Wspaniała pani Maisel
Zemsta.
Chcę jej.
Czy ja jej chcę? Ja jej potrzebuję.
Pragnę jej.
Jestem całkowicie pochłonięta tą potrzebą.
Zemsta.
Są w życiu takie chwile, kiedy wszystko się układa,
a potem nagle skręcasz za róg i bum!
Ktoś wkracza i wszystko rozpierdala.
Nie spodziewasz się tego, bo jesteś zbyt pochłonięty szczęściem.
Tak, wiem, takie jest życie.
Potrafi się spieprzyć.
Trzeba być dzielnym człowiekiem i odpuścić.
Ale ja jestem kobietą, więc jebać to!
Chcę żywego mięsa.
Chcę zemsty.
I mówię o prawdziwej zemście,
nie o dożywotniej prenumeracie Strażnicy,
ale o szekspirowskiej, przesiąkniętej krwią, bolesnej
i miażdżącej zemście.
Wyciągnę mój klarnet i będę grać muzykę klezmerską w mieszkaniu obok
przez 24 godziny na dobę.
Zakradnę się do twojej piwnicy i będę smażyć rybę.
Zaprzyjaźnię się z twoją jedyną córką i przedstawię jej poetę,
a potem będę się śmiać na ich ślubie.
Mówię o zemście na poziomie Medei.
Jestem przepełniona furią. A dlaczego?
Występ w Apollo!
Wiecie dlaczego. Tak, to wcale nie jest zabawne.
Tak, to byłam ja.
Stałam na płycie lotniska, nie na Penn Station, nawiasem mówiąc,
i nie ściskając walizki, walizki w liczbie pojedynczej.
Nie podróżowałam z jedną walizką od przedszkola.
Stałam tam i patrzyłam, jak samolot odlatuje.
Zrozumiałam, że po raz kolejny,
do mojego życia wkroczył mężczyzna i je spierdolił.
I tak jak za pierwszym razem,
byłam wspaniale ubrana, kiedy to robił.
Pieprzona zemsta!
-Dokąd jedziemy? -Wracamy do miasta.
-Zapomniała czegoś spakować? -Jedź.
-Co się dzieje? -Nic. Ja tylko...
Co jest takie zabawne?
Co robisz? To był kapelusz! Miał jeszcze metkę.
Miriam, jakieś leki może?
Nie chcę tego.
To część stylizacji. Przestaniesz?
Nie chcę niczego, co ma związek z tym wieczorem w tej taksówce.
-Ja będę kolejna? -Zatrzymaj się!
Co?!
Ty skurwielu!
Wygrałam.
Myślałaś, że mnie pokonasz, ale nie ma to tamto!
Tak, pokaż jej!
Teraz, kiedy pokazałaś spódnicy, gdzie jej miejsce, wsiądź... Miriam!
To robota służb miejskich, ale...
Ta noc, ten strój i ten cały pieprzony świat!
-Przestań! -Nienawidzę tej taksówki.
Zabrała mnie na lotnisko, którego też nienawidzę,
gdzie był samolot, którego nienawidzę,
-na płycie. -Co ona robi?
Nienawidzę muzyki. I pulpitów na nuty.
Nienawidzę kabli od mikrofonu. Nienawidzę lampek na kamerze.
Miriam, wystarczy!
Zwariowała.
Przestań!
Ty przestań!
-Mózgu nie masz? -Tak!
Mózgu, pracy, kariery!
Nie straciłaś kariery.
Byłam w trasie z największą gwiazdą świata i nagle...
Przestał się do mnie odzywać.
-Myślałam, że się przyjaźnimy. -W show-biznesie?
Nawaliłam.
To nie twoja wina. Powinnam tam być,
nie rozmawiałabyś z Reggiem.
-Rozmawiałabym z tobą. -Kazałabym ci się uspokoić.
I uspokoiłabym się.
Nie wykonałabyś setu i nie zakończyłabyś kariery.
-Zakończyłabym? -Ty tak powiedziałaś.
A ty, że to nieprawda.
Chcesz walnąć w samochód? Myślisz, że nie mogę wrócić?
Gdybym tam była, nie wystąpiłabyś.
Występ był dobry. Publiczność się śmiała.
-Zrobiłabyś coś innego. -Zawaliłabym.
I byłabyś teraz w drodze do Pragi.
Wciąż mogliby mnie wylać.
Upokorzyliby cię,
wsiadłabyś do samolotu i nawaliła w Pradze.
-Co? Dlaczego? -Czesi się nie śmieją.
Umiałabym ich rozbawić.
Nigdy tam nie byłaś. O czym byś mówiła?
Wymyślałabym coś. „Witaj, Prago. Pamiętacie Żydów?”
Potrzebujesz podwózki?
Patrz, publiczność wciąż cię kocha.
Nie chcę wracać do Queens.
Nie jestem gotowa na porażkę.
Ja też nie chcę wracać.
Jackie będzie montował jakieś listwy. Chester będzie pierdział.
Starczy mi z tego na emeryturę z tego kursu.
Jedź do Village.
Chcesz zabrać swoją gałąź?
Nie.
Cały czas to miałaś?
Nie chciałam, żebyś się upiła i zamieniła w wariatkę.
Daj mi to!
Cholera, dopiero co kupiłam ten strój.
Ludzie, ale się lepi ta podłoga. Ktoś tu mopuje?
Tak, dwa razy dziennie. Dzwonią i mnie informują.
-Rozmawiamy o proporcji wody do mydła. -Ha ha.
-Faktycznie się lepi. -Dobry Boże.
-Na pewno możemy tu być? -Tak.
Zadzwoniłam do właściciela,
spytał zarząd o opinię na zebraniu.
Dobra, dobra...
Podoba mi się to, jak nagle nie chcesz nikogo zdenerwować.
Zostawiłam to tu ostatnim razem, jak się ukrywałam.
-Masz seltzer? -Po co?
Chciałam usunąć tę plamę.
-Spróbuj benzyną. -Serio?
W zestawie z zapałką natychmiast usunie plamę.
Zabawne. Powinnaś otwierać występ Shya Baldwina.
-Mogę wybrać miejsce? -Jasne, gdzie chcesz.
-Poza tamtym. -Dobra.
Jak tam spałam, miałam koszmary. I tam też.
Różne koszmary, ale wszystkie słabe. Tam też.
Wolałabym więc spać na środku, jeśli ci to nie przeszkadza.
A nawet jeśli przeszkadza, śpię na środku.
Ale poza tym, śpij gdzie chcesz.
Więc mam do wyboru same miejsca z koszmarami. Dzięki.
Będziemy tu całą noc.
No i proszę.
To tu wszystko się zaczęło.
Kiedy po raz pierwszy cię zobaczyłam, stałaś za barem.
Byłam żoną Joela.
Chciał robić stand-up. Przyniosłam pieczeń.
Pamiętasz, co mi powiedziałaś?
Nie. Ale domyślam się, że gdzieś wrzuciłam „wal się".
Kto by pomyślał, że dwa lata później
znów skończę tu pijana, w samej bieliźnie.
Choć innej bieliźnie.
Znalazłaś to na podłodze?
Tak.
Chyba za dużo spakowałam.
Susie!
Oszukałeś mnie dzisiaj na 10 gazet? Codziennie mam o 10, 15 mniej.
Daj mi spokój.
AFERY NA TRASIE SHYA BALDWINA
To żart?
Czyta pani, to płaci pani.
Mam już o 15 czy 20 gazet mniej.
Przepraszam. Coś tu chyba miałam.
Nie.
To nie.
To nie moja kurtka.
-Susie! -Co ty wyprawiasz, do cholery?
Nie budzi się ludzi w trakcie koszmaru.
Byłam w kolejce na poczcie, gość odebrał telefon.
Potrzebuję kasy.
-To moja kurtka? -D-osiem.
D-osiem.
Zastąpili mnie!
Jack Ballard robi resztę trasy.
-Muszę to czytać? -Zaplanowali to!
Dali to do gazety wczoraj, a i tak kazali nam jechać,
żeby zrobić z nas idiotki.
Myślałam, że Ballard nie żyje.
-Chcieli nas poniżyć. -Chyba byłam na jego pogrzebie.
Dali to już do gazety. Moishe wybuchnie.
-Kim jest Moishe? -To mój teść.
Zobaczy to i będzie wiedział, że mnie wylali.
Pożyczył mi kasę na wykupienie mieszkania,
zabezpieczeniem był kontrakt na trasę.
Tak się cieszył na mój gwiazdkowy występ.
-Kupiłaś swoje stare mieszkanie? -Tak.
-Kiedy? -Wczoraj.
-Byłam z tobą wczoraj. -Nie cały dzień.
Zostawiam cię na cztery godziny,
a ty rujnujesz karierę i kupujesz domy.
-Podobno nie rujnuję. -Po co je kupiłaś?
Nie masz pieniędzy!
Jak to nie mam pieniędzy?
Coś masz, oczywiście.
Odłożyłam wszystko z pierwszej części trasy.
Wiem, trzymam dla ciebie tę kasę.
Tylko...
Po co kupiłaś mieszkanie?
Nie chcę już mieszkać z byłymi teściami w Queens.
To była decyzja pod wpływem emocji, ale stało się.
Teraz muszę mu coś dać, żeby się nie niecierpliwił.
Więc potrzebuję moich pieniędzy.
-Kiedy? -Dzisiaj.
Dobra. Jasne.
Dam ci dziś twoje pieniądze.
Nie mam przy sobie książeczki rachunkowej.
Muszę do niej zerknąć, upewnić się, że wszystko zaksięgowane.
Dobrze.
Było trochę wydatków, które musiałam odjąć.
Biznesowych wydatków, wszystko legalnie.
I kupiłam lakier do włosów, pamiętasz?
-Kazałaś mi kupić lakier do włosów. -Oczywiście.
Wezmę książeczkę, pójdę do banku i dostaniesz pieniądze.
-Minus koszty drogiego lakieru. -Świetnie! Dziękuję.
Nie wiem, po co ci był ten lakier,
ale to twoja sprawa...
-Chcesz zadzwonić? -Co?
-Mogę pójść na zaplecze. -Nie, nie będę dzwonić.
Tylko sobie stoję obok telefonu.
Wiesz co? Może się przejdę.
Rozprostuję nogi.
-Potrzebujesz czegoś? -Tylko pieniędzy.
Tak, zaraz wracam.
-Muszę skorzystać z telefonu. -Zabiegam właśnie o damę.
Rozłączyłaś.
Jeśli dobrze się postarałeś, wciąż tam będzie, kiedy oddzwonisz.
-Tess, to ja. -Susie?
-Co tak wcześnie? -Odezwali się z ubezpieczenia?
-Czekaj! -Co?
-Cholera! -Co?
Przez moment myślałam, że Skint nie żyje.
-Tak wygląda moje życie. -Skup się.
-Potrzebuję czeku. -Tak, dzwonili wczoraj.
Możemy iść go odebrać.
Dobrze! Pójdziemy dziś rano. Będę za godzinę.
Dobra. Rety...
Mogę w czymś pomóc?
Jest pan z...
Chwileczkę!
Mówię coraz płynniej.
Zamówiłem herbatę i hydraulika do toalety.
Dostałem herbatę i naprawili mi zlew, więc jest coraz lepiej.
Dobra.
To jeszcze nie koniec...
Coś, coś. Gdzie, do diabła, jest „coś”?
Znajdę to.
Pięć minutek.
Dobra, idę za tobą.
Zignorowałaś mnie i matkę.
Kompletnie zignorowałaś.
-Za wysoką poprzeczkę stawiacie. -Nie słuchasz mnie.
Z wami się nie da rozmawiać!
Próbowałam wszystkiego, mam podpalić tę budę?
Czemu wcześniej na to nie wpadłam?
Co mam ci powiedzieć?
Nie słuchasz. Myślisz tylko o sobie.
O tym, czego ty chcesz.
To nieprawda!
Ciężko pracuję na tę rodzinę!
To mnie zawsze wysyłasz na...
Dzwoniłaś?
Serio? Wysłałeś Li Weia po niego?
-Co się dzieje? -Nie wiedziałam, że go wyślą.
Ani że zmieści się w drzwiach.
Podobno dobrze sobie radzisz.
Powiedz mu.
-Mówi, że słyszał, że klub zarabia. -Chwilkę!
-Żartujesz, prawda? -Teraz to moja dzielnica.
Muszę nauczyć się języka.
Moje... miejsce...
Wiecznie żyć nie będziemy.
Powiedz, że klub ma się świetnie. Jest modny.
Wieczory kompletnie wyprzedane.
Klub daje radę, co wieczór tłumy.
I mam masę planów. Prywatne eventy, wieczory specjalne.
Myślałem o wprowadzeniu jedzenia.
Chce robić prywatne wydarzenia, jedzenie.
Możesz wykazać trochę entuzjazmu?
Żadnego jedzenia ani przyjęć! Żadnej kuchni!
Pieniądze będą śmierdzieć jedzeniem!
Albo przestanie mu dobrze iść, albo to koniec.
Co powiedział?
Nie mogę mu tego powiedzieć! Co ty powiedziałaś?
Mów!
-Czemu twoi rodzice się złoszczą? -Nie rodzice.
Kiedyś cię słuchała.
Pozwoliłaś jej iść do szkoły.
Takie prawo!
Mam rodziców. Brzmią na rodziców.
Za bardzo się do niego zbliżyłaś. Nie po to cię w to wciągnęliśmy!
Robiłam, co mogłam!
Dałam mu szafę grającą z samymi chińskimi piosenkami, na litość boską!
To było miesiące temu! Teraz podajesz mu papier toaletowy!
Koniec z tym!
Więcej się do niego nie zbliżysz.
Każ mu odejść!
Już!
Więc?
Klub ma się zbyt dobrze.
-Większość właścicieli tego chce. -Nie mówiłam, że to właściciele.
Chcieli mieć legalnie wyglądający interes, ale bez rozgłosu.
Słaby klub nie zwraca uwagi,
o dobrym klubie wszyscy wiedzą.
-Myśleli, że ci się nie powiedzie. -Dlaczego?
Jesteś żydowskim sprzedawcą plastiku,
który nagle otwiera klub w Chinatown ze słownikiem z XIX wieku.
Ja...
-Cholera. -Nie spodziewałam się wiele.
-Dlaczego są źli na ciebie? -Bo...
Miałam się upewnić, że nawalisz.
Dlatego dałaś mi tę szafę grającą?
Nie, to był prezent. Błagam.
Jeśli dobrze rozumiem,
ludzie, którzy mogą być twoimi rodzicami
i właścicielami lokalu,
-chcą, żebym nawalił albo... -Odszedł.
Myślałem, że „zginął”. Odejście jest lepsze.
Ej, Mata Hari, po czyjej stronie teraz jesteś?
Twojej. Przysięgam.
Nie wiem, czy to dobrze czy źle.
Dziękuję.
Nie ma za co.
-Szybciej! -Patrz!
Pięknie, Ethan.
Kiedy byłem mały, miałem skarpetkę.
To była moja zabawka.
Chowałem w niej rękę i pytałem, gdzie moje palce.
Tak się bawiłem. Koniec. I nikogo to nie obchodzi.
W punkt.
Mam ciepłe knysze, prosto z piekarnika.
-Co czytasz? -Książkę.
-Czy to Piotruś Królik? -Nie.
-Ja czytam Piotrusia Królika. -Dalej będzie Proust.
Dlaczego masz futro na ustach?
To wąsy.
Wyglądają jak pełzająca gąsienica!
-Nieprawda! -Tak!
-Poruszyła się. -Bo mówię.
-Przestańcie! -Odbiorę.
-Nie, ja odbiorę. -Już wstałam.
-Ja odbiorę, Rose! -Mój Boże.
Są złośliwe. I nikt z dorosłych nic z tym nie robi.
-A niech to! -Rezydencja Maiselów.
-Shirley, tu Miriam. -Cześć, Miriam!
To Miriam!
-Skąd dzwonisz? Z Pragi? -Tak, jestem w Pradze.
Rób dużo zdjęć i powiedz im, że kochasz Jezusa.
Głośno tam u was. Co się dzieje?
-Są urodziny Ethana. -Nie.
Tak, zrobiłam trzy ciasta.
To nie są urodziny Ethana.
Jak uważasz. Muszę przypilnować kotletów. Porozmawiaj z tatą.
Cześć! Jesteś w Pradze? W każdej rozmowie wspominaj o Jezusie.
Dlaczego Shirley mówi, że są urodziny Ethana?
-Są w listopadzie. -Już nie.
-Jak to? -Listopad nam nie pasował.
Moishe ma dostawę wiosennych tkanin.
Kuzyn Shirley, Yetta, przyjeżdża z wizytą.
Nie wiem, co robi twoja mama, ale jej też nie pasowało.
-Pracuję, Abe. -Twierdzi, że pracuje.
-Nikomu nie pasowało. -Przełożyliście urodziny Ethana?
Ma pięć lat. Co on tam wie?
-Papa! -Co?
Dostał trzy ciasta i zabieramy go na Coney Island.
-Nie wierzę! -Dlaczego ma to dla ciebie znaczenie?
-I tak by cię nie było. -Co się dzieje?
Miriam jest zła, że przełożyliśmy urodziny.
-Dlaczego? -Nie wiem.
Nie zmienia się urodzin dziecka!
Zmienialiśmy urodziny twojego brata, nie zorientował się.
Kim wy jesteście? To nieludzkie.
To brak empatii i... Moje urodziny też zmieniliście?
Nie. Słuchaj, musimy kończyć i zbierać się na Coney Island.
Ethan! Złóż mu życzenia urodzinowe.
-To nie są jego... -Ethan!
Cześć, mamusiu. Dostałem wóz strażacki, pistolet i piłkę baseballową.
Będziemy na diabelskim młynie!
Kochanie, to bardzo ekscytujące, ale dzisiaj nie są...
-Wszystkiego najlepszego, skarbie! -Chcę ciasto!
Myerson. Przyszłyśmy po czek.
Ja jestem Susie, a to Tess.
-Jak się macie? -Chcemy tylko czek.
Już patrzę...
Klientki pana Fricka.
-Tak. Ma czek? -Proszę usiąść, zawołam go.
-Proszę powiedzieć o czeku. -Tak jest!
-Wyluzuj. -Wyluzuję, jak dostanę czek.
Panie Myerson. Miło panie widzieć.
-Ja jestem Dooley. -Nieistotne.
Przyszłyśmy po czek.
A nie zobaczyć się ze mną? Szkoda.
-Żartuję! Chcą panie kawę? -Nie.
-Macie gorącą czekoladę? -Może jeszcze balonik?
-Chcemy tylko czek. -Jasne.
Pan B. chciał się przywitać.
-Kto? -Wspaniały człowiek. Proszę.
Rozgośćcie się. Zaraz przyjdzie.
Susie, nie jestem dobra w odczytywaniu sygnałów,
-ale to chyba trochę... -Tak, popieprzone.
Gdzie my jesteśmy?
-Nie chciałem przestraszyć. -Wszystko gra.
Kochamy tajne pomieszczenia bez klamek.
Nazywam się Bartosiewicz, ale możecie mi mówić Pan B.
-Ja jestem Susie, a to Tess. -Wiem, kim panie są.
Usiądźmy.
Zobaczmy, co my tu mamy.
Przyszłyśmy po czek, zgodnie z zaleceniem pana Fricka.
Dlatego przyszłyśmy.
Odebrać czek.
-Dostaniecie swój czek. -Świetnie.
Najpierw spytam, gdzie byłyście,
kiedy się dowiedziałyście?
O czym?
O pożarze.
W kościele.
W kościele?
Zwykle tam jesteśmy. Albo idziemy do kościoła,
albo wracamy z niego.
A pani?
Też proszę wpisać kościół.
Więc obie byłyście w kościele.
Tam znalazł nas mąż Tess
i powiedział o pożarze.
Dobrze, że byłyśmy w kościele, gdzie wszyscy są smutni.
Czy pani mąż może potwierdzić, że znalazł was w kościele?
Dużo pije, może niewiele pamiętać.
-Z czego to się wzięło? -Picie? To rodzinne.
-Pyta o pożar. -Jakieś teorie, pomysły?
Może mama zasnęła z papierosem w dłoni.
To się zdarza. Tylko że nie żyje.
Zapomniałam. Nie żyje.
-Tess? -Okablowanie!
-Dobre. Okablowanie. -Ciekawe.
To jakieś śledztwo czy...
-Pracujemy nad sprawą. -Sprawa.
Więc jest sprawa?
Sąsiedzi zgłosili, że widzieli dwie kobiety
w łodzi wiosłowej.
Wiosłujące kobiety. Dokąd ten świat zmierza?
Podobno piły piwo, śmiały się, śpiewały.
Wiecie, kto to mógł być?
-Nie. -Nie mam pojęcia.
Niestety wiele rzeczy wciąż jest niejasne,
więc nie możemy dać paniom czeku,
ale będziemy w kontakcie.
Nie będzie dzisiaj czeku?
Nie, ale Denise przyniosła ciasto.
Mógłbym zgarnąć dla was kawałek.
Może jakaś zaliczka w dobrej wierze? Dziesięć procent?
-Byłoby miło, prawda? -Tak.
Możemy wyjść?
Nie widzę przeszkód.
Miło było poznać, Tess.
-Wydawał się miły. -Miły? Jesteś ślepa?
-Wiedzą, co zrobiłyśmy, Tess. -I co?
-Nie dadzą nam czeku? -Zadzwonią po gliny.
-Z powodu tej budy? -Pożar to pożar.
-No i po co ten mrok. -Co zrobimy?
Pójdziemy do więzienia? Ja nie chcę.
Tak im powiemy.
Nie czepiaj się mnie. Zrobiłam ci przysługę.
Wiem.
A teraz potrzebuję, byś wyświadczyła mi... nam... kolejną.
Nasz los leży w rękach tamtego gościa. A ty mu się podobasz.
Ja? Nie. Tak myślisz?
Tylko jedną z nas chciał rzucić na to biurko.
Miło.
Musimy go do nas przekonać.
Musi przeoczyć fakt, że jesteśmy najgorszymi przestępczyniami w kraju.
-Muszą być gorsze. -Zrobisz to dla nas?
-Przekonasz go do nas? -Robiąc co?
To samo, co robiłaś z dyrektorem.
Jestem mężatką!
Gdyby to coś znaczyło, nie prosiłabym.
Masz mnie za dziwkę? Ja też mam swoje granice.
Widziałam, jak pokazywałaś cycki, żeby dostać darmowe piwo.
Importowane.
Nie każę ci się z nim pieprzyć.
Ale kiedy go zobaczysz, pomyśl, że to Heineken.
-Zobaczę, co da się zrobić. -Dobra, muszę lecieć.
Nogi wydepilowane i w ogóle?
-Idź już! -Dobra, pa.
-Ta jest gotowa. -Świetnie.
Co tu jest? Manny?
-Filiżanki. -Nie mam filiżanek.
-Suweniry? -Masz mnie za swoją babcię?
Na pewno nie bokserki. Nie tykam ich.
-Co za ulga. -Idę na papierosa.
-Nie można tu palić, Manny. -Ale pomogłem w pakowaniu.
No i są bokserki.
-Co tu robisz? -Mogę wejść?
Nie jesteś w trasie? Nie jechałaś z Midge?
-Tak, ale... -Wejdź.
Gdzie jest Midge? Nic jej nie jest?
-Ma się dobrze. -Dobrze?
-Zdefiniuj „dobrze”, Susie! -Spokojnie!
Boże, macie dziwną relację.
Potrzebuję pieniędzy Midge.
-Miałem ci ich nie dawać. -Wiem.
Pod żadnym pozorem.
Wiem, co mówiłam.
Poza tym nigdy mi ich nie dałaś.
Miałaś to zrobić, ale nic nie dostałem.
Nie wiem, jak miałbym ci je dać.
A nawet gdybyś mi je dała, miałem ci ich nie dawać.
Tak czy inaczej, nie dostaniesz pieniędzy.
Więc pożycz mi pieniądze.
Czek byłby najlepszy. Ale gotówka też może być.
Pozwól mi zrozumieć.
Miałem nie dawać ci pieniędzy, których mi nie dałaś,
a mam dać ci moje pieniądze,
choć wiem, że od razu je stracisz?
Tak.
-Przerwa! -Panie Maisel!
Kłopoty z bezpieczeństwem, budynek jest zamknięty.
Cholernie wolno biegasz.
Nie waż się więcej nie wpisać do księgi wizyt!
-Słyszysz mnie? -Rozmawialiśmy.
-Kontynuujcie. -To była prywatna rozmowa.
Uszanowałabym to, gdybyś się wpisała.
-Susie... -Potrzebujemy pieniędzy.
Mam zacząć od początku?
-A gdybym miała? -Ale nie masz.
Ja mam broń.
Przy sobie? Czy musisz po nią pobiec?
Co stało się z pieniędzmi, które miałaś mi dać?
-Tymi, które trzymałaś dla Midge? -Zapomnij.
Susie!
Nie mów Miriam, że tu byłam, kiedy ją zobaczysz.
Jest tutaj? Miała być w Pradze.
-Muszę iść. -Tak, musisz iść.
Miło, że mieszkasz z mamą.
Przydałby się jej porządny klaps.
Cholera!
Jeszcze raz.
KWIECIEŃ 1960
Jest czerwiec.
Podoba nam się zdjęcie.
W co zagramy? Wyglądasz na sportowca.
Stawiasz drinka, jeśli odgadnę twoją kartę.
-Spadaj! -Jestem dobry, spodoba wam się.
-Powiedz mu. -Nie znam cię.
Jestem znany.
Występowałem dla głów państw Europy,
i resztą ich ciał, jeśli jeszcze były na miejscu.
Królowa dorównała mi kroku w piciu...
Śliski stołek. To by było coś, co?
„Przyczyna śmierci: śliski stołek barowy”.
Nie to co wojna, albo zadławienie się po męsku stekiem.
Ludzie...
Wybierz kartę. Jestem pacyfistą i wegetarianinem,
więc zostaje mi barowy stołek.
Odłóż!
-Bum! To twoja karta? -Cholera, tak!
-Whisky, proszę! -Pozbierasz to.
Pomyśl liczbę. Jeśli zgadnę, ty zbierasz karty.
-Nienawidzę magików. -To tylko Alfie.
Stały bywalec.
Jeśli będzie chciał wyciągnąć mi z nosa monetę, wsadzę mu królika w dupę.
Wybierz kartę. Zgadnę, stawiasz drinka.
-Może innym razem. -Kiepski dzień.
-Ale magia. -Dla zabawy, w której ręce?
-Wyglądam na sześciolatkę? -Oderwij się trochę.
W tej. Widziałam, jak bierzesz.
W której ręce? Wiem, że już i tak masz problem ze znalezieniem kasy.
-Co? -W której ręce?
-Dwie z trzech. -To były dwie z trzech.
Trzy z czterech. Nie pozwolę ci pójść z dymem.
-Skąd... -Wybierz rękę.
-I tak się pomylę! -Trochę wiary!
Alfie, daj spokój.
-A chciałem dać ci wygrać. -Powkurzaj kogoś innego.
Wiesz, bar nie jest dobrym miejscem, kiedy jest ci źle.
I mówi dalej.
Lepiej być w miejscu, które wywołuje uśmiech.
Alfie.
Gdzie chciałabyś się znaleźć?
Gdziekolwiek, byle nie tu.
Co jest przeciwieństwem „tu"?
Może... To.
Co jest, kurwa?
-Co się stało? -Postawiłaś mu drinka.
Nienawidzę magików.
Trzymajcie się razem!
-Chłopcy, patrzcie! -To nie jest prawdziwa syrena.
Wcześniej sprzedawała ogórki. Idziemy!
Z tobą to jest zabawa, Abe!
To nie miała być całodzienna wycieczka.
Miała być jedna przejażdżka na diabelskim młynie i koniec.
Nie było mowy o całej Coney Island.
Od dwóch godzin idziemy w kierunku diabelskiego młyna.
Zatrzymaliśmy się przy grach, koszulkach,
śmiesznych figurach z otworami na twarz,
imitujących kulturystów i kowbojów. Mówię poważnie!
Pora zrobić to, po co tu przyjechaliśmy.
Idziemy!
Lody, lody dla ochłody
-Na miłość boską! -Dla Jacoba, dla Peteya,
Moishe'a i Joely'ego...
Jesteśmy w martwym punkcie.
I dla Rose, i dla mnie.
Możemy rozdawać lody, idąc.
-Babciu! -Jubilat!
Zanim tam dojdziemy... A dla mnie nie ma lodów?
Nie jesz lodów.
Ty nic nie jesz, a tobie wzięła.
-Idę po coś do picia. -Stracimy ich z oczu.
Wrócą.
Na tej promenadzie przeleciałem twoją matkę.
Dzięki.
Nie interesuje cię rodzinna historia?
-Dwie. -Proszę.
-Z klubem wszystko dobrze? -Tak.
Dlaczego pytasz?
Wyglądasz jak wszyscy Maiselowie, gdy mają problemy w pracy lub z prostatą.
Po prostu...
Właściciele lokalu są na mnie trochę źli.
Dlaczego?
Klub zbytnio zwraca uwagę na ich inne biznesy.
-Te w piwnicy. -Rozumiem.
Nie mogę się z nimi kłócić. Z wielu powodów.
-No to im zapłać. -Płacę.
Nie mówię o czynszu. Łapówka.
-Myślę, że nie o to im chodzi. -Pewnie, że o to.
Pieniądze załatwią wszystko.
Twój syn chciał wygrać Popeye'a w tej grze wcześniej.
Myślisz, że faktycznie tak dobrze grał?
Trafił w dzieciaka obok.
Dałem gościowi pięć dolarów. Nagle Ethan stał się mistrzem.
-Dostał figurkę, czego się nauczyliśmy? -Niczego.
-Łącznie z tym, jak grać. -To był wypadek.
Widziałaś, że źle skręcamy i nic!
Musimy teraz dwa razy okrążyć Parachute Jump.
Jeśli ktoś zwymiotuje na nas z góry, to oby na ciebie!
-Wspaniały aparat, panie Weissman! -To miło. Ruchy!
Zrobiłam piękne zdjęcia promenady, oceanu
-i kucyków. -Szybciej.
-Może zrobimy sobie jedno razem? -Absolutnie nie.
Dzień dobry, poprosimy...
Wzięliście jakieś pieniądze z domu? Nie.
Świetnie, więc płacę ja.
Joey!
Powiedz rodzicom, że dam im 10% udziału.
Nie mówiłam, że to moi rodzice,
i nie był to szantaż.
-Taka jest umowa. -Powiem im pięć, niech podniosą do 10.
Po prostu świetnie ci idzie.
Skoro twoja poszukiwawczo destrukcyjna misja...
To była tylko destrukcyjna misja.
Nadal będziesz przychodzić?
Tak. Często. Za często.
Jeśli to cię pocieszy, czynsz jest bardzo niski.
-To już coś. -Ale za rok go podniosą.
-Będzie wysoki i niesprawiedliwy. -Wspaniale.
-Widzimy się później? -Tak.
Będę w stroju zbieraczki haraczu.
Tylko tobie w nim do twarzy.
Precle! Zapraszam po precle!
Za mało. Wisi mi dolara.
-Wisisz mi dolara! -Albo podejdź do budki i to powiedz,
albo zaakceptuj ten fakt.
Jeśli tam wrócę, wy pójdziecie dalej
i nigdy nie...
Nigdy nie wrócimy na dobre tory.
-Kto chce faworki? -Uśmiech!
Zabiorę pani ten aparat.
O trzeciej muszę zadzwonić.
Albo wrócimy do tego czasu, albo dopiero potem.
-Do kogo będziesz dzwonić? -Do potencjalnego klienta.
Znowu to swatanie?
Nie rozumiem tego.
Ja mam to rozumieć.
Jak bardzo leniwi są ludzie?
Nie mogą sami znaleźć sobie małżonków?
-Ty nie znalazłeś. -Oczywiście, że tak.
Poznałem cię dzięki Sonji.
-Tak, Sonji swatce. -Mamo!
-Miriam! -Mamusiu!
Ktoś tu ma niespodziewane urodziny.
-Co tu robisz? -Miałaś być w Pradze.
-Tak. -Wyjaśnisz później!
Wszyscy wsiadamy, już!
-A trasa? -Pozwoliłeś im na tę zmianę?
To było poza moją kontrolą.
Mogłaś powiedzieć, zrobilibyśmy to jutro.
Chciałam porozmawiać o tym, co się wydarzyło.
-Nie ma czasu! Rose, dalej. -Ale tato...
Miriam, później się tobą zajmiemy. Idź, Ethan!
Chciałabym porozmawiać.
Jacob, Petey, idziemy! Zelda!
-Chcę zostać. -Tato, proszę!
Miriam, zwróć to, proszę.
Powiedz, że jest mi winien dolara. Nie będę go straszyć sądem.
Ale jeśli będą obok jakieś służby,
bardzo głośno się skarż, płacz i mdlej.
Czekaj!
-Chcę porozmawiać... -Bilety.
-Przepraszam, muszę... -Co pani robi?
Mamo, muszę...
Miriam! Nic nie rozumiem.
Co tu robisz, skoro rano byłaś w Pradze?
-Wróciłam wcześniej. -Dlaczego?
Bo mi kazali.
-Czechosłowacy? -Nie!
-Odwołali trasę? -Nie, tylko mnie.
Co?
Palnęłam na scenie coś, co im nie pasowało
i mnie zwolnili.
-Nie! -Co mówisz? Co ona powiedziała?
-To okropne! -Co powiedziałaś na scenie?
Tylko żart, bardzo zabawny, zgodnie z moim zadaniem,
ale wściekli się i zostawili mnie na płycie lotniska.
Na oczach wszystkich? To upokarzające.
-Mówisz, że cię zwolnili? -Tak, Moishe, zwolnili mnie.
Kiepskie wieści, szczególnie dla twojego pożyczkodawcy.
-Wiem, Moishe. -Co takiego?
-Przepraszam! -Dla pożyczkodawcy?
-Wynagrodzę ci to! -Co to ma znaczyć?
Kontrakt był zabezpieczeniem. Wiesz, co to znaczy?
Wiem, ale i tak mi powiesz.
To to, czego użyłaś, żebym sprzedał ci mieszkanie.
-Co? -Zawierał liczby
i występ świąteczny z Bobem Hope'em!
Pamiętasz?
Nie było w nim Boba Hope'a, Moishe.
-Jakie mieszkanie? -Nasze.
Kupiłaś nasze mieszkanie?
Tak, kupiłam nasze mieszkanie.
Pożyczyłaś od mojego taty?
-To źle? -Nie.
-Jasne, kurwa, że tak! -Nie rozumiem.
-Co kupiła? -Jej mieszkanie.
-Jakie mieszkanie? -Nasze, Abe.
-Nie macie mieszkania. -Stare mieszkanie, Abe.
Nie wierzę, że pożyczyłaś kasę od ojca.
Nic nie mówię,
ale wyczułem bardzo niegrzeczny ton.
-Dlaczego to zrobiłaś? -Bo kocham to mieszkanie.
Byłam w nim szczęśliwa.
Chcę, żeby dzieci w nim dorastały.
-Nie będą mieć podwórka! -Wiem, Shirley!
Wróćmy do tego, że mój syn mnie znieważył i zostałem oszukany.
Nie zostałeś oszukany.
Nie znieważyłem cię, ona nie wiedziała, że wyleci.
-Mogła to założyć! -Bo?
Bo nie znasz się na żartach.
Wiele razy ci to powtarzałem, ale nie słuchasz.
To prawda.
Znajdę sposób na odzyskanie pieniędzy.
-Ile pożyczyłaś? -A co?
-Rozmawiam z Midge! -Chcecie prywatności?
-Może mógłbym jej pomóc. -Jak?
-Sonja nie była swatką. -Oczywiście, że była.
Nie. Swatkom się płaci, a jej nikt nie zapłacił.
Twoja mama jej zapłaciła.
-Co? -Abe, na litość boską!
Miałeś 30 lat, byłeś sam. No i te twoje ubrania.
Dorzucili mojemu ojcu obligacje
i turecki karabin.
-To stąd go miał? -Potrzebuję długopis.
Kto ma długopis?
Nie jesteście przygotowani na wszystko?
-To harcerze. -Muszę coś policzyć.
Nie musisz. Odzyskasz pieniądze!
Nie wierzę ci!
Miałabym kłamać w udawane urodziny syna?
-Co? -To było nasze mieszkanie.
-Mogliśmy to omówić. -Dlaczego?
Odradziłbym ci pożyczanie pieniędzy od taty.
Teraz ja jestem tym złym?
Skąd pomysł, żeby je kupić?
Jakim cudem jestem w gondoli z Peteyem i Jacobem?
Te faworki są pyszne.
Ethan, czy twoje faworki też są pyszne?
Jacob! Czy twoje faworki też są pyszne?
Petey, czy twoje faworki też są pyszne?
-Niech się pani zamknie! -Sam się zamknij!
-Ty się zamknij. -Sześćset metrów nad ziemią
to niebezpieczna wysokość, by oznajmiać Żydowi, że go oszukano.
A katolikowi?
To przez ten żart cię wylali?
-Odzyskasz pieniądze! -Gdybym miał dolara...
-Co? -Gdybym miał dolara.
Ale nie mam, bo cię wylali.
Kto chce jeszcze faworków?
Nie chciałam tak o tym rozmawiać.
Wrócimy do domu, usiądziemy i omówimy to
jak normalni, cywilizowani ludzie.
Świetna zabawa.
Uśmiech!
Codziennie po powrocie z pracy dostaję listę.
„Wynieś śmieci, napraw zlew, wyprowadź psa”.
-Macie psa? -„Przy okazji, mamy psa”.
Wiem, że mieliśmy przejścia,
ale robię, co mogę, a ona nic.
-Dobrej nocy, do zobaczenia. -I wciąż wychodzi.
Ciągle jest w szkole dla sekretarek,
pewnie dlatego te listy są takie profesjonalne.
-Dziś wychodzę z Fletcherem. -Z kim?
Z psem. Chodzę, myślę i zaczynam się wkurzać.
Decyduję się na rozmowę.
Ona wraca do domu,
ja stoję tam, gotowy na jej zimne spojrzenie
kelnerki z Oktoberfest.
Mówię: „Imogene, musimy porozmawiać”.
Prosi, by dać jej chwilę, idzie do sypialni, po chwili wychodzi.
-Całkiem naga. -Imogene?
Zamarłem, zabrakło mi słów.
Uśmiecha się i mówi:
„Baw się dobrze w klubie i pozdrów Joela”.
Nonszalancko obraca się i wychodzi z pokoju.
Kazała mnie pozdrowić?
Cholera!
Chwileczkę.
Nasze pierwsze przeszukanie!
Oficjalnie jesteśmy klubem nocnym.
Bank jest dziś otwarty. Chodź.
Siadaj.
-Co... -Nic nie mów.
-Midge potrzebuje pieniędzy. -Wiem...
Nie. Masz nic nie mówić.
Musi zapłacić mojemu tacie
za mieszkanie, które od niego kupiła.
-Wiedziałaś? -Zrobiła to potajemnie.
-Zarządzanie na najwyższym poziomie. -Nie kop leżącej.
Potrzebuje pieniędzy.
Wypiszę ci czek.
A ty na jego podstawie wypiszesz czek dla niej,
dostanie swoje pieniądze i nigdy się o niczym nie dowie.
Serio? Nie wierzę, że to robisz.
Nie sądziłam, że jesteś taki, jaki jesteś.
Ale zanim ci go wręczę, porozmawiamy.
-Cholera! -Tak, „cholera”.
Powiesz mi wszystko,
co się stało, co zrobiłaś z kasą,
co ona myśli, że zrobiłaś, i tak dalej.
-Jak dużego drinka ci trzeba? -Takiego.
Robi się.
Jakieś wieści? Na pewno? Miałem wystąpić w ten weekend.
A Harry Corn coś ma?
Chip Glenn? Coś dla niego?
Komu mogę coś wykraść?
Sprzedawał się w Bostonie, ale nie w Denver.
To wschodni dowcip.
Mam kanapkę na każdą część kraju.
Która jest najśmieszniejsza?
Hoagie.
Odłóż to. Ktoś zobaczy czek i zacznie cię śledzić.
Do domu? To 50 przecznic.
Mógłby go ukraść już tutaj.
-Możemy porozmawiać o pracy? -Tak.
Przeszłość za nami. Jakiś Shy? Kto to jest?
-Pieprzyć go! Potrzebujemy strategii. -Zgoda.
No proszę, pani Maisel.
Ostrzegałam go.
Chciałem się tylko przywitać z towarzyszką komiczką.
Patrzcie. Widziałyście to?
Tak, widziałyśmy Ballarda.
-To jest lepsze. -Co to?
Krytyczny artykuł o pewnej pani Maisel.
Pojawia się znikąd, a tu nagle zabawia się z Lennym Bruce'em,
występuje z Shyem Baldwinem. Bla, bla, jest dziwką.
Jest też zdjęcie.
„Ale nagle ślicznotka z centrum
„wylądowała na swoim pięknym derriere.
„Plotka głosi, że została bezceremonialnie porzucona przez ekipę Baldwina
„na torze szóstym Penn Station.
„Zostawili ją bez pracy, z walizką w dłoni”...
Przynajmniej lubi mój tyłek.
„Podobnie było z Sophie Lennon.
„Pani Maisel ma do tego smykałkę”.
Bla, bla. „Jest dziwką”.
„I talent do utraty pracy.
„Jaka jest prawdziwa historia tej żartobliwej dziewczyny?
„I co dokładnie stało się w Apollo?”
„Dowiemy się wkrótce."
-No to tyle ode mnie. -Jesteś małym człowiekiem, Eugene!
-Tak, ale mam swoje momenty. -Nie ma.
Kim, do cholery, jest ten facet?
-L. Roy Dunham? -Nie wiem,
ale naoglądał się Słodkiego smaku sukcesu.
Najgorsze, że ten występ z Apollo wypadł świetnie.
-Publiczność mnie kochała. -Wiem.
Wyszłam na scenę i po prostu zaczęłam mówić.
-Improwizowałam. -Do czego zmierzasz?
Wtedy jestem najlepsza.
Pomyśl o moich naprawdę dobrych występach,
nie tych solidnie dopieszczonych, tylko tych, które były epickie.
Przypomina mi się pierwszy wieczór, jak byłaś pijana.
-Prezentacja Sophie. -To wciąż boli.
Ale było epicko.
Upokorzenie Penny Pann.
Zniszczyło moje małżeństwo i szansę na szczęście.
-Świetny występ. Detroit. -Kansas City.
-Nowy Orlean. -Myrtle Beach.
Apollo. Wszystkie jedyne w swoim rodzaju.
-W pełni moje. -Zgadzam się.
-Susie. -Miriam.
-Wiesz, co jest we mnie świetne? -Twoja skromność?
Nie. Bycie sobą.
Dlaczego mam z tym zwlekać?
-Może nigdy mi na to nie pozwolą? -Pozwolą.
Chcę być sobą za każdym razem.
-Będziesz. -Posłuchaj.
Jeśli mam zostawiać Esther i Ethana na całe tygodnie,
przegapiać ich urodziny, te udawane też,
występy w szkole,
nie będę robić tego dla marnych występów.
Jeśli mam to robić,
to będę mówić to, co mam na myśli.
Każdy występ będzie o czymś.
Dobrze.
Taki jest cel,
ale jeśli masz występować przed Shyem Baldwinem
czy Patem Boone'em, nie unikniesz żartów o obsłudze hotelu.
-Koniec z występami przed kimś. -Co?
Będę występować tam, gdzie mogę mówić co chcę.
Tak zrobiłby Lenny.
To co innego. To Lenny Bruce.
Zrób ze mnie główną gwiazdę.
-Jak, skoro nic dla ciebie nie mam? -Nie wiem.
Jesteś moją agentką. Myśl.
Miriam, rozumiem cię, naprawdę.
Ale wiesz, że ten biznes tak nie działa.
Więc zmieńmy biznes.
Tata kiedyś powiedział mi:
„Jeśli masz mieć głos, uważaj na to, co mówi”.
Mówił o antysemickich nazistach.
Zawsze o nich mówi.
Dwóch nazistów w barze, jeden pyta: „Kto ci rozlicza podatki?”.
Ale głos... Dziękuję.
Ale głos to potężna rzecz.
Może rzucić światło na coś, co kryje się w ciemności.
Może kazać usiąść osobom, które chcą wyjść.
Siadajcie!
Może zmienić sposób myślenia innych
i sposób działania,
ale nie zrobi nic, jeśli będziemy trzymać gębę na kłódkę.
No to, kurwa, mam nauczkę!
Dziękuję i dobranoc.
Napisy: Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska