O jednego anioła mniej w niebie!
Poproszę dwie whisky.
Koleś przy szóstce znów wyciągnął fiuta.
Fiut na wierzchu przy szóstce!
Sukinsyn!
Trixie, nic ci nie jest? Słyszysz mnie?
To była słodka jak anioł Filomena.
-Jak w niebie, co? -Kurwa, moja głowa!
A to jej wulgarna koleżanka, Filadelfia.
Zdejmij to!
Urocza myśl, ale nie skorzystam.
Zdejmij!
Słuchajcie.
Zanim rozepnę to średniowieczne ustrojstwo
z wiskozy i gumy zwane gorsetem,
będziecie narzekać żonom w domu,
jak to nie lubicie pracować do późna.
Nie mówiliście nic o tłustych jednodolarówkach.
Dobra, zdejmuję.
Midge!
Nie ma czasu.
Pilnujcie waszych Wielkich Gatsbych,
przed wami występ rodem z lat 20.
Ale najpierw Sapphira, samotna dziewczyna z haremu!
-Co jest? -Nie wiedziałam.
Nikt tu nic nie wie. Trzy, cztery.
Boise, co się stało z latami 20.?
-Trixie się potknęła. Kabel. -Widziałam. Słyszałam.
-Daliśmy laskę z haremu. -Bez uprzedzenia.
Byłaś na scenie.
I zapowiadałam seksowną, nowoczesną kobietę.
Dopóki jakaś dziewczyna trzęsie tyłkiem, to bez znaczenia.
Nie zgadzam się. Czekają na zmysłowe, tajemnicze cycki,
a nie szalone podrygujące cycuszki.
Nikt nic nie oczekuje, bo nie słuchają.
-To dla mnie obraza. -Jak i dla innych.
-Stać cię na więcej, Boise! -Pogadaj z Cliffordem.
Excusez-moi.
Cześć wszystkim.
Boise mnie nie przedstawił, więc przedstawię się sama.
Jestem Midge.
Pani Maisel.
Jestem nową prowadzącą w Wolf.
Więc jeśli chcecie dodać humor do występu,
będę waszą doradczynią ds. komedii.
Cóż, zero reakcji.
Przepraszam.
Szóstka!
-No, dalej! -Świetnie ci idzie.
Tak.
Clifford.
Filiżanka kawy dla ciebie. Wiem, że to twoja pora.
-Coś jakaś świeża. -Taka ma być.
Chciałabym zaproponować kilka zmian,
dzięki którym klub trochę odżyje.
Lepszy system zapowiedzi występów. Niektórych urazów można uniknąć.
Zebranie na temat bezpieczeństwa?
W Catskills monitorowałam bezpieczeństwo na wakacjach.
Sporty wodne, wycieczki.
Raz na wycieczce rabin myślał, że ugryzł go wąż.
Tak się do niego przyssałam, że prawie zemdlał.
Do kostki, oczywiście.
Okazało się, że to ugryzienia komarów, ale było wesoło.
Przemyśl to. I...
To też jest niebezpieczne.
-Pieprzony anioł. -Daj mi jednego.
Słyszałaś? Flapper rozwaliła sobie głowę.
-Poleciały kurwy. Brzmiało zabawnie. -Raczej słabo.
-Sporo tu do zrobienia. -To klub ze striptizem.
Dopóki dziewczyny trzęsą, czym trzeba, nic więcej się nie liczy.
-Maisel, Sapphira kończy! -Do zobaczenia jutro.
Do zobaczenia. Kto teraz?
-Annie Oakley. -Dziękuję.
Albo Brenda Ptak.
Cześć! Tęskniliście?
Zdejmij to!
Chester, znów nie zamknąłeś drzwi.
Ile razy mam ci...
-Coś nie tak? -Susie, prawda?
-Tak. -Jestem Nancy. Siostra Jackiego.
-Cóż, on... -Nie żyje.
-Słucham? -Udar, dziś po południu.
Udar?
Byłam przy jego łóżku, kiedy odszedł.
Wciąż mówił.
Tak, lubi mówić.
-Ostatnie słowa skierował do ciebie. -Do mnie?
Zapisałam je, żeby nie zapomnieć.
„Susie, w południe przyjdą szlifować podłogę.
„Wpuść ich do domu.
„Są niesłowni, więc cholera wie, czy przyjdą.
„W poniedziałek jest święto,
„więc nie wystawiaj śmieci w niedzielę,
„dostaliśmy już jeden mandat od miasta.
„Jeśli będziesz robić sos do spaghetti,
„odsuń zasłony, bo chlapiesz,
„a ciężko usunąć plamy z tego materiału.
„Jest zbyt delikatny”.
Wspaniała pani Maisel
Plastik, współczesny cud.
To jedne z najlepszych produktów na rynku.
Bez wątpienia.
Jest w czym wybierać, mamy wiele rozmiarów i kolorów,
będziecie chciały mieć wszystkie.
To jest Wonderlier.
Wspaniała nazwa.
A na większe kolacje...
Większy Wonderlier.
Chcę po dwie sztuki wszystkiego. To takie wspaniałe.
Biorę!
Podawajcie dalej, drogie panie, a ja zaraz wrócę.
Ale mam dla was historię.
Znam kobietę...
Nie gotowałabyś dla jednej osoby.
-Umówimy się na lunch? -Mamo, Jean traci prezentację.
Dołącz do grupy, proszę.
-Miriam, próbuję rozkręcić interes. -Ja też, idź stąd.
Robi obiad i nagle wchodzi włamywacz z bronią.
Ona krzyczy, on strzela,
a Tupperware, który trzymała, zatrzymał kulę!
O tym nic nie piszą.
Imogene.
Spuść z tonu, kobieto.
-Chcesz coś sprzedać czy nie? -Tak.
Pokaz czyszczenia miski nie sprzeda produktu,
a jesteś tu, żeby sprzedać produkt. Do dzieła!
Czas wypełnić formularze. Jak już skończycie
ogłoszę, kto wygrał konkurs na najdziwniejszy kapelutek.
Mój Boże.
Wszystko dobrze?
Przepraszam na chwilę.
-Imogene? -Zajmę się tym.
Skończmy zabawę, drogie panie, pora na biznesy.
Musisz jeść.
-Ta płyta grzewcza nie działa. -Nie wiem, czy to się zmieści.
-Jak kanapka? -Świetna.
Tu ciepła, tu zimna.
-Oficjalnie nie ma już miejsca. -Co? Nie.
-Muszę mieć miejsce na pudding. -Nie da rady.
Możemy zamrozić kurczaka. Gdzie zamrażarka?
-Na górze? -Co to? Gułag?
Rozzłościłam Zeldę. Nie wiedziałam, że się da.
Zamiana.
Wszystkie magazyny każą rozmrażać co miesiąc.
-To jakieś szaleństwo! -Dobra kawa.
-Masz mrówki! -Trzeba było zadzwonić.
-Zadzwoniłam. -Kiedy się dowiedziałaś, od razu.
W takiej chwili nie powinnaś siedzieć sama z alkoholem w dłoni.
-Ma mnie. -Też jesteś zła, jak Zelda.
Ja nie jestem zła.
-Jackie nie żyje. -Wiem, kochana.
Poważnie?
Był tu sam i nagle bum.
Stary Gianni z góry mówił, że usłyszał łomot i wezwał gliny.
Wsadzili go do samochodu i zabrali do Bellevue,
przed dziewiątą już nie żył.
Nie był chory, nie cierpiał. Powinnyśmy za to dziękować.
To przez te hot dogi.
Ostrzegałam go.
Ten kretyn w kółko je żarł.
Lód wygrywa. Musimy zjeść wszystko teraz.
-Kiedy pogrzeb? -Nie wiem.
-Jak znajdę siostrę? -Nie wiem.
-Zostawiła wizytówkę? -Nie.
-Może coś zapisała? -Masz jeden widelec?
Nie! Nie wiem, gdzie jest pogrzeb!
Nie wiem, gdzie jest siostra, ani kim jest.
Wczoraj, kiedy mnie tu nie było,
mój największy wrzód na tyłku zmarł w moim mieszkaniu!
Widelce!
-Przepraszam. -Ja też.
Nie chcę być w mieszkaniu, w którym ktoś zmarł. To straszne.
Nie pierwszy raz.
-Było tu dużo zgonów. -Co?
Sprawdziłem historię w archiwum miejskim, zanim się wprowadziłem.
-Po co? -Bo tak się robi przed przeprowadzką.
-Nie. -Było ścięcie głowy.
Kobieta została zjedzona przez robaki.
Bliźniaki wypatroszone przy dźwiękach muzyki.
Rura eksplodowała, zatapiając całą rodzinę,
-śmierć łóżeczkowa. -Chester! Jedz jajka.
Cztery osoby zadławiły się w tym kącie.
Nie popędzaj mnie.
Oby wystarczyło. Pan Moishe lubi kabaczki.
Za mało zrobiłam.
Oddam swój kabaczek, będzie więcej dla niego.
Tak miło, że znów jesteśmy razem.
Zelda, nie. Płaczesz od dwóch dni.
Myślałam, że tylko Moishe go znał.
Na pewno kiedyś się spotkaliście.
-Znamy jego rodzinę z Catskills. -Znam rodziców.
Widziałem dziadka pod prysznicem po racketballu. Pomarszczona moszna.
A widział i ładne.
-Rety. -Mówimy o chłopcu z bar micwy?
Poproszono Moishe'a o aliję,
a mówi, że go nie zna.
Lista osób do wyboru jest krótka.
Ale jedna bierze się kogoś, kogo się zna.
Miło jest być przez kogoś chcianym. Kogokolwiek.
Nasz dom jest teraz taki pusty.
-Wkrótce was odwiedzimy. -We wtorek?
-Nie wiem. -Środa? Zrobię kapustę.
Niedługo. Daję słowo.
Twoje słowo niewiele znaczy. Obie to wiemy.
-Ustalmy datę. -Cześć!
Młodzież wróciła.
Ethan, dziadek ma kilka pytań.
-Abe jechał za mną. -Jego godziny pracy są nieprzewidywalne.
No proszę. Wszystko wróciło na miejsce.
Pamiętam, jak Ethan to zrobił.
-Akiva. Nie kojarzysz? -Nie.
-Na spokojnie. Pomyśl. -Mam dla ciebie kolację w kuchni.
-Pożegnaj się. -Dobranoc!
-Dobranoc. -Może kupiłeś mu loda.
Mogło to dla niego wiele znaczyć.
Nie kupuję lodów małym chłopcom z Catskills.
Pełno tam takich facetów.
Co masz na myśli?
Pamiętasz Daniela Sandberga, grube okulary miał?
-Jeździł z matką. -Danny Głęboka Kieszeń.
Kazał chłopcom wyciągać cukierki z kieszeni.
Nic nie wiedziałam.
Był też Tom z Buffalo z grzywką.
-Nazywali go Dotykalskim. -Wymyślacie.
Moishe, Shirley, pamiętacie Susie z Jom Kippur?
Cześć.
-Co jest? -Facet umarł.
-Mój Boże. -Kto? Twój mąż?
-Jej współlokator, Jackie z Gaslight. -Cholera. Znałem go.
-Co się stało? -Mówię przecież, umarł.
Przepraszam.
Jak wiele osób w moim mieszkaniu. Chester ma listę.
-Cheeky Chester? -Abe, w samą porę na kolację.
Nie widziałeś mnie za tobą?
-Tak, ale... -Jedzmy, zanim ostygnie.
Stałem i patrzyłem, jak winda zabiera cię na dziewiąte piętro,
zatrzymuje się, zjeżdża, i dopiero wtedy wsiadam i jadę.
-To 27 pięter. -Nic ci nie będzie, tato.
Sami swoi, kochani. Możecie zapomnieć o manierach.
Dobrze, że dotarłem, bo mam wam coś do powiedzenia.
-Posłuchajmy. -Dostałem...
Dostałem... Dlaczego Zelda płacze?
Zrobiłam za mało kabaczków i jestem szczęśliwa.
Damy sobie radę, odpocznij chwilę.
The Village Voice wyznaczył mnie, głównego krytyka teatralnego,
do recenzji nowego musicalu naszego Buzza Goldberga na Broadwayu.
-Mój Boże! -Buzz wystawia sztukę? Prawdziwą?
Ten musical, który ćwiczył w Steinerze przez ostatnie osiem lat?
To historia sukcesu. W New Haven dobrze mu poszło.
-W kuluarach aż buzuje... -Dobre!
Mam bilety na premierę, dla wszystkich.
-Premiera! -Wspaniale.
Abe, co za uznanie!
-Nie mam co założyć. -Jestem taka dumna z Buzza.
Widzieliśmy to z 20 razy na wakacjach.
Wciąż mam w głowie tę piosenkę.
Występowałaś jednego lata.
W Steinerze?
Grałam Clare Landsburg w 1953 roku.
-I wyrzucili cię, prawda? -Nie.
Grałam trochę, było dobrze,
a potem oddałam rolę innej damie.
A nie wyrzucił cię, bo nie umiesz grać?
Ani tańczyć?
-Ani tańczyć. -Judy Garland to to nie jest,
-ale starała się. -Tak.
Nikt nie jest Judy Garland, poza Judy Garland.
Raz zamarłaś, pamiętasz?
-Nie pamiętałaś tekstu. -Raz, Shirley.
-Nawet ja znałam ten tekst. -Wszyscy go znali.
-Cała sala go krzyczała. -Nie wyrzucono mnie, dobra?
Nie ma więcej kabaczka?
Joel, niezależnie od incydentu z windą,
dla ciebie też mam bilet.
Dwa, jeśli chciałbyś kogoś zabrać.
Tak, Joel, zaproś kogoś.
Archiego albo kogoś innego.
Nie ma nikogo innego. Jeden bilet wystarczy.
Joel, wciąż jesteś członkiem rodziny i przykro mi, że jesteś sam.
Miałam dla niego dziewczynę,
umówiłam ich tydzień temu. Lena Brofmann.
-Urodziła chłopca. -Szybki jesteś.
Wybacz, że nie chcę ciężarnej kobiety po rozwodzie.
-Nie jest po rozwodzie. Jej mąż zmarł. -Wszyscy umierają.
-Możemy zmienić temat? -Jestem rozczarowana.
Masz w rodzinie profesjonalną swatkę. Wykorzystaj to.
-Boże, masz rację! -Jest napisane, żeby się umówić,
ale ty nie musisz.
Nie dawaj jej wizytówki.
To bez znaczenia, znam jej nazwisko i numer.
-Zmień nazwisko i numer. -Jaki jest jego typ?
Wiem, że Miriam była w jego typie, ale co jeszcze?
Kto? Mała Molly?
63 lata jako pobożny Żyd.
Stickball? Zapiszę to.
Zrób tę aliję porządnie.
Możecie przestać?
Rose!
Czy mój szlafrok jest w łazience?
Rose?
-Rose! -Co, Abe?
Myślałem, że szukasz mojego szlafroka.
Nie, szykuję się do łóżka.
-Rose! -Nie, nie ma tu twojego szlafroka!
-No to gdzie jest? -Tam, gdzie go zostawiłeś.
Wyglądasz fatalnie.
Dzięki, Groucho. Nie żartuję. To nie komedia.
To sprawa wagi państwowej.
Wyglądasz świetnie.
-Zadbany, wypoczęty, w czym sekret? -Mam 28 lat.
Proszę.
Wyglądasz jak na zdjęciach, na których się wychowywałem dawno temu.
Spędziłem złote lata życia z żoną.
-Ile jesteście po ślubie? -Nie mówiłem o mojej żonie.
Oboje rodzice Groucha nie żyją.
Może powinnaś się przespać.
-Nie mogę spać. -Mama ma jakieś tabletki.
Wiem, przeszukałam je. Ma ich dużo.
Chowa je w trzech różnych miejscach. Dlatego ma zestaw do szycia.
Znalazłam siostrę Jackiego.
Poprosiła, żebym przemówiła na pogrzebie.
Co powiedziałaś?
Że dobrze. Miałam się nie zgodzić?
Dasz radę?
Postaram się tego nie spieprzyć.
Prześpij się.
Zostaw swoje piwo.
Zjadaj szybko, Ethan. Super dzień przed nami!
Czy ten naszyjnik pasuje?
-Jeśli pytasz... -Zmienić naszyjnik.
-Pożyczysz mi broszkę z bananem? -Jest w szkatułce,
ale zdejmij w takim razie kolczyki z wiśniami.
Za dużo owoców.
-Dzień dobry, Susie. -Ethan Simone Maisel!
Rusz swój tuchus! Natychmiast!
-Nie możemy się spóźnić! -Nie spóźniamy się do lekarza.
Nie mówimy mu, że idzie do lekarza.
Mówimy, że czeka go przygoda.
Wyszło szydło z worka.
Chodź, uspokoimy twojego brata.
-Dzień dobry, Susie. -Dostałam blintza.
Nie, zostaw mnie!
Przestań biegać!
Nie pójdę do lekarza!
Jedno z was musi z nią zostać.
Co?
Nie mogę zabrać jej do pediatry.
Nie zabiorę jej do Village Voice.
Wciąż jestem nowy, a dziś czuję, że dadzą mi nową ksywkę.
-Nie. -Zagramy w kamień, papier, nożyczki.
Raz, dwa, trzy.
-Kto wygrał? -Chwileczkę.
To do pani, pani Susie.
-Halo? -Cześć, Susie. Tu J.J.
-Słyszałaś o Jackiem? -Tak.
Mieszkałam z nim, kretynie.
Zostawił tu kilka pudeł.
-Pudeł czego? -Nie wiem, rzeczy, śmieci.
I co ja mam zrobić?
Mam je wyrzucić?
Przyjdę po nie w tym tygodniu.
Ale zajmują miejsce.
-Ty też. -Nie szukasz współlokatora?
-Pójdę pooglądać telewizję. -To kamień, papier, nożyce.
Jedna rzecz przebija drugą. To gra dla dzieci.
A jeśli wybiorę ciepło? Rozpuści nożyce.
I spali papier.
Przebiłoby wszystko poza skałą.
Nie wchodzi w grę.
Woda. Nożyce zardzewieją, a papier się zniszczy.
-Nożyce są ze stali czy z brązu? -Rzućmy monetą.
Twoje hobby to robienie na drutach, haftowanie i tkanie?
Posiadam własne krosno.
Umieścimy to w drugiej kolumnie.
Pamiętaj, omawiałyśmy to. Mówimy o tym po ślubie.
Obiecuję ci, Amelio, znajdziemy ci idealnego kandydata.
-Tak pani myśli? -Tak. Naprawdę.
Bo kiedy spotykam mężczyznę, nie wiem, co mówić.
Nieważne, co mówisz. I tak nie słuchają.
-Rose! -Tak, Susie?
Ta strona jest pełna.
-Odwróć kartkę. -Obie są pełne.
-A inne? -Wszystkie są pełne.
Zdobędziemy ci więcej papieru.
Powiedz mamie, że spotkanie poszło dobrze.
Adres do czeku jest na odwrocie.
Dziękuję.
Tak się cieszę.
-Poszło dobrze? -Bardzo dobrze.
Muszę skorzystać z toalety.
-Susie, czas na toaletę. -Już byłam.
Rose, będziesz musiała trochę opóźnić przerwę.
-Masz klientkę. -Kolejną?
Dwie.
Wieść o tobie roznosi się niczym melancholia.
-To dzieje się tak szybko. -Ekscytujące.
Masz trzy potwierdzone pary w tym miesiącu.
Trzy pary, wszyscy zaręczeni, tyle szczęścia!
Opanuj się, jesteśmy w herbaciarni, ludzie słuchają.
-Rose! -Co?
Nudzi mi się! Jestem głodna, chcę wyjść!
Pracuję, Susie. Wyjdziemy, kiedy skończę.
Nie podoba mi się to!
-Przynieś jej więcej papieru, proszę. -Oczywiście. Pytanie.
Co ona tu robi?
Jakiś pan zmarł w jej mieszkaniu i nie może wrócić.
-Blokuje drzwi? -Nie wiem.
-Przyprowadź kolejną osobę. -Oczywiście.
-Mirabelle, twoja kolej. -Przyniesie ci papier.
-Jesteś swatką? -Tak.
Myślisz, że znajdziesz kogoś dla tej brzyduli?
Tak.
-Ma garba. -Naprawię to.
-Oślepisz mężczyznę? -Susie! To moja praca.
Jesteś menadżerką mojej córki, byłaś hydraulikiem,
powinnaś to rozumieć.
Wyślę tę brzydulę do fryzjerki.
Opowiem jej o podkładzie, tuszu, szmince, dezodorancie.
Założymy jej pas, usiądzie prosto
i będzie miała męża.
Każda potwora znajdzie swego amatora.
Dlaczego na mnie patrzysz? Co to?
-Zamówiłam dla ciebie. -Dla mnie? Całe?
Tak.
-Sama bita śmietana? -I łyżeczka.
Nie jako dodatek do czegoś?
Nie.
Rose Weissman, poszłabym za tobą do piekła.
To nie będzie konieczne. Dzień dobry.
Cholera.
-Susie. -Sorry.
Mirabelle, prawda? Jestem Rose. Piękna sukienka.
Co mogę dla ciebie zrobić?
„PRZYSZLI, ZATAŃCZYLI” MUSICAL OSADZONY W GÓRACH
-Mamo, pot spływa ci po szyi. -Odpuść.
To premiera. Założyłam najlepsze futro.
-Jest 27 stopni, ugotujesz się. -Odpuść.
-Pochowają mnie w nim. -Może jeszcze dziś.
-Odpuść. -Już są.
Za mną, wszyscy!
Panie Weissman, witam. Gerald, kierownik.
-Pańskie bilety. -Dziękuję. Podoba się panu peleryna?
Bardzo schludna.
-Chciałaby pani... -Futro zostaje.
W razie czego jestem do usług.
Mamy pięć miejsc przy orkiestrze i dwa na antresoli.
-Proszę. -Mamy siedzieć razem?
-Z dala od was? -Tak.
-Nie. Nie. Nie. -Może... Nie.
Możemy... Chciałbym się zamienić.
-Mogę usiąść z Midge? -Ja chcę z nią siedzieć.
Midge, tak? Tak, Midge?
Te miejsca są na samym środku, więc...
Cholera.
Pora na nas, chodźmy.
ŚMIERĆ ARCYBISKUPA
ŚMIERĆ KOMIWOJAŻERA
UMIERAM Z MIŁOŚCI
Stąpam po ziemi?
Chciałabym zobaczyć to jeszcze raz. I jeszcze raz.
I ta piosenka z pełną orkiestrą.
Jest i nasz Buzz.
Ale szeroko się uśmiecha.
Zasłużył na to.
Kilka lat temu, to było urocze,
Buzz podszedł i mówi... Kitty Carlisle Hart!
-Co to? -Kto?
To Kitty Carlisle Hart! Z To tell the truth.
To mój ulubiony teleturniej.
-Kitty! Zaczekaj. -Biegnij, tygrysie!
-Czekaj, Kitty! -Ta?
-Podoba ci się?
-Rose, proszę, nie czuj się... -Nieważne. Ma straszny pieprzyk.
Bez pieprzyka byłaby ładniejsza?
-Nigdzie nie ma Susie. -Dobrze.
Po trzech numerach wyciąga chipsy
i mówi wszystkim, co ją uciszają, że kiedyś umrą.
-Oto i oni, ci, co odeszli. -Pauly.
-Witaj! -Jak się masz, Pauly?
Złamaliście mi serce, że nie było was w tym roku.
-Może za rok. -Jak nasz chłopiec?
Ma wielkie marzenia, ale kto wie...
„Marzyciel odnajduje drogę jedynie przy świetle księżyca”. Oscar Wilde.
A ja jestem tym, który inwestuje w jego marzenia.
Pauly! Ty macherze!
Słyszysz tę piosenkę i wyciągasz portfel.
Miriam Maisel, no proszę, cała wystrojona!
Cześć, Edie, dobrze cię widzieć.
Właśnie z kimś o tym mówiłam.
Występowałaś w którymś roku, prawda?
W Steinerze?
Clare Landsburg, lato 1953 r., do usług.
-Potem cię wyrzucili, prawda? -Nie, Edie, nie wyrzucili mnie.
Zwolnili. Jak zwał, tak zwał.
To była dobra wakacyjna zabawa, to wszystko.
Nie jestem aktorką.
Nie musisz mi mówić. Byłam tam.
Miło było cię widzieć, Edie. Cześć.
Ta Kitty Carlisle Hart jest jak Houdini.
Zaczaiłam się na nią w łazience, ale nie było jej.
Ale mam jej but.
-Szukajcie kulejącej. -Abe, jest wolny.
Złapmy go, póki możemy.
-Oto i on! -Buzz, kochanie, jesteśmy tacy dumni!
Podobało mi się wszystko.
Ale ta postać Iris... Nienawidziłam jej i kochałam ją zarazem.
Dziękuję, pani Weissman. Abe, gdzie twój prasowy kapelusz?
Nie pasował do peleryny.
Podoba ci się?
Niesamowita.
Znałem cię, kiedy byłeś jeszcze mały.
Chłopiec, który wpadł do jeziora z mikrofonem w dłoni.
Lubię robić wrażenie.
-Jesteś szczęśliwy? Bądź szczęśliwy. -Jestem.
To najlepsza noc w moim życiu.
Witam wszystkich. Dobrze mnie słychać?
-Tak. -Tak? To dobrze.
Dziękuję wszystkim za przybycie i wsparcie naszego występu.
Wiele to dla nas znaczy.
Ale pozwólcie mi zaprosić tu prawdziwą gwiazdę wieczoru.
Człowieka, który napisał muzykę, słowa i książkę, oto mój i wasz przyjaciel,
Buzz Goldberg!
Dziękuję wszystkim.
To wielka noc.
Nie odetchnąłem, odkąd kurtyna poszła w górę.
Oddychaj, Buzz, oddychaj.
Dziękuję, Myron, za pokierowanie mnie i nauczenie wielu rzeczy.
Dziękuję też dyrektorowi, panu George'owi Abbotowi.
Myślę, że przed panem wielka przyszłość.
I mojemu dramaturgowi i współlokatorowi. Kevin, zawdzięczam ci wszystko.
Dziękuję, Kevin.
Dziękuję tym, którzy byli moją inspiracją,
inspiracją do sztuki,
mojej rodzinie z resortu Steiner.
Bo tym dla mnie jesteście. Rodziną.
Steiner!
Jesteśmy najlepsi!
Muszę iść, recenzja jest na dziś.
Idź, widzimy się w domu.
Dwie gitary. Jackiemu by się nie spodobało.
Cześć.
-Idziesz do opery czy coś? -Daj mi te pudła.
Jest jeszcze kilka, z jednego wypadło to.
„Jacopo Dellapietra”. Jackie był w wojsku?
Nie wiem.
-Brązowa Gwiazda? -Jakiś medal.
Kim jest Darla?
Abe Weissman, stój. Zrób obrót.
Nie każdemu do twarzy w pelerynie.
-Mnie pasuje. -Gotowy do pracy?
-Tak. -Przepraszam za krótki termin,
-czasem się zdarza. -Dotrzymuję terminów.
-Będę na dole w razie czego. -Oczywiście!
Gotowe!
-Co to? -Moja recenzja.
„W teatrze Marka Hellingera odbyła się premiera Przyszli, zatańczyli.
Twojej mamie się spodoba”.
-Nie opublikuję tego. -Czemu?
To miała być recenzja na 1000 słów.
Mogę dodać trochę przymiotników.
-Abe, potrzebuję szczegółów. -Szczegółów?
Jeśli uważasz, że matkom się spodoba, to powiedz dlaczego.
-Muszę ci to mówić? -Nie, rozumiem,
ale wolałbym w to nie wchodzić.
-Słucham? -Myślę, że ludzie
nie potrzebują i nie chcą szczegółów.
Nie wiem, czy kiedyś to sprawdzałeś,
ale myślę, że mam rację.
-Abe. -Dobra, Gabe.
Występ był tragiczny. Tragiczny!
To był żart.
Wzięli ładny, czarujący musical stworzony w Catskills,
występowali w nim goście ośrodka, wszyscy świetni poza moją córką,
i zrobili z niego mdłą, cyniczną, nadętą,
trzygodzinną, naciąganą i bezmyślną sztukę.
Kostiumy był tragiczne, dekoracje też!
Scenariusz, tragiczny.
-Była jedna piosenka. -Jedna?
Powtarzali ją w pięciu momentach,
bo wiedzieli, że mają tylko jedną dobrą piosenkę.
To oszukiwanie publiczności, Gabe. Dobija mnie to.
Świetnie! Napisz to.
Znamy tego dzieciaka od dziesięciu lat.
Widziałem, jak wpadł do jeziora. Wyciągnąłem go.
Może nie trzeba było.
Czarny humor, wiem.
Zróbmy tak. Pomiń szczegóły, przejdź od razu do ogółu.
Napisz, co cię złości we współczesnym teatrze.
Wkurz się.
Dlatego cię zatrudniliśmy, Abe. Dla twojego głosu.
Niech nie dadzą się nabrać.
-Wszystko dobrze? -Tak, tylko...
-Może powinnam założyć coś innego. -Jak co?
-Nie wiem. Sukienkę. -Ja nie...
Próbuje wyobrazić sobie... Miałaś kiedyś na sobie sukienkę?
Oczywiście. Byłam kiedyś dzieckiem.
-Małym, bezbronnym. -Przepraszam.
Wyglądałam uroczo w sukience.
Tędy, jak mniemam.
-Pomyliłaś godzinę? -Nie.
-Bo masz z tym problem. -Nie.
-Susie, dziękuję, że przyszłaś. -Jasne.
-Nancy, to... -Miriam, prawda? Ta komiczka?
Tak. Moje kondolencje. Będzie mi brakowało Jackiego.
Wysyłał mi wycinki o tobie. Był dumny.
-To słodkie. -Zarezerwowałam wam miejsca, ale...
-Gdzie są wszyscy? -Wysłałam listy
do wszystkich kontaktów, jego Eminencja wykonał kilka telefonów,
ale nie było dużo odzewu. Przepraszam.
Zachował moje wycinki.
Chester!
Co do cholery?
-Mają kanapki z cebulą. -Siadaj.
I nie oddychaj.
Nie wiedziałam, że uważał, że byłam zabawna.
Jest już po trzeciej, powinniśmy zaczynać.
Zachowam to.
Witam wszystkich. Dziękuję, że przyszliście pożegnać się
z Jacopo „Jackiem” Dellapietrą.
Jestem Armanno Ricci z Kościoła Świętego Serca Jezusowego,
w którym Jackie aktywnie działał.
Znałem go od małego,
skłamałbym mówiąc, że nie musieliśmy
trzymać wina mszalnego pod kluczem.
Wielokrotnie rano widzieliśmy jak podstawiał w jego miejsce Dr. Peppera.
Był też skłonny do pomocy.
Nie mogę udowodnić, że to on zbudował nową podstawę dla żłobka,
kiedy stara została zniszczona przez wandali, ale myślę, że to on.
Mógłbym opowiedzieć wiele takich historii.
Ale myślę, że oddam głos wyjątkowej osobie,
którą zawsze uważał za swoją najlepszą przyjaciółkę.
Susie.
To ty.
Nie, mówił o najlepszej przyjaciółce.
Chyba nie ma tu żadnej innej Susie.
Cycki w górę.
Dzień dobry.
Więc jestem Susie,
Nancy poprosiła mnie, żebym coś powiedziała...
Jebać to. Za mną.
Przepraszam, to zajmie tylko chwilkę.
Powiem kilka słów o Jackiem Dellapietrze,
który leży po drugiej stronie korytarza, w pustej sali.
Nie mogę mówić o nim w pustej sali.
Nie tak powinno się go zapamiętać.
Choć chyba nikt go nie pamięta, bo nikt nie przyszedł,
poza czterema osobami.
Cztery osoby cię żegnają.
Gdzie są wszyscy, do cholery?
Umiera człowiek to idziesz na pogrzeb, nie?
To był Jackie.
Nigdy nikogo nie skrzywdził. Żył swoim życiem, robił dobre rzeczy,
naprawił moje gówniane mieszkanie.
Zawiesił zasłony, pomalował, robił gulasz,
zbudował co to tam było dla Jego Eminencji.
Ale nikogo to nie obchodziło.
Nikt tego nie zauważył.
Kurwa mać. Mieszkałam z nim i też nie zauważyłam.
A spał bardzo blisko mnie.
Wiedziałam o nim osobiste rzeczy.
Chrapał, niektóre dania mu nie służyły.
W niektóre noce musiałam otwierać okno.
Wiedziałam, kiedy robi pranie, kiedy obcina włosy,
ale nie znałam go.
Nie wiedziałam, że walczył na wojnie!
Nie wiedziałam, że dostał medal za odwagę!
Nie dają ich bez powodu.
Trzeba być postrzelonym, uratować kogoś albo wysadzić pieprzony czołg.
Medal to wielka rzecz!
Zbierał komiksy Bazooka Joe,
trzymał bilety z wyjść do opery.
Miał piłkę do baseballa Babe'a Rutha.
Dacie wiarę? Spotkał Babe'a Rutha.
Trzymał ją w pudełku po butach jak jakiś idiota, ale miał ją.
Przeżył wiele, a ja o niczym nie wiedziałam.
Ponoć byłam jego przyjaciółką.
Najbliższą przyjaciółką.
Miałam przyjaciela i nie wiedziałam o tym.
I gdzie, do cholery, jest Darla?
Nie miała czasu przyjść i złożyć wyrazów szacunku
mężczyźnie, do którego napisała 51 listów?
Serduszko nad każdym „i”.
Co może być tak ważnego, żeby nie przyjść
i go nie pożegnać? Oby była martwa.
Wiecie, czego nie potrafię zrozumieć?
Jak to możliwe, że mężczyzny, który przepracował całe życie,
nie stać na coś więcej niż wynajem kąta w moim mieszkaniu?
Nie miał łatwego życia.
Zawsze pod górkę. Pojebane!
A te wszystkie pieprzone dupki tego świata
dostają wszystko za darmo.
Walczył na wojnie! Podróżował. Wygrał konkurs tańca lindy.
Nie wiedziałam, że umiał tańczyć.
Sprawiał wrażenie, że ledwo chodzi.
Ale w tym cholernym pudełku, które schował w kącie,
była odznaka za pierwsze miejsce.
Życie dobrego człowieka w gównianym pudełku.
Ten człowiek zasługiwał na coś, a skończył, sypiąc trociny
na wymiociny w Gaslight.
Tak nie może być.
Nie mogę patrzeć, jak kolejny biedaczyna tak odchodzi.
Poświęcę resztę życia na znalezienie takich ludzi, jak on.
Tych, obok których przechodzimy, nie widzimy ich,
którzy nie mają łatwo.
I upewnię się, że nigdy nie wylądują w moim zasranym mieszkaniu!
I przykro mi z powodu tej pani. Jestem pewna, że była wspaniałą osobą.
-Boise, jak tam? -Pracowicie.
-Dziś pójdzie gładko? -Oby.
Masz listę występów?
Może kabel Filomeny na nikogo nie spadnie?
Lista? Sexy anioł, sexy szpieg, lata 20., sexy poetka,
Kleopatra, laska z haremu, sexy pielęgniarka, kankan, Wenus,
żeglarka, chińska laleczka, śpiąca królewna.
Nie zapamiętam tego. Zapisz to.
Skądś znam to niezwykłe połączenie melodii i energii.
Co ty tu robisz, do diabła?
Nie chcę się powtarzać, ale co ty tu robisz?
-Musisz iść. Zaraz wychodzę na scenę. -Cholera.
Robisz teraz striptiz?
Wiedziałem, że ciężko ci było po Baldwinie.
Jestem komiczką.
-Tutaj? -Tak.
I zaraz wychodzę na scenę. Na razie eksperymentuję,
więc idź sobie.
-Mam sobie iść? -Tak.
-Bo bym cię stresował. -Tak.
-Nie uśmiechaj się. -Słuchaj tego.
Chodziłem do szkoły do Mepham High w Bellmore,
brałem tam udział w zajęciach z wystąpień.
Pewnego dnia miałem stanąć przed klasą
i powiedzieć, czy zoo są dobre, czy złe.
Miałem być przeciwko nim,
dostałem pięć minut na przygotowanie.
Czułem się dość pewnie w temacie,
więc zaczynam moją gadkę o tym,
że to my jesteśmy prawdziwymi zwierzętami,
aż nagle dostaję w głowę gumką do ścierania.
Patrzę, kto to zrobił, i okazuje się, że nauczycielka.
Jestem co najmniej zdziwiony, ale kontynuuję wypowiedź
z mistrzowskim przejściem do ewolucji
i tego, że jesteśmy na równi z innymi boskimi stworzeniami.
O ile jest Bóg.
I kolejna gumka uderza mnie w głowę.
I tak co dziesięć sekund aż do końca.
Gumki, kreda, pogięty papier, pół jabłka.
Ale nie poddaję się, chcę dobrnąć do końca.
Po wszystkim pytam nauczycielkę: „Co to było?”.
A ona odpowiada: „Panie Schneider,
ćwiczyłam pana w pokonywaniu rozpraszaczy.
Ważne, żeby pozostać skupionym. Dobrze pan sobie poradził”.
Wtedy wydało mi się to bzdurą,
ale okazało się cenną lekcją.
Przygotowało mnie do tego, co robię.
Dzisiaj, pani Maisel,
inną wersją gumek, kredy i jabłek
będę ja podczas twojego występu.
Nie, to nie jest Bellmore.
Świat jest Bellmore.
-Pani Maisel, czas na występ. -Chyba czas na występ.
Nie siadaj tak, żebym cię widziała.
Teraz z pewnością usiądę tak, żebyś mnie widziała.
Cholera.
Pani Maisel!
Dobry wieczór, kilku paniom i wszystkim panom.
Pani Maisel, kłaniam się, gopsodyni wieczoru.
Moja praca jest bardzo dziwna.
Mam rozbawiać mężczyzn,
którzy przyszli oglądać rozbierające się kobiety.
Łatwiejsze dla mężczyzn...
Trudniejsze dla mnie.
Ale nie tak trudne jak dla Sandy,
naszej akrobatki,
która skorzysta z przepychaczki, żeby... Nic więcej nie mówię.
Musicie to zobaczyć.
O czym mam mówić między striptizerkami?
O baseballu? Kotkach? Dziadkach?
Jak zaspokoić wygłodniałego mężczyznę,
występując między pączkiem i cheeseburgerem?
Choć i tak nie wszyscy mnie słuchają.
Ci panowie tutaj
ignorują mnie i rozmawiają między sobą.
O czym gadają?
Łatwo się domyślić.
Słyszę ich, więc odtworzę to dla was.
„Wiecie co jest gorsze od stania w korku, kiedy muszę się odlać?
„To, że Arystoteles polegał na opiniach zbudowanych
„na nienaukowym rozumowaniu."
„Myślę, że można tak rozumować.
„Popieram filozofa Arystotelesa”.
„Ty i twój pieprzony Arystoteles! Arystoteles to, Arystoteles tamto.
„Wykorzystywał chłopców”.
„To były inne czasy. Nie możemy tego porównywać”.
Dygresja: „Miriam Maisel, skąd ty to wszystko wiesz?
„Wyglądasz tak dziewczęco z tymi makijażem, fryzurą i obcasami”.
„Ojciec czytał mi Arystotelesa za dzieciaka,
„przyswoiłam wszystko choć, kurwa, nic nie rozumiem”.
Nie chciałam przeszkadzać.
Dziękuję! Do zobaczenia za chwilę!
ŚWIĄTYNIA SHEARITH IZRAEL
Patrzę na tego małego Akivę i dalej nie wiem, kto to.
Ja też nie.
Dali mnie na koniec. Najlepsze miejsce.
Tajemniczo.
Tam jest Stevie.
-Może nas nie poznała. -Nie, poznała.
Z szacunku do ciebie
chcę, żebyś wiedziała, że ty i ja...
Nie jestem teraz na rynku.
Nie wiem, co Rose ci powiedziała, ale nic z tego nie będzie.
Przepraszam, masz jakiś problem?
Nie, żadnego.
Więc zostaw moją żonę.
Jasne. Przepraszam.
Udanego szabatu.
Abe, dostrzegasz coś dziwnego dzisiaj?
Nie.
Od przepony, Moishe.
Wzywamy teraz do bimah na ostatnią aliję...
Davida Bena Nasana.
-Co jest? -Musiał się pomylić.
Ma kartę, było tam napisane.
Jestem mamą Akivy. Przepraszam za nieporozumienie.
Nie zrozumieliśmy się. Akiva mamrocze.
Domyśliłem się, że coś nie tak.
Mój syn nigdy by pana nie wybrał.
-Nie ćwiczył pan dużo? -Ani trochę.
Dziękuję.
-Nie mógłby cię wybrać? -Mały gnojek.
-To ma być głos? -Tato!
Abe, rabin.
Teraz cię rozumiem.
Więc to nie tylko ja.
Akiva, było wspaniale.
Zanim przejdziemy do Hagbah,
powiedz wszystkim o swoim fragmencie Tory.
-Jednym słowem, o czym jest? -O odwadze.
Tak, odwaga jest interesująca. I bardzo szlachetna.
Ale czy tak ważna jak lojalność?
Chyba?
Tato, co zrobiłeś rabinowi?
Nic mu nie zrobiłem.
Nikt nie jest tak odważny jak wujek Saul.
Pomógł wyzwolić Żydów z Auschwitz, a teraz ma trzy restauracje
z domowym jedzeniem.
Ale trzeba pamiętać, jak ważne jest
w takich społecznościach jak nasza bycie lojalnym wobec siebie.
Tak.
Mam coś na koszuli?
Wstydziłbyś się!
-Co zrobiłem? -Biedny, niewinny Buzz.
-Co zrobiłeś Buzzowi? -Twój mąż zniszczył jego sztukę.
Napisał okropne rzeczy w tej swojej gazecie.
To było dzieło jego życia.
Village Voice nie jest moją gazetą.
-Tato, co napisałeś? -To, co widziałem.
-Drań. -Powinieneś się wstydzić, Abe!
Słuchajcie.
Jestem dziennikarzem,
pisanie złych recenzji to część mojej pracy.
Jestem to winien publiczności.
Miejmy więc trochę szacunku
i oddajmy głos rabinowi Huebsche.
Co jest ważniejsze, Abrahamie, publika czy twój lud?
Tak!
Po to uciekliśmy ze szponów Hitlera?
Oszczerstwa! To napisał.
Kłamstwa i oszczerstwa!
Abe, co to za krytyka? Co napisałeś?
Proszę, sama zobacz.
Rozmawiałam wczoraj z Buzzem, nie umiałam go pocieszyć.
Chciał utopić się w jeziorze.
Utopiłby się, gdybym go nie uratował.
Żeby ponownie go zabić?
„Oglądanie Przyszli, zatańczyli można porównać do piekła?
„Czułem złość i rozpacz, jakich nie czułem odkąd zrozumiałem,
„że amerykański sen to iluzja."
-Papo! -Co?
Płacą mi, żebym pisał prawdę. Płacą mi za szczerość.
W roku 1953 też byłeś taki szczery?
Słuchajcie, raz na zawsze,
nie jestem Mary Martin, Jessicą Tandy,
ale nie zniszczyłam przestawienia.
W musicalu charakter jest ważniejszy od techniki.
Stałeś tam, popijając szampana,
rozmawiałeś,
cytowałeś Oscara Wilde'a, ściskałeś Buzza, wzniosłeś toast,
wszystko trzymając nóż Kaina za plecami!
Pauly, nie dramatyzuj.
-Tylko ty mówisz prawdę? -Prawdę?
Nie ma w Biblii żadnej wzmianki o tym,
że Kain zabił Abla nożem. Tyle z prawdy.
Jest. W Księdze Rodzaju. Kain zabił Abla!
-Zakłada się, że był to nóż. -Wtrąć się.
Tora mówi, że Kain był pracownikiem rolnym.
Dokładnie. Więc była to pewnie motyka albo łopata.
-Nie miał noża. -Pewnie cię to nie obchodzi,
ale moje w trudzie składane jajo jest kaput.
Mówiłeś, że trochę zainwestowałeś, nie przesadzaj dla efektu.
Mało dla sztuki, dużo dla mnie.
Sztuka nie była najlepsza.
A może była?
Byłem miły w tej krytyce.
Wykorzystałem występ,
by dać wyraz złości wobec amerykańskiego teatru,
zamiast wymieniać jego wady.
-A co z piosenką? -Była jedna dobra piosenka!
Jedna dobra piosenka nie czyni musicalu.
Nie wiem, czemu jesteś po ich stronie.
Postać, którą kochasz nienawidzić,
ta niegrzeczna i wścibska, to ty.
-Słucham? -Nazywa się Iris. Rose, Iris.
Piła sherry, chodziła do wróżki, miała dwójkę dzieci?
Zniszczyłeś sztukę, a teraz bar micwę biednego Akivy.
Tak, niepotrzebnie pana zapraszałem.
Było więcej problemów z twoją listą gości, dzieciaku.
Nie podoba ci się, trudno. Ale musisz psuć zabawę innym?
To miła, nieszkodliwa sztuka.
Tak, bo są inne sztuki,
które nie mają zasobów, by się wybić.
Jakie sztuki?
Co masz na myśli?
Jaka sztuka nie ma środków?
Jest dziesięć takich sztuk, dwadzieścia.
Jakich?
Mówi, że dając jednemu, zabiera się innemu.
I mówi to dziewczyna, która dała plamę w Catskills.
Kto to powiedział?
Nie ukrywaj się! Kto to?
Przestańcie wszyscy!
Najwyraźniej jestem tu wrogiem.
Wyjdę, żebyście mogli kontynuować ceremonię.
Ale musicie coś wiedzieć na przyszłość.
Wy jesteście żabami, ja jestem skorpionem.
Kąsam, bo taka jest moja natura.
Szkoda, że nie mam mojej peleryny.
Co z tego, że mam wymagania?
Tak trudno jest przygotować wodę o temperaturze pokojowej?
To temperatura pokoju.
Znamy jakiegoś pana Fibbiego?
Co to za nazwisko?
„O 16.30 dzwonił pan Fibbi. Zadzwoni ponownie”.
-Nie wiem. -Zelda nigdy nie prosi o imię.
Wciąż jej to powtarzam.
Personel w Steinerze cieszył się, kiedy ich poprawiano.
Jest jeden sposób na krojenie grejpfruta.
Bóg stworzył te cząstki nie bez powodu.
-Halo? -Abe? Tu Asher.
-Asher, co za niespodzianka. -Naprawdę?
Dziwi mnie, że cię to dziwi.
Czemu?
Znajomy przysłał mi twój artykuł z Village Voice.
Krytyka sztuki Przyszli, zatańczyli.
-Brzmi jak gówno. -Mówiąc delikatnie.
A na koniec zrobiło się nostalgicznie
z tą wzmianką o amerykańskim śnie,
co idealnie dopasowałeś do czegoś, co zrobiliśmy w latach 20.
-Mój redaktor lubi osobiste teksty. -Jasne.
A spodobało mu się też, że napisałeś,
że popełniliśmy przestępstwo, Abe?
O czym ty mówisz?
Ten mały akapit o sztuce i anarchii,
gdzie bardzo obrazowo opisujesz,
jak podpaliliśmy budynek federalny!
-To lata temu. Nikogo to nie obchodzi. -FBI obchodzi.
-Co? -Chcą nas widzieć
za tydzień w biurze w Nowym Jorku.
-Do mnie nie dzwonili. -Zadzwonią. Wierz mi.
Ucałuj bliskich i spakuj szczoteczkę do zębów,
bo zakują nas w kajdanki.
To będzie piekło!
Do zobaczenia w Nowym Jorku.
O 16.30 DZWONIŁ PAN FIBBI. ZADZWONI PONOWNIE.
Pan Fibbi.
Za Jackiego.
Człowieka, który nie znosił głupców i uważał, że wszyscy nimi są.
Człowieka, którego miłość do okaryn podsumowuje jego brak gustu muzycznego.
Człowieka, który pożyczył ode mnie 10 dolarów przed śmiercią,
bo czuł, co go czeka.
Człowieka, który doprowadzał mnie do szału bardziej niż ty.
Był moim przyjacielem.
Za Jackiego.
Przetłumaczone przez: Aneta Adamczyk
Opieka kreatywna