May anghel na namang nahulog mula sa langit!
Dalawang whiskey po.
Nilabas na naman ng lalaki sa table six ang ari niya.
-Labas ang ari ng table six! -Labas ang ari ng table six!
Pucha!
Trixie, ayos ka lang?
Iyon ang mabait at malasantang si Philomena.
-Para kayong dinala sa langit, ano? -Pucha, ang ulo ko!
At iyon ang kaibigan niyang palamura, si Philadelphia.
Hubad na!
Ayos iyan, pero suot ko lang 'to.
-Hubad na! -Hubad na!
Hubad na!
Pakinggan n'yo ako.
'Pag natapos ko pag-zipper at tanggalin ang hook
sa sinaunang damit na 'to sa loob, o ang girdle ko,
kasama n'yo na mga asawa n'yo,
sinasabing ayaw na ayaw n'yong nag-o-overtime.
'Di mo sinabing babatuhin mo ako ng malangis na dolyar.
Natatanggal na.
Midge!
Wala akong oras.
Pero itabi n'yo ang Great Gastby's n'yo,
dahil sasaludo tayo sa Roaring '20s!
Pero heto muna si Sapphira, ang Lonely Harem Girl!
-Anak ng? -Hindi ko alam.
Walang may alam dito. Tatlo, apat
Boise, anong nangyari sa Roaring '20s?
-Natamaan ng wire si Trixie. -Nakita ko. Narinig ko.
-Kaya nilabas namin si Harem Girl. -Na 'di sinabi sa'kin.
Nasa stage ka.
Pinasasabik ang mga tao gamit ang sexy flapper.
Basta't may babae roon, walang paki ang mga lalaki.
Hindi. Ang hanap nila, mainit, misteryosang mga babae,
hindi 'yong maiingay.
Walang nalito, dahil walang nakinig sa'yo.
-Nasaktan ako roon. -Kayong lahat naman.
-Higit ka pa rito, Boise! -Kausapin mo si Clifford.
Excusez-moi.
Uy, kayong lahat.
Hindi magaling sa pagpapakilala si Boise, kaya ako na magpapakilala sa sarili ko.
Hi, ako si Midge.
Gng. Maisel.
Ako ang bagong MC rito sa Wolf.
Kung gusto n'yong magdagdag ng katatawanan sa routines mo,
pwede n'yo akong comedy consultant.
Sige, magpatuloy lang kayo.
Paumanhin.
Sige na, pahinging six!
-Grabe! -Tiba-tiba na.
Ayos.
Clifford.
Kape para sa'yo. Alam kong gusto mo ng ganito ngayon.
-Amoy bago. -Dapat lang.
Gusto kong mag-suggest ng maliliit na improvement
na iniisip kong magpapalago pa sa club.
Mas maayos na sistema sa pag-anunsyo ng palabas. Para maiwasan ang trahedya.
Siguro isang safety meeting?
Sa Catskills, binoto akong safety monitor sa iba't ibang gawain.
Nagha-hike kami at inisip ng Rabbi na nakagat siya ng ahas.
Sinipsip ko ang lalaking iyon hanggang halos mahimatay.
Sa bukong-bukong niya.
Iyon pala, kagat lang ng lamok, pero tumawa ang mga tao.
Nga pala, pag-isipan mo iyon, at...
Delikado rin iyan.
-Lintik 'yan. -Pasindi nga.
Narinig mo ba? Natamaan sa ulo ang Flapper.
-Parang nakakatawa. -Hindi nakakatawa. Pabaya.
-Ang daming dapat gawin dito. -Strip club 'to.
Basta't may yumuyugyog na dibdib, wala nang papansin sa problema.
-Maisel, patapos na si Sapphira! -Kita-kits bukas.
Kita-kits bukas. Sinong susunod?
-Si Annie Oakley. -Salamat.
O si Brenda ang Babaeng Ibon.
Uy! Na-miss n'yo ako?
-Oo, hubad na! -Hubad na!
Chester, naiwan mo na namang bukas ang pinto.
Ilang beses kong sasabihin--
-May problema ba? -Ikaw siguro si Susie.
-Oo. -Ako si Nancy. Kapatid ni Jackie.
-Siya ay-- -Patay na. Patay na siya.
-Teka, ano? -Na-stroke kaninang tanghali.
Stroke?
Nasa tabi ako ng kama niya bago siya mawala.
Nagsasalita pa siya.
Oo, mahilig siyang magsalita.
-Para sa'yo ang huling mga salita niya. -Para sa'kin?
Kaya isinulat ko para 'di ko malimot.
"Susie, pupunta ang mga tao para lihain ang sahig sa tanghali.
Dapat nandoon ka para papasukin sila.
Mga baliw sila, kaya malay ba natin kung darating sila.
Tandaan mo, holiday ang Lunes,
kaya 'wag ka masyadong magtapon sa Linggo ng gabi,
may tiket na tayo mula sa siyudad.
Kung gagawa ka ng spaghetti sauce,
iurong mo ang mga kurtina dahil ang dami mo laging talsik
at 'di mo matanggal ang sauce sa laba.
Masyadong maselan ang tela."
Plastic, ang modernong himala.
Ilan 'to sa mga pinakamagagandang produkto sa merkado.
Totoo.
Ang daming pagpipilian, maraming sukat, kulay,
at gugustuhin mong bilhin lahat.
Ito ang Wondelier.
Gusto ko ang pangalan.
At para sa malalaking hapunan.
Ang malaking Wonderlier.
May dalawa ako ng bawat isa ngayon. Ang ganda lang kasi.
Sali ako!
Ipasa-pasa n'yo ang mga Wonderlier, at babalik ako.
May kuwento ako sa inyo.
May kilala akong...
Kung 'di lang para sa isa ang luto mo.
-Maghanda tayo ng tanghalian? -Mama, may mga 'di narinig si Jean.
Bakit 'di ka bumalik sa grupo?
-Miriam, sinusubukan kong magbenta. -Ako rin.
Nagluluto siya ng hapunan, biglang may dumating na magnanakaw.
Sumigaw siya, bumaril,
at nasangga ng Tupperware ang bala!
Wala iyon sa babasahin.
Imogene.
Kumalma ka nga.
-Gusto mo bang makabenta o hindi? -Gusto.
Hindi makakabenta ang pagpapakita kung paano dumighay
at nandito ka para magbenta. Kaya magbenta ka!
Mukhang oras na para ilabas ang order forms. 'Pag tapos na iyon,
iaanunsyo ko ang panalo ng pinakanakakatuwang Tupperware hat.
Diyos ko.
Ano? Ayos ka lang?
Paumanhin sa inyong lahat.
-Imogene? -Ako na.
'Wag na tayong maglokohan dito, magsibili na kayo.
Kailangan mong kumain.
-Walang silbi ang hot plate na 'to. -Parang walang kakasya.
-Kumusta ang sandwich? -Masarap.
May mainit, may malamig.
-Okay, wala na tayong puwesto. -Ano? Hindi.
-Kailangang diyan ang pudding. -Parang 'di na kaya.
Pwedeng i-freeze ang manok. Nasaan ang freezer?
-Nandoon. -Anong lugar 'to? Gulag?
Ginalit ko si Zelda. Akala ko, 'di mo kaya.
Palit tayo.
Sabi ng mga magasin, mag-defrost isang beses kada buwan.
-Kabaliwan! -Masarap ang kape.
-May mga langgam kayo! -Dapat tinawagan mo ako.
-Tinawagan kita. -Noong oras na malaman mo.
Ayokong naglalasing ka nang mag-isa sa ganitong panahon.
-Narito ako. -Galit ka na rin, gaya ni Zelda.
Hindi ako galit.
-Patay na si Jackie. -Alam ko.
Talaga?
Mag-isa lang siya rito, tapos boom.
Sabi ni Giannie sa taas, may kalabog daw kaya tumawag siya ng pulis.
Sinakay siya sa kotse at dinala sa Bellevue,
at pagsapit ng 9:00, 'ayun na, wala na siya.
Wala siyang sakit kaya 'di siya nagdusa. Magpasalamat ka roon.
Dahil sa chili dogs iyon.
Binalaan ko siya sa chili dogs.
Mapilit kasi talaga sa chili dogs.
Panalo ang yelo. Dapat kainin na lahat ngayon.
-Kailan ang libing? -Hindi ko alam.
-Paano ko makakausap kapatid niya? -Ewan.
-May iniwan siyang calling card? -Wala.
-Baka may sinulat siya? -May tinidor ka?
Wala! 'Di ko alam kung saan ang burol!
'Di ko alam kung nasaan kapatid niya o kung sino iyon.
Noong isang gabi na wala ako rito,
ang pinakamalaking sakit ng ulo ko, namatay sa apartment ko!
Mga tinidor!
-Ikinalulungkot ko. -Ikinalulungkot ko rin.
Ayokong manatili sa apartment na 'to, may namatay rito, nakakatakot.
Hindi ito ang unang pagkakataon.
-Ang dami nang namatay rito. -Ano?
Nag-research ako ng kasaysayan sa municipal archives bago ako lumipat.
-Bakit? -Dahil iyon ang una mong gagawin.
-Hindi kaya. -May napugutan.
May babaeng kinain ng mga uod.
Kambal na natanggalan ng lamang-loob sa musika.
May sumabog na pipe, nalunod ang pamilya,
-tapos may namatay sa crib. -Chester! Kainin mo na 'yang itlog mo.
Uy, may apat na namatay sa sulok na 'to dahil nabulunan.
Pwedeng 'wag n'yo ako madaliin?
Sana sapat na iyan. Mahilig si G. Moishe sa kalabasa.
Kulang ang niluto kong kalabasa.
'Di ako kakain ng kalabasa, kaya sapat na 'yan sa kanya.
Ang saya lang na magkakasama uli tayo.
Zelda, 'wag. Dalawang araw ka nang umiiyak.
Naisip ko si Moishe lang may kilala sa kanya.
Nakilala mo rin siya siguro.
-Kilala namin pamilya niya sa Catskills. -Kilala ko mga magulang.
Nakita ko ang lolo sa shower pagtapos mag-racqueball. Daming kulubot.
Mga pogi nakikita niya.
-Naku po. -'Yong nagba-bar mitzvah 'to?
Pinakiusapan si Moishe na mag-aliyah
kaso 'di raw niya nakikita 'yon.
Maikli lang ang listahang mapagpipilian.
Iisipin mong pipili ka ng taong nakakakilala sa'yo.
Nakakatuwang magustuhan ng tao. Kahit sino.
Hungkag na ang bahay namin.
-Bibisita kami ni Abe, Shirley. -Sa Martes?
-Ewan. -Miyerkules? Magluluto ako ng repolyo.
Malapit na. Pangako.
Walang silbi ang pangako mo. Alam mo 'yan, alam ko rin.
-Kaya magtakda tayo ng petsa. -Hello?
Bumalik na ang mga bata.
Ethan, tatanungin ka ni Lolo.
-Nakita ko si Abe sa likod ko. -Ibang klase talaga ang oras niya.
Tingnan mo 'to. Nagbalik ang lahat.
Bago 'to. Sira na ang luma.
Tanda ko ang pagsira no'n ni Ethan.
-Akiva. Tanda mo? -Hindi.
-'Wag kang magmadali. Isipin mo. -May hapunan sa kusina.
-Mag-good night ka. -Good night!
-Good night. -Siguro binilhan mo siya ng ice-cream.
At sobrang espesyal no'n kaya may ibig sabihin.
'Di ako basta-basta namimili ng ice cream para sa mga bata.
Marami niyon dito.
Ano'ng sinasabi mo?
Tanda mo si Daniel Sandberg na may makapal na salamin?
-Kasama nanay niya. -Tinawag siyang Danny Lalim-Bulsa,
ipadudukot niya mga kendi sa mga bata sa bulsa niya.
Wala akong alam dito.
Tapos naroon si Tom na may bangs mula sa Buffalo.
-Tommy Hawak-Puwit ang tawag nila. -Imbento mo lang 'to.
Moishe, Shirley, tanda n'yo si Susie sa Yom Kippur?
-Hello. -Hi.
-Kumusta? -May namatay.
-Diyos ko po. -Sino? Asawa mo?
-Roommate niya, si Jackie ng Gaslight. -Lintik. Kilala ko siya.
-Ano nangyari? -Kasasabi ko lang, namatay siya.
Nga pala. Sorry.
Marami pang namatay sa apartment ko. May listahan si Chester.
-Si Chester Taba? -Abe, tamang-tama ka sa hapunan.
'Di mo ako nakita sa likod mo?
-Oo, pero-- -Kain na tayo, bago lumamig.
Kinailangan kong tumayo roon at panoorin ang elevator na dalhin ka sa 9th floor,
huminto, bumalik, tapos sasakay ako, aakyat uli,
-27 palapag iyon. -Kaya mo 'yan, Papa.
Family style 'to. Kalimutan n'yo ang manners n'yo at kain lang.
Buti nakarating ako dahil may masaya akong balita para sa lahat.
-Ano iyon? -Na-assign--
Na-assign ako-- Bakit umiiyak si Zelda?
'Di sapat ang nagawa kong kalabasa at sobrang saya ko.
Ayos na kami, bakit 'di ka muna magpahinga.
In-assign ako ng The Village Voice, bilang chief theater critic nito,
na i-review ang bagong Broadway musical ng ating Buzz Goldberg.
-Diyos ko! -May show si Buzz? Totoong show?
Ang musical na wino-workshop niya sa Steiner nang walong taon na?
Totoong kuwento ng tagumpay. Maganda ang kita sa New Haven.
-Maganda ang buzz, kung nauunawaan n'yo. -Ayos iyon.
May opening night ticket ang lahat.
-Opening night! -Masaya.
Abe, ang husay!
-Wala na agad akong maisusuot. -Proud na proud ako kay Buzz.
Mga 20 beses na nating napanood iyon sa resort.
Hindi mo maalis ang kanta sa isip mo.
Isang taon kang nasa bersyon ni Buzz.
Sa Steiner.
Ako si Clare Landsburg noong summer ng 1953.
-At binitawan ka niya, tama? -Hindi, 'di niya ako binitawan.
Matagal akong nasa show at maganda ang takbo no'n
at nagparaya ako sa isa pang babae para sa role.
Binitawan ka niya, 'di ka kumakanta o umaarte.
O sumayaw. Naalala ko 'to.
-'Di mo kayang kumanta, umarte o sumayaw. -'Di siya si Judy Garland,
-pero binigay niya ang lahat niya. -Tama.
Hindi, 'di ako si Judy Garland, pero sino naman ba kasi iyon.
Nanigas ka nang isang beses, tanda mo?
-'Di mo maalala ang linya mo. -Isang beses, Shirley.
-Napanood ko iyon. Alam ko ang linya. -Alam ng lahat.
-Sinisigaw ng lahat ang linya. -Hindi ako sinisante sa show, okay?
Puro kalabasa ba 'to?
At Joel, sa kabila ng nangyari sa elevator,
may tiket ka rin.
Dalawa, kung magdadala ka ng kaibigan.
Oo, Joel, magdala ka ng kaibigan.
Si Archie o kung sino man.
Wala nang iba. Ayos na ang isang tiket.
Joel, pamilya pa rin ang turing ko sa'yo at nakalulungkot na mag-isa ka.
May perpekto at mabuting dalaga
akong ipinakilala sa kanya, si Lena Brofmann.
-Lalaki nga pala iyon. -Ang bilis mo.
Ayokong makipag-date sa buntis at ng babae.
-Namatay ang asawa niya. -Lahat, namamatay.
-Pwedeng baguhin ang paksa? -Dismayado ako.
May propesyunal na matchmaker sa pamilya. Gamitin n'yo ako.
-Diyos ko, tama ka! -Ang sabi, "tumawag para sa appointment,"
pero 'di na kailangan ng appointment sa'yo.
'Wag mong ibigay ang kard.
Alam ko naman ang pangalan at numero niya.
-Baguhin mo ang pangala't numero mo. -Ano'ng tipo ni Joel?
Alam kong tipo niya si Miriam, pero ano pang iba?
Sino? Si Little Molly?
Mga 63 taon na bilang debotong Hudyo.
Stickball ba? Isusulat ko iyan.
Kung gagawa ka ng aliyah, gawin mo nang tama.
Pwede bang tumigil kayo?
Rose!
Nasa banyo ba ang bathrobe ko?
Rose?
-Rose! -Ano iyon, Abe?
Akala ko, hinahanap mo ang bathrobe ko.
Hindi, Abe, matutulog na ako.
-Rose! -Hindi, wala rito ang bathrobe!
-Kung gayon, nasaan? -Kung saan mo iniwan.
Ang sama nga pala ng hitsura mo.
-Salamat, Groucho. -Hindi ako tumatawa. Hindi ito biro.
Mas maitutulad ito sa national emergency.
Ang ganda mo.
-Ano ang sikreto mo? -28 ako.
Heto.
Ganoon pa rin ang hitsura mo gaya sa mga litratong kinalakhan ko.
Nilalaan ang pagtanda ko kasama ng asawa.
-Gaano katagal na kayong mag-asawa? -Hindi ang asawa ko.
Patay na mga magulang ni Groucho.
Kailangan mo na yatang matulog.
-Hindi ako makatulog. -May pills si Mama.
Nasubukan ko na ang pills ng Mama mo, ang dami no'n.
Nakatago sa tatlong iba't ibang lugar. Kaya siya may sewing kit.
Nakita ko na pala ang kapatid ni Jackie.
Tinanong niya ako kung magsasalita ako sa burol.
Ano'ng sinabi mo?
Umoo ako. Ano, hihindi ako?
Sigurado kang kaya mo?
Susubukan kong 'wag pumalpak masyado.
-Sino nagturo sa'yong magsigarilyo? -Sino pa? Si Chico?
Matulog ka na.
Iwan mo ang beer mo.
-Sugalero ang kapatid mo. -Kung ikinatutuwa mo'ng understatements.
Magkano na talo niya?
Sabi ni Chico, "'Pag pinagsama-sama mo ang pera ni Harpo,
iyon ang halaga ng nawala ko."
Kain nang mabilis, Ethan, masaya ang araw natin mamaya.
-Okay. -Bagay ba ang kuwintas na 'to?
-Kung magtatanong ka... -Baguhin ang kuwintas.
-Pwedeng pahiram ng banana pin? -Nasa jewelry box ko,
pero kung saging ang gagamitin mo, baguhin mo ang hikaw mo.
Tamad ang dating ng maraming prutas.
-Magandang umaga, Susie. -Ethan Simone Maisel,
kilos na! Sinasabi ko sa'yo!
-'Di tayo pwedeng mahuli! -'Di ka pwedeng mahuli sa doktor.
'Di natin sinasabing pupunta siya sa doktor.
Sinasabi nating mamamasyal siya.
Huli na ang lahat.
Pakalmahin natin ang kuya mo.
-Magandang umaga, Susie. -Pancake ang pagkain ko.
Hindi, umalis ka rito.!
'Wag kang tumakbo!
Ayoko pumunta sa doktor!
Kailangan n'yo siyang bantayan.
Ano?
Imposibleng madala ko siya sa pedia.
Hindi ko siya madadala sa The Village Voice.
Bago pa lang ako rito, baka magkaroon ako ng palayaw.
-Hindi. -Bato-bato pik tayo. Handa ka na?
Isa, dalawa, tatlo.
-Sinong nanalo? -Sandali lang.
Para sa'yo, Bb. Susie.
-Hello? -Uy, Susie, si J.J. 'to.
-Nabalitaan mo na 'yong kay Jackie? -Oo.
Kasama ko siya sa bahay, tanga.
May mga iniwan siyang kahon dito.
-Mga kahon ng ano? -Ewan, baka gamit o basura, 'di ko alam.
Ano'ng gusto mong gawin ko?
Gusto mong itapon ko?
Dadaan ako ngayong linggo.
Pero kailangan nila ng espasyo.
-Oo, at ikaw rin. -Naghahanap ka ng bagong roommate?
-Manonood ako ng TV. -Bato-bato pik lang 'to.
May natatalo ang bawat gamit. Pambatang laro 'to.
Paano kung init piliin ko, matutunaw no'n ang gunting.
At masusunog ang papel.
Talo ng init ang lahat, puwera bato.
Hindi kasali ang init.
Kakalawangin ang gunting sa tubig at masisira ang papel.
-Tanso ba o bakal ang gunting? -Maghagis na lang kaya tayo ng barya?
At ang pinagkakaabalahan mo ay paggagantsilyo at pananahi?
May sarili akong habihan.
Ilalagay natin 'yan sa ikalawang column.
Tandaan mo, pinag-usapan na natin 'to. Mga rebelasyon tapos ng kasal.
Pangako, Amelia, hahanapan kita ng perpektong katuwang.
-Talaga ba? -Oo. Pangako 'yan.
Kasi 'pag may makikilala akong lalaki, 'di ako makapagsalita.
'Di na mahalaga ang sasabihin mo. 'Di siya makikinig.
-Rose! -Ano iyon, Susie?
Wala nang masulatan.
-Sa likod ka magsulat. -Wala na rin.
-Sa ibang pahina? -Puno na rin.
Kukunan ka pa namin ng papel.
Sabihin mo sa mama mo, maayos ang pulong.
Nasa likod ang address para sa tseke.
Sige. Salamat.
Sabik na sabik na ako.
-Ayos ba? Maayos? -Sobrang ayos.
Kailangan kong magbanyo.
-Susie, magbanyo ka na. -Nauna na ako.
Rose, mamaya ka na mag-break.
-Mayroon kang walk-in. -May isa pa?
Dalawa pa.
Kalat na ang balita sa kahusayan mo.
-Ang bilis ng pangyayari. -Nakakatuwa.
May tatlong kumpirmadong tagumpay ka na ngayong buwan.
Tatlong pares, tatlong engagements, labis-labis na kasiyahan!
Nasa tearoom tayo, nagbababad ang mga tao.
-Rose! -Ano?
Nababagot ako! Gutom na ako, aalis na ako.
Nagtatrabaho ako, Susie. Aalis tayo 'pag tapos na ako.
Ayoko nito!
-Pwedeng pabigyan siya ng papel? -Syempre. Tanong lang.
Bakit siya narito?
May namatay na ginoo sa apartment niya at hindi siya makabalik.
-Nakaharang sa pinto? -Hindi ko alam.
-Pakidala ang susunod. -Sige, syempre.
-Mirabelle, ikaw na ang susunod. -Kukuha siya ng papel.
-Matchmaker ka? -Tama.
Tingin mo, may para doon sa halimaw na iyon?
Oo.
-Kuba siya. -Maaayos ko iyon.
-Talaga? Bubulagin mo 'yong lalaki? -Susie! Negosyo 'to.
Ikaw ang manager ng anak ko at dati kang tubero,
kaya dapat nauunawaan mo ang negosyo.
Ipapadala ko ang halimaw sa hairstylist ko.
Tuturuan ko siyang mag-make up at mag-deodorant.
Papasuotin ko siya ng girdle,
at magkakaasawa siya.
Dahil may kapareha ang bawat isa.
Bakit mo ako tinitingnan nang ganyan? Ano 'to?
-Inorder ko para sa'yo. -Para sa'kin? Lahat ng 'to?
Oo.
-At whipped cream lang? -At kutsara.
Walang kasamang iba?
Tama.
Rose Weissman, susundan kita hanggang Impyerno.
Hindi na kailangan. Hello.
Patay.
-Susie. -Sensya na.
Ikaw siguro si Mirabelle. Ako si Rose. Ang gandang bestida.
Ano'ng magagawa ko para sa'yo?
"SILA'Y DUMATING, SILA'Y SUMAYAW' ISANG MUSICALE SA KABUNDUKAN
-Ma, pinagpapawisan ang leeg mo. -Hayaan mo.
Opening ito. 'Bakit 'di ako magbibihis nang maganda?
-Mainit ngayon, matutunaw ka. -Hayaan mo.
-Ililibing ako sa suot na 'to. -Baka mangyari 'yon ngayon.
-Hayun mo. -Hayun sila.
Sundan n'yo ako!
G. Weissman, welcome. Ako si Gerald, ang House Manager.
-Ang mga tiket n'yo, sir. -Salamat. Kumusta ang kapa ko?
Napakagara.
-Ma'am, gusto n'yong kunin ko-- -Hayaan mo siya.
Kung may kailangan kayo, sabihan n'yo ako.
Mukhang may lima sa orchestra at dalawa sa mezzanine.
-Heto. -Magkasama kami?
-Malayo sa inyo? -Oo.
-Hindi. Hindi. Hindi. -Uy, may-- Hindi.
Pwedeng... Baka pwedeng makipagpalit?
-O pwedeng si Midge kasama ko? -Gusto ko siyang katabi.
Midge, ayos lang? Midge, ano?
Ang lima ay nasa fifth row center, bale...
Lintik.
Iyon na ang cue natin, pasok na tayo.
DUMATING ANG KAMATAYAN PARA SA ARSOBISPO MARK HELLINGER THEATRE
KAMATAYAN NG SALESMAN NI ARTHUR MILLER DALAWANG LINGGO HUNYO 27
KAMATAYAN KO'NG 'DI KA MAKITA MARK HELLINGER THEATRE HAKBANG SA 'DI ALAM...
Nasa lupa ba ang mga paa ko?
Gusto ko uling mapanood.
At ang kantang 'yon na may full orchestra.
Hayun siya, si Buzz.
Napakalaking ngiti ang nasa mukha niya.
Dapat lang.
Tanda ko, mga ilang summer ang nakaraan, nakakatuwa talaga,
lumapit sa'kin si Buzz at sabi-- Kitty Carlisle Hart!
-Ano 'yon? -Sino?
Si Kitty Carlisle Hart! Mula sa To Tell The Truth.
Paborito kong game show iyon.
-Kitty! Kitty! Teka. -Sige, sugurin mo!
-Teka, teka, Kitty! Kitty! -Siya?
-Maganda ba siya para sa'yo?
-Rose, pakiusap, 'wag mong isiping-- -Hindi bale.
Maganda ba siya kung walang nunal?
-Nawawala si Susie. -Mabuti.
Naglabas siya ng Cheetos,
'pag pinigilan daw siya, patay sila.
-Hayun sila, ang mga nawala. -Hi, Pauly.
-Hello, estranghero! -Kumusta ka na, Pauly?
Ang lungkot na wala kayo sa resort ngayong taon.
-Siguro sa susunod na taon. -Kumusta ang bata?
Ang dami niyang matayog na pangarap, pero malay natin.
"Tanging mangangarap lang ang makakahanap ng kanyang daan sa dilim." Oscar Wilde.
At ngayon, big shot financial investor na ako sa pangarap ni Buzz.
Pauly! Ang lakas mo!
Iyon nga lang, para marinig ang kantang iyon, kailangang gumastos.
Miriam Maisel, tingnan mo, ang ganda mo!
Hello, Edie, buti nakita kita.
May kinakausap lang ako.
Ikaw ang bida ng show nang isang taon, hindi ba?
Sa Steiner?
Clare Landsburg mula sa summer ng 1953.
-Tapos binitawan ka, 'di ba? -Hindi, Edie, hindi ako binitawan.
Sinisante. Kung ano mang tawag doon.
Masayang bakasyon lang 'yon na ginawa ko nang isang taon.
Hindi ako aktres.
'Di mo na kailangang sabihin. Nandoon ako.
Masaya talagang makita ka, Edie. Hello.
Ang Kitty Carlisle Hart na iyon, parang si Houdini.
Na-corner ko siya sa stall sa banyo pero wala siya roon.
Pero nakuha ko sapatos niya.
-Maghanap kayo ng iika-ika. -Abe, wala siyang kausap.
Kausapin na natin siya.
-'Ayun siya! -Buzz, proud na proud kami sa'yo!
Gusto ko ang lahat doon.
Pero ang isang karakter, si Iris, ayaw ko sa kanya, pero gusto ko rin siya.
Salamat, Gng. Weissman. Abe, 'di mo dala ang press hat mo.
'Di bagay sa kapa ko.
Astig, 'no?
Kamangha-mangha.
Bata ka pa lang, kilala na kita.
Ang batang nahulog sa lawa sa unang araw, habang hawak ang mikropono.
Gumagawa ako ng eksena noon.
-Masaya ka ba, Buzz? Magpakasaya ka. -Masaya ako.
Ito pinakamasayang gabi ng buhay ko.
Hello sa inyo. Dinig n'yo ba ako?
-Oo. -Oo? Mahusay.
Salamat sa pagpunta ngayong gabi, sa suporta sa aming palabas.
Napakahalaga nito sa amin.
Ngunit tawagin natin ang tunay na bida ng gabi para magsalita rito.
Ang nagsulat ng musika, ng liriko, ng aklat, ang kaibigan nating lahat,
si Buzz Goldberg!
Salamat sa inyong lahat.
Malaking gabi ito.
'Di pa ako nakakahinga mula umpisa.
Hinga ka lang, Buzz.
Salamat, Myron, sa paggabay sa akin at pagtuturo ng maraming bagay,
at sa direktor namin, si G. George Abbot.
Mukhang may hinaharap ka sa negosyong ito, sir.
At sa drama expert at roommate kong si Kevin, utang ko sa'yo ang lahat.
Salamat, Kevin.
At sa mga taong nagbigay-inspirasyon sa akin,
sa palabas na ito,
ang pamilya ko sa Steiner Resort,
kasi iyon kayo, pamilya.
Steiner! Steiner! Steiner!
Finer! Finer! Finer!
Aalis na ako, ngayon ang deadline ko.
Sige, kita na lang tayo sa bahay.
Finer! Finer! Finer!
Steiner!
Dalawang gitara. Ayaw ni Jackie niyan.
Uy.
-Pumunta ka sa opera? -Akin na ang mga kahon ni Jackie.
May iba pa, pero nahulog ang isang 'to.
"Jacopo Dellapietra." Nasa army si Jackie?
Ewan.
-Bronze Star? -Ang gandang medal.
Sino si Darla?
Abe Weissman, huminto ka riyan. Ikot ka.
Hindi madaling dalhin ang kapa, kaibigan.
-Madali lang sa akin. -Handa ka nang magtrabaho?
-Oo. -Pasensya na sa mahigpit na deadline,
-ganito talaga minsan. -Mahilig ako sa mga deadline.
-Nasa baba lang ako kung kailangan mo ako. -Sige!
Kuha ko!
-Ano 'to? -Ang review ko.
"Nagsimula ang They Came, They Danced sa Mark Hellinger Theater.
Baka magustuhan ng nanay mo."
-'Di ko malalathala ito. -Bakit?
Dapat 1,000 ang salita sa review na 'to.
Pwede akong magdagdag ng adjectives.
-Abe, kailangan ko ng mga detalye. -Detalye?
Kung tingin mo, magugustuhan 'to ng nanay ng isang tao, sabihin mo kung bakit.
-Kailangan ko bang sabihin pa 'to? -Hindi, alam ko,
pero sa kasong 'to, mas gusto kong 'di na ibigay ang detalye.
-Ano 'kamo? -Oo, tingin ko lang, hindi ang mga detalye
ang kailangan o gusto ng tao.
Ewan ko kung nakapag-research na kayo rito,
pero tingin ko, tama ako rito. Oo.
-Abe. -Okay, Gabe, heto.
Ang pangit ng palabas, okay? Pangit!
-Kasuklam-suklam. -Okay?
Kumuha sila ng nakakatuwang musical na nagawa sa Catskills,
nag-cast ng grupo ng mga guest sa resort, lahat ay magagaling puwera sa anak ko,
at ginawa itong malamlam, negatibo, pangit
na tatlong-oras na piyesa ng kawalang kakuwentahan.
Ang mga costume, pangit, ang mga set, pangit!
Ang script, pangit.
-May isang kanta. -Isang kanta?
Na inulit nila ng limang beses,
dahil alam nilang isa lang ang maganda nilang kanta.
Niloloko nila ang audience, Gabe, at ayaw ko ng ganoon.
Ayos! Isulat mo iyon.
Sampung taon ko nang kilala ang batang 'to.
Nakita ko siyang mahulog sa lawa. Sinalba ko siya.
Siguro dapat hindi na.
Ang sama, alam ko.
Kung ganito na lang. Laktawan ang detalye, gamitin ang show sa ibang bagay.
Anong opinyon mo sa mga mali sa teatro ngayon.
Magalit ka, gawin mong personal.
Kaya ka namin kinuha, Abe, dahil sa boses mo.
'Wag mong hayaang maloko sila.
-Ayos ka lang? -Oo, ano lang...
-Siguro dapat iba ang sinuot ko. -Gaya ng ano?
-Ewan. Bestida siguro. -Hindi ko--
Hindi ko-- Sinusubukan kong isipin-- Nakapagbestida ka na ba?
-Oo naman. Naging sanggol din ako. -Okay.
-Walang magawa. -Sorry.
Ang ganda ko noon sa bestida.
Dito yata.
-Nahuli ba tayo? -Hindi.
-Kasi may problema ka sa oras. -Wala.
-Susie, salamat sa pagpunta. -Sige.
-Nancy, ito si--- -Ikaw ba si Miriam, ang komedyante?
Oo. Ikinalulungkot ko ang tungkol kay Jackie. Mami-miss ko talaga siya.
Nagpadala siya sa'kin ng mga kuwento tungkol sa'yo. Proud siya.
-Napaka-sweet no'n. -Nagtabi ako ng upuan sa inyo, pero--
-Nasaan ang mga tao? -Ipinakalat ko ang balita.
Nagtawag ako sa phone book niya at nagtawag din ang Monsignor,
wala lang masyadong sumagot. Makikiraan.
Itinabi niya ang mga kuwento tungkol sa'kin.
Chester!
Anak ng?
-May mga onion sandwich sila. -Umupo ka.
At 'wag kang hihinga.
Akala ko, 'di ako nakakatawa kay Jackie.
Lagpas 3:00 na, dapat na siguro tayong magsimula..
Itatago ko 'to.
Welcome sa inyo. Gusto kong magpasalamat sa pagpunta ngayon para magpaalam
kay Jacopo 'Jackie' Dellapietra.
Ako si Monsignor Armanno Ricci ng Church of the Sacred Heart of Jesus,
ang simbahan kung saan aktibo si Jackie.
Kilala ko na si Jackie maliit pa lang siya,
magsisinungaling ako kung sabihing 'di namin kailangan
na isara nang maigi ang alak sa altar.
Maraming umagang natatagpuan na lang namin na Dr. Pepper na ang laman no'n.
Siya rin ang unang tumutulong.
'Di ko mapapatunayang siya ang nagtayo ng bagong manger platform
nang masira ang luma ng mga vandal, pero tiyak akong siya iyon.
Maraming kuwento tungkol kay Jackie na maibabahagi ko.
Pero tingin ko, ipapasa ko na ang podium sa isang napakaespesyal na tao,
isang taong lagi niyang tinutukoy bilang isa sa pinakamalalapit niyang kaibigan.
Si Susie.
Ikaw iyon.
Hindi, isa sa pinakamalalapit na kaibigan daw.
Puwera na lang kung may pupuntang isa pang Susie.
Sige na.
Hi.
Mukhang ako si Susie,
at nakiusap si Nancy na magsalita ako, kaya...
Pucha. Sundan n'yo ako.
Hi. Pasensya na. Saglit lang ako rito.
May mga ikukuwento lang ako tungkol kay Jackie Dellapietra,
na naroon sa walang katao-taong kuwarto sa kabila.
'Di ko pwedeng ikuwento siya nang walang tao.
Hindi siya dapat maalala nang ganoon.
Walang nakaalala, dahil walang pumunta,
maliban sa apat na tao.
Apat na taong mamamaalam.
Nasaan ang lahat?
'Pag may namatay, pupunta ka sa burol, 'di ba?
Si Jackie 'to.
Wala siyang sinaktang tao. Nabuhay siya, gumawa ng mabuti,
inayos ang pangit kong apartment.
Naglagay ng kurtina, nagpintura, nagluto,
tinayo niya kung ano mang tinayo niya para sa Monsignor doon.
Pero walang may paki.
Walang nakapansin.
Nakasama ko sa tirahan 'yon pero 'di ko napansin.
At natulog kami nang magkalapit.
May mga personal akong nalalaman sa kanya.
Humihilik siya, may mga pagkaing bawal kainin.
Kailangang bukas ang bintana sa ilang gabi.
Alam ko kung kailan siya naglalaba, naggugupit ng buhok,
pero 'di ko talaga siya kilala.
Oo, ni hindi ko alam na beterano siya sa giyera!
Ni 'di ko alam na may medal siya dahil sa katapangan!
'Di 'yon basta-basta pinamimigay.
Kailangang mabaril ka, o magligtas ka o magpasabog ng tangke.
Big deal ang medalya!
Nangolekta siya ng Bazooka Joe comics,
nagtago siya ng mga ticket stub sa opera.
May baseball siyang pirmado ni Babe Ruth,
akalain mo iyon? Nakilala niya si Babe Ruth.
At tinago niya iyon sa kahon ng sapatos, pero meron talaga siya no'n.
Nabuhay ang taong 'to at hindi ko alam ang kahit ano roon.
Kanina ko lang nalamang kaibigan niya pala ako.
Hindi, paumanhin, isa sa pinakamalalapit na kaibigan.
May malapit akong kaibigan at ni hindi ko alam iyon.
At nasaan si Darla?
'Di niya kayang bumisita at magpaalam
sa lalaking pinadalhan niya ng 51 kahangalang liham?
Laging may puso sa bawat letrang "I."
Anong mahalagang bagay ang inuna niya at di siya makapunta
para pormal na magpaalam sa taong 'to? Patay na dapat siya.
Alam n'yo ang 'di ko talaga maunawaan?
Paanong ang taong 'to na buong-buhay na nagtrabaho,
ay kinailangan pang iparenta ang sulok ng apartment ko para kumita?
Ni hindi siya nagpahinga.
Hindi man lang siya umasenso. Gaano katarantado iyon?
At merong mga lintik na gago sa mundo
na inaabutan na lang ng kailangan nila.
Lumaban sa giyera ang taong 'to! Naglakbay siya. Nanalo sa Lindy contest.
'Di ko alam na marunong siyang sumayaw.
Samantalang parang 'di nga niya kayang maglakad madalas.
Pero may first-place ribbon doon sa lintik na munting kahon na iyon
na tinago lang niya sa sulok.
Ang buhay ng isang tao, ng isang napakabuting tao, nasa lintik na kahon.
Isang taong dapat na pinarangalan pero nauwing naglilinis lang
ng suka sa Gaslight.
'Di na pwedeng magpatuloy 'to, okay?
'Di ko na kayang panooring mangyari 'to sa isa pang kawawang tao.
Kaya ilalaan ko ang buhay ko sa paghahanap ng mga Jackie sa mundo.
'Yong mga dinadaanan n'yo lang, mga 'di n'yo nakikita,
mga 'di nagpapahinga,
at sisiguruhin kong hindi na sila magwawakas sa apartment ko!
At pasensya na sa babaeng 'to, tiyak akong napakabuti rin niya.
-Boise, kumusta ka? -Abala.
-Mas magiging madali ba ang gabi ngayon? -Sana.
May tamang pagkakasunod-sunod?
'Di na ba makakapanakit ang wire ni Philomena?
Pagkakasunod-sunod? Sexy Angel, Sexy Soviet Spy, Roaring '20s, Pouty Poet,
Cleopatra, Harem Girl, Sexy Nurse, Can-Can Mademoiselle, Rising Venus,
Sailor Girl, China Doll, Sleeping Beauty.
'Di ko maisasaulo lahat iyan. Isulat mo.
Sabi na, nakilala ko ang accent at tapang na iyon, eh.
Anong ginagawa mo rito?
Ayokong gayahin ang linya mo pero anong ginagawa mo rito?
-Umalis ka na. Ako na ang susunod. -Lintik.
Naghuhubad ka na ngayon?
Alam kong ang sama ng nangyari kay Shy Baldwin.
Ako ang komikera. Oo.
-Heto? -Oo.
At sasampa na ako at natututo pa ako at nag-e-experiment,
kaya alis na.
-Gusto mo akong umalis? -Oo.
-Dahil kakabahan ka sa akin. -Oo.
-'Wag kang ngumiti. -May kuwento ako para sa'yo.
Noong high school, sa Mepham High, sa Bellmore,
doon sa Long Island, kumuha ako ng speech class.
Isang araw, pinatayo ako ng guro sa harap ng lahat
at binigyan ako ng paksa. "Masama ba o mabuti ang mga zoo?"
Kontra dapat ako roon,
may limang minuto ako para buuin ang argumento.
Kumpiyansa ako sa paksang 'to,
kaya nagsimula ako sa munting spiel tungkol sa
'di dapat nakakulong ang mga hayop at tayo ang mga tunay na hayop,
nang biglang tamaan ako ng pambura sa ulo.
Tiningnan ko kung sinong nambato at ang guro ko iyon.
Nagulat ako, pero nagpatuloy ako sa pagsasalita
na may pasingit pa sa agham ng ebolusyon
at na mas hayop pa tayo sa kahit ano sa mga likha ng Diyos,
kung may Diyos.
Tapos tinamaan na naman ako ng pambura sa ulo.
At paulit-ulit na 'yon hanggang matapos ang talumpati ko.
Pambura, yeso, nilamukos na papel, mansanas na may kagat.
Pero tinapangan ko't tiniis ko nang limang minuto.
Tapos, tinanong ko ang guro ko, "Para saan ang mga 'yon?"
Sabi niya, "G. Schneider,
tinuturuan lang kitang 'wag pansinin ang mga panggagambala.
Trabaho mong panatilihin ang pokus mo at maayos ang ginawa mo."
Parang kalokohan lang iyon dati,
pero mahalagang aral pala iyon.
Sinanay ako no'n para sa ko ngayon.
Kaya ngayong gabi, Gng. Maisel,
ang bersyon mo ng mga pambura at yeso at mansanas na may kagat
ay ang pananatili ko sa gig mo.
Hindi. Hindi 'to Bellmore.
Lahat ay Bellmore.
-Gng. Maisel, magsisimula na ang palabas. -Magsisimula na ang palabas.
Sige, pero 'wag kang umupo sa makikita kita.
Uupo ako sa kung saan kita mo ako.
Lintik.
Gng. Maisel!
Kumusta? Kaunti lang ang babae at napakaraming ginoo.
Ako si Gng. Maisel, ang inyong host at gabay sa gabing ito.
Napakawirdo ng trabaho kong 'to.
Babae ako na nagpapatawa ng lalaki
na narito para manood ng mga babaeng naghuhubad.
Madaling trabaho para sa lalaki...
At mahirap na balanse para sa akin.
Pero hindi kasinghirap ng kay Sandy,
ang naghuhubad na contortionist
na gumagamit ng bomba sa inidoro para-- Hindi ko na i-spoil sa inyo.
'Wag lang kayong aalis bago n'yo pa makita.
At ano namang ikukuwento ko sa pagitan ng mga naghuhubad dito?
Baseball? Mga kuting? Mga lolo't lola?
Paano mo kukunin ang interes ng lalaking gutom
habang nagtatanghal sa pagitan ng chocolate donut at cheeseburger?
Hindi sa nakikinig kayong lahat sa akin.
Kita n'yo ang mga nandoon,
'di nila ako pinapansin at nakikipag-usap lang sa isa't isa.
Anong pinag-uusapan nila?
Mga bagay na inaasahan mo sa ganitong lugar.
Dinig ko sila, kaya uulitin ko ang usapan nila.
"Alam mo kung anong mas ayaw ko kaysa sa traffic kapag naiihi ka na?
'Yong katotohanang nanalig si Aristotle sa mga opinyong
nakabase sa katwirang walang siyensiya."
"Naniniwala akong kayang mangatwiran ng tao nang mahusay,
kaya dinidepensahan ko si Aristotle."
"Kayo at ang lintik n'yong Aristotle! Puro kayo Aristotle.
Nanggahasa siya ng mga binatilyo."
"Iba ang panahon noon. 'Di mailalapat sa modernong pamantayan."
Komento sa gilid, "Miriam Maisel, paanong alam mo ang mga 'to?"
Mukha ka namang babaeng-babae sa makeup, buhok, at heels mo."
Ang sagot ko, "Binasahan ako ng tatay ko ng Aristotle
at naalala ko ang tungkol sa gago."
Ayaw kong makaistorbo.
Salamat! Kita-kits uli mamaya!
Ngayong narito ako't nakatingin sa munting Akiva, 'di ko pa rin kilala iyan.
Ako rin.
Ako ang huli. 'Yon ang pinakamagandang spot.
Isang kababalaghan.
Hayun si Stevie.
-Siguro 'di niya tayo nakilala. -Hindi, nakilala niya tayo.
Tingnan mo, bilang paggalang sa'yo,
gusto kong malaman mong
hindi ako naghahanap ngayon.
Anuman ang sinabi nila sa'yo, hindi iyon mangyayari.
Paumanhin, pare, may problema ba tayo rito?
Wala, walang problema.
Pwedeng lubayan mo ang asawa ko?
Sige. Paumanhin.
At maligayang Shabbos nga pala.
Abe, may napapansin ka bang kakaiba ngayon dito?
Ako, wala.
Mula sa diaphragm, Moishe, mula sa diaphragm.
Tinatawag ngayon sa harap para sa huling aliyah...
si David Ben Nasan.
-Ano? -Nagkamali yata siya.
May kard siya, nasa kard iyon.
G. Maisel, ako ang nanay ni Akiva. Pasensya na.
Nagkalituhan. 'Di kasi maayos ang sabi ni Akiva.
Sabi na, eh. May nangyari.
Hindi ka mapipili ng anak ko para sa line-up.
-Sana hindi ka masyadong nagpraktis. -Hindi naman.
Salamat.
-'Di ka niya mapili sa line-up? -Hayop.
-Boses iyan? -Pa!
Abe, ang Rabbi.
Kuha ko na ang punto mo.
Hindi lang pala ako.
Yasher koiach!
Akiva, ang husay mo.
Ngayon, bago tayo magpatuloy sa Hagbah,
sabihin mo sa lahat dito ang bahagi mo sa Torah.
-Sa isang salita, tungkol saan iyon? -Katapangan.
Napakainteresante ng katapangan, Akiva, at napakarangal.
Ngunit kasinghalaga ba iyon ng katapatan?
Siguro?
Papa, anong ginawa n'yo sa Rabbi?
Wala akong ginawa sa Rabbi.
Pero walang mas matapang kaysa sa Tiyo Saul ko.
Pinalaya nila ang mga Hudyo sa Auschwitz at may tatlong kainan na,
isa roon ay dine-in.
Pero kailangang tandaan kung gaano kahalaga
para sa komunidad na gaya ng atin na maging tapat sa isa't isa.
Oo.
May mantsa ba sa damit ko?
Nakakahiya ka, Abe Weissman.
-Anong ginawa ko? -Kawawa si Buzz.
-Anong ginawa mo kay Buzz? -Tinapos ng asawa mo ang palabas niya.
Ang sasama ng sinulat tungkol doon sa pangit niyang diyaryo.
Pangarap na natupad iyon ng bata.
Hindi ko diyaryo ang The Village Voice.
-Papa, anong sinulat mo? -Sinulat ko ang nakita ko.
-Schmuck. -Mahiya ka, Abe Weissman!
Ganito kasi iyon.
Mamamahayag ako
at minsan, parte ng trabaho kong magsulat ng bad review.
Utang ko iyon sa publiko.
Kaya magkaroon tayo ng paggalang
at bayaan si Rabbi Huebsche na magsalita.
Anong mas mahalaga, Abraham, ang publiko o ang mga tao mo?
Oo nga!
Tinakasan natin si Hitler para sa ganito?
Paninirang-puri ang sinulat niya.
Kasinungalingan at paninira!
Abe, ano ang review na 'to? Anong sinulat mo?
Heto, basahin mo.
Nakausap ko si Buzz kagabi at hindi siya mapasaya.
Sana nalunod na lang daw siya sa lawa.
Malulunod siya, kung 'di ko niligtas.
Para lang patayin ulit?
"Ang They Came, They Danced ay parang pagtira sa Impyerno?
Nakaramdam ako ng galit na 'di ko pa naramdaman mula nang matanto kong
kaduda-duda ang American dream."
-Papa! -Ano?
Binayaran ako para magsabi ng totoo. Binayaran ako sa katapatan ko.
Ganito ka rin ba katapat noong 1953?
Heto, ah,
hindi man ako Mary Martin o Jessica Trandy
pero disente akong Clare at 'di ko pinapangit ang show.
Sa musical theater, mas mahalaga ang karakter kaysa sa teknik.
Tumayo ka roong umiinom ng champagne,
nakikipag-usap,
binanggit pa si Oscar Wilde, niyakap si Buzz, nakipat-toast kay Buzz,
habang nakatago a likod mo ang kutsilyo ni Cain!
Pauly, 'wag ka ngang madrama.
-Ikaw lang ang makakapagsabi ng totoo? -Totoo?
Walang kahit ano sa Biblia ng Hudyo
na nagsasabing pinatay ni Cain si Abel gamit ang kutsilyo. Totoo pala, ha.
Meron. Sa Aklat ng Genesis, pinatay ni Cain si Abel!
-At ipinahiwatig na kutsilyo ang gamit. -Sabihin mo nga.
Sabi sa Torah, lupa ang tinatrabaho ni Cain.
Mismo, kaya malamang na asarol o pala ang gamit niya.
-Wala siyang kutsilyo. -At wala ka namang paki,
pero wala na ang pinaghirapan kong retirement
Sabi mo, kaunti lang ang ipinuhunan mo, 'wag kang eksaherada.
Maliit para sa palabas, malaki sa'kin.
Hindi maganda ang palabas.
O baka maganda iyon?
Mabait ako sa review na 'to.
Ginamit ko ang palabas
para pag-usapan ang pagkabulok sa sentro ng teatrong Amerikano,
imbes na isa-isahin ang mga kamalian.
-Eh, ang kanta? -May isang kanta, iyon na!
'Di pwede sa isang musical na isa lang ang magandang kanta.
'Di ko alam kung bakit kampi ka sa kanila.
Ang karakter na kinamumuhian mo,
ang bastos na mapanghimasok. Ikaw iyon.
-Ano 'kamo? -Iris ang pangalan niya. Rose, Iris iyon.
Umiinom siya ng alak, may manghuhula, dalawang anak?
Sinira mo ang palabas at ngayon, sinira mo rin ang bar mitzvah ni Akiva.
Oo, sana 'di kita inimbita, G. Weissman.
Ang daming problema sa mga inimbitahan mo, bata.
Pwedeng 'wag mo nang ungkatin?
Wala namang pinsala.
Kaso may magandang palabas diyan
na walang sapat na puhunan at kailangang mapanood ng tao.
Anong palabas?
Ano ibig mong sabihin?
Ano 'tong palabas na walang puhunan?
May 10, 20, na palabas na pwedeng bigyan ng puhunan.
Ano ang mga 20 palabas?
'Pag nagbigay ka raw sa isa, mawawalan ang isa pa.
Mula sa babaeng pumalpak sa Catskills.
Sino'ng nagsabi no'n?
'Wag kang magtago! Sino iyon?
Manahimik ang lahat! Tama na.
Nanggagambala ako, at halatang kaaway ng mga tao.
Kaya aalis na ako, para makapagpatuloy kayo.
Pero may dapat kayong malaman sa pagpapatuloy n'yo.
Kayo ang palaka, ako ang alakdan.
Nananakit ako dahil ganoon ako.
Lintik, sana suot ko ang kapa ko.
Ano naman kung may mga hiling ako?
Gaano kahirap gumawa ng tubig na kasing-init ng kuwarto?
Kasing-init naman ng kuwarto.
May kilala ba tayong Mr. Fibbi?
Anong klaseng pangalan iyon?
Ang sabi, "Tumawag si G. Fibbi no'ng 4:30, tatawag ulit."
-Wala akong maalala. -Apelyido lagi ang kinukuha ni Zelda.
Lagi ko siyang sinasabihan doon.
Parang laging masaya ang staff na tinatama ang mga mali nila,
pero may paraan ng paghiwa sa grapefruit.
Ginawa ng Diyos ang mga hiwang 'yon nang may dahilan.
-Hello. -Abe? Si Asher 'to.
-Asher, nakakagulat naman. -Talaga?
Gulat akong nagulat ka.
Bakit?
May kaibigan akong nagpadala sa'kin ng sinulat mo sa The Village Voice.
Nag-review ka ng palabas na They Came, They Danced.
-Parang basura. -Mabait pa iyon.
Tapos naging nostalgic ka sa dulo,
doon sa kaduda-dudang American dream,
na maganda ang segue sa ginawa natin noong 1920s.
-Gusto ng editor ko ng personal. -Mukha nga.
Pero nagustuhan ba niyang tinuro mo tayong dalawa
sa isang krimen, Abe?
Anong sinasabi mo?
'Yong maliit na talata tungkol sa sining at anarkiya,
kung saan malinaw mong inilarawan
kung paano natin sinilaban ang isang building ng gobyerno!
-Ilang taon na 'yon. Wala nang may paki. -Ang FBI, meron.
-Ano? -Gusto nila tayong kausapin
sa New York sa susunod na linggo.
-'Di pa ako tinatawagan ng FBI. -Tatawagan ka nila. Maniwala ka.
Halikan mo na mga mahal mo sa buhay at magdala ka ng sepilyo, Abe,
dahil makukulong na tayo.
Pasakit 'to sa gout ko!
-Kita-kits sa New York. -Asher--
TUMAWAG SI G. FIBBI NO'NG 4:30 TATAWAG ULIT.
G. Fibbi.
Para kay Jackie.
Isang taong 'di nagdusa nang mangmang at inisip na lahat naman ay mangmang.
Isang taong mahilig sa mga ocarina, kaya pala walang taste sa musika.
Isang taong nangutang ng $10 sa akin isang araw bago siya mamatay
dahil alam na niya.
Isang taong nagpabaliw sa'kin higit kanino sa mundong 'to bukod sa'yo.
Isang taong kaibigan ko.
-Para kay Jackie. -Para kay Jackie.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Jessica Ignacio
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce