
-Przestań i podaj sól.
Rozumiemy się?
Dobrze.
Pora na jedzenie.
Robią tu cieniusieńkie kotlety.
I chrupiące.
Nawiasem mówiąc, piękny kapelusz.
Mamy dobrą publiczność, turyści, miejscowi, zakonnice.
Postaram się nie urazić papieża.
Pracuj z publicznością, wejdź w interakcję.
Będziemy też rzucać rękawice kuchenne z logo programu.
-Uwielbiają je. -Ja też.
To, co łączy nas wszystkich tutaj,
to to, że kochamy Sophie.
-Przepraszam. -Tak. Kochamy Sophie.
Dobrze, jesteśmy gotowi. Dobrej zabawy.
Pokręcę się tutaj. Połamania nóg.
-Albo lepiej, nóg Sophie. -Na razie.
Dobry wieczór!
Gotowi na Seconds Count z Sophie Lennon?
Tak!
Szkoda, bo to program kulinarny.
Lubicie zapiekankę z łososiem? Żartuję, dobrze trafiliście.
Kilka rzeczy do zapamiętania.
Nie palimy, nie jemy,
a kiedy zapali się czerwona lampka, Rosjanie atakują.
Albo nagrywamy, jedna z dwóch opcji, obie fantastyczne.
Kiedy wyjdzie Sophie,
macie krzyczeć, jakby paliły wam się włosy.
A jeśli faktycznie palą wam się włosy, wyjścia ewakuacyjne są tu i tu.
Elegancka publiczność dzisiaj.
Wyglądacie na zakochanych, zgadłam?
Jesteśmy zaręczeni.
Wspaniale! I chcecie mieć dzieci?
-Myślę, że tak. -Tak.
Świetnie, mam dla was dwójkę,
Ethan i Esther. Wykąpię je,
wy tylko dajcie im jeść i pić.
Umowa stoi, fajnie.
Czołem, Susie Meyerson, agentka.
Wpadłam do Mike'a Carra.
Rozmawialiśmy przy obiedzie.
-Jest pani na liście? -Jasne. Gdzie iść?
Nazywa się pani Susie Myerson?
W zasadzie... Carol Jacobson.
-Tak, to ja. -Jest pani macochą Gordona?
Kocham go jak własne dziecko.
Proszę odejść.
Zawsze tylko „proszę odejść”.
Mam wrażenie, że sporo z was jest spoza miasta.
Podnieście ręce. No dalej!
A ilu z was trzyma przewodnik po Nowym Jorku?
Na pewno go macie, przyznajcie się.
Poproszę na chwilę.
Tylko tu można zobaczyć
musical na Broadwayu, teleturniej i napad tego samego dnia.
Zobaczmy.
„Dla własnego bezpieczeństwa nie wyglądaj na turystę”.
Ciężko, jeśli trzyma się przewodnik.
Chcą, żebyście wyglądali na głupich lokalsów.
Co to za śmiechy?
To twoja dziewczyna, dobra jest. Tłum ją pokochał.
Dobrze, to zadziała.
Lepiej chodzić z kijem jak włóczęga i w połowie wypitą butelką whisky.
Nikt się do was nie zbliży.
-Zabawna jest! -Niesamowita!
„Coney Island, dobre miejsce na jednodniową wycieczkę.
„Nowojorczycy chodzą szybko,
„rozważ przyspieszenie tempa, żeby nie zdenerwować mieszkańców”.
Inny dobry sposób, by ich nie denerwować? Opuścić miasto.
To było zabawne?
Nie, ale ja jestem zabawna!
Witaj, Sophie.
Program już się zaczyna?
Za kilka minut.
Pomyślałam, że przywitam się z moimi wspaniałymi ludźmi!
Wygląda na to, że macie dość przystawki i chcecie dania głównego.
Wiesz, pośpiech przy jedzeniu może powodować gazy.
Tylko jeśli przystawka jest dobra,
więc jesteśmy bezpieczni!
Zróbmy głosowanie. Mam wyjść?
Nie!
Lud przemówił!
Pozwólcie, że teraz ja będę waszą przewodniczką.
Odpuśćcie obiad w Tavern On The Green.
Chcecie się upić w ciągu dnia, weźcie flaszkę, czekam w the Ramble.
Moja rada? Pomińcie przejażdżkę bryczką.
Jeśli chcecie popodskakiwać, wąchając łajno
złapcie taksówkę.
Pomińcie też karuzelę w Central Parku.
Jeśli chcecie pokręcić się z głupiutkimi dziećmi,
zapraszam do writers' roomu.
Nie ma sensu iść do Muzeum Historii Naturalnej.
Chcecie zobaczyć dinozaura? Dobrze trafiliście!
Ale zabawne.
Mike!
-Co? -Susie Myerson.
-Ze Stage Dell. Sophie Lennon? -Jasne. Jak leci?
Z Sophie poszło dobrze, musisz przyznać.
Gordon był zadowolony.
Mam klientkę, świetna komiczka. Publika ją ubóstwia.
Program Gordona to świetne miejsce na start w telewizji.
Mogłam iść do Jacka Paara.
-Gdzie jest haczyk? -Co?
Skazana za przestępstwo? Orgie?
-Jest komiczką. -Nie rozumiem.
Jest dobra w tym, co robi.
Mogę kogoś wysłać. Gdzie występuje?
Rozgrzewa właśnie publiczność dla Sophie.
-Nieważne. -Ale występuje też w centrum.
-Bilety się wyprzedają. -Latin Quarter? Roxy?
-Nie. -Jakiś pub w śródmieściu?
-Nie. -Gdzie mogę ją zobaczyć?
Gdzie? Gdzie.
Nie mam gdzie ci jej, kurwa, pokazać!
Spójrzcie na tę fryzurę.
Nawet Wilt Chamberlain nic by nie widział.
Twoje włosy są tak wysokie,
że nie potrzebujesz fryzjera, a kontrolera lotów.
Jej rozdwojone końcówki mają chorobę wysokościową.
Są wyższe niż niezapłacone rachunki z pralni Midge.
Są wyższe niż ciśnienie krwi Sophie.
Wyższe niż piedestał, na którym stawia się Midge.
Bardziej zrobione niż Sophie Lennon we wtorkowy wieczór.
A co tam, wtorkowy ranek. Każdy ranek!
-Jak się nazywasz? -Jak ci na imię?
-Morty. -Stella.
Skąd jesteś?
-Milwaukee. -Westport.
Miło, że tu jesteś.
Gdybym cię potrzebowała,
-krzyknę „Stella!”. -A żona? Patty z Poughkeepsie!
-Dajcie mnie głośniej. -Mnie też.
-Niech mnie słyszą tam z tyłu. -Chcesz autograf?
Chętnie ci go dam.
Albo nieuleczalną chorobę z czasów Kolumba?
-Ją też ci odstąpi. -Uważaj na słowa.
Nie jesteśmy w tej twojej obskurnej knajpie.
Tak, jesteśmy na planie teleturnieju.
Wspaniałe miejsce dla dawnej komiczki na spędzenie ostatnich lat.
I co to za teleturniej!
Kolejne głosowanie.
Kto kocha Seconds Count? Dawajcie!
Jak przy rozbrajaniu bomby, liczą się sekundy.
A my liczymy sekundy do końca twoich żartów.
Sekundy liczą się jak ciągniesz za linkę spadochronową.
Co musiałaś zrobić,
kiedy Shy Baldwin wyrzucił cię z samolotu.
Teraz kumam reklamy środków przeczyszczających, twoje żarty to gówno!
Dobrze, kochani, kto chce darmową rękawicę kuchenną?
Napisy: Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska