Jak będziemy mieli dzieci, trzeba będzie wracać na noc.
Co? Kto tak mówi?
Podręcznik Rodzice nie do dupy.
Komunistyczny szmatławiec.
-Nasze dzieci będą super. -Będą w klubach.
-Słońce będzie zadawać im ból. -Wampirze dzieci.
Będą mówić slangiem i zasypiać przy Charliem Parkerze.
Dzieci na odwyku.
Inne będą im zazdrościć.
Ostatnio widziałam dziecko Taffy i Dela.
I jak?
Wielkie, głośne i roszczeniowe. Jak Del.
Jeśli jako rodzic radzi sobie tak jak w softballu,
to dzieciak ma przerąbane.
Ale mają piękny pokój dla dziecka.
Na suficie jest Babar, a na ścianie Eloise.
-Nasz będzie lepszy. -Tak?
Sprowadzę prawdziwego Babara i schowam w szafie.
To nie spowoduje traumy u córki.
Albo syna.
Co?
Mamy mieszkanie.
Sporo miejsca, rodzice tuż obok,
zawsze zajmą się dziećmi.
Zawsze obok.
Dobrze ci idzie w pracy, zarabiasz...
Ty szybciej wydajesz.
Może...
już czas?
No nie wiem.
Choć już blisko.
Ale może już warto zacząć się starać.
Z całych sił.
Mogę wziąć tydzień wolnego
i starać się co kwadrans.
Ale hucpa.
Będziemy próbować do skutku.
Jestem perfekcjonistą.
Zapłać już.
Jak trzeba będzie tkwić w jedwabiach
przez pół roku, to tak zrobimy.
Bez jedzenia i wody. Będziemy żyć ze starania się.
-Zostaw spory napiwek. -Zawsze.
A tak w ogóle, to jestem w ciąży.
O, taksówka. Zawołam ją.
W ciąży? Midge?
Poważnie?
Czekaj. Ja jestem ojcem?
...w piosence Teraz albo nigdy.
Trasa się przesunęła, więc muszę zmienić dzieciom plan.
Pani Moskowitz to zrobi.
Dam radę ułożyć plan.
Dobrze, układaj.
Tu masz kasę na ten miesiąc.
Co z Collegiate?
To dobra szkoła, Ethan się dostał. Zrobimy imprezę.
Tyle masz do powiedzenia?
-Tego chcieliśmy. -Dwa lata temu.
Pozmieniało się.
Ethan chodzi do Collegiate, Esther do Brearley. Tak miało być.
Dostał się, super, ale to droga szkoła.
Oboje pracujemy, i to po nocach.
Jak otworzę klub, będę jak Dracula.
Ty jesteś w trasie, a nawet jak wrócisz...
O czym ty mówisz?
Powinniśmy rozważyć szkołę w Queens.
Nie byłam gotowa.
Napiję się, by to gwałtownie wypluć.
Jeśli coś jest warte plucia,
to „szkoła w Queens”.
Collegiate jest na Upper West Side.
Nikt z rodziny tam nie mieszka.
Słyszałeś o samochodach?
Po otwarciu klubu będę tam spędzał każdą noc.
Ethan jesienią zaczyna szkołę.
Gdzie wtedy będziesz? Czekaj.
Ktoś tu lubi dramatyzować.
Düsseldorf, Frankfurt, Zurych, Sztokholm.
Świetnie. Ja zawożę, ty odbierasz?
Nie puścimy dzieci do szkoły w Queens.
-Czemu? -Bo...
-to Queens. -To za mało.
Musi iść do najlepszej szkoły, zadawać się z mądrymi dziećmi.
Inaczej zmarnuje potencjał, który ponoć ma.
-Ethan? -Tak.
-Nasz Ethan? -Tak.
-Kto tak mówi? -Oni.
-Jacy oni? -No oni.
Ethan i potencjał?
Ponoć zapowiada się obiecująco.
-Ta obietnica kosztuje. -Joel,
Collegiate zmieni ją w potencjał.
Jeśli pójdzie na uniwerek w Queens,
skończy, przeciskając się przez magazyn widlakiem.
Jeśli pójdzie na uniwerek w wieku pięciu lat, to ma potencjał.
I to nie ja jestem zły.
Pomyśl logicznie.
Muszę się wyprowadzić z fabryki.
Znaleźć mieszkanie blisko klubu.
Może się uczyć w Chinatown,
będzie słaby z dwóch języków.
Jego dziadkowie mieszkają w Queens.
Ktoś musi pilnować dzieci w nocy.
Musiałeś akurat teraz otwierać klub?
Wybacz, ale może pamiętasz,
że miałaś już kończyć trasę.
Nikt mi nie dodał dwóch miesięcy na załamanie Shya.
To wyczerpanie, nie załamanie.
Jeśli pójdzie do Queens i kiedyś się dowie,
że dostał się do Collegiate, nie wybaczy nam.
-Nie powiemy mu. -Umówi się z córką
faceta z działu przyjęć,
który mu opowie, jak im było przykro,
że rodzice go nie zapisali.
Nie zaprosi nas na wesele.
Jak ma ją poznać? Będzie w Queens.
-Pojedzie do miasta. -Nie puścimy go.
-Jakoś pojedzie. -Nie dowie się o mieście.
Jak, nie będzie umiał czytać?
W szkole w Queens jest na to 50% szans.
Sądzisz, że to pomaga?
Nie chcę się kłócić.
Też wolę Collegiate
i dzieci z potencjałem.
Ale nas nie stać. I już tam nie mieszkamy.
Nie musimy teraz decydować.
-Szlag, muszę iść. -Ja też.
Zrób coś dla mnie.
Pogadasz z Imogene dla Archiego?
Ledwo żyje, a ona nie chce mu wybaczyć.
-Jest u ciebie? -Tak.
Wszyscy mają go dość.
Nie wypłacę się na ubezpieczenie.
Wlazł już w każdy słup.
A co jej tak odbiło? Zrobił coś...
Nie, nic. Przysięgam.
Kazał przekazać, że tęskni
i że mogą jeździć co święta do Poconos,
jeśli pozwoli mu wrócić.
-Proszę. -Dobra.
Pogadam z nią, ale nie wspomnę o Poconos.
Dość już wycierpiał.
W Nowym Jorku jest 11.15.
Oto The Crew-Cuts i Sh-Boom.
Zapomniałem zapłacić, proszę.
Będę ojcem!
Wspaniała pani Maisel
„Rzadko widuje się coś tak zdumiewającego jak sztuka Panna Julia,
„którą mieliśmy okazję obejrzeć wczoraj w teatrze Barrymore.
„To jakby wcześniej zamknęli McSorley's,
„a tamtejsi pijani bywalcy zmienili miejscówkę,
„znaleźli scenariusz Strindberga,
„a następnie oddali na niego kał.
„Występ był tak upokarzający,
„że może stanowić badanie archeologiczne
„upadku współczesnego społeczeństwa.
„Mimo ryczących osłów
„i szalonych improwizacji panny Lennon
„sztuka przestanie być wystawiana dziś,
„dzień po premierze”.
-Jackie! -Co?
Znam to na pamięć. Zamknij, kurwa, ryj.
Ponoć nie ma złej prasy.
Trzymasz w dłoni najgorszą prasę.
Dość tego, chujki.
Washington Square Park jest po lewej.
Znowu nie ma gorącej wody.
Sprawdzę bojler.
Nikt nie chce się wyprowadzić?
-Halo? -Cześć.
Muszę ci coś powiedzieć. Siedzisz?
No.
Mama nie żyje.
Jezu, przez chwilę mnie wystraszyłaś.
Po co miałam siadać? Jak zmarła?
-Własna wątroba ją zadusiła? -Nie.
Próbowała wyjść z domu starców przez okno, żeby pójść po flaszkę.
Spadła.
-Rany. -Trzy piętra w dół.
Kurwa, przykra śmierć.
Nie, to przeżyła.
Ale sturlała się nabrzeżem do wody.
-Utonęła? -Nie.
Dopłynęła pieskiem do brzegu, przywaliła w nią łódka.
Chryste!
Ale przeżyła.
Wyciągnęli ją i zabrali do szpitala. Złapała infekcję.
To żyje czy nie?
No. Zadławiła się lekami.
Ta to potrafi odejść z hukiem.
Trzeba ogarnąć sprawę domu.
Mam w dupie tę chałupę.
Cóż, zostawiła ją nam.
Co? Niemożliwe.
Mam tu testament. Napisała:
„Dom oddaję dziewczętom,
„bo mój zasrany synalek wygląda i cuchnie jak jego ojciec”.
Nienawidziła Artiego.
Pamiętasz, jak wmawiała mu, że jest adoptowany
i powinien poszukać krewnych?
Nie było go cały tydzień.
Fajnie było.
Dobra, kończę. Coś wymyślimy.
Napij się, oddzwonię.
Jasne.
Powiemy mu, że nie ma ciepłej wody ani bojlera?
Ni chuja.
W Button Club znajdziecie najlepsze drinki,
najlepszych barmanów i najlepszą rozrywkę.
Jak ktoś chrzci, wylatuje.
Jak ktoś przycina, wylatuje.
Zamówiłam pięć minut temu. Gdzie mój drink?
Ostatnia...
skrzynia.
Midge gadała z Imogene?
Bo nie wiem, a nie chcę dzwonić,
bo jak dzwonię, to się rozłącza.
I to tak konkretnie, wali słuchawką.
To okropne.
-Joel? -No?
Midge? Imogene?
Nie wiem.
Popilnujesz knajpy kilka minut?
Sprawdzę bezpieczniki,
żeby nam prądu nie wywaliło.
Jasne.
-Przepraszam... -Jestem żonaty!
-Mam pytanie... -Kocham żonę!
Chcę do domu.
Wybaczcie.
Za tydzień otwieram klub
i chcę was zaprosić.
Będą drinki, atmosfera, muzyka.
Zapraszam na dół.
W sumie do góry.
Moglibyście przekazać coś Mei Lin?
Dawno jej nie widziałem.
Pokłóciliśmy się.
Bez szczegółów, ale zachowałem się jak kretyn.
Dzwoniłem, ale zmieniła numer.
A może nigdy nie był jej.
Nie znam jej adresu.
Studiuje medycynę, ale nie wiem gdzie.
Niewiele o niej wiem poza tym, że...
ma piękne oczy,
jest inteligentna i zabawna.
Niezwykle tajemnicza, co irytuje,
ale i seksowne.
Pewnie myślicie:
„Jakim cudem nie zna własnej dziewczyny?”.
To dziwne.
Nie opowiada mi o sobie,
a moje życie to jeden wielki bajzel,
więc też niewiele o sobie mówię.
Miałem żonę, którą zdradzałem,
więc nie chcę się tym chwalić nowej kobiecie.
Nie żeby nią była. Sam nie wiem, kim jest.
Ale gdybyście jej to przekazali, byłbym wdzięczny.
Otwarcie klubu jest dla mnie ważne.
Bez niej nie będzie takie samo.
I podkreślcie, że ma piękne oczy.
Spodoba jej się to.
Dzięki.
Gulasz.
Dziękuję, Zeldo.
Śmietana.
Dziękuję.
Pamiętaj o makaronie.
Dziękuję.
-Dostrzegasz wzorzec? -Która godzina?
Jest 19.36.
Zostały cztery minuty przerwy.
Co, Moishe?
Nic.
Mówiłeś, że słowo może zmienić świat.
Wyjrzałem za okno.
-Nie zmienił się. -Rany.
Gdy mój ojciec przybył do USA,
chciał hodować kozy.
Kto wie dlaczego?
Sądził, że kozy to przyszłość.
Mieszkaliśmy w kamienicy przy Rivington. 12 osób w dwóch pokojach.
A on chciał hodować kozy.
Sprzedawał pikle, ale chciał mieć kozy.
-Szybciej z tym makaronem. -Koniec końców,
zmarł z piklem w ręce na ulicy. Bez grosza.
Bez kóz.
-Jakaś puenta? -Serio?
Już skończył.
Czasem to, co mamy, i to, czego chcemy...
to dwie różne sprawy.
Spokojnie, rozglądam się.
Gdy świat się zmieni,
od razu ci powiem.
Na razie masz pikla, a nie kozę.
-Zeldo? -Idę. Do jutra.
Zeldo!
-Ma rację. -Nigdy jej nie ma.
Nie wiem, co chciałem osiągnąć.
-Minął tydzień. -Wiesz, o czym dziś Times
opublikował artykuł?
O wzroście populacji jeleni na Staten Island.
Abe.
„Lubieżnie spółkujący jeleń. Co robić?”
Nie daj się Moishemu. Zabraniam.
Wstyd mi. Tak się cieszyć z artykułu?
Jak z odznaki strażaka w podstawówce.
Podjąłem decyzję.
-Będę uczył. -Kogo?
Idiotów. Tu aż się od nich roi.
Można się o nich potknąć.
Korki, szkolenia, zastępstwa. Cokolwiek.
Dość tego.
Zacznę działać na poważnie
i wydostanę nas stąd.
Jest 19.39,
świat nadal bez zmian.
Cholera, klub nocny.
Udało ci się.
Kasetony nie odpadną?
Zużyłem całą taśmę, jaką buchnąłem z biura.
Oby.
Bez ciebie bym nie dał rady.
Dałbyś, ale musiałbyś kupić taśmę.
Wyglądam na szefa?
Mniej niż pani Moskowitz.
Trzeba było przyczepić broszkę.
Przyszło sporo osób.
Przepraszam.
-Dostałaś wiadomość. -Owszem.
Gadałeś jakieś głupoty o moich oczach.
Pięknie wyglądasz.
-Mam coś dla ciebie. -Tak?
Prezent na otwarcie.
Bo ci się skończy.
Tęskniłem.
Pamiętaj o tym, gdy znów zachowasz się jak kretyn.
Czyli to ci przekazali.
Nie musieli.
Zrobisz wszystko dla rolki papieru.
Pani Maisel.
Co za niespodzianka.
Dzień dobry. Ale tłum.
Tak. Pan Maisel bardzo się napracował.
Jestem z niego dumna.
Wejście dolar pięćdziesiąt.
Przy wyjściu, babciu.
Nie ma szans.
Na szczęście mój siostrzeniec gra dla Jankesów.
Wspaniale uczy.
-Będę przy barze. -Billy!
Pani nie płaci.
To pięć centów, skarbie.
Przepraszam.
Dziękuję wam.
Wracamy po krótkiej przerwie.
-Chodź. -Dokąd?
Jesteś, Midge.
Miałabym to przegapić?
Dziękuję.
Kogoś ci przedstawię.
Mei, to moja była żona Midge.
Midge, poznaj Mei.
-Byłeś żonaty? -Co?
Nie powiedziałeś jej?
Powiedziałem.
-Wiedziałaś, że byłem. -Nie.
-Tak. -Rany, Joel.
Momencik. Jestem całkowicie...
Cholera.
To chwilowy problem.
-Co jest? -Dajcie mi sekundkę.
Chryste!
Dopiero kupiłem drinka.
Już to naprawiam, spokojnie.
-Archie! -Kocham moją... Już idę.
-Wiem, że był żonaty. -Wiem.
-Dobry blef. -I wzajemnie.
Zatem...
jesteś jego dziewczyną.
A ty żoną.
Będę lekarką.
A ja wystąpię w Apollo Theater.
Muzyka!
-Tubylcy się niecierpliwią. -Muzyka!
Wybacz.
Witam państwa serdecznie.
Jestem Midge Maisel. Na scenie pani Maisel.
Dzięki.
Dawno nie występowałam w tym mieście.
Byłam w trasie z Shyem Baldwinem.
Miło, że mnie pamiętają.
Wy mnie pamiętacie.
W przeciwieństwie do moich dzieci.
Zrobiły się zblazowane przez matkę w show-biznesie.
Jak przyjechałam, córka wskazała na pieluchę
i powiedziała: „Weźmiesz, kochanieńka?”.
Po czym odpaliła ćmika, dolała sobie drinka
i zwolniła menedżera.
A teraz ma oboje rodziców w branży.
Zwykle tak się dzieje, jak wychodzisz. Pamiętasz pierwszy raz?
Jakbyście nie wiedzieli, ten klub należy
do mojego wkrótce znów byłego męża, Joela Maisela.
Przyszłam tu, by powiedzieć, że...
ta połowa jest moja.
Żartuję. Zawsze biorę tę z łazienką.
Joel to wspaniały ojciec.
Chciałam mu to stąd powiedzieć,
bo posprzeczaliśmy się o syna.
Nasz pięciolatek dostał się do Collegiate,
więc musimy sprzedać go na organy, żeby opłacić czesne.
Aż córka zaczęła się denerwować.
Ciężko wychowywać dzieci po ślubie,
ale po rozwodzie jeszcze ciężej.
O wiele łatwiej, jeśli mają wspaniałego ojca.
Ale dzieci za chuja nie pójdą do Queens.
Prędzej spalę tę jebaną dziurę.
Miłego wieczoru!
I do dna! Zbieramy na czesne.
Uwaga!
Przepraszam.
Cześć, Bernice.
Brakuje mi ciebie.
Cześć.
Witajcie.
Znów masz przerwę, Manny?
Co uważasz za przerwę?
Paulette, widziałaś Moishego?
Tam jest.
Nic ci się nie rzuca w oczy? Wal śmiało.
-Są nierówne. -Właśnie, nierówne.
Żeby ktoś mógł włożyć te rękawy,
musiałby być wyjątkowy. Mieć...
-Nierówne ręce? -Tak.
Nie mówię, że kogoś takiego nie ma,
ale to raczej niewielka grupa odbiorców. Może...
Wyrównamy rękawy.
Powinnaś tu rządzić.
Cześć, Moishe.
Cóż za niespodzianka.
Byłam w okolicy i uznałam, że wpadnę.
-Co zrobił? -Kto?
-Mój syn. -Nic.
Chciałam pogadać o interesach.
-Ze mną? -Tak.
-Potrzebujesz sukienki? -Zawsze, ale nie o to chodzi.
Chcę wykupić swoje mieszkanie.
-Proszę? -Nadal je masz?
-Twoje mieszkanie? -Tak.
To, które kupiłem dla ciebie i Joela?
-Tak. -Mam je.
-Ile? -Wyjaśnij.
Jak wiesz, moja kariera nabiera skrzydeł.
-Jako kto? -Komik.
Nie umiesz opowiadać dowcipów, już próbowaliśmy.
Mam stałą pracę już od roku.
Uzbierałam sporą zaliczkę,
nie wydaję zarobków.
Wszystko pieniądze ma moja menedżerka.
Nic nie wydam na kapelusze.
Schodzicie się?
Nie.
To po co ci mieszkanie?
Dla mnie.
I dla dzieci. Dla rodziny.
A przez rodzinę rozumiesz...
Rodzice pomieszkają u mnie jakiś czas.
Masz moje zainteresowanie.
Co o tym myślisz?
Joel wie?
Tu nie chodzi o niego, tylko o mnie.
Chcę decydować, gdzie wychowam dzieci i poślę je do szkoły.
Kocham to mieszkanie.
Chcę je kupić
za zarobione pieniądze.
Ktoś za ciebie poręczy?
Wszystko jest w moim kontrakcie z Shyem Baldwinem.
Pół roku w Europie, występ wiosną,
świąteczny występ w grudniu, oba ze mną.
Świąteczny, jak z Bobem Hope'em?
Tak, ale bez Hope'a.
Bob Hope ma świetne występy.
Ten też będzie świetny, ale bez niego.
Na święta powinni go wziąć.
Co o tym myślisz?
Wiedz, że nie pochwalam tego, co zrobił ci mój syn.
Dobra z ciebie dziewczyna.
Nie wiem, co sobie myślał.
Nie chcę przysług ani współczucia.
Nie sprzedawaj mi go po kosztach, bo jesteśmy rodziną.
Choć byłoby miło.
Cóż, twój syn mnie rzucił, jesteśmy rodziną.
To było trochę zabawne.
Zatem...
Moishe... co powiesz?
Do końca czwartej rundy 60 sekund.
Patterson nie wygra.
Włącz.
Leci.
Ale nie za bardzo.
Ma być elegancko i stylowo, jak Miles.
Czeszesz się tak samo, czy cię obetnie elegancko,
czy opitoli sierpem.
Jak Miles.
Cicho, zazdrosny dziadzie.
Ten zazdrosny dziad funduje wam fryzjera.
Cóż, w punkt.
Mogę mu kazać przestać i wyjdziesz z połową fryzury.
Dobrze? Super. Dobrze wyglądam?
Dobrze!
Siema, Susie. Co tam?
-Patterson padnie. -Nie o to pytam.
Ale tak będzie.
Nie ruszaj się, żeby mógł cię ostrzyc.
Skąd ten pośpiech? Nie ma co ciąć.
Trzeba przyciąć. Nie jestem takim dzikusem.
-Susie! -Ingo to wiking, a oni wygrywają.
Dlatego tylu ich teraz na ulicach.
Pięć dolców na przegraną wikinga.
-Spoko. -Dycha na wygraną.
Ingo znów rozwali Pattersona. Zeżre go i wysra w całości.
Ładnie mówisz.
Przyjmuję zakład.
Już postawiłeś dychę.
Mogę więcej niż raz.
Za czyją forsę?
Panienki, ciszej tam.
Trwa walka.
Zapal sobie.
Pieprzyliśmy się czy co?
Jesteś bardzo spięta.
Sądziłam, że jak mamy słuchać relacji,
to będziemy słuchać relacji.
I pogadamy przed trasą.
Droga Susie Myerson i Wspólnicy,
klientka gotowa?
-Teraz będziemy rozmawiać? -Gotowa?
Tak. Będzie robić zakupy do występu,
ale jest gotowa.
Co zaszło między tobą a Sophie Lennon?
Nic. Podjęłam złą decyzję. Ostatni raz.
Bzdura. Przerabiałem to.
-Pamiętasz Nate'a Greena? -Kogo?
Myślałem, że rozpali cały świat.
A on podpalił monopolowy.
Do dziś wożę mu fajki do paki.
-Rany. -Życie to nauka.
Dogadujesz się z Midge?
Dzięki niej będę bogata, więc tak.
Bogata? A czytałaś nową umowę?
To dopiero początek. Jest najlepsza na świecie.
To moja zboczona i błyszcząca jebana dobra wróżka.
-No co? -Wierzysz w nią.
-A nie powinnam? -Węszę kłopoty.
-Czemu? -Będziesz stronnicza.
Umiem być obiektywna. Wiem, gdy skopie.
Gdy zachowuje się okropnie
albo ubiera się jak wariatka.
Wymaga mnóstwa uwagi.
Musiałam się nauczyć przyszywać cekiny po ciemku.
Jest spóźnialska.
Karmię ją co dwie godziny jak jebany parkomat.
Shy nie chce jeść.
Żywi się kawą, ginem i komplementami.
Nie wiem, skąd ma energię.
Zawsze taki był. Krzykliwy i nerwowy.
Ale śpiewać potrafi.
Jak nikt.
To ten subiektywizm?
Tak.
Dziwnie jest
zarządzać czyjąś karierą.
Masz się za ważniaka,
aż tu nagle ganiasz po Utah,
szukając ulubionej pasty Shya.
Kto go słucha w Utah?
Wcale nie narzekam.
Mamy lepsze i gorsze chwile.
Gdy zdobył pierwszą złotą płytę, było super.
Chwile blasku są piękne.
Też możemy pobłyszczeć.
Ale gdy zrobią coś złego,
-a później my... -Jakie?
Takie, których nie chcemy robić, ale musimy.
Robimy je niechętnie i dostajemy forsę.
Cholera, nie do wiary.
-Co nie do wiary? -Patterson znokautował wikinga.
Że co?
Lewy sierpowy w piątej rundzie.
I do Walhalli.
Dalej nie wstał.
Co się cieszysz? Przegrałeś.
Doceniam dobrą robotę.
Dobra. Henry, wygrałeś, a to twoja forsa.
Ale twoje życie zależy ode mnie,
więc ta chwila je określi.
-Nie musisz mi płacić. -Doskonale.
W hazardzie liczy się strach.
Żyjesz? Wyglądasz jakbyś była w samolocie.
Tak, tylko...
Miał go w drugiej rundzie.
Susie przegrała!
Ile?
Daj spokój, też wtopiłem.
Nie zapłaciłem, ale wtopiłem.
To ile?
Ile przegrała Susie?
-Na mnie nie patrz. -Z kim się założyłaś?
Załatwię to.
-Z kim? -To nic takiego.
-Ile? -Nieważne.
Ile przegrałaś?
Poradzę sobie.
Mam spotkanie. Lecę.
Ale wygrana.
Coś sobie kupię.
Ktoś robił w garnku do fondue
coś innego niż fondue.
Nie mówię, że to ty,
ale to ty.
Wszystko gra?
Boże, Rose.
Jak dobrze, że jesteś. Umieram.
-Będziesz to pić? -Nie.
Świetnie.
Nie uwierzysz. Sama nie wierzę.
Nikt mi nie wierzy.
Wolniej, bo ugryziesz się w język.
-Udało się. -Ale co?
Moja córka Shira się zaręczyła.
-Co? -Z tym weterynarzem.
Wystarczyła jedna randka.
Byłam w takim szoku,
że zgodziłam się opłacić jej wesele na Hawajach.
Kogo my tam znamy? Nikogo. I co z tego?
Chce sukienek z trawy i ukulele, nie będę się kłócić.
Wychodzi za mąż.
Czekaj. Siedź.
To dla ciebie.
W dowód wdzięczności.
Szklanki Steubena.
Zawsze je chwaliłaś.
-Nie mogę. -Nalegam.
Muszą być warte fortunę.
Wiesz, ile bym dała, by wydać córkę?
Wszystko. Bierz obrączkę.
Szklanki to już zbyt wiele.
Rozpowiedziałam w całej dzielnicy.
Powiedziałam Judy Kramer, że to twoja zasługa.
Poprosiła o twój numer.
-Po co? -Ma córkę.
Tę wysoką, brzydką.
No tak, biedaczka.
Taka twarz i taki wzrost, żeby wszyscy widzieli.
Cóż,
kilka miesięcy pracowała w Toronto.
Dopiero wróciła. Jest śliczna.
-Co? -I to jak.
Sama nie wiem.
Teraz ma osobowość brzyduli
i piękne ciało. Ciężko to pojąć.
Trudna sprawa.
Jak Hedy Lamarr, ciągle się przewraca.
Nie umie nosić szpilek.
Judy nie wie, co robić.
Uznała, że taka swatka jej pomoże.
Powiedziałam, że coś wymyślisz.
Cały klub ogrodniczy wie o Shirze.
O rany.
Czeka cię sporo pracy.
Dobrze, spotkałyśmy się.
Masz szklanki. Pójdę już.
Jak się spożywa poi?
-Nie wiem. -Coś wymyślę.
Jesteś genialna.
Dziękuję za szklanki.
Może będę miała wnuka.
To więcej warte niż wszystkie szklanki świata.
Nie chcesz obrączki?
-Nie. -No dobrze.
Do zobaczenia.
Pa.
Dr Thomas proszony na intensywną.
Cześć, wiem, że jestem spóźniony, ale mam na to...
O rany, znowu Rose. Co za niespodzianka.
Znalazłam ci dziewczynę.
-Córkę Judy Kramer. -Jakiej Judy?
Judy Kramer.
-Twoja mama ją zna. -Super.
Jej córka też jest zdolna
i wysoka.
Była brzydka, ale wypiękniała.
Choć niezdara z niej, ale to dobrze,
lekko dziwacznie. Rozumiesz?
To miłe,
ale naprawdę nie trzeba...
Miriam nie musi być ostatnia.
Raz miałam rację, mogę i drugi.
Poważnie, nie trzeba.
Nie zawsze będziesz taki przystojny.
Pomoże mi pewien obraz ze strychu.
Błyskotliwy. Jak córka Judy. Wiem, że mam rację.
Muszę wracać
do krwawiących ludzi.
Nie musimy decydować w tej chwili.
Przepraszam.
Proszę.
Żebyś wiedział, gdzie mnie szukać.
Nie zwlekaj ze szczęściem.
Taksówka!
Ej, dupku.
Przepraszam.
Czy pan rzucił we mnie pomidorem?
Zakładam, że to wypadek, więc przyjmę przeprosiny.
Przepraszam pana.
-Rose? -O mój... Abe!
Wystraszyłeś mnie na śmierć.
Co do...
Co ci się stało?
Coś cudownego.
Cudownego? Ty krwawisz.
-Oberwałem pomidorem. -Co?
Właściwie trzema. Facet miotał we mnie pomidorami,
-z bliska. -Abe...
Nie chciał mnie przeprosić,
-więc go popchnąłem. -Co?
Oparłem o niego ręce i pchnąłem.
Potem on mnie, znowu ja jego.
Potem znowu on. I zaczęliśmy się bić.
Tak jakby.
To raczej zapasy niż walka na pięści.
Szamotaliśmy się jak dandysi, wypadliśmy na ulicę!
Prawie przejechała nas śmieciarka,
ale jechała powoli, więc się odturlaliśmy.
To okropne, napadł cię nieznajomy.
Nie nieznajomy.
David Merrick.
To jakiś gangster?
Producent z Broadwayu.
Czytał go.
Czytał mój artykuł.
Pogardza nim.
Jego asystenci również. Też mnie popychali.
Nienawidzą mnie.
Z całego serca.
To cudownie.
Nie rozumiesz?
Artykuł ich dotknął.
Podburzył ludzi teatru,
którzy zarabiają, siedząc na dupie,
do popełnienia aktu fizycznej agresji.
To musiał być niedojrzały pomidor,
a ty oberwałeś w głowę. Masz wstrząs.
Nie, to był czerwoniutki pomidor.
Doskonały na sałatkę, ale przeznaczony dla mnie.
Pójdziemy do lekarza?
Moishe się mylił.
Jego ojciec powinien był hodować kozy.
A słowo pisane
naprawdę zmieni świat.
To nasz czas.
Moishe! Kupuj kozę!
Świat się zmienia!
Nie wchodź, nie mam spodni.
Walić twoje spodnie!
Cudownie, prawda?
Pogoda jak z filmu.
A o czym w tym filmie seksowna brunetka
chciała pogadać z blond laseczką?
W sensie?
Chciała spędzić razem czas,
-a Archie chce wrócić do domu. -Wiedziałam.
On ledwo żyje. Odpuść mu.
Na początku związku
sterczał godzinami pod moim domem.
Policja go nie aresztowała, bo to Archie.
Wygląda jak chórzysta. Był chórzystą.
Ma piękny baryton.
Tylko go wyganiali. A nazajutrz on wracał
i wchodził na drzewo przy mojej sypialni.
Romantycznie i kapkę strasznie.
-Myślałam, że z niego nie zejdzie. -Bo nie zejdzie.
Naprawdę sądzisz, że mógłby...
Nie wracać na noc i robić Bóg wie co z Bóg wie kim?
Malował ściany i szlifował podłogi z Joelem.
Tak to się teraz nazywa?
-Imogene. -„Malował ściany”.
-Poważnie. -„Szlifował podłogi”.
-Dobra. -Nie pomagał mu,
tylko wyobrażał sobie życie bez rodziny,
trójki dzieci i mnie.
To robił z Joelem.
Może przez chwilę. On cierpi.
Pragnie tylko wrócić do domu.
Nie mówiłabym tego,
gdybym w to nie wierzyła.
-Poważnie? -Tak.
Ty, porzucona przez męża,
której życie runęło jak domek z kart?
Naprawdę sądzisz, że jeśli mu pozwolę,
wszystko będzie dobrze
i nie spotka mnie takie coś?
Tak sądzę.
No dobrze.
SZKOŁA KATHARINE GIBBS DLA SEKRETAREK
REJESTRACJA
Nazywam się Imogene Cleary.
Zamknięte.
Cześć.
-Ładny klub. -Dziękuję.
I jeszcze nikt nigdzie nie naszczał.
-Już naszczali. -Dobra.
Mogę wejść?
To ważne.
Jasne, wejdź.
Wszystko gra? Twoje oczy...
Mam alergię na ptaki.
Masz coś do picia?
Może być piwo?
Jasne.
A coś mocniejszego?
Dzięki.
Mogę jeszcze?
Otworzyć ci rachunek?
Słucham.
Jasne.
Nie przyjaźnimy się. Ledwo się znamy.
Gadaliśmy może z trzy razy.
Raz grzecznie. Dobra, nigdy.
Musisz coś dla mnie zrobić.
Zajmij się pieniędzmi Midge.
Dostaniesz czeki i zaniesiesz je do banku.
Będziesz kontrolował wierzytelności i wydatki.
-Co? -Ja zajmę się jej karierą.
Poradzę sobie, będzie gwiazdą.
Ale forsa...
Będziesz ją chronił.
-Przed czym? -Przede mną.
-Susie... -Będę wysyłać ci czeki,
-od razu. -Susie...
Albo dostaniesz je bezpośrednio.
Bez pośrednika. Beze mnie. Tak będzie najlepiej.
-Susie... -Przeleję wszystko,
co dotąd zarobiła.
Muszę tylko to wszystko...
zorganizować. Dostaniesz forsę.
Będę wysyłać czeki co tydzień.
Albo oni będą. Co tydzień dostaniesz czek.
-Czekaj. -No,
to dzięki za drinki.
-Pogadamy przy okazji. -Stój!
Nie możesz tak wpadać i...
Czemu ja?
Są menedżerowie, księgowi, masa ludzi,
którzy to potrafią.
Shy na pewno ma kogoś, do kogo...
Bo ją kochasz!
Zawsze będziesz ją kochał.
Nie pozwolisz, żeby stało się jej coś złego.
To musisz być ty.
Ja jej to powiem.
Że ją kocham?
O forsie. O miłości wie. Jak wszyscy.
Nie będę powtarzać, więc uważaj. Dzięki.
Gdy ujrzałem Midge Maisel,
uznałem, że to śliczna kelnereczka.
Jak z francuskiej restauracji.
Gdy usłyszałem, że jest komikiem,
to mnie zatkało.
Zamurowało.
I występuje z Baldwinem.
Nóż w serce.
Nadal sądzę, że byłaby z niej kelnereczka.
Sporo bym wypił.
Okazała się dobrą kumpelą
i mocnym rywalem. I pachnie najlepiej w klubie.
To nietrudne.
Mogę z czystym sercem powiedzieć...
pierdolże się, pani Maisel.
„Pierdolże się, pani Maisel”.
Dziękuję, spróbuję nie płakać.
Pokaż im, jak to się robi,
bo jak upadniesz, to ci nie zapomną.
To nie żart.
To zabrzmi banalnie, ale trudno.
Jak śmiesz?
-Benjamin? -Zgadłaś.
Co tu robisz?
Jak chcesz zobaczyć pingwina, leć na biegun.
Chcesz pogadać przy swoich fagasach
-jak uboga wersja Rat Pack czy... -Co?
Nie.
Muszę przejść, nie widzisz?
-To ja... -Wstaniesz?
-Mam wstać... -Ja jej nie blokuję.
Poszła.
Dobra.
Wybacz. Cześć.
-Jak leci? -Zabawne.
-Nie, ja... -Bez wstępu,
-to zajmie chwilę. -Ja nie...
Łatwo ci odpuściłem.
Wysłałaś mi list pożegnalny,
a ja się nie narzucałem.
Nie przyszedłem po wyjaśnienia.
-Nie. -Właśnie.
Wymknęłaś się w nocy jak postać Damona Runyona.
Uznałem, że skoro tak chciałaś,
nie będę błagał o powód.
Który mi się należał jak psu buda.
Masz rację. Przepraszam.
Zachowałem godność.
I wyjątkowy spokój.
Nie mogę się denerwować.
Wysocy ludzie nie mogą się denerwować.
Nie mogą machać rękami,
bo ludzie się ich boją.
Widzisz? Spójrz.
Tak wygląda wściekły dryblas.
Jak wkurzony wieżowiec.
Dlatego zachowuję spokój.
Ale tym razem...
przegięłaś.
Co takiego zrobiłam?
-Poza... -Pracuję w szpitalu.
Operuję ludzi.
Rozcinam ich ostrymi narzędziami.
Gdy popełnię błąd, umierają.
Tam postanowiłaś wysłać matkę,
-żeby mnie z kimś umówiła? -Co?
-Odbiło ci? -Przysięgam,
że o tym nie wiedziałam.
Gówno prawda. Masz wyrzuty,
więc chcesz mi kogoś znaleźć.
Jebać to.
Nie mieszaj się do mojego życia.
Czujesz się jak gnida? I dobrze.
Możemy usiąść i porozmawiać?
Proszę.
Dziękuję.
Musisz zacząć.
No tak.
Muszę cię przeprosić.
Ogromnie mi wstyd.
Nie uważałem cię za tchórza,
ale postąpiłaś jak tchórz.
Wiem.
Nie rozumiem. Co się stało?
Wyjaśniłam to w liście.
Przestałam czytać po słowach „nie wyjdę za ciebie”.
Zdradziłaś zakończenie.
Zabawne. Na scenie znoszę
najróżniejsze nieprzyjemne, wstydliwe i osobiste uwagi,
ale na samą myśl o powiedzeniu ci tego
w twarz...
Odpadłam.
Napisałam list jak tchórz.
Musisz zrozumieć,
że gdy przyjęłam oświadczyny, miałam dość występów.
Chciałam odejść. Uznałam,
że może to tylko etap. Znajdę męża
i raz w tygodniu wystąpię w Gaslight.
Coś jak kręgle w lepszych butach. Myślałam, że to wystarczy.
Nagle zadzwonił Shy Baldwin,
a mnie olśniło.
Wiedziałam, że to jest to.
Do końca życia. Nie ma odwrotu.
A to byłby problem.
-Jak? -Co jak?
Skąd pomysł, że to problem?
Daj spokój.
No co?
Na scenie opowiadam o życiu.
O moim życiu.
O moich rodzicach, dzieciach i związkach,
o porażkach moich i innych,
o moim gorsecie i seksie.
-Widziałem twoje występy. -Dwa razy.
Po ślubie byłoby inaczej.
Nieustannie. Nie dałbyś rady.
-Czyżby? -To przez moje występy
-ja i Joel... -Nie jestem Joelem!
-Wiem. -Jestem z pół metra wyższy.
-Obaj jesteście facetami. -Co z tego?
Dumnymi i silnymi.
Spytałaś mnie?
Zapytałaś, czy to problem,
jeśli będziesz o mnie mówić na scenie?
-Nie. -Właśnie.
Nie dałaś mi nawet szansy.
Wykreśliłaś mnie z równania.
Jeździłabym w trasy.
Rzadko byśmy się widywali.
Ale spotkania byłyby cudowne.
Nie odchodź.
Złamałaś mi serce.
Nie wysyłaj więcej matki.
Nawet nie widziałaś pierścionka.
Był przepiękny.
Nie wątpię.
Tak, Anya.
A Leslie, twoja najmłodsza, dalej jest sama?
Tak? Doskonale.
Z jakiegoś konkretnego powodu?
A grzywka?
Szkoda.
Na pewno jakiś cudowny mężczyzna
tylko czeka na swoją Leslie.
Kiedy kończy 30?
Spokojnie, jeszcze mnóstwo czasu.
Mamo! Gdzie jesteś?
A ja się zastanowię.
Rozłącz się.
Oddzwonię do ciebie.
Aleś ty niegrzeczna przez tę trasę.
Poszłaś do Benjamina?
-Miriam... -I to do pracy!
Nie chciałam go zaczepiać na ulicy.
Poszłaś do szpitala, by go swatać.
Dobrze myślę?
Bo nie chcę czegoś pomylić,
skoro chcę powiedzieć, jakie to bezczelne!
-Uspokój się. -Wiesz,
jakie to było dla niego trudne, gdy go porzuciłam?
Zapewne bardzo.
A ty byłaś na tyle bezczelna, arogancka i niewrażliwa,
by znów go w to wciągać.
To nie twoja sprawa,
tylko moja i jego.
Nikt nie prosił, byś się wtrącała. Na pewno nie on.
Córka nie będzie tak do mnie mówić.
Przykro mi, mamo.
Przykro mi, że jesteś rozczarowana tym,
jak skończyłam.
Że nie rozumiesz, jak toczy się moje życie.
Chciałam ci to wyjaśnić, byś była jego częścią,
ale ty tego nie chcesz.
Chcesz być rozczarowana.
Przykro mi, że jestem komikiem, a ty nie możesz mnie oglądać
i nadal uważasz mnie za prostytutkę.
Przykro mi, że Joel mnie zostawił i zrujnował mi życie.
Odszedł.
Zniszczył mi życie.
Nie chciałam tego, ale stało się,
więc musiałam coś zrobić.
Kiedyś będziesz musiała zrozumieć,
że tak już jest.
Że po raz pierwszy w życiu
biorę los w swoje ręce.
Tak jak Joel i Benjamin.
Zajmij się własnym życiem i przestań
manipulować wszystkimi dookoła.
Masz rację.
Nie rozumiem twojego życia ani tego, co tobą kieruje.
Stawiam na równi komedię z prostytucją.
Nie umiem wyjaśnić tego znajomym ani rabinowi.
Nie umiem wyjaśnić, że córka zostawia dzieci
i jeździ z hydraulikiem w czapce.
Nie wiem, co jest zabawnego w opowiadaniu ze sceny o rodzicach
i słuchaniu, jak ludzie śmieją się z ich nieszczęścia.
Ale co do jednego się zgadzamy.
Jak niepewne jest życie kobiety,
gdy zależy od mężczyzny.
Też się tego nauczyłam. W bolesny sposób.
Twój ojciec zrujnował moje życie.
Odebrał mi wszystko w sekundę.
A teraz ja to odzyskam.
Właśnie to zamierzam.
A teraz...
wybacz.
Bernice? Rose Weissman.
Takie nietypowe pytanie.
Twój syn dalej jest niewidomy?
Cudownie.
Trzydzieści sekund.
Spóźniłam się? Chyba nie.
Miałam problem z butami.
Kolor różnił się zależnie od światła.
Wzięłam drugą parę, ale mnie cisną i śmiesznie chodzę.
Może być, jestem komikiem.
U Chaplina się udało. Niewiele minęło...
Cóż, jestem spóźniona.
-Nie szkodzi. -Ale się cieszę.
To Apollo Theater.
Umiesz czytać.
Muszę się czymś dziś zająć.
-Co się stało? -Nic.
Takie rodzinne bzdury, ale muszę je załatwić.
Mogę nie zdążyć.
To przez te buty?
Tak. Gdybyśmy się nie widziały,
to do zobaczenia na lotnisku.
Jasne.
-Pozamiatasz. -A jak.
Właśnie. Cyce w przód!
Cyce w przód.
-Tylko się nie spóźnij na samolot. -Ja się nie spóźniam.
Szybko!
Głos trochę mi się załamał.
Teraz różowa.
Przepraszam! Zamek!
Dalej, wchodzisz.
Świetnie. Jedz.
-Co to? -Ciastko owsiane.
Po co ci ich światowy zapas?
Ludzie robią je dla Shya,
bo rozpowiada, że je uwielbia.
A nie uwielbia.
Nawet ich nie tknie, a ja muszę...
Thelma, cudownie wyglądasz.
Przekaż te batoniki Shyowi.
Oczywiście.
-Jedz. -Wyrzuć je.
Jak ktoś zobaczy, Harlem spłonie.
Marla May.
To Lorna, koleżanka siostry.
Przedstaw ją Shyowi.
Jasne.
-Zaczekaj tam, skarbie. -Dobrze.
Przystawki?
Wszystkie chcą ożenić Shya.
Co to, świątynia?
-Przywitam się z Shyem. -Byle nie za długo.
Musi ćwiczyć i być dziś w pełni sił.
We własnym mieście kochają cię najbardziej,
ale dadzą ci w kość, jeśli skopiesz.
Wiem. Jak idę do rzeźnika
i nie wiem, ile chcę kotletów,
może mnie wypatroszyć.
Biorę steki ze strachu.
Nie o to chodzi, ale dzięki.
-Zjedz ciastko. -Nie ma szans.
Szlag. Ella!
Kanapki z kotlecikiem?
-Dobrze widzę? -Tak.
Tu siedziałeś przez dwa miesiące.
Zapraszam, moja gaduło.
Wyglądasz jak milion dolców.
Co ty, podrożałem.
Pokaż no się.
Pomyślałam, że dziś bez szału, wmieszam się.
Brawo.
Dobrze cię widzieć.
Ciebie też.
Nalej sobie szampana.
-A ty? -Po występie.
Dzwoniłam do ciebie,
ale odbierał generał Patton.
Po ocaleniu świata przed Hitlerem
mógł znaleźć lepszą pracę.
Ale pewnie łóżko ścieli jak po krochmaleniu.
Co u ciebie?
Mieszkam w Queens,
łapię fuchy w radiu.
Płacą mi tamponami i syropem.
-Mój bratanek był obrzezany. -Był co?
Odcięli mu kawałek penisa, a potem była uczta.
Obojgu nam przyda się trasa.
Ktoś wymiata.
Pewnie Moms.
Moms Mabley?
Poważnie?
-A ty dokąd? -Moms Mabley jest na scenie.
A tu jest Shy Baldwin. Co ze spotkaniem?
U ciebie dobrze, sukienka ci się podoba.
-Herbatki? -Mam.
-Pa. -Kapryśna panienka.
Gorzej mnie nazywano.
I że jestem uprzedzona.
Nie jestem, gdzie tam.
Ale staruchów to ja nie lubię.
Każdego koloru.
No.
Wolę młodziutkich.
I co?
Staruchy mogą mi najwyżej
przynosić listy od młodzików.
I tyle.
Od starych to ja mogę dostać spadek.
Wyszłam za starucha,
jak byłam dzieckiem.
-Miałam z 15 lat. -Tak nie wolno.
Klątwa moich czasów,
rodzice wybierali mi chłopa.
Tata wybrał tego dziada.
Co za dziad.
Tak!
Staruszek go lubił.
Sam mógł za niego wyjść.
Ponoć o zmarłych
można mówić tylko dobrze.
On zmarł.
I dobrze.
Kiedyś go poprosiłam,
żebyśmy pojechali na wieś.
Spytałam, czy wie coś o życiu na wsi.
Odparł: „Jasne,
„wiem wszystko,
„bo w dzieciństwie
„mieszkałem na wsi”.
A ja na to, że w jego dzieciństwie
to wszyscy mieszkali na wsi.
Rany.
Nie ma się czego bać.
Słodziutka, prawda?
Dzięki Ci, Panie.
Niektórzy wiedzą, o czym mówię.
Wspaniała Moms Mabley!
Tak to się robi.
Trzeba było mówić przed Dayton.
Oszczędziłabym kupę czasu.
-A teraz przed wami... -Przepraszam.
-...Silver Belles. -Przepraszam.
Przynieś no jakieś żarło od Shya.
Przepraszam. Moms?
Pani Moms? Moms Mabley... Proszę pani.
Nie wiem, jak mam się zwracać, ale jestem wielką fanką.
Fanka by wiedziała, jak się do mnie zwracać.
Widziałam pani występ w Chicago. My byliśmy tam jeden wieczór,
a ja miałam być w teatrze,
gdyby Shy mnie potrzebował,
co się rzadko zdarza.
Daj no krzesło, to potrwa.
Wymknęłam się, bo grała pani w Mr. Kelly's,
a tam też nie byłam, więc poszłam.
Była pani świetna.
Jak się nazywasz?
Midge Maisel. Na scenie pani Maisel.
Pani Maisel to ty?
-Tak. -Żartujesz.
Występuje przed Shyem. Zwinęła pani miejsce.
-Tak? -Tak.
-Marcus... -To Moms Mabley.
Powinna występować przed tobą?
Nie przede mną. To ja występuję przed Shyem.
Masz najlepsze miejsce, Shirley Temple. Programu nie widziałaś?
A jest jakiś?
Muszę pogadać z Shyem.
-Cicho. -Tak nie można.
Co to w ogóle za białaska?
Odpuść jej.
Już publika da jej w kość,
ty nie musisz.
Miło było cię poznać.
Witamy w Apollo Theater.
Świetnie. Jedz.
-Co się stało? -Nic.
-Masz program? -Co?
Dlaczego występuję przed Shyem?
Bo on nie wystąpi przed tobą.
Publiczność mnie polubi?
Masz tylko taką, oby.
No nie wiem.
-Midge... -Moms pokochali.
Znienawidzą mnie za występ po niej.
Rozmawiałaś z Marcusem.
Nazwał mnie białaską.
-Poniżej pasa. -Ma rację.
To gwiazdy z najwyższej półki.
Ja na to nie zasłużyłam.
To nieistotne. Musisz wystąpić.
Stresuję się.
Nigdy nie mam tremy, ale dziś cała się trzęsę.
Gdzie Susie?
-Miała jakąś rodzinną sprawę. -Dziś?
Nie powinnam występować. To dla Shya ważne.
Wielki powrót. Jeśli zawiodę, on na tym straci.
-To nie zawiedź. -Zawiodę.
Spójrz na mnie.
Nie będzie lekko.
Pokochają cię lub znienawidzą,
ale dowiesz się od razu.
Najwyżej daruj sobie żydowskie aluzje.
Znasz Shya,
oni też. Opowiedz o nim.
Nie nadążam.
Umiesz improwizować. Sam widziałem.
Shy jest dla nich jak rodzina. Chcą o nim słuchać.
O trasie, nocnych szaleństwach,
plotkach, wybuchach i tak dalej.
Mam mówić o Shyu w trasie?
-Tak. -Shy?
Tak. Nigdzie indziej,
ale w Harlemie, jego dzielnicy, ludziom to się spodoba.
-Uspokoiłem cię? -Nie.
I dobrze. Dasz radę.
Dzięki.
Chcesz mi podziękować?
Panie i panowie, przed wami
po raz pierwszy na tej scenie... pani Maisel!
Cyce w przód.
Wyglądacie, jakbyście zobaczyli ducha.
Tak, wiem.
Zaraz lecę na lotnisko, beze mnie nie wiedzą, gdzie lądować.
Zanim przejdę dalej.
-Kto je upiekł? -Ja.
To chyba moje.
Niewiarygodne.
-Smażone na oleju? -Na słoninie.
A próbowaliście smalcu? Zawał taki sam, inne życie po śmierci.
No dobra.
Shy Baldwin.
Świetny gość, co?
Wiecie, gdzie go poznałam? W damskiej toalecie.
Serio, na imprezie dobroczynnej. Wyobraźcie sobie.
Taka piękna, delikatna osóbka
pudruje sobie nosek,
a obok stoję ja.
Jak konkurować z tymi kośćmi policzkowymi?
Jak u Avy Gardner.
Jest tak idealny, że Arthur Miller go podrywa.
Nie znam nikogo innego,
kto by mógł zagrać i Romea, i Julię.
Trochę z nim pobyłam w trasie.
Gość tylko śpiewa.
Od wszystkiego innego ma ludzi.
Od prawie wszystkiego.
W sumie to od wszystkiego.
W trasie jego ludzie aż tłoczą się przed garderobą.
„Pozwól, Shy”. „Poprawię kocyk, Shy”.
„Masz podkład na kołnierzyku”.
Spokojnie, to jego.
Trasa trochę trwała.
Żeby tu wrócić, spędziłam pół dnia w samolocie,
w pociągu, autobusie, taksówce i rikszy.
Shy nie potrzebuje samolotu
ani pociągu.
Zakłada pantofelki Judy Garland,
stuka trzykrotnie obcasami i mówi:
„Nie ma to jak Harlem”.
Jego garderoba
jest ogromna.
Ma nawet dzwonek.
Na jednej imprezie tam weszłam.
Jedwabie, atłasy, szyfony, szenile...
To nie suknie fanek, to jego ciuchy.
A właśnie.
A te kto zrobił?
Nie jestem komikiem, wpadłam się najeść.
Shy kąpie się w mleku jak Kleopatra.
Nie wiem, czy to prawda, ale brzmi prawdopodobnie.
Nie sądziłam, że tak szybko się zjara.
Zbierała tam gorzałę przez 60 lat,
pewnie trochę pomogła.
Niemal piękny widok.
-Nie. -No.
No dobrze.
To cię wyciągnie z dołka?
Forsa z ubezpieczenia pokryje przegrane pieniądze Midge,
a to najważniejsze.
-A ty? -Mnie wiele nie trzeba.
Tess,
dzięki za współudział w przestępstwie.
Dzięki za to, że już nie będę musiała tam spać.
Choć szkoda, że nie zaczekałyśmy, aż przyjdzie tam Skint.
Kusząca perspektywa.
Możesz od niego odejść.
Łatwiej byłoby go podpalić.
Nie możesz spędzić reszty życia smutna.
Tak.
Cóż.
-Pa, mamo. -Obyś była w lepszym miejscu.
A gdzie w ogóle jest? W kostnicy?
Zapomniałam spytać.
Jutro przedzwonię.
Pewnie tak chciała.
Gdzieś jest, a my nie wiemy gdzie.
Moment, mam pełne usta.
Sami sobie dodajecie żarty.
To był dla mnie ogromny zaszczyt.
Stanąć na scenie w Apollo Theater i jeść na tej samej scenie,
na której wymiotła Moms Mabley.
Dzięki, Shy.
A skoro o Shyu mowa...
Nie trzeba go przedstawiać, ale to zrobię.
Panie i panowie, przed wami wyjątkowy,
wspaniały Shy Baldwin!
Przyznam, pani Maisel,
że personel cieszy się z pani wprowadzki.
-Tęskniliśmy. -Ja za wami też.
Nie powinienem pani wpuszczać
aż do pierwszego, ale to pani, więc...
To będzie nasza tajemnica.
Zostawię panią. Proszę się nie spieszyć.
Jak pani skończy, przyjdę zamknąć.
Do zobaczenia.
Witaj w domu.
Najpierw większe, te na dół.
Jest tam pudło z kapeluszami?
Które?
To z żółtym kapeluszem.
Którym?
Sio z trawnika! To nowy trawnik.
Miriam, dwie taksówki czekają!
Nie łazić po klombach!
Nie dotykać drzewa!
Pakujemy auto od godziny, a sterta nie maleje.
Fajnie mieć podkład muzyczny.
Nie widzę tego kapelusza. Abe, odbierz.
Czemu ja zawsze odbieram? To nie mój dom.
Znalazłam kapelusz, ale potrzebuję pudła.
Jestem pewny, że nie potrzebujesz.
Weź moje.
Mogę twoje pudło, mamo?
-Dalej mam odebrać? -Tak!
-Biją dwa taksometry! -Halo?
-Skąd? -Trąbią dwa klaksony.
Village... co?
-Zajmę się klaksonami. -Nie słyszę,
mieszkam w wariatkowie. Odbiorę w kuchni.
Odbiorę w kuchni!
Jestem gotowa.
Idzie!
-Pożegnam się z dziećmi. -Już się żegnałaś.
-Tylko raz. -Ethan poszedł
do chłopca z naprzeciwka.
Ale chciałam się pożegnać.
-Pożegnałaś się. -Mamo!
Wszystkie walizki w aucie z wyjątkiem jednej.
Kokardy są bardzo ważne?
Od początku, Charlie!
Gdzie jesteś?
Znowu włączą taksometry.
Chcę się pożegnać z dziećmi.
Ethan, mamusia jedzie.
To nic nie da.
Ethan!
Przywlecz tu tyłek, ale już!
-Zamknijcie się! -Mamusia wyjeżdża.
Nie słyszę nowych słów.
Powiedz nowe słówko. Kotek.
Nie umie.
-Piesek. -Nie umie.
-Cokolwiek. -Będzie miała kompleksy.
Ty jej każesz robić brzuszki.
Dzwonili z Village Voice.
-Co? -To gazeta.
-Nie chcemy prenumeraty. -Nie o to chodzi!
-Zaproponowali mi posadę krytyka. -Jedno nowe słówko.
-To tak nie działa. -Piłka.
-Co? -Drzwi.
-Chcą mnie jako krytyka. -Kapelusz.
-Muszę do nich jechać. -Dzwonek.
-Mam Ethana! -Martini, wytrawne.
Wyłaź, żegnaj się i wsiadaj!
Poddaję się. Pa, skarbie.
-Zadzwonię na miejscu. -Zadzwonię na miejscu.
Co masz zrobić? Miriam!
Zadzwoń. Abe!
-Uwaga na kapelusze! -Krytyk?
Żartujesz, dwie taksy?
Tylko wydaje się tak dużo.
Trzecia taksówka jest niewidzialna?
Ale się cieszę!
Czemu twój kapelusz wali grillem?
To pani bagaże?
Przyda się drugi samolot.
Czekaj.
Reggie, druga taksa to dla żartu.
Wcale nie.
Zajebiście śmiesznego żartu.
Zmiana planów. Nie lecicie.
Może zostawić połowę gratów.
Nie mogę.
Nie chodzi o bagaż.
Nie lecicie w trasę.
Co? Dlaczego?
-Shy zmienił zdanie. -Jak to?
Nie chce, żebyś przed nim występowała.
Ale...
-Nie rozumiem. -Podpisaliśmy kontrakt.
Nie obowiązuje.
-Co? -Nie podpisałaś go.
-Nie obowiązuje. -Wywalił mnie
za niepodpisanie kontraktu? Miałam go podpisać.
Nie chodzi o kontrakt.
A o co?
O wczorajszy występ.
Poszedł świetnie.
Chodzi o to, co mówiłaś.
A co mówiłaś?
-O Shyu. -I to sporo.
-Sam mi kazałeś. -Osobiste sprawy.
Jakie osobiste sprawy?
Sam kazałeś mi o nim mówić.
-Wiem. -Mówiłeś, że to rodzina,
-że wszystko o nim wiedzą. -Wiem.
Nie sądziłem, że ty wiesz.
Wszystko? Co to za szyfr?
Trochę pożartowałam.
Bardzo go dotknęłaś.
Ledwo musnęłam.
Shy zrozumiał, to wystarczy.
Coś ty nagadała?
Myślałam, że robię to, co kazałeś.
-Daj mi z nim pomówić. -Nie.
Powiem, że to nieporozumienie.
-Nie chce z tobą gadać. -To ty mu powiedz.
Powiedz, że to ty mi kazałeś.
Nie zrobię tego.
-Dlaczego? -Midge,
jestem jego menedżerem.
Muszę go chronić.
Nie powiem, że kazałem jakiejś pannie wyjawić światu, że jest...
-jaki jest. -A jaki jest?
To tylko żarty.
Pantofelki Judy Garland?
-Cholera. -Tak nie można.
Przyjaźnię się z Shyem.
Nie przyjaźnicie się.
Byliście razem w trasie,
ale już nie jesteście.
Susie?
Daj spokój.
Fakt, przesadziła,
ale na pewno można coś zrobić.
Cokolwiek.
Zejdziemy z gaży.
W święta wystąpi za darmo.
Będę ci prasować bokserki. Nie rób tego.
Przykro mi.
Chuj mi po tym, daj spokój!
Susie,
kiedyś znajdziesz się na moim miejscu.
Zobaczysz.
Susie...
Kurwa mać!
Już dobrze.
Wszystko będzie dobrze.