Cholera!
Wspaniała pani Maisel
Gotowe.
Oto klucz.
Kazałam przenieść wasze bagaże. Zanim zjecie śniadanie,
będą na miejscu.
Czemu mielibyśmy kończyć śniadanie?
Kończę je, gdy zaczynam lunch.
Śniadanie jest idealne, jak ten hotel.
Spałem jak niemowlę.
I to takie spokojne.
Ja spałam jak na lekach. Bo wzięłam leki.
Kokosowe naleśniki.
-Musisz spróbować. -Oczywiście.
Co macie dziś w planach?
Spędzić czas z dala od Moishego i Shirley.
Cudowny plan. Wchodzę w to.
Miło widzieć was szczęśliwych i zrelaksowanych.
Spróbujcie to utrzymać do mojego występu.
Spróbuj naleśniczka.
Nie lubię kokosów.
Nie czuć ich. Smakują jak naleśniki.
Zaczynam o 20.
Później możemy zjeść kolację.
-Ja czuję kokos. -Może spróbuję jeszcze raz.
Zarezerwowałam stolik.
Nie czuję.
Mamo?
Tato?
-Jeszcze jem! -Są z kokosem!
Spałam przez was na fotelu.
Co to ma znaczyć?
W jazzowym slangu: „Spałam na fotelu”.
W sensie: „Spoko, stary. Spałam na fotelu”.
To nie slang. Mówię dosłownie.
Listwa mi się odbiła.
Nie szkodzi, zrobiłam to dla was,
ale w zamian przyjdziecie na występ.
Pytanko. Będziesz mówić o moim...
Skądże. To grzeczny program.
Może być. Rose?
Będziesz dumna, mamo.
Po występie posłuchacie Shya. Przedstawię was.
Nie mam co włożyć na takie spotkanie.
Skoczymy na zakupy.
Mam trochę pracy, ale potem skoczymy.
-Będzie super! -Nie mam pieniędzy.
To prawda, mamy ograniczony fundusz.
Właśnie. Odwołałaś domek u Steinera?
-Co? Nie, czemu? -Co czemu?
Nie odwołamy wyjazdu.
-Przecież nie pojedziesz. -Bo?
Jesteś w trasie. Pracujesz.
Nie codziennie, trafię okienko.
Maj odpada, ale może w czerwcu.
Nie. Lipiec. Na pewno dam radę. Nie.
A może... Szlag, Baltimore.
Ale w sierpniu... też jest źle.
Sztokholm to prawie jak góry.
Gdybym złapała nocny lot, zdążyłabym...
Mam dwa dni wolnego we wrześniu. Ósmy i piętnasty.
Nie są nawet obok siebie.
I to po Dniu Pracy.
Musimy jechać w góry Catskill. Co roku tam jeżdżę.
Od tego zależy tożsamość rodziny. Co ludzie pomyślą?
Twój tata stracił pracę, a ty szykujesz kostiumy Baldwinowi.
Występuję przed nim.
Kostiumy brzmią bardziej kobieco.
Jak chcesz.
Masz rację. Nie czuć kokosa.
-Wszystko z nią gra? -Tak.
-Są już inwestorzy. -Wiem.
Chcą zobaczyć całość i liczą, że ich zaskoczymy.
Wiem.
W pozytywnym sensie, a nie: „My za to zapłaciliśmy?”.
Przerażonym tonem.
Cicho bądź, da radę.
Nie będziesz musiał im obciągać. Drugi raz.
Co za ulga.
Pierwszy pokaz, cudownie.
-Pytanko. Ona jest w śpiączce? -Gavin...
Nie wiem, na ile ogarniasz, na czym polega teatr,
ale ciężko pracuje się z kimś, kto jest w śpiączce.
Ona się tylko koncentruje.
Da radę mówić?
Tak.
Wiem, to wygląda tak, jakby zależało mi na forsie,
i choć to prawda,
jestem też szanowanym artystą.
Ta kobieta mnie przeraża.
Spokojnie.
Nie mogę się ośmieszyć tą rolą.
Chyba że daliby mi auto.
Nie ośmieszysz się, obiecuję.
Idź, daj jej minutę.
Sorki.
Ona żyje?
Tak. Uwaga, zbiórka!
Próba za 10 minut!
Hej, Sophie.
Nie chcę ci przerywać tego... czegoś.
Zaczynamy próbę.
Wiem, że są tu inwestorzy, ale nie chcę cię rozpraszać.
Rób swoje.
Tylko tego od ciebie oczekują.
No i tego, żebyś wstała.
Sophie?
No jasny chuj!
Ocipieję w tej robocie.
Witajcie.
Dziękuję za przybycie na pierwszy pokaz
mojej nowej przełomowej produkcji pod tytułem Panna Julia!
Uda się.
To się, kurwa, uda. Widziałeś to?
-Uda się! -No.
Gavin! I co, śpiączka?
-Nie. -No raczej, kurwa.
Widziałeś Sophie? Poszło jej świetnie czy świetnie?
Świetnie.
No w chuj świetnie!
Uda się jak cholera.
-Ty, inwestor. -Tak?
Widziałeś ją? Była świetna. Uda się!
Ty, od kawy. Widziałeś próbę? Uda się.
Widziałaś to? Uda się!
Idę tylko odebrać córkę z tańca.
I chuj mnie to. Głoś dobrą nowinę!
Sophie Lennon potrafi grać! Uda się!
-Halo? -Dzwoniłaś?
-Tak. -Trzy razy?
Chciałam pogadać.
Wiesz, że oddzwonię.
-Mogli ci nie przekazać. -Zawsze przekazują.
-Czasem nie. -Zawsze.
Czerwiec 1957 roku. Nie przekazali, a w domu nie było mleka.
Jakoś przeżyłaś, by o tym mówić.
Może zabrałbyś dzieci na Florydę?
Po to dzwoniłaś trzy razy?
Gdy zaczęłaś rodzić, dzwoniłaś dwukrotnie.
Jestem tu ja i moi rodzice,
załatwię ci pokój. Szalone rodzinne wakacje.
-Nie dam rady. -Czemu?
Mam pracę i życie.
Tylko na kilka dni.
Dopiero wzięliśmy ponowny ślub. A miesiąc miodowy?
Wybacz. Gdzie lecisz później?
Do Toledo.
Trzeba było od tego zacząć, rozważyłbym Florydę.
Całe lato spędzę w trasie, dzieci nie pojadą w góry.
Nie będą miały wakacji.
Tu mogą je mieć. Tylko wśród gadów.
Co?
Zarezerwowałem sobie pokój u Steinera,
więc ja je zabiorę.
Ty. Świetnie.
Weź wolne i nas odwiedź.
Spodobałoby im się tu.
Dostaną jedno i drugie.
Rozpieśćmy zasrane bachory
i wypuśćmy je w świat.
-Nie mogę. -Dwa dni. Na weekend.
Mój tata zabiera Ethana w niedzielę na Jankesów.
Jeden mecz opuści.
Kupiłem mu rękawicę. Nie opuści.
Chyba że dla Florydy.
Nie, zaufaj mi.
Niby nie wiem, co lubi mój syn?
-Daj spokój. -Spytaj go.
Poważnie chcesz, żeby to przyznał?
To pięciolatek. Wolałby od ciebie wóz strażacki. I od każdego innego.
Nie spytasz go?
Ethan, chciałbyś zamiast na mecz polecieć w weekend na Florydę?
-Nie! -Zadowolona?
Nieładnie nakierowywać świadka.
Nie wiem, czego ode mnie chcesz.
Dzieci są u mnie, więc o nie dbam.
-Nadal żyją. -Biuro Joela Maisela.
Udało mi się.
A mnie nie?
-Nie. Jesteś na Florydzie. -No tak.
-Co sugerujesz? -Że jesteś na Florydzie!
-Jak śmiesz! -Telefon do pana.
-Niech zostawi wiadomość. -Chodzi o koncesję.
Muszę kończyć, przepraszam.
-Zaczekaj. -Tak?
Dziękuję, że nadal żyją.
Choć tyle mogę zrobić.
Nie jest tak ciężko. Pa.
-Tak? -Joel Maisel? Brian Miller.
Dzwonię w sprawie podania o koncesję.
W czym rzecz, mam podać grupę krwi?
-Nie. -Oddać pierworodnego?
-Nie. -Ethan, pakuj się.
-Nowy tatuś czeka. -Nie.
Chciałem przeprosić za zamieszanie.
Pański wniosek trafił na niewłaściwą stertę.
Nie wiedzieliśmy, kim pan jest.
Co?
Wszystko już załatwione, przyspieszymy realizację procesu.
Do końca tygodnia ją pan otrzyma.
Gdyby pan czegoś potrzebował,
proszę dzwonić.
Dziękuję.
Mamy koncesję.
Jak?
Nie wiem, fartem.
Fartem?
Tak. Nie brzmi to dobrze.
Ile jest na Jankesów?
Minus 1,5.
Minus 1,5. Kto rzuca?
Whitey Ford.
Whitey Ford. Jasne. Dobry jest?
-Niezły. -A co u niego, chorował?
-Panuje grypa. -Nie wiem.
Gdybyś miał postawić na Jankesów ostatnie 20 dolców,
postawiłbyś? Warto?
Nie będę nikomu doradzał.
-Między przyjaciółmi. -Nie przyjaźnimy się.
A gdybyśmy byli, co byś powiedział?
Odradziłbym przyjaźń z bukmacherem.
-Dzięki. -I ogarnięcie baseballu.
Taka wskazówka.
Wiesz, że nie będziesz przerażać ludzi,
pijąc rozwodnione tutu?
Mayday, mayday.
Zaraz wracam.
Zostanę, aż dotrę do wisienki.
Mam mdłości i duszności.
Spokojnie.
Biegłem tu od Sardiego.
-Czterdzieści przecznic! -I dwie aleje.
W czym problem?
Teatr przepadł.
Teatr na 1000 miejsc siedzących?
Dostali lepszą ofertę i go oddali.
Nie mogą. Zarezerwowałeś go i zapłaciłeś.
-Oddali forsę. -A ty ją przyjąłeś?
-Miałem zrobić unik? -Tak, kurwa!
Dali mi czek, to go wziąłem.
-Tak robią cywilizowani ludzie. -To nie cywilizacja.
To Broadway!
Przesuniemy premierę?
Nie, Gavin ma film o piratach, a Sophie jesienną trasę.
Teraz albo nigdy.
Co ja powiem inwestorom?
Siedzą u Sardiego.
Że załatwimy teatr.
-Jak? -Ja się tym zajmę.
Jeśli coś zwietrzą, wycofają się.
Niczego nie zwietrzą. Kieruj dupę w drugą stronę.
-Ale... -Idź.
Ja się tym zajmę.
Szlag!
Potrzebna mi scena.
Spoko. Taka do pokazów?
Czyli jaka?
-Sprośna. -Cycuszki.
Nazywacie to sceną do pokazów?
Moja córka słucha, o czym gadam.
Chodzi mi o prawdziwy teatr na Broadwayu.
Rany, ciężka sprawa.
Mamy dobry sezon, wszystko zarezerwowane.
Moja klientka w tym gra, a właściciele oddali komuś teatr.
-Zapłaciliście? -Tak.
-Daliśmy im czek, a oni go oddali. -Przyjęliście go?
Producent.
-Jest „cywilizowany”. -To Broadway!
Potrzebuję tego.
Jeśli nic nie załatwię, to po sztuce.
-Chyba możemy pomóc. -Serio?
Znamy kogoś.
Czekaj. Już. Lepiej?
-Nie. Co zrobiłeś? -Naprawiłem szynę.
-Jaką szynę? -Nie mieliśmy jej naprawić?
-Po co? -Żeby działała.
-Nie. -To co mieliśmy zrobić?
-Przymocować obręcz. -Jaką obręcz?
Najgorszy kabaret na świecie.
Co masz?
Nowe płyty.
Dalej wszystko chińskie.
Tu masz tajskie.
Super, zrozumiem.
-Piwko? -Nie, dzięki.
Napij się, Archie. Świętujemy.
Co?
Otrzymanie koncesji.
Świetnie!
Rany, Joel Maisel, król klubów! Ale jak?
Pewnie dzięki sile perswazji.
Prawda? Czy nie?
Nie wiem.
Gość nagle zadzwonił, że coś się pomieszało.
Że nie wiedział, kim jestem.
A kim jesteś?
Facetem z koncesją.
Czary.
Arch, przyniesiesz nam piwko?
Mamy tu piwko.
Więcej piwka.
Będziemy mieli gości?
Jasne.
Skoczę.
Super.
Jakieś konkretne?
To ściema.
Jasne. Zaraz wracam.
Nie miałem cię za czarodziejkę.
Nie wydajesz się zaskoczona koncesją.
Ciężko mnie zaskoczyć.
Masz z tym coś wspólnego?
Mów po ludzku.
Wiedziałem.
Poprosiłaś brata, kuzynkę
albo kuzyna kuzynki, by to załatwił.
Kuzyn kuzynki to nadal mój kuzyn.
Chyba że macie innych...
Nie odwracaj mojej uwagi.
Co za różnica, skąd ją masz?
-Tak nie wolno. -Czemu?
Bo muszę zrobić to sam.
Nie chcę przysług
i nie chcę o nie prosić.
Nie chcę też piec gościowi antrykotu.
-Czego? -Nie chcę twojej pomocy.
Johnie Waynie,
nie zauważyłeś, że w tej dzielnicy są inne zasady?
Bez kuzynów niczego nie załatwisz.
-Mam kuzynów. -Z Chin.
Albo bez znajomości.
Super. To kogoś poznam.
Jak, w kalamburach? Nie znasz języka.
W kalambury jestem świetny.
To duma? Czy o co chodzi?
Może. Ale tym razem postąpię uczciwie.
A kiedy był ostatni raz?
To moja firma.
Jak chcesz.
-Ja umywam ręce. -Świetnie.
Umyłabym, gdybyś miał wodę w łazience.
Hydraulik wpadnie jutro.
Skąd znasz hydraulika?
A gościa z urzędu?
Skąd znasz gościa z urzędu?
Nie zamawiałem tego.
Szczęśliwy?
I to jak.
To zrozumiałem.
Mam już dość.
Spokojnie, Martho.
Mam dość tego szamba. Zaciągnął nas tu...
-Cześć. -Cześć.
-Odwróć się, mała. -Po co?
On już taki jest. Nie bierz tego do siebie.
-Rzucał w nas żarciem. -Nie trafił.
Zwolnił nas.
Gdybym dostawała pięć centów, gdy Shy mnie zwalnia,
nie musiałabym już dla niego pracować.
Mam dość chodzenia na palcach, bo panicz ma zły humor.
Chcecie humorów? Pokażę wam.
-Jest gwiazdą. -Chodźmy.
Zapomniałyście, co odwalał Elvis?
Rzucał żarciem, ale furę też by ci kupił.
Co się dzieje?
Shy odwala wielką diwę.
Podrzucić cię?
-Dokąd? -Do hotelu.
Nie powinnam się przywitać, by wiedział, że jestem?
Jeśli chcesz mieć sos na bluzce.
Nie chcę.
Carole, masz te cholerne klucze.
To jak?
Nie trzeba, dzięki.
Twoje?
Tak, szukałem tego. Dzięki.
Niezła łódka.
Skromna. Nie rzuca się w oczy.
Nie słyszałaś, że jestem dziś nieznośny?
Słyszałam.
Cicho będzie bez zespołu.
Mój syn wymiata na grzebieniu, zadzwonić?
A to co?
Pierwszy raz zaproszono mnie na łódkę.
Nie chciałam przyjść z pustymi rękami. Poznaj Freda.
Nikt nigdy nie kupił mi roślinki.
Ma chorobę morską, więc się nie podniecaj.
Z imprezy niewiele zostało.
Masa żarcia i wódy, nie ma gości.
Jesteśmy ja i Fred.
Jak się napije, jest zabawniejszy.
Mogę wejść?
Jasne.
Czemu nie?
-Załatwione. -Na pewno?
-A jak. -Przez chwilę mieliśmy wątpliwości.
-Pół minuty. -Testowali wytwornicę dymu,
więc nas nie widzieli.
Ale gdy opadł dym...
Co powiedzieliście?
To i owo.
Znamy parę osób z ekipy.
Zablokowali wyjścia.
Jest łatwiej, jak nie trzeba ich gonić.
Jasne.
Ale wytłumaczyliśmy sytuację.
Uprzejmie.
A po co być chamskim?
W końcu przekonały ich nasze argumenty.
Macie ten teatr.
Tanio, od ręki, do tego „Julia” za darmo.
Załatwiliśmy ci też przybory kuchenne.
Tych też znamy.
Znacie każdego.
No. A Pannę Julię uwielbiam. Kto gra Jeana?
Gavin Hawk.
Dobry jest. Widzieliśmy go w Makbecie.
Nigdy się wam nie odwdzięczę.
Odwdzięczysz, prędzej czy później.
Wszystko jasne.
Tak czy owak, macie bilety na premierę. Środek, rząd pierwszy.
Premiera? Nie byłem na premierze,
odkąd de Mille załatwiła bilety na Oklahomę.
Pracowaliście dla Agnes de Mille?
Pewnie. Genialna, ale długo chowa urazę.
Nie wiesz nawet, ile robimy w teatrach.
Ratujecie mi życie.
Luz, Susie. Połamania nóg.
Albo dzwoń, załatwimy ci to.
Nie dobijajcie mnie.
Może kiedyś.
-Bez końca. -No.
W barku pusto.
Zostało 30 butelek.
Czas zwolnić.
Przyznam, że Fred dobrze się bawi.
To dobrze, bo trochę zzieleniał.
Zostaw komedię komikom, młody.
Jasne.
Zdrówko!
Pięknie.
Mówisz o łódce?
O kanapce. Gdzie tłuszcz?
Tak go wykroił, jakby stała nad nim moja matka.
Mamy fart. Piękny dzień.
To skąd te kaprysy?
Dobrze się bawimy, po co to wspominasz?
Mów. Kłopoty z panną?
Skąd ta myśl?
Dawno nie widziałam Moniki.
Moniki?
A to nie twoja przyjaciółka?
Może w tym roku.
To miła dziewczyna, ale...
-Nie na dłużej. -Właśnie.
A co z tobą? Pani Maisel to pani?
Tak, nie i znowu tak.
Chociaż w sumie nie.
Za dużo szampana. Przetłumacz.
Byłam mężatką.
Potem się rozstaliśmy, potem zeszliśmy,
potem wzięliśmy rozwód, potem znów ślub.
Teraz znów się rozwodzimy. Na czym się zgubiłeś?
Kochasz go?
Widzisz, Shy,
nie pyta się kobiet o wiek, wagę
i miłość do byłego męża.
Byłeś kiedyś żonaty?
Nie.
Jestem w trasie, odkąd skończyłem 16 lat.
Nie chcesz założyć rodziny?
Mam Reggiego. To moja matka, mój ojciec, mój brat i mój stróż.
-Długo się przyjaźnicie. -Od zawsze.
No tak.
Czasem zachowuje się jak opiekunka ze zbyt wysoką pensją,
ale naprawdę go potrzebuję.
Susie to taki mój Reggie, tylko bez tej pensji.
Powiem ci, że Reggie byłby wściekły.
Za zwolnienie muzyków?
Do tego jest przyzwyczajony. Nienawidzi, gdy pływam.
To nie twoja łódka?
Nie wolno mi nią wypływać.
Żartujesz.
Zabrania mi żeglować, jeździć motorem,
rowerem, surfować, chodzić, czołgać się, zbliżać się do kaszlących dzieci.
Fajnie mieć takiego anioła stróża.
Wiesz,
rzuciliśmy monetą o to,
kto pierwszy zyska sławę.
Wygrałeś?
Nie.
Reggie nalegał, by rzucać do trzech.
I wtedy wygrałeś.
Może. Chyba to ustawił.
Czemu?
Wiedział, że musi paść na mnie.
On poradzi sobie ze wszystkim. Życie mu niestraszne.
A gdybym ja nie był sobą, to nie wiem.
Nie wiem, kim bym był.
Powiedz mi coś.
No?
Naprawdę masz na imię Shy?
Nie.
A jak?
Nawet Reggie tego nie wie.
Lubisz sławę?
Nie lubię jej braku. Tak jest fajniej.
Mogłabym tak żyć.
Przekonasz się.
Ale tu pięknie.
Susie Myerson? Telefon.
Dzięki, młody.
-Zapamiętałem twarz. -Wyprowadź się z Florydy.
No?
Czemu słyszę pluskanie?
Miło cię słyszeć, Sophie.
Jak tam nowy teatr? Fajna garderoba?
Myszom się podoba.
Julie Andrews nie narzekała.
Bo jest młoda. Pewnie nie puknęła po pijaku oświetleniowca,
myśląc, że to główny aktor.
Brzmisz normalnie.
Chociaż wszystko się zesrało?
W czym rzecz?
Gavin mówi do mnie od kilku godzin.
Na tym polegają próby.
Poza próbami.
Mówię o rozmowach w cztery oczy.
Nie rozumiem, co mówi.
Może nie wiesz, ale ma taki jakby akcent,
strasznie zniekształca słowa.
Bez scenariusza nie wiedziałabym, że na imię mu Jean.
Nie jest z nim tak źle.
Nie wiem, czy chce się bzykać, czy prosi o wodę albo syrop.
No i co? To świetny aktor.
Skąd mamy to wiedzieć?
Poczytaj Timesa.
Musisz poczytać mi Timesa.
Wczoraj było lepsze.
Susie.
Tak?
Dostałam niedobrą galaretkę.
Weź głęboki wdech.
Posłuchaj mnie.
Pragnęłaś tego.
Pokazać na Broadwayu, że potrafisz grać.
Po to do mnie przyszłaś.
Teraz wyjmij kij z dupy,
zacznij słuchać,
przełknij gorzką galaretkę i weź się do roboty.
Pokaż tym frajerom, że to oni się mylą.
A jak będziesz odbierać nagrodę,
pamiętaj, by pominąć mnie w mowie.
Pominę.
Poradzisz sobie. Gavin też.
On dzięki tobie.
Poradzi sobie dzięki mnie.
Masz jak na tacy.
Dobra, zjem galaretkę.
Zuch dziewczyna.
Nieźle mi idzie.
Halo?
Powiedziałaś Sophie, że poradzę sobie dzięki niej?
Broń Boże.
Że ona poradzi sobie dzięki tobie.
No dobrze.
Wiedziałaś, że chce mieć na scenie swoje psy?
Nie.
I że mają być na afiszu?
Nie.
W ramce?
Też nie.
Jest niemożliwa.
Mam prawo do milczenia.
Przez wszystkie lata
pracowałem z masą zapijaczonych i zaćpanych aktorów i aktorek,
ale takiej wariatki jeszcze nie widziałem.
Teraz tak myślisz, bo się angażujesz.
Grałem w Śnie nocy letniej,
gdy Tytania zabiła na scenie Oberona nożem do kopert.
Wolałbym pracować z tą aktorką niż z Sophie Lennon.
Jej wariactwo, skoro tak to nazywasz...
Właśnie tak.
Na tym polega jej geniusz.
Objawia się w wariactwie.
A jej geniusz w połączeniu z twoim
to zbyt wiele jak na jedną produkcję. Prawie.
Ale zapewne twój geniusz
powodujący jej geniusz oczaruje nowojorczyków.
Padną na kolana, a twój występ
przejdzie do legendy. Jak Hamlet Gielguda.
Gdy tak to ujmujesz...
Kończę. Inni aktorzy przyszli.
Spokojnie i do celu.
Niech zgadnę. Sophie?
Gavin.
W sprawie Sophie?
Skąd masz żarło?
Resztki od Shya.
Uwielbiam żarcie bogaczy.
Ma piękny jacht.
Mogłam włożyć marynarski strój,
który zabrałam w trasę.
Cudnie, bo już się martwiłam.
Shy jest trudny, ale mnie lubi.
Jak bardzo?
Przyjaźnimy się.
Uspokajam go.
Nie pływaj po morzu.
Czemu nie?
Łodzie toną.
Zwykle nie, dlatego się ich używa.
A torpedy i góry lodowe? Żadnych łodzi ani motocykli.
Żadnych środków transportu.
Siedź i czytaj Biblię. Stary Testament.
Dobrze, Reggie.
Wezmę prysznic.
Nie wiem, o co biega z Reggiem, ale kanapka pierwsza klasa.
Zero tłustego.
To ulubiona sala Shya.
Jego szczęśliwa.
-Słyszałaś, mamo? -Co?
To ulubiona sala Shya na występy.
Jakie?
Kolacja po występie to kiepski pomysł.
Ale ten z piciem przed był świetny.
Kelner, poproszę martini.
Jedno już masz.
Parker, to moi...
Martini z oliwkami. Ważne, żeby było martini.
Zamówisz przy stoliku. Pilnuj jej.
Rzekła moja córka, po czym poszła występować.
Podejście drugie.
Jak mówiłam, to moi rodzice.
Abe i Rose Weissmanowie.
Witaj.
Zamówiłam martini. Czekam.
Dostaniesz je.
Usiądę na minutkę i muszę iść.
Dokąd?
Występuję.
Czyli bez zmian.
Zgadza się.
Jeszcze jedno, póki stoisz. Albo dwa.
Idziesz na rekord?
-Oszczędzam mu roboty, Marion. -Miriam.
Też ładnie. Chcesz zmienić?
Ja nie, ale twój wybór.
Wybaczcie spóźnienie, zagadali mnie.
Pamiętacie Susie, moją menadżerkę?
-Tak, dzień dobry. -Czołem.
-To moje. -Wybaczcie na moment.
Już wiemy, kto będzie się darł.
Zaczęli pić, zanim ich odebrałam.
Miej ich na oku, zwłaszcza mamę. Przykręć jej kurek z gorzałą.
Lepiej nie.
Wiecie co?
Susie, która dostaje 10% mojego wynagrodzenia,
dotrzyma wam towarzystwa.
Nieźle.
Do zobaczenia po występie.
Czeka was niezła zabawa.
Miriam dobrze sobie radzi.
Widziałaś już sporo jej występów.
Owszem.
Super. Odegraj mi to.
-Co? -Całość. Słowo w słowo.
Nie chcę niespodzianek.
Będę wiedział, kiedy zakryć uszy lub strategicznie kaszlnąć.
Powiedz jej żarty. No i pokaż gesty,
na to też muszę być gotów.
Susie, telefon.
Dziękuję. Wybaczcie na chwilę.
Susie Myerson.
-Jak tam? -W porządku.
-A Floryda? -Też.
Cudownie.
Sophie bzyka się z Gavinem.
-Co? -W tej chwili, za kulisami.
Głośno, brutalnie i zwierzęco.
Nie może być, nienawidzą się.
Czy to brzmi jak nienawiść?
Trochę.
To na pewno nie psy?
Tak.
Dziś o 14 wszedłem do teatru,
przywitałem wszystkich na technicznej, a ci zaczęli swoje.
Robią to od 14?
Tak.
Rany, przerażające.
Skarżyli się z Flower Drum Song.
Z Bye Bye Birdie dzwonili do związku.
Dostaniemy karę. Co robić?
Kiedyś skończą. Zaczekajcie.
Od miesiąca żyje na galaretce, ile może wytrzymać?
Przestań!
Miłej zabawy na Florydzie.
Gwiazdy mojego przedstawienia pieprzą się z nienawiści.
Komu drinka?
Mnie!
Nowy wynalazek, pigułka antykoncepcyjna.
Słyszeliście?
Mała pigułka. Bierzesz i bzykasz, ile chcesz.
Bez ciąży.
Ale wolno tylko mężatkom.
Kobietom, które nie mają ochoty na seks.
I niby Agencja ds. Leków nie ma poczucia humoru.
Lata 60., ciekawe czasy, by być kobietą.
Jak to mówią...
Czyli mężczyźni.
Dzięki głosom kobiet Kennedy może zostać prezydentem.
Dlaczego?
Bo jest przystojny.
To uwłaczające,
bo jest przystojny jak cholera.
Ale pojawia się pytanie.
Czy musimy wybierać?
Nie może zrealizować reformy służby zdrowia,
a przy okazji rzucić Jackie i wyjść za mnie?
Czy jako nowoczesna kobieta muszę odrzucić dziewczęcość?
Róż, koniki i miganie się od pływania przez skurcze?
Byłabym okropną sufrażystką.
Nie zrozumcie mnie źle, uwielbiam prawo głosu.
I głosowanie. Dają przypinki.
Podziwiam kobiety, które o to prawo walczyły,
protestując w bieli. To wielkie poświęcenie,
większości źle w tym kolorze.
Postarza, pogrubia, wygląda się w nim jak pielęgniarka.
A poza Dniem Pracy pasuje tylko rasistom.
Te bohaterki walczyły o swoje prawa.
W bieli. Na brudnych ulicach.
Więzienie, karmienie na siłę, sądy,
a do tego pranie!
Rok 1960.
Nadchodzą zmiany.
Wierzę, że sufrażystki kolejnych pokoleń
będą paradować konno w różu, a te niezamężne będą brać pigułki,
by bzykać się do woli bez ciąży.
Mężatki wykręcą się bólem głowy i tyle.
Co jest? Nie zamawialiśmy.
Mam z kelnerami układ. Nie przestawaj, Clint.
Może coś zjesz, Rosie?
Może podrośniesz, Susie?
Czyli trochę już wypiłyśmy.
Nie uwierzycie, ale już się nagadałam.
Jesteście cudowną publicznością.
Dzięki wam wypadłam dobrze przed rodzicami.
To nic nie zmieni,
ale chociaż się staraliście.
Nazywam się pani Maisel. Dziękuję.
Wolałabym, żebyście przyszli dla mnie,
ale wiem, na co czekaliście.
Panie i panowie, wspaniały Shy Baldwin!
Co jest? Miałaś jej pilnować.
Zawiodłam.
Fakt.
To świruska.
To alkoholiczka ze wspomaganiem. Jakim cudem jeszcze nie rzyga?
Chciałam jej przeszkodzić w piciu, ale nazwała mnie dziwadłem.
Nawet opisała, jaką klatkę bym dostała w cyrku.
I miejsce na afiszu przed chłopcem z głową psa, ale za tym z małogłowiem.
Nie mogłam jej powstrzymać,
więc próbowałam wypić jej drinki.
Im więcej piłam, tym mniej kojarzyłam,
który jest czyj.
Obie zamawiałyśmy alkohol,
obie piłyśmy, a ja się schlałam.
A ty wyglądasz jak bliźnięta syjamskie. Dziwadło.
-Jasne. -A twój ojciec
też kiepsko się trzyma, ale to od hałasu
i nawiewu prosto w twarz.
Dobrze się bawisz?
Kocham Florydę. Zamieszkajmy tu.
W tej sali.
Może im nie wystarczyć gorzały.
Słyszysz Shya? Tam jest!
Fakt.
Poślubię go. Kocham cię!
Macie może gruby koc?
Dzień dobry!
Cześć, tato. Śniadanie!
Lepiej, dziękuję.
Nieźle się wczoraj ubzdryngoliłaś.
Bo ktoś pozwolił mi jeść dopiero po występie.
A ktoś inny postanowił wypić tyle, ile waży.
Nie ważę aż tyle.
Pamiętasz spotkanie z Shyem?
Z Shyem?
Baldwinem.
Nie poznałam go.
Godzinę z nim gadałaś.
Musiał słuchać, jak śpiewasz jego świąteczny album w jidysz.
Bzdura.
-Pamiętasz mój występ? -Nie.
A ja tak. Dwa razy się zaśmiałem.
Na Redzie Skeltonie cztery razy,
więc jesteś w połowie tak dobra.
-Co tak pachnie? -Jajka.
Niech przestaną.
Musisz coś pamiętać. Cokolwiek.
Nie.
Pamiętam chwile,
gdy mówiłaś, ale nikt się nie śmiał.
Szykowałam puentę.
Odpuść to, bo nikt się nie śmieje.
-Dzięki. -Też pamiętam ciszę.
Jasne.
Choć szczerze mówiąc,
ostatnio mówiłaś tylko o penisach i seksie,
ruchaniu i jajach, penisach i cyckach...
Abe, na Boga.
Chodzi mi o to, że byłaś na łagodnym występie.
Co za fart. Zaraz umrę,
ale chociaż ominął mnie sprośny występ córki.
Nie szkodzi, dziś znów masz szansę.
Co?
-Miałaś zobaczyć mój występ. -Zobaczyłam.
Nie pamiętasz, więc się nie liczy.
-Liczy się. -Nie.
Więcej tam nie pójdę.
Nic nie zobaczyłaś.
W sądzie byś przegrała.
To mnie pozwij.
Chcę do domu. Brak mi mieszkanka.
Mojego pięknego mieszkania.
Mamo...
Gdyby nie ten zasrany Baldwin, miałabyś męża.
Wybaczcie.
Załatwię to.
Zajmij się czymś. Jej trochę nie będzie.
Wchodzę, mamo.
Prawie miałem zawał!
Ale zrobiłeś minę!
Jestem mieszczuchem,
ocean znam tylko z horrorów.
Boże!
Kałamarnica z kosmosu z laserowym wzrokiem.
Godzilla i łodzie podwodne nazistów.
Ale cię łatwo nabrać.
To prawda.
„Halo, Abe? Mówi Upton Sinclair”.
Brzmiałeś jak on.
Nie żebym wiedział, jaki ma głos.
Fajnie znów sobie pożartować po tylu latach.
Choć trzeba się przyzwyczaić do ciebie w kąpielówkach.
Jesteśmy na Florydzie.
Kąpielówki albo nic.
Upton Sinclair. Cały on.
Vito Vincenzo!
Tak!
Mieliśmy założyć związek
sprzedawców z Lower East Side, gdybyśmy upadli,
Vito jako jedyny się nie zgodził.
Ale go zjechaliśmy.
„Jak możesz to robić ziomkom?
„Wstydu nie masz?”
Nazwaliśmy go „zgniłym jabłkiem”.
Przyklejaliśmy naklejki związkowe na jego cytryny.
Po jednej na sztukę.
Mieliśmy sporo czasu.
Ale tu cisza. Ocean i spokój.
Pięknie.
Ciężko mi było sobie tu ciebie wyobrazić.
Dlaczego?
Jesteś typowym nowojorczykiem.
Nie przeżyłbym tam pięciu minut.
A tutaj? Słońce, fale, wolność!
Otwieram, kiedy chcę, zamykam, kiedy chcę.
Nie noszę skarpet,
codziennie oglądam piękne zachody słońca.
Raj.
Wiesz,
rzuciłem uczelnię.
Żartujesz. Dlaczego?
Znudziło mi się.
Miałem wrażenie, że moja praca jest nieistotna.
Czym się zajmujesz?
Jeszcze nie wiem.
Brakuje mi dawnego mnie. Tego, którego znałeś.
Chciałbym odzyskać tę werwę. Mieć jakiś cel.
Robić coś istotnego. Rozumiesz?
Nie. Sprzedaję przynęty.
Poznałem w barze młodych ludzi.
Mówili, jak kiedyś my.
Żargonem i co chwilę o Trockim.
Nadal jest popularny?
Chcieli stworzyć gazetę.
Jak wszyscy. My też chcieliśmy.
Uznałem, że pomogę im coś zmienić.
Ale po paru tygodniach zrozumiałem, że to banda kretynów.
Jak wszyscy młodzi.
Nie umieją się skupić, poprawnie pisać ani wyrazić myśli.
Myślą, że zwrot „lata 60.” to już manifest.
Wystarczy się nie myć, by być buntownikiem.
My byliśmy inni. Myliśmy się.
Tak. Pięknie pachnieliśmy.
Nie tęsknisz za Nowym Jorkiem?
Nie.
Byłeś tam?
Odkąd wpisano mnie na czarną listę, a moja sztuka nie miała premiery?
Nie.
Pozmieniało się.
Ułożyłem tu sobie życie.
Cudownie pisałeś.
Piszesz jeszcze?
Nie.
Dlaczego? Po tym, co przeszedłeś, stworzyłbyś arcydzieło.
Oddałem teatrowi życie, a on mnie odepchnął.
Wiem o tym.
Byłem jednym z najlepszych na Broadwayu.
Każda moja sztuka się zwracała.
Dostałem Pulitzera.
Krytycy okrzyknęli mnie amerykańskim Czechowem.
Jakiś szmondak nazwał mnie komunistą i tyle.
Przyjaciele, menedżer, producent... Wszyscy zniknęli.
Dwadzieścia lat kariery jak krew w piach. W dwa miesiące.
Teatr złamał mi serce.
Żałuję, że nie mogłem pomóc.
Jak? Opowiedzieć McCarthy'emu o stoisku z owocami?
Powiedzieć mu, że dobry z ciebie facet.
I że nie jestem komunistą? Byłem.
Byłeś nauczycielem.
Miałeś rodzinę.
Co mi po tym, że poszedłbyś ze mną na dno?
Zaryzykowałbym.
Wiem.
Co wieczór zamykam sklep,
idę do domu i myślę,
że gdy nazajutrz tu wrócę,
sklepu nie będzie.
Ktoś go ukradnie lub spali.
Czasem nawet go nie zamykam.
Daję szansę złodziejom.
Co rano wracam na plażę,
a on tu stoi.
Świadectwo mojej porażki.
To nie ty zawiodłeś. Inni zawiedli ciebie.
Wielu z nich nadal gra na Broadwayu.
A ja noszę koszule w kwiaty.
Nowy Jork...
Rozstałem się z nim na dobre.
Wiesz, że wystawiają tu moją sztukę?
W Miami?
Lokalnie.
Którą?
Słup soli.
Ambitny lokalny teatr.
W zeszłym roku wystawili Bloomer Girl i dobrze im poszło,
więc mają kwalifikacje.
Powinieneś to obejrzeć.
-Chodźmy razem. -Abe.
Nie.
Pójdę po piwo.
Miło było zobaczyć starego kumpla.
Nadal jesteś człowiekiem honoru.
To mi daje nadzieję.
Dobrze wygląda.
Świetnie.
Parę stołów i krzeseł i mamy klub.
No.
Może odrobina entuzjazmu?
Ostatnia prosta.
Mei załatwiła mi tę koncesję.
Niby jak?
A jak załatwiła całą resztę? Po prostu.
Czasem przydaje się pomocna dłoń.
Nie.
Albo popłynę sam, albo utonę.
Przy Midge grałem drugie skrzypce,
nie powtórzę tego.
To wybieraj sobie inne kobiety.
Wybierasz dyrygentki,
a potrzebna ci taka z trójkątem.
Takie są nudne.
Imogene?
Cześć, skarbie.
-Co ty... -Dopiero pomalowane... Szlag!
Tak już ma.
Ładny kolor, skarbie?
Możemy tak pomalować salon. Bo...
Wcale nie jest mniej groźnie.
To twoje dzieci.
Skoro nie bywasz już w domu,
możesz zapomnieć, jak wyglądają.
A stąd się wzięły.
Tak ci tylko przypomnę.
Chyba trochę dramatyzujesz.
Tak? Możliwe.
Ludzie wariują przez odosobnienie.
Nie jesteś odosobniona.
Masz mamę i dzieci.
A jedno ze zdjęć źle podpisałaś.
Chyba że przemianowałaś Erica na Pete'a.
To był sprawdzian. Zdałeś.
Imogene...
A co ty masz do gadania, Joel?
Nic.
Stanę sobie z boku.
Pogadamy o tym w domu?
A wracasz? Cudnie. Kiedy?
-Dziś. -O której?
-Nie wiem. -Zanim zasnę.
-O 23. -Dziś o 23?
Tak.
Przypudruję nos.
Wszystko musisz ciągnąć za sobą na dno?
Imogene!
-Idź za nią. -Nie.
Niech się uspokoi. Wieczorem z nią pogadam.
Na pewno? Odwiedzę te kluby sam.
A co to za frajda?
Żadna, idę służbowo.
Rzucę okiem na konkurencję.
Bez picia.
Nie no, z piciem.
Tylko na smutno.
Idealna okazja.
SŁUP SOLI
Nic tam jutro nie będzie.
Dziewczynki mają lekcję pianina na Dwunastej.
Żadnego pianina.
Ani lekcji, ani ulicy.
-Straszysz mnie. -Muszę.
To samo mówiłeś podczas protestu.
I gdy puszczali film o parze kochanków po francusku.
„Wszystko się skończy”. Ale się nie skończyło.
To co innego.
Nie powolna degeneracja,
ale całkowita destrukcja, jak błyskawica
ciśnięta w mgnieniu oka ręką Boga.
Dobrze cię widzieć.
Tu jest lepiej.
To miejsce ma więcej klasy.
Podeszwy nie kleją się do parkietu.
Zapisz. Od czasu do czasu umyć podłogę.
Whiskey, czystą.
-Dwa razy. -Ile?
-Trzy dolary. -Za dwie whiskey?
Chyba razem z destylarnią.
Czyli to nie klub z komikami.
Tak.
Co robisz?
Proszę podwójną.
Zdjąłeś obrączkę.
Łatwiej nawiązać rozmowę, gdy nikt nie sądzi, że masz żonę w domu.
Ale masz. Taką, która przemianuje ci dzieci.
Spokojnie.
Jakie rozmowy chcesz prowadzić?
Miejskie.
Czyli jakie?
Nie o dzieciach i nie z teściową.
Zapłacę. Proszę.
Nie będzie na to czasu.
To ostatnia knajpa.
Jeden drink, rzut okiem i spadamy.
Jasne.
Zanieś tym paniom kolejkę.
Cześć.
-Kontrolujesz czas? -Tak.
-Musisz wrócić do 23. -Mam zegarek.
Nie zdjąłeś go? Tak pytam.
A ty co, moja matka?
Obiecałeś jej, że wrócisz. Inaczej ja wyjdę na dupka.
Już nim jesteś.
Może nikt nim nie będzie, a ty wrócisz na czas?
Ja się nie czepiałem, jak obracałeś Penny.
Teraz ty kogoś obracasz?
Kupiłem tylko panienkom po drinku.
-Popełniasz błąd. -Boże.
Posłuchaj mnie. To przysługa.
-Nic nie robię! -Wszystko spierdolisz.
Niczego nie spierdolę. Nie jestem tobą!
Nigdy nie zdjąłem obrączki.
A ja nie rżnąłem sekretarki.
Oszalałeś czy co?
Przepraszam.
Nie pozwolę ci się spóźnić!
W szkole też kablowałeś?
Masz wrócić do 23!
Dobra, idziemy!
Takich wykidajłów jeszcze nie spotkałem.
Idzie mi do dupy.
Taki ma kształt stóp?
Na święta dostaną lekcje instrumentu.
-Cześć. -Hej.
Ale atmosfera.
Nie ma Shya.
Jak to nie ma?
Nie było go na próbie dźwięku.
Jak zwykle odstawia popisówę.
-Pamiętacie Des Moines? -Ja pamiętam.
Nie zrobiłby tego.
Prawda?
Zdarza mu się spóźnić.
Czasem czekamy godzinami,
czasem kilka dni.
-Tygodni. -Des Moines.
Może coś mu się stało.
Nie, po prostu dupek z niego.
Des Moines!
Dzwoniliście do pokoju? Sprawdzaliście jacht?
Reggie i Henry mają listę jego miejscówek.
Znajdą go, jeśli on zechce.
Jebać to, jeszcze raz.
Po co w ogóle próbujesz?
To kobiece zajęcie.
Shy?
Jesteś tu?
Boże.
Shy?
Wszystko gra? To ja, Midge.
Spójrz na mnie.
Mama nie mówiła, żeby nie gadać z obcymi?
Potrzymaj.
Odstaw szklankę.
Mowy nie ma.
Możesz się ruszać? Coś jeszcze cię boli? Gdzie tu jest światło?
Zbyt wiele pytań.
Jeszcze jedno. Co się stało?
Cóż, wyszedłem, spotkałem kogoś...
Kogo? Zawodowego boksera?
Odejdź, Midge.
Proszę cię.
O co? Byłem w barze, przyprowadziłem kogoś.
-Namalować ci? -To by pomogło.
Jestem piosenkarzem, nie malarzem.
Nie rozumiem. Nieźle oberwałeś.
Co za kobieta tak ci przyłożyła?
Skarbie.
Co?
Czyli Monica...
Dobrze wygląda na zdjęciach. Jak wszystkie panny.
Dlaczego ci to zrobił?
Chyba wolał Chucka Berry'ego.
Obiecałem Reggiemu, że to się nie powtórzy.
Już dobrze. Trzeba cię opatrzyć.
-Nie. -Napadnięto cię.
Żadnych lekarzy. Zespół nie może wiedzieć.
-Wściekną się. -Wcale nie.
Wspominali o Des Moines?
-Nie. -To zaczną.
Martwią się.
Zabawna jesteś.
Cholera.
Jeśli Żydówki coś rozumieją, to moment, kiedy wezwać lekarza.
Muszę wystąpić.
Shy...
Muszę. Obiecałem Reggiemu. Nie może się dowiedzieć.
-Ale... -Poważnie.
Nie mów nikomu, że mnie tak znalazłaś.
Obiecuję.
Tylko...
musimy cię ogarnąć.
Chodźmy do hotelu, mam jakieś kosmetyki.
Harriet, koleżanka z B. Altman,
pokazała mi parę sztuczek.
Nie mogę iść do twojego hotelu.
Jak to mojego?
To Floryda, nie mieszkamy z wami.
Czarni nocują w Overtown.
Dobra, nieważne.
Dobrze, jesteś wyjątkowo próżny.
Czyli koniec współczucia.
Musisz mieć tu jakieś kosmetyki.
No.
Wystarczy.
No dobra.
Dobra.
Zaczynamy.
Nie ruszaj się.
Dwayne.
Co?
Mam na imię Dwayne.
Wszystko będzie dobrze.
Ponoć Shy się zjawił.
Tak sądzę.
Nie słuchałam.
Krzesła.
Cholera. Krzesła.
Krzesła. Idziemy.
Panie i panowie,
hotel Fontainebleau z dumą przedstawia...
Shya Baldwina!
-Czemu z krzesłami? -Nie wiem.
Czemu wziął krzesła?
Gdzie tata?
Jest zmęczony.
Co robisz?
Siadam obok ciebie.
Po co?
Bo cię znam. Byłoby dziwnie, gdybym usiadła z nimi.
Nie występujesz?
Nie. Zmiana planów.
Szkoda.
Przepraszam, dostanę kawę?
A co się stało?
Cóż...
Shy śpiewa.