Miriam! Jakiś facet dzwoni.
Kto?
Jakiś wściekły gość.
Mówi, że za 10 minut masz być w metrze.
Która jest?
„Niech pakuje dupę do metra”!
A to i tak jedna z milszych odzywek.
Przekaż mu, że idę.
A co ja, sekretarka?
Idę!
-I wziął mnie za faceta. -Kto jest w łazience?
-Niby czemu... -Moishe, wyłaź!
...wziął mnie za faceta?
Idę, Susie! Zdążę!
Facet o imieniu Susie?
Ręce! Łokieć! Stopa! Łosoś? Ręce!
Szybko!
Przepraszam. Dobry!
-W samą porę. -Mówiłam.
-Czołem. -Cześć.
Próba mikrofonu.
Próba.
-Luzik. -Od początku, Midge.
-Gospodyni? -A co?
Nagrywamy.
„Paramus Ford ma najlepsze ceny w mieście.
„Tak dobre, że nawet ja oszczędzam. A jestem kobietą”.
Super. Dalej.
„Dzięki ich łagodnemu, wspaniałemu posmakowi
„przyszłe matki wolą Pall Malle
„od innych papierosów”.
Da się to udowodnić?
Nie wiem. Dalej.
„Załóż te pończochy, a tylko faceci puszczą ci oczko. Kup w B. Altman's”.
Pracowałam tam.
Mniejsza. Dalej.
„Nowy sklep Bell Brothers Shoes na Staten Island.
„Będzie bombowo!”
-Kurwa mać. -Przepraszam.
Nie wiedziałam o balonie.
Zjebany jesteś. Mów następnym razem!
Wielki balon nas nie zdradził?
Dajcie mi minutę.
Daj jej minutę. Zdenerwowała się.
Cholera, jaka delikatna.
-Świetna robota. -Dziękuję.
Proszę podpisać.
Mam jeszcze miejsce o 12.30. Bierzesz?
Jasne. Pięć dolców, czas na emeryturę.
Tu się robi na akord. Więcej pracujesz, więcej masz.
-Idziemy. -Na razie.
Żadnych spóźnień, 12.30!
Chodź.
Ruchy!
Studio B!
Midge Maisel, na dziewiątą.
Punktualnie. Oto scenariusz.
Dziękuję.
To reklama firmy z Bronksu.
-Jestem czteroletnią dziewczynką? -No.
Nie mieliście dziewczynek?
Nie umieją czytać.
Jeden, dwa. Jestem dziewczynką.
Znowu będę miała koszmary.
Dziś tylko ty. Ojca dogramy później.
Jasne.
Nagrywamy.
„O rany! Chcę go”.
Super. Dalej.
„Ale wielki, tatusiu”.
-Co? -To pornos?
-Nie. -A brzmi jak pornos.
Żaden pornos. Dalej, od ostatniego.
„Ale wielki, tatusiu. Chcę go polizać”. To pornos!
Jak nic.
To o dziewczynce, której tata kupuje lody.
-W burdelu. -Nie.
-To porno! -Żadne porno!
To moja konkurencja!
Na akord, Dickie! Więcej robisz, więcej masz!
Przypominam, 12.30!
-Ręce! -Klamra!
-Oddech. -Obcas.
Tuńczyk?
-Łokieć. -Kapelusz.
-Taksówka? -Taksówka.
-Pierd. -Ręce.
Należy się 2,20 $.
Proszę zaczekać!
„Miękkie, delikatne, wygodne i kompaktowe.
„Zmieścicie w torebce tyle, że wystarczy na miesiąc.
„Wypróbujcie tampony Pursettes, a nikt się nie dowie, kto wpadł z wizytą”.
Super, dziękujemy.
Proszę.
Dzięki, Susie.
Daj tylko czek.
Czek? Chyba się nie zrozumieliśmy.
-Otworzę. -Ja otworzę.
Miały być kompaktowe.
Nie mówili o płatności w tamponach.
Wystarczy na całe życie.
Facetowi też by dali?
Zapłaciliby mu w odpowiedniku tamponów?
Takie coś nie istnieje. Faceci są do kitu.
Wystarczyłoby dla członkiń Rockettes aż do menopauzy.
Gdzieś je opchnę. Na ulicy wszystko kupią.
Nie będziesz ich sprzedawać na ulicy.
Zrobię, co trzeba.
Proszę do centrum.
-Padam z głodu. -Przykro mi.
-Jeść. -Później.
Uwaga, idziemy.
Oto Pete Drummond.
Ma zakład pogrzebowy na Brooklynie.
A to jego żona.
Miło mi państwa poznać.
-Wzajemnie. -Miło mi.
Pani już nie potrzebuje, nie?
Pete napisał scenariusz. Objaśni go.
Cudownie.
To historia małżeństwa opłakującego śmierć ukochanej osoby.
To bardzo delikatna kwestia
i należy to pokazać.
Oczywiście.
Delikatniejszej nie ma.
Spróbujmy.
-Nagrywamy. -Jasne.
„Tata nie żyje”.
Przepraszam.
To nie jest śmieszne.
Wiem, jakoś mnie dziwnie rozśmieszyło.
Przepraszam.
-Jeszcze raz? -Tak.
„Tata nie żyje. Był moim bohaterem”.
„Moim też. Co teraz? Nie wiem, co robić”.
„Zadzwońmy do Zakładu Pogrzebowego u Pete'a”.
„Dobry pomysł. Na pewno znajdą nagrobek...”
Przepraszam. To nie miało być śmieszne?
Nie miało.
To o zmarłym mężczyźnie.
Przepraszam, to brak szacunku. Już mi lepiej.
Powtórzcie ostatnie linijki.
Nagrywamy.
„Zadzwońmy do Zakładu Pogrzebowego u Pete'a”.
„Dobry pomysł. Na pewno znajdą nagrobek dla taty”.
„I przyjadą po ciało”.
„Tak się cieszę, że tata będzie spoczywał u Pete'a”.
Przerwa.
Drzwi!
„Drogie panie, zadbajcie o figurę dzięki amfetaminie.
„To najlepszy środek na odchudzanie”.
Cięcie. Świetnie.
Macie trochę?
Jeść?
Jeść.
W tym tygodniu zarobimy tyle, co w zeszłym, jakieś 35 dolców.
Nieźle.
Brutto. Żarcie i taksówki pochłonęły połowę.
Co się gapisz? Sama też jesz.
-Koniec z taksówkami. -Susie.
-Pożerają połowę forsy. -Ty chciałaś jechać taksą.
To był zły pomysł. Koniec z tym.
Inaczej będę brudna i spocona.
To radio. Nieważne, jak wyglądasz.
Ale będę źle się czuła, a to odbije się na moim głosie.
Nie możemy na to marnować kasy.
Musimy z czegoś żyć, nim wznowimy trasę.
Oby jak najszybciej.
Shy nie miał się kiedy rozłożyć z wyczerpania.
Kurwa, on nie umie butów zawiązać.
Co go wyczerpało?
Nie wiem, pewnie presja.
Minęły dwa miesiące. Powinien już wypocząć.
Idę po keczup.
Sobota, pięć centów na Tygrysy.
dziesięć na Cardsów i Redsów.
-Na Cardsów i Redsów? -No.
-Grają przeciwko sobie. -Wiem.
-Stawiasz przeciw sobie? -Mam swój system.
Każdy ma.
Ale mój działa. Lecę.
-Idziemy. -A keczup?
Zmieniłam zdanie. Bierz na wynos.
„Pióra firmy Parker idealnie leżą w kobiecej dłoni”.
Mamy to.
„Kwiaty od Fleishmana nigdy nie opadają.
„One lubią sztywne łodygi”.
Mamy to.
„Toffenetti to katedra wśród restauracji.
„Nigdzie nie podają takiej szynki”.
-Mamy to. -Koniec.
Wspaniała pani Maisel
Nikt nie chciał wychodzić z teatru.
Polecieliśmy do domu jak dmuchawce na wietrze.
-Czołem. -Dzień dobry.
Opowiadaliśmy twoim rodzicom, jakie widzieliśmy przedstawienie.
-Bye Bye Birdie. Znasz? -Słyszałam.
Prawdziwe arcydzieło.
Tyle pięknych melodii. Utkwiły mi w głowie.
To nie z tego. Ale fakt, były ładne.
Bardzo ładnie brzmi.
I ta aktorka, Chita Rivera.
Moishe.
Dobrze, że miałem spodnie luźne w kroku. Rozumiesz?
Niestety.
Ale to chyba nie twój typ, co? Bye Bye Birdie?
Nie znam tej sztuki.
Ale ja znam ciebie.
Wiem, że by ci się nie spodobała.
Bo to rozrywka.
Nie znam tej sztuki.
To kupa dobrej zabawy.
Kupa na pewno.
A dziś idziemy na film, ponoć przesłodki. Where the Boys Are.
Wiesz, co było przesłodkie?
Widok Chity Rivery w Bye Bye Birdie.
Często jeździcie do miasta.
Zawsze miło gdzieś skoczyć, zwłaszcza że tu jest ciasno.
Niedługo się wyniesiemy.
Ja też. To tylko na jakiś czas.
Nie przeszkadza nam to. Jesteśmy rodziną.
Tylko twój ojciec jest uparty.
Proponowałem, że dam mu na kaucję,
ale odmówił.
Nie potrzebujemy twoich pieniędzy.
Zwolniłeś gosposię po 20 latach,
i to z płaczem. Widziałem.
Nie potrzebuję, bo obliczyłem,
na ile nam wystarczy.
Teraz poszukamy domu,
zatrudnimy Zeldę na pół etatu. Będzie dobrze.
Boję się pytać.
Tak się napracował. Wyjaśnij.
To proste.
Dodałem przewidywaną emeryturę i składki na ubezpieczenie społeczne,
podstawiłem do wydatków, uwzględniłem inflację
i przewidywaną długość życia.
Długość życia?
-W moim przypadku to 67 lat. -Masz 62.
-Muszę umrzeć za pięć lat. -To chore.
Ja dożyję 69, jeśli nie wpadnę pod autobus.
Jeśli umrę wcześniej, na przykład w wieku 65 lat,
twoja mama będzie mogła pożyć dłużej.
Do 71.
Tak czy siak, nie mogę dożyć 1965.
Pomóc ci?
Piąty rząd przy trzeciej bazie. Lepszych miejsc nie miałeś.
Czym sobie na to zasłużyłem?
Skontaktowałem się z tobą,
gdy odmówiło mi sześć innych osób.
Jestem wzruszony.
Jesteś. Słyszałem, że się tu zaszyłeś.
Tylko na jakiś czas.
-Co? Słyszałem o dwóch miesiącach. -Ciągle jest w domu.
Dla dzieci. Kładę je spać,
jestem przy nich, gdy śpią i jedzą.
Tu przychodzę, gdy Imogene kładzie się spać.
Do Joela? Dziwne.
Nie śpię z nim, tylko tutaj.
Z Ethanem? Jeszcze gorzej.
Jak go tu nie ma.
Gdy tu śpi, kładę na ziemi prześcieradło
i robię sobie poduszkę ze szmat.
-To też dziwne. -Wystarczy.
Wkrótce się dogadają.
Już niedługo.
Oby, bo to dziwne.
Skoczę po węgiel na grilla. Do wieczora!
Cześć!
Dlatego byłeś siódmy na liście.
Joel?
-Co się stało? -Przywalił łbem w rurę.
Siedziałem sobie jak zwykle,
a on wlazł prosto w rurę.
-Mocno walnąłeś? -Umarłem?
-Nie. -To za słabo.
-Wstawaj. -Nic nie zrobiłem.
Co?
Gdy mnie wyrzuciła.
Sam widziałeś. Nic nie zrobiłem.
I to nie dlatego, że mi przywaliłeś.
Wiem.
Ja ją kocham.
Tak bardzo ją kocham. Brak mi jej.
Mówiłeś jej to?
Jest oziębła. Nie mogę.
To się zmieni.
Była moją pierwszą.
Nie byłem z żadną inną.
-Nigdy? -Nigdy.
To dziwne.
Może jakoś pomożesz?
Skoczę po wodę.
-Wróci. -Nie.
Też za tobą tęskni.
Rozmawiałeś z nią? Albo Midge?
Nie, ale na pewno tęskni.
Do wieczora.
Na razie.
Jak poczytam dzieciom.
Zrobię herbatę.
Dzieńdoberek.
Dobry.
Dzień dobry.
Witaj, Chester.
Dobrze spałaś.
Chrapałam?
Albo się dusiłaś. Podobało mi się.
Jakie jajka zjesz?
Surowe.
Jackie, jakim, kurwa, cudem pomyślałeś, że podnajem pokoju,
gdy mnie nie było, jest fajny, to nie wiem.
I jeszcze podnająłeś pokój komuś, kto mnie prześladuje.
Nie mówił, że cię zna.
Bo by było pozamiatane. Koniec.
Halo?
Ale się cieszę.
Cześć, Sophie.
Może nie tak, jak na trójkącik
z Vincentem Price'em i Ethel Merman, ale prawie.
Cudnie.
-Otwórz drzwi. -Drzwi?
Coś ci wysłałam.
Jackie, otwórz drzwi.
Spodobają ci się.
Tyle polowałam na idealną parkę.
-Szlag. -Co to?
Jebane ptaszyska.
Dostaliśmy ptaki.
Nie wolno tu trzymać zwierząt.
Te ptaki śpiewają. Jak i ty podarowałaś mi śpiew.
Mój głos poszybował.
Nie trzeba było.
-To nieuczciwe, jak je zatrzyma. -Zajmę się tym.
Nie pozwoliłem Chesterowi na kota,
a nie znalazł dla niego opiekuna, więc musiał utopić go w rzece.
Czytałaś artykuł Waltera Winchella? O wrzawie wokół Panny Julii?
Nie. A jest wrzawa? Super.
Nie wiem, czemu tyle zwlekałam, zanim znów weszłam na deski.
Jesteś cudowna, Sophie. Udało ci się.
Tobie też, ptaszyno.
Do zobaczenia na premierze.
Ukłonimy się razem.
W sensie ja.
Do zobaczenia.
Też idę na tę premierę.
Za chuja nie!
Spójrz.
Co?
Na ziemi.
-To dolar? -Chyba tak.
Rzadki widok.
Biedakowi będzie przykro, gdy zauważy, że go zgubił.
-To tylko dolar. -Właśnie.
59. Ulica, Columbus Circle.
Wysiadam. Do zobaczenia w wariatkowie.
Szybko, bo się zamkną.
Możliwa przesiadka na linie IND i BMT.
Pani herbata.
Morelowy rugelach na koszt firmy.
Pamiętałaś. Dziękuję.
Rzadko nas pani odwiedza.
Sprzedaliśmy mieszkanie.
Było wielkie, te ciągłe przeciągi.
Teraz mieszkamy w pięknym domu w Forest Hills. Kojarzysz?
To w Queens?
Tak.
Proszę.
Zapłacę, a ty zajmij się swoimi sprawami.
-Przyniosę resztę. -Dziękuję.
Rose Weissman? Rzadko cię widuję.
Witaj, Corinne. Jak się miewasz?
Dobrze, a ty?
Astrid urodziła.
-Chłopca czy dziewczynkę? -Jutro obrzezanie.
Kiedy ostatnio się widziałyśmy?
Przy porażce Benjamina.
Tak mało brakowało.
Fakt.
Byliśmy oszołomieni.
Benjamin Ettenberg, Święty Graal kawalerów, zakochany.
Od razu ślub i domek.
Domek? Z Miriam?
I to ogromny. Cudowny.
Nie wiedziałam.
Miriam być może też nie.
Wyszłam na idiotkę.
Dlaczego?
To ja ich zeswatałam. Głupota.
Co? Proszę cię, z twoją historią?
Jaką historią?
Zeswatałaś Heifetza z Feinsteinówną.
Zasugerowałaś to przy kartach, a teraz mają trójkę dzieci.
To było raz.
W Catskills poleciłaś Sarze Halpern, by zatańczyła z Melem Kleinmanem.
Są po ślubie, dziecko w drodze. Mówić dalej?
Strzelałam w ciemno.
Ty jesteś Annie Oakley swatania.
Pomogłabyś mojej Shirze?
Dalej sama?
Nie jest już młoda.
Corinne.
Co zrobić?
Przynajmniej ktoś na stare lata poda mi szklankę wody.
Miło było cię zobaczyć. Pozdrów Abe'a.
Oczywiście.
Syn rzeźnika.
Co proszę?
Melvin Goldfarb.
Studiował prawo.
Potem poszedł na weterynarię.
Nie wiedziałam.
Twoja córka ma koty.
Sześć. I psa. I świnkę.
Ty to masz talent. Zabiorę ją na zakupy.
Corinne?
Ile pięter ma dom Benjamina?
Z cztery.
Jest na sprzedaż.
Zeszli z ceny. Jest piękny. Pa.
Pa, pa.
Simon!
Witaj.
Muszę iść.
Simon!
Zaczekaj!
Przepraszam.
Zaczekaj!
To ja, Abe!
Simon!
Abe Weissman!
Simon!
Abe, co za niespodzianka.
Cześć.
Myślałem, że cię nie dogonię. Masz kondycję.
Grywam w squasha. Co jest?
Nic. Tak sobie spaceruję po kampusie
i wspominam stare czasy. Akurat cię zauważyłem.
Ja to mam farta.
Co u rodziny?
Wszystko gra.
A u żony? Też?
Jasne.
-Musimy się spotkać. -No pewnie.
Oby przed 1965.
Muszę iść, Abe.
Chciałem się tylko przywitać.
Cześć.
Na razie.
No dobra, podwijamy rękawy.
Zobaczmy, jak poradzicie sobie z tożsamością wektorową.
Abbie, po co zastosowałaś symbol Leviego-Civity?
Wyjaśnij, proszę.
Dzień dobry.
Profesor Weissman.
Dzień dobry, profesorze.
Nie przeszkadzam? Wpadłem tylko po drodze.
Nie będzie pan uczyć?
Nie.
Bogu dzięki.
Dobrze was widzieć.
Co u was?
Dobrze wyglądasz, Truman. Jaka cera.
Lepiej sypiam, odkąd... ostatnio się widzieliśmy.
To dobrze. Sen jest ważny.
-Kevin. -Lance.
Dobrze się trzymasz.
-Chodzę na boks. -Poważnie?
Żeby już nikt mi nie dokuczał.
Cudownie. Tego ci życzę.
Ty nadal tutaj, Abbie?
Tak, profesorze.
No dobrze.
To wspaniali chłopcy.
Zasługują, by tu być.
Z wyjątkiem szóstki.
Wiedzcie tylko,
że strach, który nawiedzał tę salę,
cała niedola,
były przeze mnie.
Przeze mnie się pociliście.
Stresowałem was.
Chmarami biegliście do mamusi.
Ja nie biegłem. No serio.
Wszystko przez moje ego.
Nauczanie to akt szczodrości,
a ja wam skąpiłem.
Ale brakuje mi debat sokratejskich.
Przyjemność, jaką czerpałem, patrząc, jak młodzi poszukują prawdy,
podziwiając ten cud...
Radość odkrywania,
wolność popełniania błędów i wyciągania wniosków.
Zmiana tempa wyszła wam na dobre.
Teraz wiem, że to nie moje miejsce.
Jest wasze.
Poza nim, nim, nim, nim, nim i nim.
Pańska kolej, profesorze.
-Do widzenia, profesorze. -Do widzenia, profesorze.
Do widzenia, profesorze.
Proszę na siebie uważać.
Żegnajcie.
Miłego życia.
„To najpyszniejszy syrop na świecie.
„Polejcie nim naleśniki, gofry, tosty,
„obliżcie usta i poproście o więcej. Syrop Karo.
„Pyszny. Przepyszny!
„Przepyszny”.
Cięcie. Pięknie. Dziękujemy.
Do usług.
Świetnie jej poszło.
Dzięki. Bierzemy czek i spadamy.
Czek? Chyba się nie zrozumieliśmy.
Tampony były lżejsze.
Moje chyba ciekną.
Zacznij czytać umowy.
Czytam. Tego tam nie było.
Jestem komikiem. Kiedy będę występować?
-Otwórz. -Ty otwórz.
-Cieknie mi po spodniach. -Otworzę.
Syrop cieknie mi pod spodniami.
Będą plamy.
Kurwa, rajstopy mi się kleją.
„Zaraz przy drodze Van Wyck”.
„To jadę do sklepu Ludlow's Menswear. Jakość, synu, za cenę z Brooklynu”.
Kończymy. Świetnie, wracajcie.
Na dziś koniec.
Ma czas jutro wieczorem?
Nie umówi się z tobą.
Chodzi o występ na żywo.
Na żywo? Super. Jaki?
Jakaś pani polityk sponsoruje program radiowy.
Chce puścić reklamy.
Kobieta w polityce, super.
Szuka dobrze brzmiącej pary do scenariusza.
Pomyśleliśmy o was.
-Wchodzę w to. -Ja też.
Jak płacicie? Tamponami albo syropem?
-Forsą. -Bierzemy.
-Na razie. -Pa.
-Zabierzcie syrop. -Polej sobie naleśniki.
Przepyszny!
Dr Rosenbaum proszony na urologię.
Dr Rosenbaum na urologię.
Witaj, Maureen. Jak mija dzionek?
Jest pan spóźniony.
Zła odpowiedź.
Bardzo dobrze.
Lepiej. Nadrobię, obiecuję.
Zawsze pan obiecuje.
Benjaminie.
Pani Weissman?
Witaj.
Co pani tu robi?
Okropnie się czuję.
Tym się tu zajmujemy.
Zżera mnie poczucie winy.
Zeswatałam ciebie i Miriam.
Pani Weissman...
Narobiłam ci nadziei. Zmieniłeś swe życie,
miałeś plany, które nie wypaliły.
Przez nią. Bo was zeswatałam. To moja wina.
Nie, pani Weissman.
Nie rozumiesz, przez co przechodziła Miriam.
-Ta cała komedia. Zły moment. -Jest pani dla siebie zbyt surowa.
Nie była ci pisana.
Była dziwaczką, ale są różne dziwaczki.
Najwyraźniej nie wiedziałam, na który typ się łapie.
Rose.
Midge była dla mnie odpowiednią dziwaczką.
Tak?
Miałem wiele kobiet.
-Słyszałam. -Nie zbyt wiele.
-Oczywiście. -Ale mam doświadczenie.
Spore.
-Mniej niż inni. -Z pewnością.
Chodzi mi o to, że to nie pani wina.
Naprawdę?
To ja nie pasowałem do niej.
Ale mówisz poważnie?
To miłe z pani strony.
Naprawdę.
To urocze, że pani przyszła.
Życzę ci dobrego życia.
Oczywiście.
Naprawdę kupiłeś dla was dom?
Tak, ale jestem bogaty.
To mi nie pomaga.
Odbierzesz? To pewnie do mnie.
To czemu nie odbierzesz?
Jestem w drugim pokoju.
To przyjdź i odbierz.
Nie mam spodni!
-Odbiorę. -Dzięki.
Dom Maiselów.
Zastałem Abe'a Weissmana?
-Asher, mówi Abe. -Cześć.
Co za niespodzianka.
Co? Przecież wysłałeś mi tekst.
Dwa miesiące temu.
Myślałem, że to rachunek.
W końcu przeczytałeś?
Dwa razy.
-Widziałeś moją sztukę. -Owszem.
Zabroniłem ci na nią iść.
Zabij mnie. Jestem buntownikiem.
Opisałeś ją. Moją sztukę.
Moje inne sztuki. Mnie. Spora część jest o mnie.
Wszystko jest o tobie.
Zabroniłem ci iść.
Byłeś w tej sztuce.
-Co? -Główny bohater, cieśla.
Przemawiałeś przez niego. To było coś. Poruszyło mnie.
Ten aktor grał bez koszulki.
Głupia decyzja.
Podczas monologu ciął coś pilarką. Ledwo było go słychać.
Nienawidzę aktorów.
Ale przypomniało mi to, kim jesteś
i jaki powinien być teatr.
Dziś Broadwayem rządzą księgowi.
Tchórze. Powinien być czymś więcej.
-Ludzie zasługują na więcej. -Abe.
To arcydzieło.
Bye Bye Birdie to żadne arcydzieło.
-Przeciwnie. -Nie podsłuchuj, Moishe!
Czytałem twój tekst.
Nie musisz mi go czytać.
Wybacz.
Nie chcę go publikować
bez twojej zgody.
To dla mnie ważne, przyjacielu.
To wspaniały tekst,
ale jest zbyt osobisty.
Mówi o mnie zbyt wiele. Prywatność jest dla mnie święta,
-wiesz o tym. -Owszem.
Widzisz...
Nie mogę się zgodzić.
Liczę, że rozumiesz.
Dlatego ci go wysłałem. Po zielone światło.
Dziękuję.
-I tak go opublikuję. -Co?
Ludzie muszą to usłyszeć.
To po co prosisz mnie o zgodę?
Bo jej chciałem. Pewnie nikt tego nie wyda.
Nie, to dobry tekst. Porusza ważne kwestie. Ktoś go wyda.
-Zgadzasz się z przekazem? -Nie mówię, że nie.
Wolę tylko, żeby go nie wydawać.
Pewnie nikt go nie wyda.
Ale to dobry tekst.
-Czyli się z nim zgadzasz. -Nie mówiłem, że nie.
Pewnie nic z tego.
-Ale to bardzo dobry tekst! -Czyli ci się podobał.
Kręcimy się w kółko.
Nie prosiłem o wskrzeszenie.
Wiem, ale muszę spróbować.
Pewnie nikt go nie wyda.
Ale to dobry tekst.
-Tak sądzisz? -Nie mówiłem, że nie.
I tak pewnie nikt go nie wyda.
Susie Myerson i wspólnicy.
Proszę zaczekać.
Zacznę za to kasować.
Susie Myerson.
To ja, dzwoniłam.
Tess. Co się stało?
Z mamą jest kiepsko.
Cholera. Serce?
I płuca, i wątroba.
Rzadko kiedy mnie poznaje.
Tak mi przykro.
Potrzebuje opieki, a ja muszę pracować.
-Dom starców? -Dom starców.
Nauczyłam się pływać.
-No co ty! -Na Florydzie.
Nie jak Esther Williams, ale nie jest źle.
Ja na basenie straciłam dziewictwo.
Traciłaś je w wielu miejscach.
Na sali gimnastycznej, w knajpie.
-W synagodze. -Nie śmiej się.
Sama się nie śmiej.
-Otwórz, Jackie. -Co ja, pokojówka?
Spójrz w lustro.
-Muszę kończyć. -Jeszcze jedno.
Artie chce przejąć dom po mamie,
a mój mąż chce, żeby zamieszkała tu jego matka,
bo mieszkała tu nasza,
więc to niby ma jakiś sens.
-Co im powiedziałaś? -Żeby do ciebie zadzwonili.
No tak. Pogadamy później.
Łaski bez.
Cześć.
Cześć. Skąd wiesz, gdzie mieszkam?
Znam adresy wszystkich klientów.
Wisisz mi 40 dolców do dziś.
-Do dziś? -Tak.
Dobra.
Mam 30.
Potrzebuję 40.
Jackie, wisisz mi dychę. Daj Juniorowi.
Mam siedem, ale Chester wisi mi trzy.
Wisisz mi trzy dolce. Daj Juniorowi.
Mam dwa.
Ale gazeciarz wisi mi dolca.
-Coop! -No?
-Dawaj tego dolca. -Masz.
Dziękówa. Masz.
Dzięki. Masz.
Pamiętasz, jak mówiliśmy, że nie jesteśmy przyjaciółmi?
-Tak. -Gdybyśmy nimi byli,
podpowiedziałbym, że skoro musisz zbierać po dolarze,
to odpuść trochę hazard.
Ale się nie przyjaźnimy.
Najpierw obrzezanie, potem obiad.
Wiem, wiem.
Nie wkurzaj rabina.
Niech się cieszy, że mam spodnie.
Włożyłem spodnie, rabinie!
Ciocia Kathy, cudownie. Nie bój się.
Chip, Greta! Wejdźcie, nie bójcie się.
Cześć, nie znamy się,
ale New York Times opublikował dziś mój artykuł.
Proszę. Słowo może zmienić świat.
Kuzyn Levi. Jak zdrowie?
Czekają mnie dwie kolejne operacje.
Może to ci pomoże. Mój artykuł w New York Timesie.
Słowo może zmienić świat.
Dużo zdrowia, Levi.
Wiem, że jesteś dumny, ale musisz być na obrzezaniu wnuka.
-Potem je rozdasz. -Dobrze.
Uwaga, ważne ogłoszenie.
Wiem, że dziś dzień powszedni, i chcielibyście zacząć od obrzędu.
Ale brakuje nam trzech do minjanu.
Nie pomodlimy się.
Musimy zaczekać.
-Załatwię paru Żydów, i to gazem. -Nie mów tak.
-Źle zabrzmiało. -Zbyt pogardliwie.
Nie ma się co denerwować. Niemal wszyscy chłopcy są obrzezani.
Na przykład ty, kuzynie.
-Pewnie. -Wiele razy mi pokazywałeś.
-Nie znów tak wiele. -Wiele.
Różnica jest taka, że to nie szpital,
więc narzędzia mogą nie być sterylne.
Zamiast lekarza jest mohel, który nie zna się na medycynie.
Ale to nie szkodzi, bo dziecko upija się winem.
Wiecie, co jest zabawne? Śniło mi się, że kroiłam marchew.
Odcięłam sobie opuszkę palca. Krew leciała i leciała,
a gdy się obudziłam, nic mi nie było.
Mamy minjan! Mój syn to załatwił.
Oto Jacob, wspaniały mleczarz i syn Izraela.
Levi Feldmanie, dziękujemy za poprowadzenie szacharitu.
Jak widzicie, ojciec chłopca, Noah,
jest niestety nieobecny.
Wyjechał w ważnych sprawach za granicę.
Ale nie dla CIA. Skądże.
Mamy jego błogosławieństwo, by przeprowadzić obrzezanie.
Obrzęd rozpocznie mohel David Rosenbaum.
Dziękuję, rabinie.
-Witajcie. -Dzień dobry.
To dla mnie zaszczyt.
Oby poszło lepiej niż ostatnie.
Mohel z czkawką to nic śmiesznego.
Innego razu byłem niewyspany
i może trochę zbyt ostry.
Miewaliśmy zabawniejszych.
Kto zemdleje?
Łatwizna. Wysoki z tyłu.
Ja obstawiam tę w niebieskim.
Abrahamie Weissmanie, podejdź.
I ty, Astrid.
Jasne.
Jakie to uczucie, Abe?
Nie sądziłem, że tak szybko to opublikują.
I to prawie bez korekty. Cudowne uczucie.
Mówię o trzymaniu wnuka.
Też miłe.
Zaczynajmy.
Tak!
Dobra, ciach.
Twoja nie do końca zemdlała.
Bo kretyni ją złapali.
Inaczej runęłaby jak wór kartofli.
Mój padł jak kłoda. Wygrałem.
-Mamy remis. -Nie ma mowy.
Jakie wybrałaś imię, Astrid?
Na pierwsze Chaim, po tacie Abe'a,
na drugie Christian, po moim dziadku.
Niezwykłe połączenie.
Coś ci przynieść?
Nie było telegramu z Bahrajnu?
-Sprawdzę. -Dziękuję.
Naprawdę nazwała go Chaim Christian?
Serio.
Kto poza nią by na to wpadł?
Sammy Davis Junior. Za to ją kochamy.
„USA to kraj wolności, osiągnięć i dobrobytu.
„Nie ma nic cenniejszego niż nasze wartości”.
Trochę to naciągane.
Co to?
Scenariusz do reklamy.
Będzie na żywo, chcę być gotowa.
Przećwiczymy? Zagrasz męża.
Phyllis Schlafly.
No, kobieta. Startuje w jakichś wyborach.
Do Kongresu. Z Illinois.
-Znasz ją? -Pewnie.
Pisałem dla New York Timesa. To okropna kobieta.
Czemu?
Skrajna prawica. Przeciwniczka Nixona.
I dobrze, nie lubimy Nixona.
Bo uważa go za zbyt lewicowego.
Mało wiarygodne.
Mówiła też, że Eisenhower dostał fotel
dzięki układom w Nowym Jorku.
Nie wiem, czy rozumiesz, o jakie układy chodziło,
gdy mówiła o Nowym Jorku,
ale jednemu z nich właśnie ciachnięto siusiaczka.
To jest idiotką.
Nie.
To czyni ją niebezpieczną.
Robisz dla niej reklamę?
Płacą.
Jasne.
Jeśli chcesz zachować głos,
to uważaj, co mówi.
Mamy po swojej stronie Boga,
więc przetrwamy zagrożenie ze strony Sowietów.
To prawda.
-Niecałe dwie minuty, Irene. -Jasne.
Główną transmisję nagrywają w drugim studiu.
Jak dostaniemy sygnał, wchodzimy.
Robimy swoje, mamy 90 sekund, oddajemy głos.
Ale się cieszę. Na żywo jest super.
Próba dźwięku.
Johnny, raz, dwa.
Działa. Midge?
Midge?
Wybacz. Raz, dwa.
Musi wystarczyć.
Wypiła za dużo tego syropu? Gdzie jej energia?
Da radę, nie zesraj się.
Mamy 60 sekund.
Musicie brzmieć zdrowo.
Wyobraźcie sobie te piegowate blond dzieciaczki w reklamach lodów.
-Macie brzmieć... -Amerykańsko.
Właśnie. Pytania?
-Nie. -Świetnie.
Midge?
Nie dam rady.
Co proszę?
Nie dam rady.
Ta baba jest okropna.
Poczytałam o niej w bibliotece.
To seksistowska rasistka, która przegina z lakierem.
-Nie będę dla niej mówić. -Że co?
To kiepska pora na takie żarty.
Komicy ciągle robią sobie jaja.
Nie wiedzą, że są granice.
Nie żartuję. Nie zrobię tego. Ty też nie powinieneś.
-Dickie? -Pomóż, Susie.
Miriam, odczytaj tekst do mikrofonu,
to kupię ci kapelusz.
30 sekund.
Wiesz, jaka to okropna kobieta?
Wszyscy są okropni.
Nie tak jak ona.
Ale ona ci płaci, więc ja ją lubię. Czytaj.
Wybaczcie, odpadam.
Piętnaście sekund.
Nagrałaś spot dla salonu masażu.
Wiesz, ilu facetów spuszcza się tam
każdego dnia na tłuste łapy masażystek?
To zupełnie inna skala. Wytrysk jak wodospad.
Mamy odliczanie. Pięć,
-cztery, trzy... -Na żywo!
-Miriam. -...dwa...
„Ameryka, ziemia obiecana.
„Skarbie, zastanawiałaś się, jaki kraj chcesz zostawić dzieciom?”
Mów, do cholery!
Cholera.
„O niczym innym nie myślę,
„gdy patrzę na ich niewinne twarzyczki i błękitne oczka”.
„Ale tyle sił kopie pod nami dołki”.
„Wiem, skarbie. Obcokrajowcy i komuniści,
„którzy najchętniej zabroniliby nam wywieszania amerykańskich flag”.
„Duma z flagi to nic złego”.
„Chodź do mnie, skarbie”.
„Uwielbiam, gdy pocierasz mi nosek”.
„Nie ma nic złego w dumie z potęgi kraju”.
„Dopiero mówiłam Timmy'emu, że bomba atomowa
„to dar dla naszego narodu od Boga”.
Ja pierdolę, ta kobieta to potwór!
Właśnie.
Co tu się dzieje?
A przejścia są tragiczne.
Irene!
„Mówiłaś dzieciom, że nie możemy pozwolić,
„by pewne bogate mniejszości wpływały na przyszłość Ameryki?”
-Co, kurwa? -Gdzie jesteśmy?
Musimy czytać umowy.
Czytałam. Nie pisali,
-że baba to szatan wcielony. -„Mówiłaś dzieciom,
że nie pozwolimy, by bogate mniejszości wpływały na przyszłość Ameryki?”
„Tak, skarbie. Kazałam im myć ząbki
„i nie dopuścić, by te bogate mniejszości czekała tu jakaś przyszłość”.
Jakoś tak. Hura, Ameryka!
Gdzie jesteśmy?
Koniec.
Płacicie w gotówce czy flagami?
Ta baba to potwór.
Wybacz, mamo, to nie miejsce dla was.
Dalej nie wiem, jak tam wleciał gołąb.
Pewnie przez zepsute okno w łazience.
-Kto to? -Agentka nieruchomości Joan.
Dzień dobry. Przepraszam za gołębia.
Znajdziemy wam coś, mamo.
W Nowym Jorku jest milion mieszkań.
Pa.
Rynek jest trudny, szczególnie w tych cenach.
-Poszukam jeszcze. -Dziękuję.
Mieszkaliście tu, prawda? Pod 385?
-Kiedyś. -Piękna kamienica.
Niech mama się nie martwi. Coś znajdziemy.
Jasne.
Miłego dnia życzę.
-Pani Maisel, jak miło. -Witaj, Antonio.
Rozmawialiśmy o tym, że o pani myślimy, jedząc ciastka.
Tęsknimy za państwem.
My za wami też.
Jerry, zobacz, kogo przywiało.
-Co u pani? -Wszystko gra.
W czym możemy pomóc?
Proszę na dziewiąte.
Oczywiście. Pani dawne piętro.
-Wzięło mnie na wspomnienia. -Proszę za mną.
-Dobrze wyglądasz. -Pływałem.
-Pływasz? -Raz się zdarzyło.
Super.
Zaczekam na panią.
Dziękuję.
Drugi raz się o nie potykam. Odłóż je.
Nie.
-Mogę pooglądać telewizję? -Mamo.
Masz tu jak w chlewie, Carl!
Carl to świnia!
Przepraszam.
-Mamo! -Nie mów „zamknij się”.
Co z wami?
Liczę do trzech.
-Raz, dwa trzy. -Dwa, trzy.
Przestań!
Zostawię was w Nowym Jorku.
Ja i tata pojedziemy do Missouri,
a wy będziecie żebrać.
-Nie! -Mamo!
A ty idziesz się zdrzemnąć, mój panie.
-Mamo! -To nie propozycja.
-Midge! -Ronald.
-Ronald! -Midge!
-Dalej. -Midge!
Twój syn nie chce współpracować.
Biega na golasa, ludzie za oknami go widzą.
Dlaczego mój wnuk jest nagi?
Jego zapytaj, Abe. Ma swój rozum.
Boże, przeziębi się. Łap go!
Namydliłem go i się wyślizguje.
-Mam go! Nie mam! -Sąsiedzi patrzą!
Powinniśmy kasować za bilety. Midge!
Miriam, odetnij mu drogę!
Midge!
Przepraszam?
Wystraszyła mnie pani.
Choć powinno być na odwrót.
W sumie się tu włamałam.
Nie szkodzi. Chyba.
Kiedyś tu mieszkałam.
Rodzice na górze. Dorastałam tu.
To urocze. Mieszkanie jest wspaniałe.
Będzie mi go brak. Cicho tam!
Wyprowadza się pani?
Mąż jest naukowcem, żyje ze stypendiów.
Jesteśmy nomadami. Za tydzień ruszamy do St. Louis.
-Mamo! -Miałeś być ciszej, nie głośniej!
Już nie przeszkadzam, ma pani masę roboty.
Nie, proszę się rozejrzeć.
Nie jestem dzieckiem!
Mogę zajrzeć do kuchni?
-Śmiało. -Mamo!
Ronald przewrócił lampę.
Niech no ojciec się dowie!
A teraz marsz do siebie. I cicho ma być!
PANNA JULIA – WYSTĘPUJĄ GAVIN HAWK – SOPHIE LENNON
Przepraszam. Proszę nie wstawać.
Przepraszam. Co się gapicie?
Jak tam za kulisami?
Sophie plotkuje z Gavinem i Moirą.
Dała im po szkockiej i życzyła powodzenia.
Teraz ma tę swoją chwilę ciszy.
Zostawiła psy w domu.
Idzie nieźle.
Jak się czujesz?
Jestem podekscytowana. Chyba.
To dobrze. Sporo przez nią przeszłaś, ale ci się udało.
To również twój wieczór. Baw się dobrze.
Panna Julia znów dziś szaleje!
Wróciłeś?
Odwiozłem hrabiego na stację.
Wracam, a panna Julia tańczy z gajowym.
Podbiega do mnie i poprosi, żebym zatańczył z nią walca!
Wariatka!
Zawsze byłą wariatką. Ale przez ostatnie dwa tygodnie przesadza,
odkąd zerwała zaręczyny.
Jak to się stało?
Byli na dziedzińcu stajennym.
Szkoliła go, jak zwykł mawiać.
Kazała mu przeskoczyć bat, zupełnie jak z psem.
Za trzecim razem chwycił bat...
Słyszała księżna o kroplach na kaszel?
Susie!
Trochę kultury, kurwa mać.
Co tam upichciłaś, Christine?
Nereczkę z pieczeni cielęcej.
Doskonale.
Zatańczysz ze mną, gdy skończę?
-Oczywiście. -Obiecujesz?
Obiecać?
Przecież powiedziałem.
Dziękuję za pyszny posiłek.
Tak miało być?
Zaiste, pyszny.
Pyszny!
No dalej.
Zaraz wrócę.
W samą porę.
To już koniec, Christine?
Kobiety mają swoje sekrety.
To dla ciebie.
Ten fiołek przepięknie pachnie.
Bezczelny.
Na perfumach też się znasz?
I tańczyć umiesz. Nie zerkaj.
Sio.
Czy kobiety w wigilię przesilenia letniego pichcą jakiś diabelski bulion?
Taki, co przepowie przyszłość i wskaże gwiazdę,
w której ujrzą swą miłość?
Skoroś to ujrzał, dobry masz wzrok.
Powinno być tak cicho?
Nie, powinnaś to słyszeć.
Zatańcz ze mną.
Obiecałem taniec Christine.
Znajdzie sobie innego, Gavinie.
Gavinie?
Szlag.
Nie chcę być niemiły, ale złożyłem obietnicę.
Teraz jego nie słyszę.
Znajdzie sobie innego.
Głośniej!
Znajdzie sobie kogoś, prawda, Christine?
Pożyczysz mi Jeana?
Nie ode mnie to zależy.
Czy panna Julia powinna
dwa razy tańczyć z jednym partnerem?
Ludzie będą gadać!
Co niby? Co by mieli gadać?
Pieprzą jak moi dziadkowie.
Źle to wygląda, jak się woli jednego sługę od innych.
Woli? Cóż to za pomysły? Jestem w szoku!
Ja, pani tego domu...
Chce, żeby tylne rzędy słyszały.
Na stadionie Jankesów?
A ja chcę zatańczyć,
z kimś, kto umie prowadzić,
aby nie wyjść na głupią!
Wedle rozkazu, pani. Do usług!
-To nie rozkaz. -Kurwa.
-Kurwa mać. -Porzućmy dziś hierarchię.
Christine będzie dobrą żoną.
Może też chrapie.
Nie, tylko mówi przez sen.
Skąd wiesz?
Słyszałem.
Daj mi coś do picia.
Mamy tylko piwo.
Piwo?
Podajecie już śniadanie?
-Nie mogę patrzeć. -A ja nie patrzeć.
Też chcesz?
Dżentelmen powinien dotrzymać damie towarzystwa.
Nie wypada mi przy pani.
Taki duży, a taki nieśmiały?
Tout de suite. Julii chce się pić.
-Kochamy cię, Sophie! -Kochamy cię!
Za zdrowie władcy, pani.
Brawo!
A teraz...
całuj but.
Tak było w scenariuszu.
-Całuj! -No, całuj!
Chyba ktoś ma ochotę na schabowego jak podeszwa.
A dopiero wyszłam ze stajni.
Spokojnie, umyłam je. W kiblu.
Wyobraźcie to sobie!
Któregoś dnia poszłam do obory,
a jeden parobek próbował mnie wydoić.
Mój były mąż mnie po butach nie całował,
ale zawsze miał kapcia w mordzie.
Ale w tym kraju jest brudno.
Mam brudne ciuchy.
Jak brudne?
Tak brudne, że muszę trzeć potem tarą o drugą tarę.
Hrabia wrócił.
Dracula? Stąd ta malinka na szyi?
To nie ja!
Ludziska, powoli kończymy.
Wszyscy są smutni, ja umieram, bla, bla, koniec.
Narka!
Zaczekaj!
Tak!
Dziękuję!
Bardzo dziękuję!
No i mam katar sienny.
Dziękuję!
Nienawidzę cię! Teatr też!
Sophie!
Stój, kurwa!
Zatrzymaj się, do chuja!
Zaraz sobie coś wyobrazisz.
Co tu się odjebało?
Przecież nie zepsułaś całej sztuki.
Na pewno zjadłam stary ser albo ciastka z haszem i mam halucynacje,
że w wieczór premiery na Broadwayu
spuściłaś swoją karierę w kiblu.
Co? To twoja wina!
Moja?
Jestem największą gwiazdą komedii w USA,
a ty kazałaś mi grać.
I to w tej niedorzecznej farsie!
To ty mi powiedziałaś o Strindbergu!
Trzeba było mnie powstrzymać! Jesteś menedżerką!
Zwolniłaś Harry'ego Drake'a, bo nie pozwolił ci
wystawić Strindberga, wiedźmo! Pamiętasz?
Tak, jak nie pozwolił Jerry'emu Lewisowi zagrać w A Raisin in the Sun.
Jak dobry menedżer.
Szlag by cię, Sophie.
Miałam ci coś załatwić,
to załatwiłam, a ty stchórzyłaś.
Jak śmiesz!
Zaryzykowałam dla ciebie. Bernie też.
I inwestorzy.
Pierdolony tenisista Milken też!
Grał z tobą Gavin Hawk!
Wszyscy się zmówiliście przeciwko mnie.
Dzwoń do wariatkowa, niech wezmą siatkę.
Zwłaszcza ty.
Dlaczego miałabym to zrobić?
Dla niej.
Chciałaś jej pomóc, niszcząc mnie.
-Idziemy. -Odchodzisz ode mnie?
Tak.
Jesteś oszustką.
Ze swoją galaretką, kamerdynerem i cytrynką.
Wiesz, co jest smutne?
Mogłaś to zrobić.
Widziałam próby. Świetnie ci szło.
Genialnie, kurwa.
Zajebista aktorka.
Wszystko miałaś jak na dłoni.
Wystarczyło mieć odrobinę odwagi.
Zabrakło ci jej.
Posypałaś się jak domek z kart.
Harry wiedział.
Niby co?
Że nie masz jaj na Broadway.
Nie był idiotą.
A ja nie muszę cię dla niej niszczyć.
Nie jesteś dla niej konkurencją.
Nie ta liga.
Ona ma jaja.
Tym różni się Midge Maisel od Sophie Lennon.
Możesz być gwiazdą,
ale ona zostanie legendą.
A ptaki wypuszczę, gdy tylko wrócę.