Kup sobie rękawiczki do jazdy.
Ale gorąco!
Ostrożnie z tym.
Proszę dać tę na dół.
Tu są kapelusze, więc na górę.
-Tak jest. -Pamiętaj.
Dziękuję.
Maisel i Myerson. Masz pannę?
-Zabierz ją na występ. -Dzięki.
Dupa mi się poci. A tobie?
Zdejmij kurtkę.
Jak mi to schłodzi dupę?
Witamy w Fontainebleau.
Susie Myerson. Kup sobie coś.
Jesteśmy od Shya Baldwina.
Proszę za mną.
-Susie Myerson, pamiętaj. -Jasne.
Susie Myerson, pamiętaj.
Nie dawaj wszystkim napiwków.
Żeby być szychą, zachowuj się jak szycha.
-Szychy dają napiwki. -On tu nie pracuje.
Co? Kuźwa. Dawaj to!
Powoli.
-Przepraszam! -Emma!
Dzień dobry, jestem...
Suń się. Maisel i Myerson.
Masz, kup sobie coś.
Witamy w Fontainebleau. Mamy dla pań...
-Pokój z dwoma łóżkami. -Od strony oceanu.
-Nie przy windzie. -I maszynie do lodu.
-Ale koło papierosów. -I wyjścia awaryjnego.
-A piętro? -Dziesiąte.
-Za wysoko. -Jedzenie ostygnie.
Nie ma jak wyskoczyć podczas pożaru.
-Trzecie piętro. Bez rodzin. -Dzieci krzyczą.
-Ona przeklina. -Bez dzieci
-i pierwszego dymanka. -Proszę?
-Nowożeńców. -Też krzyczą.
Coś jeszcze?
Ma pani plan hotelu?
Interesuje nas wentylacja z kuchni
i rozmieszczenie przewodów. Pamiętasz Ambassadora w L.A.?
Waliło chlorem i tanim koksem.
Zapytam.
Jak myślisz, ile słów zrozumiała?
Nie wszyscy spoza Manhattanu to idioci.
No cóż.
No dobra, hoteliku,
co by tu wykpić w programie?
Susie. Schody donikąd.
Co dokąd?
Widzisz te schody?
Są po to, by damy schodziły nimi w pięknych sukniach
-na oczach wszystkich. -No proszę.
Mogłabyś ułożyć cały występ na temat tej durnej...
Ty chcesz się po nich przejść.
Moja nowa zielona suknia aż się o to prosi.
Barbie Żydówka zawsze mnie zaskakuje.
Śmiało, idź.
Ja posiedzę w barze, myśląc, po co było mi prawo.
Co?
Nie mam planów instalacji,
ale oto rozkład wyjść.
Widać na nim sporo przewodów.
To pani to zrozumiała?
Proszę wyjechać z Florydy.
Proszę jechać do Nowego Jorku. To nie miejsce dla pani.
Proszę nas nawet nie meldować.
Trzecie piętro. Ktoś przyniesie bagaże.
A potem pani wyjedzie?
-Chodź. -Proszę się ratować!
Skończyłaś prawo?
Winda!
Proszę zaczekać!
Wspaniała pani Maisel
Cześć, wróciłam.
...Prawdę mówiąc poprowadzi Bud Collyer!
Mam ulubione ciasto śliwkowe Moishego,
-tak jak... -Jak się nazywasz?
Judy Delp.
Co ty robisz, Zeldo?
Oglądam.
Ale co masz na sobie?
-Ciuchy. -A fartuch?
Proszę ją spytać.
Shirley?
Jeszcze pomyślą, że mam pokojówkę.
Fartuch ją zdradzał.
Zelda jest pokojówką, musi nosić fartuch.
Niech nosi w nocy, jeśli to cię uszczęśliwia.
W nocy?
Jak jest ciemno.
-Mogę w nim spać. -Właśnie.
Nie do wiary.
Wyszłam na pięć minut...
-Czy ty mnie uciszyłaś? -Obstawiłam wynik.
-Obstawiłaś... -Chyba jedynka.
Wygląda, jakby oberwała pałą w łeb.
Nie wiem.
Mógłbyś powtórzyć?
To chyba wszystko.
Mamy już państwa głosy.
-Mam odebrać? -Poproszę.
Proszę prawdziwą Judy Delp o powstanie.
Mówiłam.
Pani Weissman?
Tak?
Mogę wziąć w piątek wolne?
Nie ma nic lepszego...
Zajebana Floryda.
-Zdejmij kurtkę. -Nie.
No to buty.
Nie chcesz tego.
Chcesz lemoniady?
Nie, kurwa, nie chcę.
Wyglądam, jakbym miała ochotę
na jakąś chujową w dupę jebaną lemoniadę?
Poproszę wodę.
Nie kumam tego miejsca. Co ono tu robi?
Atlantyk otworzył się 200 milionów lat temu,
spychając kontynent na zachód i oddzielając go od Pangei.
-Tak napisali w broszurze. -Jebnąć ci?
Nie kazałam ci iść na basen.
Kazałaś mi tu przyjść i się z tobą relaksować.
Kiedy zacznie się ten relaks?
Jak mam się zrelaksować?
Jest gorąco i wilgotno.
Wszędzie robale, węże, ptaki, nietoperze, aligatory i piach.
Mnóstwo piachu.
W kanapkach, w pokoju, we włosach i w dupie.
Nie byłam na plaży, a mam w dupie żwirownię.
To świadczy o tobie, a nie o Florydzie.
Toś sobie przerąbał, młody.
Zapamiętaj tę twarz!
Uspokój się wreszcie.
Dlaczego Żydzi to sobie robią?
Dobrowolnie żyją w okropnych warunkach.
„O proszę, pustynia otoczona wrogami.
„Gdzie mam podpisać?”
Zdechnę tu.
Idź do basenu, schłodzisz się. Będzie ci lepiej.
Nie umiesz pływać, co?
Żartujesz?
Dorastałaś w Rockaways, w domu na palach.
Jakim cudem?
Moja zapijaczona matka mnie nie nauczyła.
A gdybyś wpadła do wody?
Miałaby co świętować.
Dobra, wstawaj.
-Nauczę cię. -Mowy nie ma.
Byłam instruktorką pływania w kurorcie.
Daj spokój.
-Pływanie kształtuje tyłek. -Lubię taki nieukształtowany.
Jesteśmy w trasie.
Czekają nas loty samolotem.
Jak samolot spadnie do oceanu, będziesz musiała pływać.
Udało ci się jeszcze bardziej obrzydzić mi latanie.
Chodź.
Nie będę z tobą ani pływać, ani podróżować.
Wejdź do basenu, będzie fajnie.
Potrzebny ci strój.
-Skacz. -Nie!
Spierdalaj.
-Złapię cię. -Bzdura.
-Obiecuję! -Jasne!
-Złapię! -Bzdura.
-Skacz! -Sama skacz!
-Zachowujesz się jak dziecko! -Raczej ty!
-Skacz! -Ty skacz!
Nie, ty skacz!
-Machaj nogami! -Nie puszczaj!
Nie puszczę!
Naleciało mi wody do nosa!
Trzymam cię. Wyluzuj i machaj.
Chujem se pomachaj!
Tu są dzieci, nie mów tak.
Ty tak nie mów.
Na co się gapisz? Co się gapią?
-Gotowa. Jeden... -Nie.
-Dwa... -Miriam, nie!
-Głęboki wdech. -Dzieci ci ubiję!
Zatłukę je, przebiorę się za nie i będę cię straszyć!
-Trzy! -Boże jedyny!
Boże.
Susie, ty płyniesz!
Kurwa mać.
Które tu nasikało?
Przynajmniej szczerze.
Świetnie ci idzie!
Odwróćcie mnie.
Świetnie, Susie.
Płyniesz.
Co ty robisz?
Płynę po ciebie.
Przestań.
-Dorwę cię. -Przesadzasz.
Powinnaś się cieszyć, jest miło!
Było miło.
Kurwa, jak gorąco.
Telefon do Susie Myerson.
Tutaj.
Susie Myerson?
Czekasz na akt urodzenia?
Zapamiętaj tę twarz.
Susie Myerson.
Te próby to totalna porażka.
-Dlaczego? -Powodów jest milion.
Po pierwsze, ten reżyser, jak mu tam, mnie nie znosi.
Nie wierzę.
Ostatni raz widziałam taki wzrok,
gdy załatwiłam matce deportację.
To nie wyjdzie. Znajdźmy kogoś innego.
To jest najlepszy temat na Broadwayu.
Wystawia trzy sztuki, dwie to Wiśniowy sad.
Sam wybrał pracę z tobą.
Wybrał Sophie Lennon.
Sophie Lennon go nie lubi.
Rządzi się.
Co zrobił?
Chciałam siedzieć, a on kazał mi wstać.
Kazał mi założyć perukę, więc nie podoba mu się moja fryzura.
Nie życzy sobie nagości i kazał mi się nauczyć tekstu na pamięć.
Zamierzałaś się go nauczyć, co?
Tak, ale teraz już nie chcę.
Nie lubię, jak ktoś mi rozkazuje.
Taka jego rola.
I uwielbia Gavina.
To jego pupil.
Rozmawiają i się śmieją.
Pewnie z mojej fryzury. Słyszałaś o filmie Gavina?
-Nie. -Kręci film o piratach.
Jesienią. I ma sztywny termin.
Ponoć nie można przesunąć naszej premiery.
Bo nie można.
Wszystko można.
Teatr jest wynajęty, ogłosiliśmy datę.
Forsa poszła w ruch. Kropka.
A jeśli nie skończymy?
A jak będziemy potrzebować więcej czasu? To znaczy ja będę.
Dasz radę. Pójdzie ci świetnie.
Jestem nieszczęśliwa i zdenerwowana.
Potrzebuję menedżerki.
Przyjadę jak najszybciej.
Obiecuję.
Jeszcze w tym tygodniu.
Już się pakuję.
Można?
Możesz mnie oduczyć pływania, żebym się utopiła?
Świetna czcionka.
Trocki używał identycznej w pierwszych ulotkach.
Mogłaby zmienić świat. Prawda, Abe?
Tak, świetna.
Możemy pomówić o wielkości?
-Czego? -Gazety.
Co z nią?
Cóż...
Nie wydaje się wam to dziwne?
Twoje ciuchy?
Nie. Co? Nie ciuchy.
Gazeta jest ogromna.
Wielkie idee zajmują miejsce.
Rozumiem, ale to kupa miejsca.
Nie ma nawet kształtu gazety.
Chyba New York Timesa.
Faszystowskiego New York Timesa.
Porzuć znaną ci koncepcję gazety.
-Zmieniamy zasady. -Mamy lata 60.
Dziękuję za przypomnienie.
Jeszcze jedno.
Gdzie tytuł?
-Na czwartej stronie. -Co?
Znajdą go ci, którym zależy.
Dalej.
Dalej. Czekaj, minąłeś.
Serio?
No tak, jest.
„Tytułu brak”. Wszystko jasne.
To już ustalone czy luźna sugestia?
Abe, pozwól do kuchni.
O rany.
Co to za ludzie?
Moi przyjaciele z gazety.
Pytałeś mnie, czy możesz ich zaprosić?
-Sądzę, że tak. -Nie pytałeś.
Wybacz, Shirley.
Pytałem wczoraj Moishego,
-zgodził się. -Naprawdę?
Tak.
Nic mi nie mówił o twoich gościach.
Może zapomniał,
-ale się zgodził. -Mam go spytać?
-Co? -Jest na górze.
Mogę go spytać.
Nie sądzę...
Moishe!
Mógłbyś podejść?
Nie ma takiej potrzeby.
-Moishe! -Shirley!
-Ktoś ma kłopoty. -Cicho bądź.
-Moishe? -Tak?
Mógłbyś zejść?
Zapewniam...
-Moishe! -Nie mam spodni.
Chcę o coś spytać!
-Nie możesz stamtąd? -Nie!
-Muszę włożyć spodnie? -Tak!
Dobrze. Choć jest środa,
czyli mój dzień chodzenia po domu bez spodni.
My tylko omawiamy gazetę.
Zajmie nam to jeszcze pół godzinki.
Jestem. O co chodzi?
Czy pozwoliłeś Abe'owi
-zaprosić gości? -Nie.
Przecież wczoraj pozwoliłeś. Pamiętasz?
-Nie. -Mówi, że pozwoliłeś.
Na co?
-Zaprosić gości. -Nie.
Okłamujesz nas?
Nie. Zapytałem.
Zapomniał, zdarza się.
Nie pytałeś.
Nie będę się z wami sprzeczał.
Ale moi goście są w jadalni,
o czym cię informowałem,
a ty zapomniałeś. Zgodziłeś się,
więc przyszli.
I już.
Co mam zrobić?
Po co nam pogoda?
Wystarczy wyjrzeć za okno.
Dom wariatów.
Coś nie tak, Abe? Znowu?
Sądziłem, że się ucieszysz.
Zgodziliśmy się, że tytuł będzie na pierwszej stronie.
Co to jest za pisownia?
„Swoboda” pisze się przez „F” czy „W”?
Koniec czasu.
Co ty robisz, poprawiasz błędy?
Kropka za cudzysłowem.
Walczymy z faszyzmem, nie z interpunkcją!
Daj sobie siana, profesorku. Czuję się jak w szkole.
Przydałaby ci się.
Wygląda, jakby pisało to stado szakali.
Wiesz, zaczynasz nas wkurzać.
Wkurzasz nas.
Stworzyliśmy pierwszy numer gazety.
Ezra przeszedł sam siebie.
Nie jesteś dziewczyną Alana?
Kobieta nie jest własnością mężczyzny.
Przyjrzyj się ideom, a nie pisowni i gramatyce.
Przecież ludzie...
Dziadek będzie wykładał.
Ludzkości zagraża ignorancja.
Dlatego ważna jest wolna prasa.
Abe.
To nie jest oszlifowana i sprawdzona komercyjna gazetka.
To surowy, prawdziwy materiał.
Kogo obchodzą przecinki i czytelność?
I numery stron.
Nie traktujecie tego poważnie.
Za moich czasów tak nie było.
I wybuchła pierwsza wojna!
Co to ma znaczyć?
Trzecia stacja, 53. i Lexington.
Dobra, ja spadam.
Nie skończyliśmy.
Dość się nasłuchałem marudzenia.
Mama zrobi mi pranie,
a jak wrócę przed 18, zdążę na kurczaka.
Twoja mama robi świetnego.
Wpadniemy do Bloomingdale's? Muszę kupić rajstopy.
„Nowy Jork” przez „G”.
Mówiłam, żebyś nie leżała na słońcu.
A ja ci kazałam się odjebać,
ale nie umiemy słuchać.
Skoczymy do apteki po kalaminę
i aspirynę, weźmiesz kąpiel w lodzie.
Nie chciałam cię urazić.
-Wiem. -Po prostu mi gorąco.
Wiem.
Przepraszam.
Przeżyjesz.
Na pewno? Bo mam inne wrażenie.
Nic ci nie będzie.
Odstraszam dzieci.
I tak uciekają, to nie od oparzeń.
Chodzę, jakbym miała jaja jak słoń?
Raczej normalne.
A ta staruszka będzie zła, że ją popchnęłam i wzięłam parasol?
Zostawiłaś jej napiwek.
Ale wstała, nie?
-Pewnie. -Karetka nie jechała po nią?
Popatrzymy na ocean? Śliczny.
Czeka mnie cudowny lot do Nowego Jorku.
Nie możesz zaczekać do jutra?
Obiecałam o niej nie mówić.
-Doradzić ci? -Mam się nie opalać?
Nie, w sprawie Sophie.
Bądź silna.
O czym ty mówisz?
Sophie to despotka, słucha tylko sobie równych.
Wiesz z doświadczenia z Upper West Side?
Chce, żebyś prowadziła ją tak, jak prowadzisz mnie.
Ze mną się nie cackasz.
Czasem tego żałuję.
Czasem wolałabym, żebyś nie wytykała mi
każdego błędu.
Każdego spalonego żartu.
Źle wymówionych nazw miast.
Co jest trudnego w słowie Hoboken?
Ale ty nie przestajesz,
nie odpuszczasz i nie owijasz w bawełnę.
Jesteś twarda.
Musisz być taka też przy Sophie.
Masz rację. Będę twarda.
Odrobinę twardsza.
Dobra, wytrzyma.
Na 50%.
-Znalazł pan? -Nie.
No pewnie.
Innych angielskich słów tu nie słyszę.
-A to kto? -Hydraulik.
Coś się telepie w ścianach. Albo rury, albo golem.
Oby rury.
-Zapraszam na bułeczki. -Proszę?
Z czerwonej fasoli, lecznicze.
Uznałam, że się przydadzą po wieściach od hydraulika.
-Jakich? -Nie powiedział?
-Nie. -Zjedz bułeczkę.
-Co powiedział? -Niech sam ci powie.
Nie chcę być mrocznym posłańcem.
Chcę, byś widząc moją twarz, myślał...
-Wiesz, że to nieuczciwe. -Wiem.
Malujcie.
Uczę się. Nie hałasujcie.
Zacznijmy od...
Co powiedział hydraulik?
Praca. Nauka. Nowotwór, frajda!
-Twój typ. -Fakt.
To już twoja dziewczyna?
-Jeszcze nie. -Jasne.
Ale dała mi numer.
Nie wiem, czy to jej, ale liczba cyfr się zgadza.
Każda historia miłosna tak się zaczyna.
-Golem? -Tak.
Ile czasu po egzorcyzmie potrzebujesz, żeby otworzyć klub?
Nie wiem, czemu?
Jako przyjaciel życzę ci sukcesu.
Oraz?
Imogene zaczyna się wściekać, że tu tyle siedzę.
Kupiłem jej nowy blender, ale już jej się znudził.
Co jej kupić, żeby wystarczyło do otwarcia?
Szklanki czy coś większego?
-Coś większego. -Zmywarkę?
Jeśli nie dostanę licencji, nici z klubu.
Gość z urzędu jest okropny.
Jutro osobiście złożę odwołanie.
Spróbuję go oczarować.
Kabriolet z miękkim czy twardym dachem?
Domek letniskowy.
-Nad jeziorem? -Z łódką.
I Cary Grant za męża.
Drżysz.
Tak silny mężczyzna
-z takimi ramionami. -Panno Julio.
-Ekscytujące. -Tak, monsieur Jean.
Owszem.
Usiądziesz? Już po wszystkim.
-Strasznie grzejesz. -Ucałuj mą dłoń i podziękuj.
Proszę mnie wysłuchać.
Christine już śpi.
Nie posłucha mnie pani?
„Najpierw ucałuj mą dłoń”.
Proszę posłuchać!
Całuj dłoń!
Znów za głośno?
Tu jest wykrzyknik, uznałam to za adekwatne.
Graj... jak w tenisie.
Dalej.
Po co?
Ma pani 25 lat, a nadal jest jak dziecko?
Niebezpiecznie jest igrać z ogniem.
Jestem ubezpieczona. Ja...
Odbij piłkę.
Dalej.
Jestem ubezpieczona.
Nie.
A nawet gdyby,
nie wszystko wokół jest łatwopalne.
Choćby pan?
Znów ja? Owszem.
-Sophie? -Tak?
Serwuj. Z życiem.
Gdzie moja menedżerka?
Tu jestem.
Czuję się zagrożona. Nie mogę tak tworzyć.
W międzyczasie mam pytanie.
Ja nadal śpię, tak?
A ty to kto?
Moira, gramy razem.
Gra Christine.
Kim jest Christine?
Trzecią postacią w trzyosobowej sztuce.
Właśnie o to mi chodzi.
Nikt mi o niczym nie mówi.
Trzeba było powiedzieć, że jest trzecia osoba.
Czytałyśmy razem na moim przesłuchaniu.
Od początku. Kto serwuje?
Nie, żadnego serwowania!
Nikt mnie nie słucha i nie szanuje!
-Każdy cię szanuje. -Czyżby?
A gdzie scena?
Wszystkie aktorki mają sceny, a ja?
Nadal w budowie.
Wyznaczyliśmy obszary taśmą.
To za mało. Ja tworzę rzeczywistość.
Zaczynam od wejścia.
Jak mam wejść?
Tu są drzwi.
To nie drzwi, tylko taśma.
Nie otworzę taśmy. Nie czuję jej.
Mam otworzyć drzwi.
Skąd mam wiedzieć, jakie to uczucie?
Mogę?
Tam są drzwi. Przypomnij sobie.
To będzie ciekawsze od samej sztuki.
Dziękuję panu.
Room service.
Wreszcie. Jechałeś z Jersey?
Głodna?
Piwo masz w wannie, a wódę na parapecie.
Dziękuję.
Proszę.
Wanna jest pełna lodu.
Lubię zimne piwko.
Jak się myjesz?
Pod prysznicem przy basenie.
Genialne.
Piętnaście lat w trasie.
Za rozmowę z kimś z cyckami.
Chciałam wypić za przyjaźń, ale to jest lepsze.
Czego nie zamówiłaś?
Ryby, bo potem zasłony walą.
Wystarcza ci na to?
Nie, biorę na rachunek Howarda.
Żartujesz.
Już od trzech lat.
Wie o tym?
Potrafi jedynie nastroić pianino.
Masz na myśli...
To jego praca.
Czyli dosłownie nastroić.
Czasem słowa znaczą co innego.
Dobre.
Ja jestem tak wyczerpana, że nie mam siły dzwonić po room service.
No. Ja chociaż za estradą mogę zdjąć buty.
Możesz?
Mam tam kapcie.
Takie puchate, z uszkami.
Szczęściara.
Piętnaście lat.
Urocze maluchy.
Dzięki.
Ten będzie dupkiem.
Skąd wiesz?
Przypomina ojca, też dupka.
Tęsknisz? Wiem, że tak, ale...
Mieszkają z moją mamą, która słynie ze strudla,
więc dobrze im się żyje.
Wysyłam im pieniądze.
Nancy za tydzień zaczyna naukę baletu,
więc będę ją utrzymywać do końca życia.
Brakuje mi ich.
Czujesz się czasem winna?
Tata był komiwojażerem.
Nie było go sześć dni w tygodniu.
Nikogo to nie dziwiło.
A twoje dzieci?
Gdy mnie nie ma, mieszkają u ojca.
Bierze dzieci do siebie?
-Tak. -Cholera.
Ma kogoś?
Chyba tak.
Rozwiedliście się?
Tak.
Kogo masz na oku?
Nikogo.
Dla kogo oszczędzasz oko?
Dla muzeum Smithsonian, położę je obok flagi.
Bzykałaś się od rozwodu?
Tak.
Z narzeczonym.
Gdzie jest?
W domu. Zastanawia się, co się stało.
A co się stało?
Shy Baldwin zaprosił mnie na trasę.
Wskazówka do jednorazowych numerków.
Jeśli to ktoś z zespołu, żadnych uczuć.
Nie możesz być dziewczęca.
Zawsze do nich, nigdy do ciebie.
Będziesz mogła wyjść.
Jeśli ma bałagan, olej go.
Brudny pokój to brudne ciało.
-Masz broń? -Co?
Nie musisz. Klucze to dobra broń.
Szpilki też, nigdy się nie spodziewają.
Większość hoteli ma szewca.
Jeśli gość jest spod ciemnej gwiazdy,
ale muszę sobie ulżyć,
wsuwam w drzwi zapałki, żeby łatwiej zwiać.
Przestraszyłaś się.
Gdzieżby tam.
Wybacz, niepotrzebnie się spieszyłam.
Czasem bywam samotna.
Mało kto daje radę.
Mają dość.
Dość podróży i żarcia.
Nigdy nie masz czystych ciuchów.
Poduszki są za twarde lub za miękkie.
Z drugiej strony
możesz zobaczyć świat, jesteś niezależna.
Publiczność potrafi być wspaniała.
No i robisz w życiu coś wartego uwagi.
Ale pistolet bym kupiła.
Gdzie Ethan?
Myślałam, że bawi się z kolegą z naprzeciwka.
Z Jimmym juniorem?
Nie wiem, z naprzeciwka.
Petey Stritch?
Nie wiem.
Jacob Cohen? Patrick Matthews? Ollie Brice?
Ilu chłopców mieszka naprzeciwko?
Ethan Maisel! Gdzieś ty polazł?
Ethan!
Ethan Shimon Maisel!
Mówi babcia Shirley!
Nie babcia Rose!
Co chcesz na lunch?
Mam kurczaka! I masło orzechowe! I masło orzechowe z dżemem!
Zupę! Rosół! Pomidorową! Jarzynową!
Rosół jarzynowy!
Niech się pani przymknie!
Sam się przymknij, wnuka wołam!
Sąsiedzi mają gdzieś pani zupę!
To niech nie słuchają!
Mam pora z ziemniaczkami! I wołowinę z kaszą!
Mamy to gdzieś! Przymknij się!
Sam się przymknij!
Ty się przymknij!
Oboje się przymknijcie!
Shirley!
Boże, Rose, wystraszyłaś mnie.
Odbiło ci?
Mamy sąsiadów!
Patrzą na ciebie jak na wariatkę,
a więc i na mnie,
bo tu mieszkam!
Jesteśmy lokalnym domem wariatów!
Takim, o którym mówi się na grillach
i przed którym ostrzega się dzieci.
Głośną, nieokrzesaną, przerażającą, dokuczliwą rodziną,
która wszystkim przeszkadza!
Darciem się,
chodzeniem do pracy o piątej rano, nawet w soboty!
A jesteśmy Żydami!
Abe i ja byliśmy normalni!
Wykształceni, ułożeni, mieliśmy swoją dumę i godność!
Teraz mieszkam w Queens i cuchnę cebulą!
Przymknij się!
Sam się przymknij, durniu!
Załamania nerwowego nie rozpoznajesz?
Dzwonię na policję!
Wracaj do środka!
Chcecie przedstawienie?
Jedźcie na Manhattan.
Czemu na tym zadupiu, który nazywacie osiedlem,
nie ma nawet kina?
Jest na Metropolitan, jędzo!
Ogarnij się.
Ja?
Pozwolę sobie powiedzieć,
że źle znosisz przeprowadzkę.
Powinnaś z kimś porozmawiać.
Nie wierzę psychiatrom,
ale może powinnaś jakiegoś odwiedzić,
bo ci odbija. Tylko nie mów o nas.
Freddy zostanie na lunch!
Co zjecie?
Mam kurczaka. I masło orzechowe.
Masło orzechowe z dżemem.
I zupę!
Rosół, pomidorową, jarzynową...
Miguel, bawi cię to?
„Wilgoć na Florydzie tak daje się we znaki,
„że nawet moja matka miałaby dość”.
Nie.
Serio? Powoli.
Jeszcze jeden. Sobie też nalej, po alkoholu jest zabawniej.
-Dobra książka? -Jeszcze nie.
-Postawić ci drinka? -Już zamówiłam.
-Na mój koszt. -Nie trzeba.
Dziękuję, ale jestem w pracy.
Poważnie?
Ten hotel przyciąga ładniejsze kobiety pracujące.
Mamusiu, nie jestem dziwką.
Piszę program na występ. I stać mnie na drinka.
Nowoczesna kobieta.
Dotrzymam ci towarzystwa,
żeby nikt inny nie popełnił mojego błędu.
Cieszę się, że dbasz o moją reputację,
ale piszę żarty o fiutach. Bądź tak miły...
Trójka jest wymowna.
Co ty tu robisz?
Mieszkam.
Na Florydzie?
Każdy Żyd musi kiedyś zamieszkać na Florydzie. Tak każe Tora.
Dziwne, nie sądziłam, że możesz gdzieś mieszkać.
Myślałam, że tylko istniejesz.
Rozczaruję cię, ale mieszkam.
I to tutaj.
Mam klucz, adres, noszę fartuch.
Pewnie pasuje do krawata.
Słyszałem, że Shy przyjechał, więc wpadłem się przywitać.
Witaj.
Żegnaj.
Przysiądziesz się?
Godzina 15.
Długopis, notes i drink.
Jeszcze aspołeczność i prawdziwy z ciebie komik.
Długo tu będziesz?
-Dwa wilgotne tygodnie. -Super.
Muszę wyjechać zarobkowo na kilka dni.
Okazuje się, że na alimenty trzeba zarabiać.
Nie wiedziałam.
Umówmy się na drinka, gdy wrócę.
Z miłą chęcią.
Zadzwonię.
Z tą trójką nie żartowałem.
Szczególnie to porównanie z Williamem Frawleyem.
Wsiadaj.
-Rose? -Wsiadaj, Abe. Już.
Dokąd jedziemy? Jestem głodny.
-Zrobiła gołąbki. -Posuń się.
24 GODZINY PÓŹNIEJ
Mama? Tata?
Dzięki Bogu, to ten hotel.
Wiem, niby mówiłaś, ale nie byłam pewna, a tata nie słuchał.
Co tu robicie?
Nienawidzę Moishego i Shirley.
No wiem, ale coś się stało?
Shirley darła się na ulicy,
potem ja się darłam,
nazwałam kogoś durniem.
Mnie przy tym nie było.
Byłem w metrze, bo nie pozwolili mi zaprosić gości.
Kazała Zeldzie zdjąć fartuch.
I karze nas gołąbkami.
Wrzuciłam ciuchy do walizki,
zabrałam ojca i wsiedliśmy do taksówki.
-Pojechaliśmy na stację. -Wsiedliśmy do pociągu.
Pojechaliśmy na zachód, a w Dayton zobaczyliśmy krowy.
-Dalej na południe. -Pomyśleliśmy o tobie.
-Ruszyliśmy na wschód. -I na południe.
Tak to było. Mogliśmy zadzwonić.
Nie zatrzymywaliśmy się,
bo mogli nas śledzić.
Ja się cieszę.
Możecie zostać.
Zrobimy sobie małe wakacje, zobaczycie mój występ.
-Występ albo gołąbki. -Rose.
Dobrze. Obyś była zabawna.
No i świetnie.
Przenocujecie dziś u mnie.
Wypoczniecie, umyjecie się, zjecie,
a jutro przyjdziecie na występ
i przedstawię was Shyowi Baldwinowi.
Weźcie klucz.
A ty gdzie będziesz spać?
Kimnę się u koleżanki z zespołu.
Zamówcie na pokój wszystko, czego potrzebujecie.
Co tak wali cebulą?
Dobra, idziemy. Weź bagaże.
Dziękujemy. Nie mogę się doczekać występu.
Cholera.
Sporo dziś mówiłam o rodzicach,
ale to dlatego, że mnie odwiedzili.
Na Florydzie.
Rozumiecie?
Jutro przyjdą na występ,
więc muszę się dziś wygadać.
Dziś mogę mówić o seksie, facetach,
seksie z facetami, seksownych facetach,
seksie z seksownymi facetami,
ale jutro to tematy tabu.
Rodzice myślą, że jestem dziewicą.
Dwójka dzieci mogłaby mnie zdradzić,
ale ściema o tym, że to czeladnicy mojego szewca,
działa już od lat.
Chyba sądzą, że po rozwodzie
błona dziewicza odrasta.
Jakby sędzia udzielał rozwodu
i przywracał stan pierwotny pod spódnicą.
I cyk młoteczkiem.
Moi rodzice nie lubią zmian.
Gdy mąż mnie zostawił, ojciec kazał mi po niego iść.
Jak wtedy, gdy nie zamknęłam stodoły
i krasula Bessie poszła w długą.
Nie poszłam po niego, a tatko wpadł w szał.
Mama nadal nie słyszała, że odszedł, więc nic nie mówiła.
Mówiliśmy jej, tylko nie słyszała.
A teraz przyjechali na Florydę,
żeby słuchać żartów rozwiedzionej córki.
O nich.
Wiedzą, że to ich zabije. Mnie już zawsze będą dręczyć wyrzuty,
a oni nareszcie będą górą.
Jestem pani Maisel, dziękuję wam bardzo.
Byliście wspaniali.
Przed wami niepowtarzalny
Shy Baldwin!
Miałeś zadzwonić.
Postanowiłem cię zaskoczyć.
Nie ty jeden.
Gin z martini, więcej oliwek.
-Szkoda, że nie widziałeś występu. -Widziałem.
Serio? I jak było?
Tak prosto z mostu?
Ja najpierw wolę pogadać. Co u ciebie? Kto ma podagrę?
Życie jest za krótkie. Mów o mnie.
Przepraszam, panie Bruce...
Pan Bruce to moja matka. Mów mi Lenny.
-Czy mogę... -Jasne.
Od niej też?
Nie trzeba.
-Show-biznes. -Dzięki.
Jestem sławny i ważny.
Rozmawialiśmy o mnie, kojarzysz?
Tak. Co dziś robisz?
Słucham twojej opinii.
Mam propozycję.
Mam robotę,
ale możesz pójść ze mną. Spodoba ci się.
A przyda mi się to do programu? Tego, który ci się podobał? Czy nie?
Później postawię ci kolację. Stoi?
Stoi.
Gotowa?
Przebiorę się, dziesięć minut.
I powiesz mi, co sądzisz.
Zależy od stroju.
Za dwie minuty wchodzimy.
Możecie chodzić, pić. Zachowujcie się naturalnie.
Ekstra, kamery w salonie.
-Panie Bruce. -Pan Bruce to jego matka.
Właśnie. Lenny Bruce, zgłaszam się.
-Spóźnił się pan. -Ale jestem, dla mnie gra.
To Midge Maisel. Będzie obserwować.
Oczywiście. Za mną.
Za godzinę cię nakarmię.
Włączam stoper.
Brian, pokaż pannie Maisel miejsce.
Pani Maisel.
Jest pani mężatką.
Nie. W sumie tak.
Rozwodzę się. Drugi raz, z tym samym facetem.
Ale występuję jako pani Maisel, więc...
-Tutaj. -Jasne.
Później dokończę, bo cię zaciekawiłam.
Na intro wchodzi Jem, potem pan.
Proszę usiąść, dostanie pan drinka.
Później przyjdzie Bella Abzug i Zsa Zsa Gabor.
To musi się dobrze skończyć.
Do usług.
Nieźle. Mogę...
Nie zmieścisz kolacji.
Wszyscy na miejsca.
O właśnie. Panie obok pana Bruce'a.
Wchodzimy za 20 sekund.
Pięć, cztery, trzy, dwa...
MIAMI PO ZMROKU
GOSPODARZ: BRYE ADLER
Witam was na najmodniejszej imprezie w Miami, Miami po zmroku.
Zbierają się tu najznakomitsze osobowości w mieście.
Napijcie się.
Jem.
Cześć, Brye. Dobrze wyglądasz.
Oto Jem Moreland.
Kompozytor waszych ukochanych przebojów.
Ile miałeś lat, gdy stworzyłeś pierwszy hit?
Osiemnaście.
Osiemnaście. Rany. Co ja robiłem w tym wieku?
To, o czym ja wtedy tylko marzyłem.
Dlatego stworzyłem ten przebój.
Kobiety kochają sukces.
I piosenki miłosne.
Właśnie. Dopiero napisałeś nową.
Owszem. Zaśpiewał ją pan Frank Sinatra.
Idzie tak.
Trzy, cztery.
Zaraz przyjdę, Marge.
Marjorie Merriweather Post.
Żebyście widzieli jej dom. Równie elegancki.
Dobrze się bawicie?
Tak.
Wspaniale.
Znacie przezabawnego Lenny'ego Bruce'a. Dobrze się bawisz?
Nieźle. Zsa Zsa ograła mnie na 20 dolców.
Ostro gra w prawdę czy wyzwanie.
I w chowanego dla dorosłych.
Gdybym chciał przemycać narkotyki, zadzwoniłbym do niej.
Wypiłbym drinka.
Odstąpiłbym ci swojego, ale Zsa Zsa go wypiła.
Jak seksowny wielbłąd.
Ostrożnie, bo cię poślubię.
Cudownie, dziękuję.
Lubi cię.
Bo nigdy nie widziała obrzezanego.
Jest tu dziś ze mną ktoś wyjątkowy.
Ktoś, kogo kocham niemal jak siebie.
Skarbie, gdzieś ty...
Tu jesteś.
Lenny.
-I poszedł. -Co ty wyprawiasz?
Czas, by się dowiedzieli.
Muszę przypudrować nos.
-Co masz na dłoni? -Lukier.
Daj drugą.
Jest. Kogo my tu mamy?
Poznaj moją żonę. Albo siostrę.
Jesteś moją żoną czy siostrą?
Zależy od stanu.
A co tam, niech będzie żona.
Miło cię poznać.
Wzajemnie.
Uwielbia ten program.
Wzięła L4, żeby tu przyjść.
-Gdzie pracujesz? -W kanadyjskiej policji konnej.
Na koniach to ona się zna.
-I łosiach. -I wiewiórkach.
Zatrudniają tam kobiety?
A czapki widziałeś? Tam są tylko kobiety.
Jak długo jesteście małżeństwem lub rodzeństwem?
Już sześć...
Siedem, zapomniałaś o rejsie.
Tak, statek się zgubił. Niemal cię zabiłam i zjadłam.
Ale przypomnieliśmy sobie o rybach.
-Siedem cudownych lat. -Tygodni.
Trzeba to przećwiczyć.
Piękna z was para.
Urodę mamy po matce.
Wystawili nowy dip cebulowy,
a Betty Bacall ponoć nabiera podwójnie.
Muszę iść.
Miło było cię poznać...
-Szeherezada. -Rhoda.
Szeherezada Rhoda Maisel.
Można się pogubić.
Wspaniała kobieta.
Żałuj, że nie widziałeś, jak napada na sklep.
To Tennessee Williams. Tennessee!
Wal się, Bruce!
Gdzie twoja gościnność, Tenn?
Dobrze wiesz, sukinsynu.
Co z dżentelmenem z Południa?
Nie gadam z tobą.
-A co ja zrobiłem? -Jesteś fiutem.
Panowie, nadajemy na żywo.
Dokuczałem ci? Przezywałem cię?
Powiedziałem po pijaku, że Tatuowana róża
to przestylizowana szmira?
-Co? -Mówię, że po pijaku!
Powinienem cię zabić.
Naprawdę tego żałuję.
Bzdura. Jesteś ohydnym, małodusznym, podłym gnojkiem!
Poeta jak zawsze.
Nienawidzisz mnie, bo jestem z Południa!
Masz lepsze cechy.
Precz!
Nie do wiary.
Sprzeczam się z Tennesseem Williamsem w telewizji.
Wspaniały program.
A jak!
Gapisz się.
Czyżby?
Coś nie tak z fryzurą?
Nie wiedziałem, jak ci powiedzieć.
Co sądzisz?
Brakuje atmosfery.
Nadal się gapisz.
Ty też.
Chodź.
Zatańczymy.
Umiesz tańczyć?
Zaraz się okaże.
Co jest? Nie idzie mi tak źle.
Nie przychodzi mi do głowy nic śmiesznego.
No.
Mnie też nie.
Miło, prawda?
Gdybyśmy jeszcze zaczekali, złożyliby ofiarę z człowieka.
Nie, to robią w środy.
Trzeba będzie wrócić.
Kiedy zechcesz.
Dobrze się bawiłam.
Taki był plan.
Trzymaj ostatniego macha.
Co za dżentelmen.
To twój blok?
Nie, to mój hotel.
Ponoć tu mieszkasz.
Owszem.
W hotelu?
Tak.
A ty co, Willy Loman?
To fajny hotel.
Mam basen, przynoszą mi ręczniki.
I mają urocze mydełka.
To nic stałego.
Nie mówiłem, że to na stałe. Mówiłem, że mam adres.
Założyłam, że skoro tu mieszkasz,
to masz mieszkanie.
Czy to ważne?
Nie.
Wolisz takich, którzy coś wynajmują.
Zależy, kto i co wynajmuje.
Opłaciłem hotel do piątku.
Miło być na wodzie.
A ty gdzie mieszkasz?
Nigdzie.
Jestem tam, gdzie reszta zespołu,
a gdy wrócę, będę czegoś szukać.
Pewnie pomieszkam u teściów. Byłych.
Są tam moi rodzice.
W sumie teraz są tutaj, bo ich nie znoszą,
więc ja pewnie też tam nie pomieszkam.
Hotel to kusząca perspektywa, co?
To mój pokój.
Piękna, błyszcząca trójeczka.
Było 13, ale jedynka odpadła.
W mieszkaniu poinformowałbyś dozorcę.
I co by zrobił?
Nic, ale miałbyś komu się poskarżyć.
Kluczyk.
Działa.
Tak.
Wszystko idzie jak z płatka.
Jak podobał ci się występ?
Był rewelacyjny.
Dziękuję.
Wezwę taksówkę.
Zamówię ci.
Nie trzeba.
Łap.
Wiesz...
Może kiedyś.
Zanim umrę.
Jesteśmy umówieni.