-Jeszcze dwa? -To było ciekawe...
Russell, to już finał?
Tak.
Został jeszcze jeden występ, gdzie Lydia?
Przeprowadziła się do Ohio.
W ostatniej godzinie?
Życie ciągle nas zaskakuje.
Zostawiła węża.
I psa.
Nieważne.
-Kurtyna się zacięła. -Zdarza się.
-Tak, ale co mamy zrobić? -Ja oddzielam śruby od nakrętek.
Śruby ze śrubami, nakrętki z nakrętkami.
Ty zamiast się rozbierać,
krzyczysz na ludzi.
To nie nasz problem.
Dobra, nie o to...
Nieważne.
To by było na tyle.
Mam nadzieję, że to był niezapomniany wieczór.
Byliście świetną publicznością. Szerokiej drogi.
Dajcie napiwek kelnerkom.
Mają broń!
Dziękuję i miłego... Poważnie?
Macie grać łagodniej, kiedy mówię.
Nie wiem, kiedy mówisz.
Za każdym razem, kiedy tu wychodzę.
Sama chciałaś.
Szminka.
Boise, mamy kilka problemów do rozwiązania.
Na przykład?
Kurtyna nie opadła, było złe światło,
zespół mnie zagłuszał, nie działał mikrofon.
-Chcesz to zapisać? -Nie.
To wygląda jak niedorobiona burleska.
To właśnie robimy.
-Boise. -Zobaczymy jutro.
-Zawsze tak mówisz. -Jestem pełen nadziei.
Nietrudno to poprawić.
Sprawdzanie dźwięku z mikrofonem.
Mikrofon działa, nie było dźwiękowca.
-Kurtyna... -Dźwiękowiec
obsługuje kurtynę.
Znajdź drugiego.
A kim ja jestem, żeby zatrudniać tyle osób?
Myślisz, że mam pieniądze, żeby płacić za opuszczanie kurtyny?
A on co robi?
Gratulacje. Będziesz opuszczał kurtynę.
A teraz finał.
Czy wy wiecie, co tam robicie?
-Co masz na myśli? -Kiedy wychodzicie,
wyglądacie na pogubione.
-Tilly? -Ja idę za nią.
Finał powinien być wcześniej, jesteśmy zmęczone.
Próba mogłaby pomóc.
Chyba że wpadacie na siebie z wyboru.
Nie, to przypadek.
Jesteś w staniku?
-Tak. -Dlaczego?
Nie mogę wyjść nago, takie prawo.
-A kostium? -Zerwał się pasek,
a Dribbles zjadł nasutniki.
Dam to Zeldzie.
-Kim jest Zelda? -To ta z balonami,
przekłuwa je paznokciami.
Cholera, więcej konkurencji.
Dziś wieczór filmowy.
Uwielbiam filmy.
Zostaniesz?
Nie mogę, spieszę się.
Następnym razem.
Musimy wszystko poprawić!
-Boise! -Słyszę.
Wszyscy cię słyszą.
Wspaniała pani Maisel
-Za nowych przyjaciół. -I alkohol.
-Pyszne. -Cieszę się, że się udało.
-Ja też. -Miałem nocne zmiany
w szpitalu cały miesiąc. Większość lekarzy ma rodziny.
Lubię jeść późno. Takie życie za mikrofonem.
-Po hiszpańsku. -Mikrofon?
Jedzenie późno. Mieszkałem tam.
Przed dziesiątą nie jedzą. Nawet dzieci.
Mieszkałeś w Hiszpanii. Wspaniale.
I smacznie. Steki.
Miałam tam jechać służbowo, ale się nie udało.
Innym razem. Hiszpania.
Jak długo mieszkasz na el Lado Superior Oeste?
Upper West Side. Po hiszpańsku.
Rozumiem. Urodziłam się tu.
Mieszkam w budynku, w którym dorastałam.
-Eso es increible. -To dobrze?
Wywnioskowałam z uśmiechu, że nie mówiłeś o raku,
choć dla lekarza to może być początek podrywu.
-Dobry jesteś. -Gracias.
Wyczucie. Dolewkę, proszę.
-Zamówimy już. -Dobrze.
Weźmiemy filete medio rara, y una guarnición de espinacas.
To średnio wysmażony stek z dodatkiem szpinaku.
Mieszkał w Hiszpanii.
Zaraz podam drinka.
Więc jesteś komiczką?
To po naszemu. Przepraszam. Tak.
Tak, jestem komiczką.
I skąd bierzesz pomysły na żarty?
Przepraszam na chwilkę.
Wzięłam zły kapelusz.
Lubisz szynkę?
Nie.
To po hiszpańsku.
Zabawna jesteś.
-Widziałaś walki byków? -Miriam.
Susie, co tu robisz?
Przepraszam, dziecko jest chore.
-O nie. -Tak.
Cały czas wymiotuje.
Dywan do wyrzucenia. Trzeba lekarza.
-Przepraszam, Liam. Muszę iść. -Iść z wami?
-Nie, potrzebuje lekarza. -Jestem lekarzem.
Nie tego typu.
-Jestem pediatrą. -Jest dorosłe.
Ma pięć lat.
-Chodź już wreszcie! -Tak.
Przepraszam za to.
Może kiedy indziej. Zadzwoń.
Mogłaś powiedzieć, że jest lekarzem.
Wiem, przepraszam.
Powiedziałabym, że porwali ci dziecko.
Następnym razem uprzedzę.
Po co nam te kody?
Możesz powiedzieć:
„Znów trafiłam na frajera, ratuj”.
Na wypadek gdyby mnie usłyszał,
nie chcę ranić jego uczuć.
To trzecia słaba randka w tym miesiącu.
-Trzeba pocałować kilka żab. -Nie randkuj z cywilami.
-A z kim? -Z kimś z branży.
Nie umówię się z komikiem.
Z komikiem? Nie. Lepiej przelecieć żabę.
Więc z kim?
Nie wiem.
Z brzuchomówcą?
Dlaczego z brzuchomówcą?
Chodzi z zabawką. Ty masz dzieci. To pewniak.
Żartujesz.
Ma osobowość. A nawet dwie.
-Brzuchomówca? -Tak.
Facet z małym drewnianym facetem.
Tego dla mnie chcesz.
Patrzę na ciebie i widzę brzuchomówcę.
-Susie. -Tak, Miriam?
Kiedy ty z kimś byłaś ostatnio?
Co?
Zawsze mówimy o moich związkach, a co z tobą?
Z nikim cię nie widziałam.
-I? -Ciekawi mnie twoje życie.
Moje życie to ty.
Myślenie, rozmawianie o tobie,
czekanie na ciebie, ratowanie z randek.
-Nie mam czasu. -Ale...
Jak tylko zrobię z ciebie gwiazdę
puszczę cię samopas i zajmę się sobą.
Dobrze.
Co?
Może spędzamy za dużo czasu razem,
ale faktycznie źle dobrałaś kapelusz.
2 lata temu wyreżyserowałeś Zawrót głowy,
w zeszłym roku Północ, północny zachód,
który całkowicie zniszczył moją miłość do pól kukurydzy.
Misja się powiodła.
A teraz mamy Psychozę,
która, jak się domyślam, jest straszna.
Panie Hitchcock,
z ciekawości, co pana przeraża?
Jajka na twardo.
Tego się nie spodziewałem, myślałem raczej
o pająkach, byłych żonach.
Uważam, że są obrzydliwe.
Nie uważa pan, że jajka na twardo są obrzydliwe?
Muszę przyznać, że nie myślałem o tym.
Powinien pan. To problem dwojakiego rodzaju.
Jedno to zapach,
drugie to konsystencja.
Ethan, jeśli musisz siusiu, zrób siusiu i wracaj do łóżka.
To nie Ethan.
Papo, jeśli musisz siusiu, zrób siusiu i wracaj do łóżka.
Nie muszę siusiu!
Możemy porozmawiać?
Zaczekaj.
Ale jasno.
Która godzina?
Północ. A Susie znów ogląda tę cholerną telewizję.
Nie może spać. To pomaga jej się zrelaksować.
Próbowała tabletek nasennych?
Twoja matka ma ich cały słój.
Następnego dnia jest skołowana.
Twoja matka też, ale co z tego?
Kto mówi, że jestem skołowana?
Mówiłem Miriam,
że Susie została niespodziewanie dłużej.
Śmierć współlokatora bardzo ją poruszyła.
Przykro mi,
ale kiedy mój przyjaciel, Mordechaj Glickman, zmarł
podczas gry w squasha, następnego ranka znów byłem na korcie.
Miałem grać z Mordechajem, więc niepotrzebnie wstałem.
-Ale rozumiesz. -Jej pobyt nie ma końca.
Asher miał się tu zatrzymać.
Mam wysłać go do jakiegoś motelu?
Mamy pokój dla Ashera. Będzie ciasno, ale damy radę.
Podać coś komuś?
Zelda, jest późno, co tu robisz?
Panna Susie korzysta z talerza i szklanki.
Czekam, żeby je umyć.
Zeldo, ja umyję naczynia Susie.
-To moja praca. -To bez znaczenia.
Więc ja mam robić za komiczkę w klubach,
skoro to nie ma znaczenia?
Telewizor jest za głośno?
Jaki telewizor? Nic nie słyszałem.
-Mogę wyłączyć. -Nie trzeba.
Niedługo znajdę nowe mieszkanie, obiecuję.
Zostań, ile potrzebujesz, Susie. Naprawdę.
Tak. Ile zechcesz.
Dobranoc, Susie.
Do zobaczenia rano.
Tak.
Co tu jeszcze robisz?
-Przepraszam, Abe. -Tak?
W korytarzu od pół godziny siedzi mężczyzna.
Spytaliśmy go i mówi, że to twój przyjaciel.
-Mój? -Potem powiedział:
„Przyjaźniliśmy się.
„Ale przyjaciel nie wbija w plecy
„zardzewiałego noża pokrytego arszenikiem”...
Rozumiem, dziękuję, Isobel.
-Asher. -Abe. Cześć.
Dlaczego nie wszedłeś?
Wyglądałeś, jakbyś pisał coś ważnego.
Może akurat donosiłeś na chorego krewnego
albo oskarżałeś syna za kradzież wafelka, kiedy miał 12 lat.
Zmienię temat. Umówiłem nas z Michaelem Kesslerem,
żeby pomógł nam z FBI, więc spokojnie,
to świetny prawnik. Najlepszy.
Sacco i Vanzetti też byli świetni w branży.
To ich pocieszało na krzesłach elektrycznych,
kiedy topniały im mózgi.
Prawie skończyłem, usiądź ze mną.
Nie chcę przeszkadzać.
Może przejdź się po Village, kup jakieś pamiątki?
Wdepnąłem w zużyty kondom po drodze, starczy mi pamiątek.
Dobrze. Zaraz kończę.
Nie spiesz się.
Wydaje mi się, że miałem filiżanki.
-Użyj miseczki. -Nie mam.
Nie masz misek? Nie jesz zupy?
Nie ufam zupom.
Niby są jedzeniem, ale nie najadasz się nimi.
To oszustwo.
-Halo? -Cześć, Joely.
-Cześć. -To twoja mama, Shirley.
Wiem. Co mogę dla ciebie zrobić?
Tak tylko się odzywam. Jak nowe mieszkanie?
-Świetnie. -Nie tęsknisz za nami?
Potrzebujesz czegoś?
Gdzie będziesz w piątek wieczorem?
-W klubie. -Na pewno?
-Na pewno. -O ósmej?
-Czemu pytasz? -Bez powodu.
-Masz wyprasowany garnitur? -A co?
Ładnie w nim wyglądasz.
-Dzięki, ale... -Miło było pogadać.
Włóż niebieski garnitur w piątek.
Kocham cię.
Twój pokój czeka, jakby co.
Mamo, czekaj.
Zupa mówi ci, że jest żarciem?
Używa słów czy...
Czas, żebyś poznała moich rodziców.
-Słyszysz mnie? -Nie.
Odkładałem to, ale czas się kończy.
-Nie. -Nie mamy wyboru.
-Nie. -Mei.
-Zwariowałeś? -Wiem, że będzie dziwnie.
To będzie katastrofa.
Joel, ja...
Nieważne, że jesteś niska.
Ale wyglądam jak dziewczyna z ich pralni.
Moja mama nie korzysta z pralni.
Wiesz, jakich słów użyją,
kiedy mnie zobaczą?
-Nie. -Mam ci powiedzieć?
-Nie, dzięki. -Zapiszę je.
Słyszę je całe moje życie,
więc lista jest wyczerpująca.
To nie pomaga. Mei!
Chwileczkę.
Dobra, rozumiem.
Masz mnie za idiotę?
Wiem, że jest masa brzydkich słów na...
-To wymyśliłaś. -To moje przezwisko z przedszkola.
Znam moich rodziców.
Jesteś Chinką, tak, to ich zaskoczy.
Ale wierz mi, nie to jest najgorsze.
Nie jesteś Żydówką.
To postawi na nogi sąsiadów.
Nie chcą dla ciebie gojki.
A Chinka to podwójna gojka.
Potrójna nawet.
To jak Lawrence Welk Singers.
Jaka jest alternatywna opcja?
Jesteśmy razem.
Muszą się dowiedzieć. Twoi wiedzą.
Tak.
Chcesz usłyszeć wszystkie słowa,
jakich użyli, jak się dowiedzieli?
Zapiszę je.
Będę potrzebować więcej papieru.
Nie widzisz, co się dzieje?
Matka wysyła kobiety do klubu.
Jedna przyjdzie w piątek, może wyśle nawet rabina.
Słaby rabin, jeśli pracuje w piątek.
-Nie przestanie, aż się ożenię. -Mogę być kochanką.
-Nie. -Byłeś z Midge.
-Przepraszam. -Co jest?
Wiem, przepraszam...
Nie mogę.
Po prostu nie mogę.
Mei.
Musimy o tym porozmawiać.
Mei!
Nie możesz uciec.
-Wiem, gdzie mieszkasz. -Nie wiesz.
Nie wiem. Kurwa.
Posłuchaj tego.
Komedia.
Powiedzieliście tylko, że odcięliście mu jaja.
Tak, jasne.
I wepchnęliśmy je w usta drugiemu.
A jaja drugiego wepchnęliśmy do ust tego pierwszego.
Jak odcinasz komuś jaja, powinnaś wsadzić je
w usta tego, do kogo należą.
A my pomyśleliśmy: „Zamieniamy?”.
Jak mieliśmy to zrobić? Zaczynali sztywnieć.
Szczęki się zaciskały.
Rozważaliśmy różne opcje.
Usłyszeliśmy syreny i daliśmy dyla.
Połowa to bzdury, ale świetna historia.
To nie bzdury.
-Mogę prosić jeszcze jedną Colę? -Weź dwie.
My stawiamy. Co tylko chcesz. Wieki cię nie widzieliśmy.
-Wylizywałam rany. -Shy Baldwin,
ma głos anioła, ale brzmi jak dupek.
Nie rozmawiajmy o tym.
Chłopak od Giancany, nie możemy go tknąć.
Szukam teraz mieszkania.
Jestem u Midge, ale jej rodzina mnie wkurza.
-Ile możesz dać? -Za mieszkanie?
Pięć centów, choć to i tak dużo.
Macie coś w tym przedziale?
Tak, myślę, że możemy ci pomóc.
Naprawdę? Jak?
Coś mamy. Później cię zabierzemy.
Świetnie. Dzięki.
A jak dobrze pójdzie, odliczymy ci ten obiad od podatku.
Podatki.
Przepraszam.
Przepraszam pana?
Zastanawiałam się...
Przepraszam.
Dzień dobry.
Może mógłby mi pan pomóc?
Z czym?
Szukam miejsca, baru,
gdzie ktoś taki jak ja,
ale nie ja, przyjaciółka, mogłaby pójść na drinka z kimś takim, jak ja.
Co?
Miejsca, w którym kobiety mogą iść na drinka.
Nie potrafię pani pomóc.
Przepraszam. Szukam baru, w którym kobieta
może pójść na drinka z kobietą.
Albo z kobietami w ogóle,
-nie jak ja... -Jesteś gliną.
Co? Nie. Nie jestem gliną.
To Dior.
Przepraszam, nie jestem gliną.
Byłam spisywana.
Nie jestem gliną. Chciałam...
Dzień dobry. Nie jestem gliną...
Nie glina. Zastanawiałam się...
Nie jestem gliną.
-Więc masz przyjaciółkę? -Słucham?
Szukałaś baru dla przyjaciółki?
Tak. Dla przyjaciółki.
Zastanawiałam się...
Znam ze dwa, trzy miejsca.
Tak? To wspaniale.
Domyślam się, że nie ma przyjaciółki?
Nie, jest, naprawdę.
-Skoro tak twierdzisz. -Tak.
Dobrze. A ta przyjaciółka
-jest jak ty? -Jak ja?
Z perspektywy anatomii...
-Ubiera się jak ty? -Jak ja?
Nie, nie, nie.
Zdecydowanie nie.
Wyobraziłam ją sobie
w mojej pomarańczowej sukience w stokrotki.
To dobre.
Boże, jeszcze gorset.
To nie jest dobra przyjaciółka.
Nie, jest.
Przepraszam.
-Wróciłam. -Tęskniłem.
Wróćmy do tematu.
Jest jedno nowe miejsce.
Przyjmują tam w rozmaitych strojach.
-Jest zaraz... -Chwilę.
Proszę mówić. Mogę zapisywać?
Będziesz musiała zjeść ten papier.
Żart.
-Jest zaraz... -Chwilkę.
Nie jest pan gliną, prawda?
To też jest Dior.
-Nie ma go. -Jest, daj mu chwilę.
Sześć sygnałów i zero odpowiedzi.
Biuro Michaela Kesslera.
-Jednak postanowili odebrać. -Słucham?
Dzień dobry, słyszy mnie pani?
Tak, słyszę pana.
Tu Abe Weissman i Asher Friedman do Michaela.
Michael wraca właśnie...
-Słucham? -To nie działa.
-Proszę powtórzyć. -To twoje urządzenie nie działa!
Nie ty, ona.
Wchodzi po schodach. Chwileczkę.
-Teraz mamy czekać. -Wchodzi po schodach.
-Michael! -Co?
Abe Friedman do ciebie.
Nawet nazwisko przekręca.
Cholera, już idę.
Brzmi profesjonalnie.
To kot? Ma kota?
-Idzie? -Michael już idzie. Michael!
Idę! Rety, uspokój się!
Jak długie są te schody?
-Halo? -Michael.
Tu Abe Weissman i Asher Friedman.
-Jak się macie? -Świetnie. Jak tam kot?
W czasie ostatniej rozmowy
mówiłeś, że porozmawiasz z kimś z FBI.
Udało ci się?
Tak. I...
Abe, celowo mnie torturujesz?
-Nie słyszymy cię, Michael. -Jezu Chryste.
Mówiłem, że rozmawiałem z nimi i mam dobre wieści.
Nic na was nie mają.
Ktoś przeczytał twój artykuł
i kazał się temu przyjrzeć.
Nic więcej.
-Poważnie? -Pomyśl.
Włamaliście się do budynku federalnego,
rozpaliliście mały ogień, szkody były żadne i nikt nie ucierpiał.
Wyburzyli go, zbudowali nowy.
Ci, których to dotyczyło, umarli.
-Nic nie mają. -Wielkie nic.
Chcą porozmawiać, żeby coś spisać,
ale nie będzie to nawet w biurze FBI.
Przyjdą do ciebie i po sprawie.
Mój Boże!
Po sprawie na dobre?
Na dobre, na zawsze.
-Będzie po sprawie. -Na zawsze.
Nie wierzę!
Fantastycznie.
Kocham tego kota!
Dorothy Parker ci nie wybaczyła.
Nie wiedziała, kim jestem.
Podkochiwała się w tobie. Przechwalałeś się tym.
Poszła raz za mną do męskiej toalety w Algonquin,
ale to było przed kapeluszem.
Asher był przystojnym młodzieńcem.
Typem siłacza, z szeroką piersią.
Podnosiłem ciężary z Johnnym Weissmullerem, Tarzanem.
-Szaleństwo. -Chwileczkę,
co się stało z kapeluszem Dorothy?
-Usiadłem na nim. -O rety.
Usiadłem przy Okrągłym Stole, mówili mądre rzeczy.
Godzinę później wstaję, a kapelusz przykleił mi się do tyłka.
Dorothy mierzy mnie wzrokiem i mówi:
„Oto wiersz. Zdjęłam kapelusz, odsłoniłam twarz
„teraz ty go masz, masz go tam gdzie srasz."
Zdarza się.
A pamiętasz naszą pracę
w firmie z przeprowadzkami?
Myśleliśmy, że damy radę z pianinem.
-Wchodziliśmy z nim po schodach. -Boże.
Pamiętam to.
Dwie godziny wnoszenia,
dziesięć sekund patrzenia, jak spada
i ląduje na wiewiórce na Bank Street.
Boże, kiedy to było?
-Wiosna, 1927? -Jesień chyba.
Dużo pracowałem na uniwersytecie,
-może to późny 26. -Nie.
To musiał być 1927. Widywaliśmy się wtedy z Rosie.
-Słucham? -Stare dzieje.
Przyszła na pierwszą randkę z fryzurą Louise Brooks.
-Pamiętasz tę grzywkę? -Niestety.
Ja też.
Przepraszam.
Byliście razem?
-I miałaś grzywkę? -To było dawno temu.
A co z tobą, tato?
Spotykałem się wtedy z Tarzanem.
To było zanim byliście razem?
-Pomiędzy. -Pomiędzy?
-Mieliście przerwę? -Rozstaliśmy się na trochę.
-Tak? -Popełniłem błąd w młodości.
Powiedziałem mamie, że muszę się skupić na doktoracie.
Kto mógłby się skupić przy pięknej Rosie?
Przestań.
Byliśmy razem miesiąc, dwa?
-Coś w tym stylu. -Wiedziałeś o tym?
Mówiłam mu jakieś 20 razy, aż w końcu zrozumiał.
Ja wróciłem wtedy do Delores.
Moja pierwsza żona. Nie miałem tyle szczęścia co Abe i Rosie.
Pójdę po kolejne wino.
Chcę usłyszeć więcej o twoim romansie z Tarzanem.
Lata 20. to był szalony czas. Każdy spotykał się z każdym.
Carol z Johnem, John był z Marthą,
Martha z Abigail, nikt nie nadążał.
Na pewno.
-Kogo Delores poślubiła po tobie? -Johna Barrymore'a.
-Wiedziałam, że to ktoś sławny. -Tak?
Byłem na ich ślubie. Przepiłem Johna.
Jak było?
Na bogato.
Potem się rozwiedli, poślubiła swojego położnika.
Jej położnika?
Pewnie widok w pracy mu się spodobał.
Ostatnia butelka.
Potem rozbijemy zapasy sherry Rose.
Może zmienię bilet na pociąg
i zostanę jeszcze dzień lub dwa.
-Mnie pasuje. -Proszę.
Odwiedziłbym kilka miejsc,
zajrzał do starych dziupli.
Trochę się pozmieniało.
To jest to miejsce?
To jest to miejsce.
-Duże. -I przestronne.
Trzeba je posprzątać.
Ale nie patrz na brud.
Ma północną ekspozycję,
klasyczny widok,
dziewięć linii metra pod nami,
świetna komunikacja.
Dobrzy ludzie na piętrze. Kiedy coś zobaczą,
-nic nie mówią. -Co to za miejsce?
Co tu było wcześniej?
Powiedzmy, że to miejsce, w którym czujesz się bezpiecznie.
-Wasza kryjówka? -Coś takiego.
-Tu jest plama krwi. -Ten się nie ukrył.
Ładny dywan to zakryje.
To idealne miejsce dla ciebie.
Nie stać mnie na to.
Wiemy, że masz problemy finansowe.
Stoi puste, zbiera kurz. Skorzystaj.
Nie wiem, co się robi z taką przestrzenią.
Jestem sama i rzadko bywam w domu.
Postawisz biurko,
kanapę, składane łóżko w drugim pokoju, może jakiegoś kwiatka.
Tutaj stół, jakaś kawa, ciastko,
na drzwiach wywiesisz tabliczkę z twoim nazwiskiem.
-Moim? -Susie Myerson i wspólnicy.
Susie Myerson i wspólnicy.
Idealne miejsce. Twoja szansa na rozwój.
Zacznij biznes.
-Mieszkanie i biuro. -I zaczniesz zarabiać pieniądze.
Opóźnimy ci czynsz,
najpierw się urządź i coś zarób.
Dasz nam jakieś udziały
w Susie Myerson i wspólnikach.
Tak.
Tak? Dasz nam udziały?
-Jasne, jak chcecie. -Świetnie.
Wszyscy zadowoleni.
Susie Myerson i wspólnicy.
Trzeba w to włożyć kupę pracy,
a szczury przestałam liczyć po setce.
Ale winda działa,
jest łazienka,
i czy ja ci, kurde, mówiłam już o tym widoku?
To są numery parzyste?
Sam widok mówi „gruba ryba”.
Będę przyjmować tylko nocą,
żeby potencjalni klienci widzieli ten widok.
-Minęłyśmy to już? -Będą tam stali,
podziwiali widok, a ja podejdę i spytam: „Widzisz?
„Podpisz umowę, miasto będzie twoje”.
Nie powiem tego głosem alfonsa,
ale sama zobaczysz.
-To tu. -Cholernie dobry widok.
Będę musiała zainstalować telefon i kupić sprzęt biurowy.
Dużo ołówków. Nie wiem po co,
ale będą naostrzone.
Patrz, stolik.
Kupię też spinacze i segregatory.
Będzie dużo segregatorów.
Będę miała maszynę do pisania. Albo dwie. To za dużo?
Zacznę od jednej, potem zobaczymy.
Będę zapieprzać na tej maszynie.
Whisky, bez lodu, dwa razy.
Powinnam mieć sekretarkę? Harry ma trzy sekretarki.
Sukces jest wtedy, kiedy kobieta
siedzi przed biurem i wszystkim zarządza.
-Napijmy się. -Załatwione.
Muszę przyznać, że jestem...
Pieprzyć to! Cieszę się.
A co tam, jestem podekscytowana.
Co to?
To nowe miejsce.
-Czy ty... -Co?
-Zabrałaś mnie do baru dla lesbijek? -Fajnie, co?
-Co to ma być? -Jak to?
Drę się, że jestem podekscytowana.
Jesteś zła?
Dlaczego to zrobiłaś?
Pomyślałam, że spróbuję. Nie wiem...
Nigdy nie mówisz o sobie.
To nie twój interes.
Spędzamy razem dużo czasu, pomyślałam, że spróbuję...
-To nieistotne. -Co?
Nie ma to dla mnie znaczenia.
Nie?
Nie. Możesz być,
kimkolwiek chcesz być.
Dziękuję za pozwolenie.
-Nie chciałam... -Mogę iść do toalety?
Muszę mieć zwolnienie od mamy?
Możesz mówić mi o wszystkim.
Jezu Chryste, Miriam.
Skąd znasz to miejsce?
Byłaś na Christopher Street
i pytałaś elegancików z goździkami,
gdzie są bary dla lesbijek?
Nie tak wprost.
Myślałaś, że przyprowadzisz mnie tu, rozejrzę się i popłynę?
Chciałam dać ci wybór.
Nie miałam planu. Pomyślałam, że zobaczymy co i jak.
Co i jak? To Village.
Mieszkam tu. Wiem, jak znaleźć bar dla lesbijek.
W bliskiej odległości są trzy.
Dwa budynki dalej kolesie wpychają sobie pięści w tyłki.
To moje miasto. Wiem wszystko.
Zawsze jesteś sama. Zawsze.
Co z tego, kurwa?
-Nie chcę, żebyś była sama. -Zostaw to mnie.
Chcę, żebyś była szczęśliwa.
-Świetnie, zapłać za drinka. -Susie.
Skupiam się teraz na jednym. Susie Myerson i wspólnicy. To wszystko.
Na byciu agentką, nie tylko twoją,
na byciu dobrą agentką. Rozumiesz?
-Tak, ale... -Mam cholerny widok!
Kurwa.
Nie mogę oddać ci kasy, wydałem.
Co podać?
Przyszłam...
Ej! Kopiesz leżącego.
Dwie z trzech.
Zamknij się!
Witaj w Susie Myerson i wspólnicy. Mam super widok. Ruchy!
Mitzi, wchodzisz. Ruszaj tyłek.
-Hej. -Tak?
-Powinieneś pukać. -Słucham?
Od teraz przestajesz wtykać tu nos,
albo cokolwiek zanim zapukasz.
To damska garderoba.
Jesteś mężczyzną, prawda?
Tak, jestem mężczyzną.
Mężczyźni pukają.
To moje miejsce.
Teatr jest twój. Garderoba jest nasza.
Ludzkie tyłki przyczepione są do ciał,
więc „Mitzi, wchodzisz” wystarczy.
Jeśli ona idzie, jej tyłek też, kumasz?
Świetnie, powtórzmy. Jesteś chłopcem.
-Chłopcy? -Pukają.
Próba generalna, zobaczmy.
Trochę głośniej, jeśli mają cię usłyszeć, ale plus za wysiłek.
Dobrze.
Czy ona nazwała nas damami?
Świetnie. Pa.
Pa.
Susie, zabroniłam Boisemu wstępu do garderoby.
Teraz obowiązuje zasada pukania.
Mężczyźni pukają przed pukaniem.
Zostawię to na scenę, ale...
-Wypłata. -Co?
-Wypłata. -Co ja z wami mam.
To dzień, kiedy sięgasz po kasę.
-Dajesz należne mi pieniądze. -Rozumiem.
Górna szuflada. Po prawej.
-Wiem, gdzie jest kasa. -Pod kluczami.
To moja szuflada, wiem, co w niej jest.
Wiesz pewnie też, do czego służy to.
Nie muszę dawać ci tych pieniędzy,
póki nie skończy występu, ale jestem kochanym księciem.
Czysta przyjemność pracować z Waszą Wysokością.
Możemy porozmawiać? Chcę...
-Proszę. -Dziękuję.
Susie, proszę. Zaczekaj!
Susie, ja...
Cholera.
Wchodzisz, Maisel. Rusz...
Rusz to, co za tobą, rusz...
Będziesz mówić?
Tak, pomyślałam, a co tam?
Oklaski dla Mitzi!
Tak z ciekawości.
Które z waszych żon wiedzą, gdzie jesteście?
Mam dla was wiadomość.
Wszystkie.
Skąd?
Pranie.
Pranie to spowiedź z waszego dnia.
Powąchają koszulę i wyczują Lucy, waszą swawolną sekretarkę.
Wyczują cygara z chłopakami,
cygara z Lucy.
I z pewnością wyczują to miejsce.
A w nocy, kiedy śpicie, zajrzą jeszcze do spodni.
Wiedzą wszystko.
Tylko udają, że tak nie jest. Dlaczego?
Bo one też mają swoje sekretne życie.
Myślicie, że wasze żony go nie mają?
Spędzają całe dnie same w domu.
A wiecie, kto jeszcze kręci się wokół domu?
Mleczarze.
Listonosze.
Złote rączki.
Akwizytorzy.
Wiecie, ile produktów jest na sprzedaż?
Wracacie do domu, a tam nowy odkurzacz.
Jeszcze rano mieliście jeden sprawny,
ale potem dzyń, dzyń: „Jestem przystojny.
„Chcesz sięgnąć trudno dostępnych miejsc?
„Mam tu taką cudowną, przedłużaną końcówkę."
Myślicie, że płacę wam za stanie? Klienci. Drinki. Już!
I chcecie, żeby miały to sekretne życie. Wierzcie mi.
Gdyby go nie miały to ze swoją wiedzą
spędzałyby samotne noce na rozmyślaniu:
„Jak długo muszę trzymać poduszkę na jego twarzy, żeby przestał oddychać?”.
Odpowiem wam. Trzy minuty.
Dwie i pół, jeśli pali.
Pilnujcie waszych Wielkich Gatsby'ch,
bo nadchodzą ryczące lata 20.!
Uważaj.
Rety, jesteś prawie tak zabawna jak mężczyźni.
-Popracujemy nad tym. -Cholera.
Dziękujemy, że zgodziłeś się przyjść na nasz teren.
Tak, dziękuję.
Mieszkam sześć przecznic stąd, wrócę na piechotkę.
Dobry interes.
Podać coś komuś? Kawy, herbaty?
Zaparzy pani, a mnie już nie będzie.
Tak, dziękujemy, Rosie.
Panowie, przypominam, że jesteście pod przysięgą.
Tak jest.
Abe mówi tak, że rozumie.
Zatem kontynuujmy.
Kilka lat temu wydarzyło się coś, co trafiło do naszych akt.
Ostrożnie, to zabytek.
Pan Weissman napisał o tym ostatnio w The Village Voice.
Tyczy to obu panów.
Jestem tu, by zamknąć tę sprawę.
Panie Kessler?
Mamy dwóch młodzieńców z minionej epoki, aktywistów,
patriotów,
którzy nieproszeni wchodzą do budynku federalnego,
powodują trochę szkód
i wychodzą, nie krzywdząc muchy.
-Takie są fakty. -Moment.
Jesteśmy pod przysięgą,
muchy nie skrzywdziliśmy, ale ta pluskwa...
Dostało się jej.
Wszystko wydaje się jasne. Żadnych krzywd i szkód.
To wystarczy, by złożyć raport do...
Asher wszedł do budynku.
Słucham?
Asher wszedł do budynku. Ja nie...
Nie wszedłem.
Byłem na zewnątrz.
Nie musimy przecież opisywać
całej choreografii.
Jestem pod przysięgą.
Chcę być dokładny. Asher wszedł do budynku.
Asher dokonał podpalenia.
-Panowie... -Co ty wyprawiasz?
Mówię FBI, co się stało.
Ty wszedłeś do budynku.
A ty stałeś na czatach, jesteś tak samo winny.
Nie wiedziałem, że chce wzniecić ogień.
Proszę to zapisać.
A po co myślałeś, że tam wchodzę?
Podziwiać portret Hardinga?
Spokojnie.
Starzy kumple. Zrzędliwi i gadatliwi.
Zniszczył też Giełdę Papierów Wartościowych w 1923.
-Ma pan to w aktach? -Co jest?
Tylko on, ja nie. Powinien pan to zapisać.
-Potrzebny mi długopis. -Nie.
Możemy pomówić na osobności?
Mam kilka informacji, które mogą pomóc.
Wziąć długopis?
Nie.
Dlaczego?
Usłyszałam krzyki, co się stało?
Jak długo się spotykaliście?
-O czym ty mówisz? -Ty i Rosie, jak długo?
Nie mów mi, że o to tu chodzi.
Chcę wiedzieć, jak długo moja żona była z moim niby przyjacielem.
Mówiłam ci o tym.
-Nie. -Tak. Co najmniej 20 razy.
Rose, przyznaję, że czasem cię nie słucham,
ale tym razem słuchałem,
kiedy nie mówiłaś mi, że spałaś z moim przyjacielem.
-Abe. -Przepraszam.
Wydajesz mnie FBI,
bo spotkałem się kilka razy z Rosie?
Mówiliście, że to dwa miesiące. Jak długo?
To było 35 lat temu, co za różnica?
A ty mówisz,
że był przystojny. Jest coś jeszcze,
-co chcesz mi powiedzieć? -Abe, odbiło ci.
Których części jej ciała dotykałeś?
-Abe. -Co?
Których? Chcę je zaznaczyć.
Więcej ich nie tknę.
Ty siebie słyszysz?
Mam odpowiednią kredę, trwałą, nieścieralną.
-Abe. -Mam was dość!
Abe.
Kompletnie zwariowałeś!
-Abe. -Czy on się tam zamknął?
Abe, mam ci przypomnieć, że to ty ze mną zerwałeś?
Rose, mam ci przypomnieć,
że pisałem doktorat
i powiedziałem, że kiedy skończę,
mogę wrócić?
Byłem z tobą szczery.
Asher, tak mi przykro. Zachowanie Abe'a jest nie do przyjęcia.
Wrócił.
Mogłem przelecieć Delores.
-Co? -Tak.
Kiedy mizialiście się z Rose i jej fryzurą na Louise Brooks,
Delores dała mi do zrozumienia, że mnie pragnie.
Ona pragnęła wszystkich!
Eugene O'Neill, Aaron Copland,
Tarzan, Josephine Baker.
Mój Boże.
Co?
Mam pomysł na sztukę.
Co?
To najlepszy pomysł, jaki miałem od 20 lat.
Widzę to. Widzę cały zarys.
Muszę to zapisać.
Asher, nie pisz o tym sztuki.
-Długopis. -Nie bierz długopisu!
Goń się, Abe.
Jeśli napiszesz tę sztukę,
zniszczę ją w The Voice. Zrobię to.
Nie wątpię.
Do widzenia, Abe.
Mała rada od pisarza.
Nadużywasz „dość”, a „tym niemniej” to głupie wyrażenie.
Pierdol się, nie dzwoń więcej
i wyrzuć tę dziwaczną kredę.
Rosie.
Do widzenia.
Twoja Louise Brooks była piękna!
Nie mów Rosie, że jej dziwaczna fryzura była piękna. Asher!
Dlatego potrzebuję gabinetu.
Nie mam dokąd pójść.
I nie wracaj!
Koleś przy szóstce chce pierścionek w kieliszku.
Świetnie.
Dał mi dwa. Mamy wybrać.
Jak mamy wybrać jakiemuś kolesiowi...
Ten jest ładny.
Też go wybrałem.
Ale nie będzie pogrubiał palca?
Kształt gruszki go wydłuży.
Jak on lśni.
Twój nowy koleś mnie nie zna!
Wpuść ją, Hal.
-Oba są dobre. -Co za presja.
-Cześć, Midge. -Cześć, Arch.
-Drinka? -Tak.
-Martini z oliwkami? -Jestem przewidywalna.
Chciałabyś.
Jak długo są już na scenie? Muszę coś wypróbować.
Pracuję nad kawałkiem do strip klubu,
ale nie jestem pewna,
wolę go spalić tutaj.
-Dzięki. -Nie ma za co.
Czekaj. Klub ze striptizem?
-Tak. -Pracujesz w klubie ze striptizem?
-Tak. Nie wiedziałeś? -Nie.
-Ethan ci nie mówił? -A miał?
-Kazałam mu. -Powiedziałaś synowi,
że pracujesz w klubie?
-Zapomniał? -Tak.
Dzięki Bogu.
Nie chcę, żeby myślał tak o tobie.
Nie wystąpiłam przed nim.
-Striptiz. -Ja zapowiadam.
A co z twoją karierą?
Jak to? To część mojej kariery.
-Dobra. -Co?
Nic nie mówię.
Więc nic nie mów, bo to jest mówienie.
Ta praca to krok w tył.
Wiele sław tak zaczynało.
Lenny tak pracował. Zabrałeś mnie, żebym go poznała.
Otwierałaś dla Shya Baldwina.
I?
Mają traktować cię poważnie w klubie ze striptizem?
-Rozmawiałeś z Susie? -Nie, dlaczego?
Bo mówicie dokładnie to samo.
Może Susie ma rację.
Może powinnaś ją zatrudnić.
Czekaj.
-Mei. -Cześć.
-„Co jest, doktorku?” -Przepraszam, ja...
Staram się o trochę czasu na scenie.
-Przysięgam. -Dobrze.
Mama Joela nie próbuje was spiknąć?
Absolutnie nie.
Szybki jak błyskawica.
Będę w twoim biurze.
„I to by było na tyle”.
Co to było?
Co? To ty zaczęłaś z Looney Tunes.
Mówię o komentarzu o Shirley.
-Chcesz dziesięć minut? -Tak.
Tylko nie wyczyść mi sali.
Nic nie obiecuję.
-Zgodziła się! -Gratulacje, Arch.
-Jak długo tu jestem? -Trzy dni.
Powinienem pójść.
Nie ruszę się.
Zwymiotuj, wytrzyj się i śpij. Jutro zaczynamy.
Wybierz kartę, jeśli zgadnę, stawiasz mi drinka.
Wymienić szybę.
Wymienić płytę.
Wymienić rurę.
Wymienić kran.
Wymienić deskę klozetową.
Jezu. Wymienić klozet.
WYBACZ MI - MIRIAM
Zna mnie.
Cholera.
-Cholera. -Mnie też jest miło.
Jestem zajęta, Sophie.
Znalazłaś biuro.
-Próbowałam zamknąć drzwi. -Są w naprawie.
Mówię tylko, że próbowałam,
ale nie udało się,
bo są bardzo zepsute
i nieatrakcyjne.
-Powinnaś też kupić nowe biurko. -Czego chcesz?
Nie masz krzesła.
Nie mam gdzie usiąść.
Nie obchodzi cię to.
Przytrzymam, żeby nie spadły na ciebie przy wyjściu.
Po raz pierwszy od 30 lat
nie mam żadnej pracy.
Żadne miejsce w tym kraju nie chce mnie zatrudnić.
Nawet Phoenix.
Nie, żebym mogła znieść
powrót do trasy.
Jestem obciążona finansowo.
Mam więcej kosztów niż pieniędzy na ich pokrycie.
Wiem, co to oznacza.
Stoisz tak cicho, że nie byłam pewna.
Mój menedżer kazał mi zmienić styl życia.
A potem odszedł.
To już jakaś zmiana.
Moje psy nie chcą jedzenia z puszek, choć nie jest takie złe.
Czego chcesz, Lucille?
Nie zapytasz, skąd wiem, że puszki nie są takie złe?
Nie.
Jest nowy teleturniej na NBC.
Szukają prowadzącego,
nadaję się. Chcę tę robotę. Byłabym świetna.
Ale nie chcą ze mną rozmawiać.
Poszłabym na przesłuchania, cokolwiek.
Ale nie biorą mnie pod uwagę.
Dzwoniłam do Harry'ego setki razy, ale nie odbiera.
Byłam nawet w jego biurze.
Powiedzieli, że gra w golfa, a padało.
Przeszedł obok mnie. Kłamali.
To okropne. Oszukali cię.
-Tak. -Nieprzyjemnie, prawda?
Nieprzyjemnie.
Bardzo nieprzyjemnie.
Przykro mi, Soph, nasze drogi się rozeszły.
Twoja poszła w jedną, moja w drugą.
Wiem, co to znaczy.
Więc skoro nasze drogi się rozeszły,
najlepiej będzie,
jeśli ty i ja też się rozstaniemy.
Kiepska końcówka.
Wal się. Naprawiam biurko.
A jeśli chciałam przeprosić?
Nie potrzebuję cię zbierać z podłogi.
Dzięki tobie trafiłam na Broadway.
Nikt inny nie próbował.
Przykro mi z powodu teleturnieju.
Nie wiem, co mogłabym zrobić.
Jeśli przyjdzie ci coś do głowy,
byłabym wdzięczna.
Dawes odwiezie cię do domu?
Odszedł.
Cholera!
Jeśli ci pomogę,
zapomnisz mój numer.
Obiecuję.
Popatrz tylko.
Musisz...
Wspaniałe!
Co ze mną nie tak, kurwa?
To koniec na dziś.
Mam nadzieję, że była to niezapomniana noc.
Byliście świetni.
Nie zapomnijcie o napiwkach, kelnerki mają broń!
Pani Maisel, kłaniam się. Dziękuję, dobranoc!
Idealnie!
Midge wpadła do dziury.
Celowo?
-Popchnęłaś ją? -Oczywiście, że nie.
Napisy: Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska