Pomyślcie o tym.
Las Vegas to amerykański tygiel,
który udowadnia, że szastanie forsą to język uniwersalny.
Jestem nowojorską Żydówką. Dla niektórych to pewnie egzotyka.
Z radością więc przedstawię wam
kulturę żydowską.
Po pierwsze, zawsze możemy mówić o jedzeniu.
Widzę, jak jecie, i chcę zapytać, co to takiego,
czy jest dobre, dodać, że trzeba było wziąć co innego.
Narzekanie to nasz konik.
Biali protestanci kryją emocje, a my narzekamy ile wlezie.
To nasza natura.
Sęk w tym, by narzekać jedynie na drobiazgi.
„Ale tu gorąco”. „Do knajpy mamy kawał drogi”.
„Ale kolejka”.
Nikt z tym nic nie zrobi.
Nie chcemy nic zmienić, tylko coś powiedzieć.
Umiemy też korzystać z poczucia winy.
I to nie naszego z powodu czegoś, co zrobiliśmy,
ale innych. Za coś, czego nie zrobili.
Żydowscy rodzice.
No tak.
Krzyczą na synów, że jedzą za mało,
a na córki, że jedzą za dużo.
Istnieje pewne powiedzenie, to słowa proroka Abrahama.
„To, co potrafisz, nie bardzo mnie obchodzi”.
To tyle, moi drodzy.
Dziękuję. Nazywam się pani Maisel.
Dziękuję!
A teraz przed wami legendarny głos,
mój drogi przyjaciel, Shy Baldwin.
-Dobrze? -Dobrze.
Chodźmy.
Wspaniała pani Maisel
-Tak? -To ja.
Dostajecie pocztówki?
Od razu przyczepiam je do ściany.
A z klubu Pioneer dotarła? Z kowbojem?
Ethanowi się spodoba.
To jego ulubiona. Czytał ją na głos.
Poważnie?
Większość. Poległ na „kuriozum”.
To nie mój syn.
Dobrze mu poszło, byłabyś dumna.
Tylko niech nie dorasta, póki nie wrócę.
Ma już wąsy.
Niech je strzyże.
-Esther już randkuje. -Fajny chłopak?
Z parku. Ale to nie-Żyd.
Esther chce zabić matkę?
Budują zamki z piasku i gaworzą o pieluchach. Polubisz go.
Ethan już śpi?
Jest pierwsza w nocy.
Wiem.
-Bierz płaszcz. -Co?
Chodź na zewnątrz. Możesz zabrać Susie.
Kto to?
Shy. Chyba dokądś idziemy.
Szycha z ciebie.
Ucałuj je ode mnie.
Jasne. Wypocznij.
Tu o to ciężko.
Obstawiamy, zapraszam do gry w kości.
Po dolcu na jednakowe. I na pass line bet.
Proszę położyć żetony.
-Jasne. -Kości.
Ręce ze stołu!
Chryste, wystraszyłam się na śmierć!
-Łapy w górze! -Miałam położyć żetony!
To ja mam kości.
-Nie opieram rąk. -Rzucam.
To rzucaj, durna podróbo kowboja.
Zespół wychodzi. Chodźmy.
Jestem zajęta.
Czekają na nas.
Obstawiłam.
Trwa gra, nie mogę.
Siedem. Szanowny pan przegrywa.
Szlag.
Nie winię ciebie,
ale szło nam świetnie. Gdy przyszłaś, wyrzucił siódemkę.
-Ale coś wygrałaś. -Przegrałam.
Przecież masz żetony.
Przyniosłam więcej.
Jak po grze masz mniej, to przegrałaś.
-Czyli siedem to źle. -Tak.
Gotowi?
Jazda!
-Dajesz! -Ale poszli!
Jak rakiety!
Dajesz, czerwony!
Łap, Shy!
Dzięki, Billy.
Szef dziś prowadzi?
Reggie mi nie pozwoli.
Reggie pojechał do matki, nie ma go.
Zawsze siedzi tutaj.
Henry, zrób Reggiego.
Co by powiedział?
Dobra, słuchajcie.
Odpowiadam za te pojazdy.
Nie chcę widzieć żadnych rysek ani wgniotek.
Na Shyu również.
Gaźnika też nie wolno mi zalać.
Reszta mnie nie obchodzi.
Waltornistę sobie załatwię, ale drugiego Shya nie.
Nie mówcie mu o tym.
Droga czysta. Gotowi?
Piątak na zielonego.
-Piątak na żółtego. -Już!
Dalej, zielony! Pokaż, co masz w rydwanie!
Piwko?
Chętnie.
Monica nie lubi wyścigów?
Jest zmęczona.
Jednoznacznymi spojrzeniami? Nigdy jej nie męczyły.
To urocza dziewczyna. A jak u ciebie?
W sensie?
Kto gapiłby się na nas, gdy rozmawiamy?
Poza wujkiem rasistą.
Poza wujkiem Yakovem?
Obecnie nikt.
Zapamiętam.
Wyskakuj z forsy, ziomek.
To mój ostatni piątal.
Kiedy wsiadasz?
-Ja? -Jasne, spróbuj.
To niepowtarzalne przeżycie.
Zwłaszcza gdy się nie przeżyje.
Drugiej okazji nie będzie.
A to nie jest niebezpieczne?
Nie jesteś ani Shyem, ani muzykiem, ani pojazdem. Zastąpimy cię.
To nie odpowiedź.
Stawiam piątaka, że przegrasz.
Chcesz mnie od tego odwieść?
W życiu.
No to wchodzę.
Crunch, szykuj!
Ręce luźno, trzymaj mocno kierownicę.
Ręce luźno, kierownica mocno.
I nie ciśnij do dechy, bo zalejesz gaźnik.
Dociskaj stopniowo.
Jasne.
-Cofnijcie się. -Wszystko gra?
-Mam złe przeczucia. -Ręce luźno czy kierownica?
Chcesz piachu?
A po co?
Buzz poprosił Natalie Wood o piach.
Natarł nim ręce,
potem się namiętnie pocałowali.
Następnie James Dean też poprosił o piach,
ale chyba tylko dlatego,
że Buzz dostał całusa.
To nie jest Buntownik bez powodu.
-Dobra. -Znam ten film.
Działamy?
Susie nie może się doczekać.
Zapytasz Luthera, co miało być luźno?
Dalej, Susie!
Pokaż im!
Światła!
Już włączyłam, rany!
No mów.
Jazda!
Jak Natalie Wood to robiła?
Abe!
-Boże. -Co to ma być?
-Zastawiłeś mi wóz. -Wóz?
-Przestaw go. -Która godzina?
Cztery po piątej.
Rano?
Jestem spóźniony. Ruchy.
Noga mi zdrętwiała.
Oboje w piżamach? Co wy, psiapsióły?
Gdzie moje kapcie?
Ja i Shirl śpimy nago. Ciepełko, wolność i zdrowie.
Gdzie mój szlafrok?
Jak Bóg przykazał. Rusz się.
No tak.
-Szybciej. -Szybciej już nie mogę.
Lepiej zadzwonię, że się spóźnię.
Shirl, dzwoń do pracy i powiedz, że przez kogoś się spóźnię!
Jasne, misiu.
Martwią się, beze mnie nic nie zrobią.
Mówiłeś, że mogę stawać na podjeździe.
Ale nie blokować mój wóz.
Pozwoliłem go blokować?
Nie pamiętam, żebym tak mówił.
To się nie powtórzy, Moishe.
Żeby tylko olej ci nie wyciekał, bo te plamy są najgorsze.
Nie wycieka.
-Rozjechałbyś mleczarza. -Przepraszam!
Facet przeżył Normandię, a rozjedzie go Abe Weissman.
Nie widziałem go.
Kiepskie pierwsze wrażenie.
Zabić mleczarza.
Przedziwne obiekty latające są starsze niż USA.
Czasopisma naukowe wspominają...
Shirley?
Shirley!
Tak, Rose?
Mogę wyłączyć telewizor?
Ma być włączony.
Słuchasz radia!
Wiadomości. Muszę być na bieżąco.
Nie przegapię Today Show. Mają małpkę.
Nazywa się J. Fred Muggs, przezabawna.
To cebula?
I skóra. Na smalec.
Musisz to robić teraz?
Nie mogę u siebie robić smalcu?
Za wcześnie na taki zapach.
Po co telewizor i radio nadają jednocześnie?
Przez małpę!
-Co? -J. Fred Muggs!
-Kto to? -Małpa!
Zjedz chlebka.
Zelda przypaliła pierwsze tosty, więc zrobiłam świeże.
Nieprawda! Tylko spytałam, gdzie jest toster.
Zjem na górze.
Leci J. Fred Muggs!
Idę z tobą!
Ale ma buciki! Tańcz, małpko!
Popilnować cebuli? Pani Maisel?
Mogę z wami posiedzieć?
To najdłuższy miesiąc w moim życiu.
Minął tydzień.
Można się przyzwyczaić.
Tak to działa?
Dają to na twarz jak francuską dziwkę?
Tak.
Wyglądam jak narzeczona Frankensteina.
Daj, wyrównam.
To mi przypomina leniwe niedziele na studiach.
Ja, Petra, Janie i Marcie robiłyśmy drinki,
gadałyśmy o chłopakach i robiłyśmy sobie maseczki.
Super. Co teraz porabiają?
Janie ma męża w Pittsburghu,
Marcie uczy angielskiego,
a Petra hoduje kurczaki w Hudson Valley.
Nie pytałam serio.
Gotowe. Teraz się odpręż i czekaj.
Ja już.
Jestem już zdrowa. Czy tam upiększona.
Nie zdejmuj maseczki.
Duszę się!
Ma pozostać na pół godziny.
W życiu.
Najwyżej pustynne słońce zrobi z ciebie wiedźmę.
Jestem menedżerką. Wszyscy mają w dupie, jak wyglądam.
Susie, koperta.
Kazali czekać na kopertę.
Otwieraj!
Powoli, bo się zatnę.
Chryste Panie, jest.
Gaża za dwa tygodnie.
Odliczyli podatek.
Jest nawet logo kasyna.
Trzeba będzie płacić podatki.
Oprawmy ten czek.
To go nie zrealizujemy.
Pomyśl. Jak będę brała dychę za występ,
to będzie nic. I wspaniała pamiątka.
Jak będziesz dostawać dychę,
to mnie już tak zniszczy wóda i opium,
że wszystko będzie niczym.
A ja wyciągnę cię z rynsztoka.
To co, wrzucamy to na twoje konto?
Nie, ty zajmij się forsą. Ja wszystko wydam.
Więc będę trzymać kasę.
Trochę brakuje.
Poważnie?
Niewiele, ale brakuje.
Z kim o tym pogadać?
Ty z nikim. Ja pogadam z Angiem przed wylotem.
Dokąd lecisz?
Do Nowego Jorku na dzień albo dwa.
Sophie?
Miałam nie mówić.
A ja miałam się nie przejmować.
Codziennie dajesz czadu. Wrócę, nim się obejrzysz.
Daj, potrzymam.
Nie uwal czeku maseczką.
Czy to biuro Angiego?
Tak.
Jest u siebie? Reprezentuję komiczkę,
coś się nie zgadza z czekiem.
Jest.
Znajdzie dla mnie czas?
Teraz ma gościa. Proszę zaczekać.
Dziękuję.
Przez artretyzm coraz wolniej piszę.
Szybciej niż ja.
Bobby Darin. Angie go zna?
Pan Calibresi zna każdego.
-Wiesz, jak mnie to wkurza? -Angie, pozwól mi wyjaśnić.
Po tym, co dla ciebie zrobiliśmy? Dla twoich klientów?
I to jeszcze w Stardust?
Gdzie twoja wdzięczność, Gordy?
Powinieneś ją okazać.
To prawda!
Vic Damone jest mój.
Dobrze, Angie.
Dobra odpowiedź.
Wyglądasz jak gówno. Ogarnij się i wypad.
Tak jest.
Susie! Nie wiedziałem, że jesteś.
Nie ma mnie. Znaczy, jestem, ale mogę nie być.
Chyba jesteś zajęty.
Dla ciebie zawsze mam czas. Wejdź.
Siadaj śmiało.
Tutaj?
Jasne.
Dzięki Bogu.
Twoja panienka.
-Co z nią? -Jest świetna.
Widziałem występy.
Wczoraj widziałem ją, a Shya odpuściłem. Tylko mu nie mów.
Gdzie tam, żaden ze mnie konfident.
Zmiany programu z występu na występ...
-Przestanie. -Skądże, to świetne.
To nie przestanie. Będę ją zmuszać.
W czym mogę pomóc?
W niczym, wszystko gra.
Jakiś problem z czekiem.
Nie, skądże.
Mówiła, że jest problem!
Nie ma!
Ma kiepską pamięć przez artretyzm.
Chodzi o czek? Pokaż. Za mało?
Chyba nawet za dużo. Wiszę ci forsę.
Pokaż.
Ostatnio księgowość nawala.
Mamy niedopłaty.
-Tu też. Margaret! -Tak?
Sprowadź tu szefa księgowości.
-Nie trzeba! -Sprowadź go. Pokażę mu.
Już się robi!
Pokażesz mu... W sensie czek?
To źle zrozumiałam.
To drobiazg, zaczekaj na niego.
Spieszę się na samolot.
Ale zachowaj go i zrób, co chcesz.
Do później.
Żaden problem. Młoda daje czadu.
Zadbam, żeby go nie zabrakło.
Dzięki, Angie.
Do usług.
Na razie.
Kto cię uczył gipsować?
Ciotka Mabel. Stara panna, ma chwyt jak imadło.
To jej kombinezon.
Oboje macie taką figurę.
Skończę do jutra wieczorem.
Później zaczniemy szlifowanie i wygładzanie.
Zrób sobie czasem wolny wieczór.
Imogene pewnie się złości.
Kto tu nosi spodnie?
Kto jest samcem alfa? Szefem wszystkich szefów?
-Imogene. -Fakt.
Ale ty jesteś zaraz za nią.
-Szlag. -Znów bezpiecznik?
Zaraz wracam.
Cześć, to tylko ja.
Pamiętajcie, że jak podłączacie czajnik,
u mnie gaśnie światło.
Dzięki, Jiao-long. Ogarniemy to.
Cześć.
Ponoć się znacie.
Powinniście się oficjalnie poznać.
Arch, to Mei.
Reprezentuje właścicieli.
Rozumiem. Archie, przyjaciel Joela.
Miło cię oficjalnie poznać.
Mam coś dla ciebie.
-Co takiego? -Cierpliwości, niespodzianka.
Zwykle się nie czeka. Dlatego są niespodziewane.
Szafa grająca.
Świetna.
Piękna!
-Ile na niej stracę? -Nic.
Wujek miał ją w kręgielni, ale poszła pod młotek.
-Niezły interes. -Działa?
Posłuchaj.
To jeden z moich ulubionych.
To nie po angielsku.
Archie to zapalony lingwista.
Wszystkie są po chińsku.
Niespodzianka, wujek jest Chińczykiem.
Niezłe.
Spodoba ci się.
O czym to jest?
Jak wszystkie.
Chłopak poznaje dziewczynę, traci ją,
ta kupuje maczetę,
chłopak traci też kciuka, potem dłoń.
Wolę Rosemary Clooney.
Masz rację. Podoba mi się.
Dzięki za wizytę.
Dzięki za taniec.
Podziękuj wujkowi ode mnie.
Komu? Miło cię poznać, Archie.
Wzajemnie.
-No co? -Nic.
Fajna dziewczyna.
Tak.
Zaraz wracam.
Jiao-long! Ile można!
-Rose! -Shirley!
Dziś pranie. Wstajemy!
-Pranie? -Jest piąta rano.
-Brudne? -Czyste.
-A gdzie brudne? -W garderobie.
-Jeszcze pościel. Ruchy.
-Jaka pościel? -Ta?
Idzie do prania.
Używam jej!
Szybciutko, dziś pierzemy.
-Nie! -Nie śpicie nago?
Codziennie wstaję o 4.30.
Wiecie, ile można dzięki temu zrobić?
Nikt wam wtedy nie zawraca gitary.
Ciemno, cicho, nikt nie dzwoni.
-Jeszcze jedno. -Proszę.
Wierzcie mi, jeśli chcecie coś zrobić tak,
żeby nikt o tym nie wiedział,
wstańcie o 4.30.
Znam gościa z Jersey, robi w branży cementowej.
Zawsze mawiał, że najlepiej zabić człowieka o 4.30.
Jest sobota.
Co? Trochę tu głośno.
Jest sobota!
Sobota? Dzień jak co dzień.
Pan kazał wypoczywać.
Czym jest weekend?
To wymysł człowieka. Obrabowano was kiedyś?
Proszę.
Przynoś. Bo mnie nie.
Jak ktoś nie śpi o 4.30, to nikt go nie obrabuje.
Bo nie śpicie i czuwacie.
Inaczej nie wiadomo. Wstajecie później, a chata pusta.
To dzięki 4.30 mam jeszcze telewizor i radio.
-Proszę. -Wejdź.
-A-B-C-D-E-F-G-H-I... -Niezwykłe. 7.30.
Uwierzysz? Chcą spać do 7.30.
-To niech śpią. -...Q-R-S...
To prawie ósma, czyli prawie lunch.
-...W-X... -Cały dzień w plecy!
Nie dali nawet mamie zmienić pościeli!
Wolą tarzać się we własnym syfie!
-Alfabet już znasz... -Masz szanować innych.
...powiedz więc, że mnie kochasz.
Kocham cię, mały geniuszu. Daj tatę.
A-B-C-D-E-F-G...
Wystarczy, skarbie.
To już czwarty raz.
...Q-R-S...
Alfabet już znasz, a teraz daj tatę.
-Pogadam z Midge. -Daj tatę.
Wie, że to narkoleptycy?
-Dostaniesz pieniążek. -Świetnie.
Nieźle, co?
Musi nauczyć się zejść ze sceny.
Imogene go nauczyła. Jest z siebie dumny.
Torby też jadą!
Jasne.
Szykuję dzieciaki do dziadków.
Będą się dobrze bawić.
Dzwoniłaś do Abe'a i Rose?
Chyba mają dość moich rodziców.
Tak sądzisz?
Wypatruj rac nad Queens.
Co będziesz robił bez dzieci?
Pracował w klubie i czekał na cud z koncesją.
Może wpadniesz do Vegas?
Nie mogę.
Przecież zawsze chciałeś.
To miasto klubów, rozejrzysz się i wrzucisz w koszty.
No nie wiem. Może.
Zobaczysz mój występ.
Widziałeś jeden, i to najgorszy.
Chyba nie opowiadasz o mnie?
Nie, mam specjalny program, idzie świetnie.
Sprawdź, kiedy masz lot.
-Cóż... -A-B-C-D-E-F-G...
Dobra, sprawdzę.
Patrzcie, kogo tu przywiało.
Niezłe wnętrze.
Dzięki dywanowi wiadomo, gdzie jest sypialnia.
Wydaje się większe.
To zasługa sprzątania. Z reguły tak działa.
Co to za zapach?
Bzy. Sezonowe i wspaniałe.
Co u Midge?
Daje czadu. Wpadłam tylko na parę spotkań.
Ale wymięty blezer.
Spokojnie.
Rany. Powinieneś się częściej wprowadzać.
Zaczekaj tylko, aż żelazko się nagrzeje.
Muszę siusiu.
Tam, gdzie zawsze. Za zasłonką.
Zasłonka, nie do wiary.
Może upniesz włosy w kok?
Rany, bidet?
Bernie Zucker? Howie Stapleman?
-Tak? -To my.
Susie Myerson, Susie Myerson i wspólnicy. Agencja.
Jasne.
Dziękuję za spotkanie.
Za spotkanie?
Czekamy na kogoś innego.
-Katharine Hepburn? -Właśnie.
-To ze mną panowie rozmawiali. -Pani...
Halo, Bernie? Zrobimy Zaklinacza deszczu na Broadwayu?
-Co to ma być? -Idziemy.
Wysłuchajcie mnie.
Uchodzicie za najlepszych producentów na Broadwayu.
Moja klientka skradnie wasze serca.
-Poważnie? -Tak.
Szkoła aktorska w Yale. Doświadczenie i rzesze fanów.
To bliska znajoma Elii Kazana. Fani w komplecie.
Słuchamy.
Nie występowała na Broadwayu, ale jest gotowa.
Zrobilibyście dobry interes, bo mam już kolejne spotkania.
-Słuchamy. -Kto to?
Sophie Lennon.
Sophie Lennon?
Nie tego się spodziewaliście.
Przezabawne.
W czym?
Pannie Julii.
No nie. Strindberg! Boże.
Będę się śmiał do Paschy.
Panowie, znam się na komedii. Nic nie jest tak śmieszne.
-Nie mogę... -Dość tego.
Pośmialiście się.
A teraz do rzeczy.
Można zarobić kupę forsy. Lubicie ją?
Bo ja tak. A wy nie?
-Lubimy. -No pewnie.
Czytałam wasze życiorysy. Nie jest kolorowo.
Który popełnił musical o Donnerach i kanibalizmie?
Ta uwaga w Timesie.
„Aktorów zjadł stres, a potem pożarli się nawzajem”. Zabolało.
Mam dla was interesujące dane.
Sophie bez trudu sprzeda 5000 biletów na jeden występ.
W zeszłym roku występowała dwukrotnie
w Los Angeles jednego dnia. Łącznie 6500 osób.
W mniejszych miastach wyprzedają wszystkie bilety
i błagają o dodatkowe występy.
Jeśli choć cząstka jej zagorzałych fanów
przyjdzie na występ, będzie hit.
Macie ochotę na hit?
Carol Burnett, ta ruda, pozamiatała w Once Upon a Matress.
Ale jest młodsza. Sophie ma więcej doświadczenia.
Ładna jest.
Ale poznałem ją na imprezie w Oyster Bay, to egoistka.
Podchodzi do tego z pokorą.
Jest gotowa na wyrzeczenia.
-A rola męska? -Jean.
-Warto sprowadzać gwiazdę? -To główna postać.
Przydałby się ktoś znany.
Na przykład Gavin Hawk.
Tak. To by mogło wypalić.
Gavin Hawk. Świetnie.
Umówimy was. Przekonaj go, to się dogadamy.
Świetnie.
Czas coś zjeść.
Dobrze udajesz Katharine Hepburn.
Nie słyszeliście mojej Judy Holliday.
Przepraszam, pan Maisel?
Tak.
Szukałem pana.
Niepotrzebnie.
Gdy Angie Calibresi dowiedział się, że pani Maisel ma gościa,
poprosił, bym się panem zajął.
Kto?
Zabierz bagaż do pokoju 407.
Dziękuję.
Miłego pobytu.
Zapewne taki będzie.
Główny artykuł w pierwszym numerze
musi ścisnąć ludziom serca i nie puścić.
-Musi krzyczeć. -Wrzeszczeć.
Może wywiad z Fidelem?
Castro? Byłoby cudownie. Masz z nim kontakt?
Nie mam.
Polecimy na Kubę i będziemy czatować.
Albo odezwijmy się do Che Guevary, skontaktuje nas z Fidelem.
A jak chcesz to zrobić?
Polecimy na Kubę i będziemy czatować.
Jego chyba jeszcze trudniej złapać.
Jest przystojniejszy.
To nie pomoże w kontakcie.
Idźmy do jego przyjaciela, Alberta Granady.
Jak do niego dotrzemy?
Polecimy na Kubę i będziemy czatować.
Panuje tam straszna wilgoć.
-Opiszę właściciela mojego mieszkania. -Co zrobił?
Od tygodnia cieknie mi kibel, a on nic.
-Faszysta. -Irytujący.
To nie faszyzm.
Próbowałeś poruszać?
Albo zakręcać zawór?
Za każdym razem? To koszmar.
Na pewno jest coś pomiędzy Guevarą a cieknącym kiblem.
Dobrze, ale nie podoba mi się to.
Mojemu klientowi też nie.
Wrócimy do tej rozmowy.
Szykuj się na złe wieści, Abe.
-Co się stało? -Dzwonili z prokuratury.
-Wycofali twoje zarzuty. -Nie!
Analizują akta i wycofują zarzuty
w nieistotnych, bezszkodowych sprawach.
Nieistotnych? Będziemy walczyć.
To dość nieszablonowe, żeby adwokat karnista
sprzeciwiał się wycofaniu zarzutów stawianych klientowi.
-Dzwoń tam. -Abe...
-Dzwoń! -Jak chcesz.
Pójdziemy do centrum. Będziemy okupować prokuraturę.
Świetnie. To wtargnięcie.
-Znów mnie aresztują. -Mielibyśmy materiał.
Mamy lata 60.
To znowu ja. Mój klient jest wściekły.
Jeśli wycofacie zarzuty,
będą okupować biuro prokuratury.
-Tak! -Całkowicie poważnie.
To nie żart. Zapytam.
Pyta kiedy.
We wtorek.
Ja nie mogę, mam dentystę.
A w środę są urodziny Zeldy.
Idziemy do Four Seasons.
Podobno jest tam pięknie. A czwartek?
Ma padać, będą korki.
W piątek mogę tylko po 15, po lekcji pianina.
Prokurator się spieszy. To jak?
Jak?
Protest odbędzie się za dwa tygodnie,
prawdopodobnie w czwartek pomiędzy 10 a 13.30.
Jeden z nas urwie się wcześniej. Do zobaczenia.
Che to przy nas miękka faja.
Nie sądzę.
Panie i panowie, witamy w hotelu Phoenician.
Brawa dla przezabawnej pani Maisel!
Bardzo dziękuję.
Dzisiejsze popołudnie... Rany.
To mój były mąż.
Siedzi tam, przy tym stoliku.
Mieszka w Nowym Jorku. Co on...
Zgrywam się, zaprosiłam go.
Obiecałam, że nie będę o nim mówić.
Ależ on jest łatwowierny.
Gdybyście grali z nim w pokera, to wchodźcie za wszystko.
Joel Maisel urodził się na Brooklynie.
Susie Myers?
Myerson.
Pan Hawk czeka.
Zapraszam!
To Susie Myerson. Bernie dzwonił w jej sprawie.
Znajoma Berniego. Proszę.
Dziękuję. Miło poznać. Jak występ?
Babka z trzeciego rzędu ciągle kasłała,
gdy wygłaszałem monolog o sztylecie.
-Okropne. -Poza tym śpiewająco.
-Cieszę się. -Umarła.
-Dobrze jej tak. -Albo ona, albo ja.
Nigdy nie widziałam Makbeta.
Boże mój.
Co?
-Wypowiedziałaś imię. -Makbet?
-Boże mój. -Coś nie tak?
Nie wolno wypowiadać go w teatrze.
Taki przesąd.
Musi być ciężko grać w tej sztuce, skoro nie można go wymawiać.
Jestem zadowolony z menedżera, nie szukam nowego.
Nie w tym rzecz.
Wystawiamy sztukę i mamy aktorkę,
ale szukamy jeszcze odtwórcy głównej roli męskiej.
Cóż to za sztuka?
Mogę wypowiedzieć jej nazwę?
Tylko jednej nie wolno.
Panna Julia.
A kto zagra pannę Julię?
-Sophie Lennon. -Sophie Lennon?
-Tak. -„Masz jak na tacy”?
-O co chodzi z tą tacą? -Jest komikiem.
Komik. Farceur. Filut.
Ciekawe. Bywa na deskach?
-Grywa w teatrze? -Kiedyś w Yale.
Amatorzy dodają sztukom świeżości.
Nie ogranicza ich technika.
I tu pojawiam się ja. Fundament.
Byłbyś wspaniałym fundamentem.
Prawdziwy z ciebie beton.
Źle to zabrzmiało. Byłbyś...
-Drogi. -No tak.
Kto jest najjaśniejszą gwiazdą komedii?
Jack Benny.
Nie.
Bob Hope?
Charlie Chaplin.
Charlie Chaplin, tak. Miałam mówić.
A dramatu?
-Ty? -Poza mną.
Peter O'Toole?
Rex Harrison.
Charlie Chaplin.
-Miałam mówić. -Rozumiesz?
Jasno i wyraźnie.
Tragedia i komedia w jednym.
Mówiłem, że jestem drogi?
Tak.
Przekaż Berniemu, że się zgadzam.
Fanta-kurwa-stycznie.
Wiem, że jest późno, ale mam wspaniałe wieści z Belasco.
-Cudowne. -Słucham.
Mamy Jeana.
Kogo?
Gavina Hawka.
Sophie, to wielka rzecz. To wielka gwiazda Broadwayu.
Wiem, kim jest Gavin Hawk.
-To wspaniały aktor. -Niesamowity.
Zgodził się! Sam Gavin Hawk! To jest coś.
Zapewne. Tylko...
Tylko co?
A jeśli nie będę go pociągać?
-To co? -Byłby moim Jeanem, obiektem pożądania.
-No tak. -Musi iskrzyć.
-Jasne. -Musimy ociekać seksem.
A jeśli nie będziemy?
Nie wiem. Zagrasz to.
„Zagrasz”.
Łatwo mówić komuś, kto stoi z boku.
Wiem, nie występuję, ale...
Odegrałabyś scenę miłosną z koniem Roya Rogersa?
-Nie. -Sama widzisz.
-Ale to koń. -Który cię nie pociąga.
Jak wszystkie konie.
A jeśli Hawk okaże się takim koniem, z którym nie zechcę się przespać?
Może najpierw poznaj tego konia?
Osiodłaj go i sprawdź, czy pozwoli ci się anglezować.
Jest wysportowany?
-Całkiem. -A tyłeczek?
Cały czas siedział.
Dla mnie facet musi mieć niezły tyłek.
Z boku wydawał się niezły.
Lekko krągły, taki w sam raz.
Wyczułaś jego magnetyzm i siłę macho?
Niby jak? To Brytyjczyk. Gavin Hawk!
Niżej.
Gavin Hawk.
Niżej.
-Niżej. -Odkładam słuchawkę.
Byłaś genialna. Oczarowałaś ich.
-Nie do wiary. -To był piękny wieczór.
Pożerali cię. Niektórzy jedli,
a ci obok mnie przestali, żeby cię posłuchać.
Fakt, ludzie przeze mnie tracą apetyt.
-Jest i Shy. -Nie, Midge...
-Poznasz go. Shy? -Potrzymaj.
-Wracaj szybko. -Był świetny.
-Świetny występ. -Hej, Midge.
Przedstawiam mojego byłego męża.
Rozumiem.
Opowiadałam o nim podczas występu. Przegapiłeś.
To jest Joel. A to Shy Baldwin.
Miło mi, Joel.
Mnie również. Wspaniały występ.
Nie byłem pańskim fanem...
Miło.
Nie żebym pana nie lubił,
ale teraz pana uwielbiam.
Jesteś po rozstaniu. Zwolnijmy trochę.
Przepraszam.
To urocze. Miło cię poznać.
-Wzajemnie. -Dziękuję.
-Do jutra. -Tak, do jutra.
-Znaczy ona. -Rany.
-Ale kicha. -Posypałeś się jak Lorna Doone.
I ty przed nim występujesz.
-Postawię ci drinka. -Chyba ja tobie.
Przed Shyem Baldwinem.
Wiśnia, cytryna, wiśnia. Powinnam wygrać.
Cytryna, jagoda, dzwonek. Powinienem wygrać.
Jagoda, wiśnia, pula. Powinnam wygrać.
Cytryna, pula, pomarańcza. Powinienem wygrać.
To dobre maszyny.
Na twojej grała Susie, wygrała z siedem razy.
-Wygrałeś! -Wygrałem!
-Udało się! -Ile drobnych!
-Idź po szklankę! -Dokąd?
-Wygrałem, dajcie szklankę! -Szklanka!
Proszę.
Żartujesz. Poważnie?
Nie żartuję.
Masz w piwnicy nielegalne kasyno.
Tu nikt nas nie usłyszy, spokojnie.
Tak, ale gdyby się wydało, że ci powiedziałem, zabiliby mnie.
Albo, co gorsza, byliby rozczarowani.
Ich poczucie winy niemal dorównuje żydowskiemu.
-Patrz. -Gdzie?
Babka przy ruletce.
Babka?
Aktorka z twojego filmu.
Jakiego?
O tej superseksownej blondynce.
Telefon towarzyski?
Nie, to Doris Day. Jest seksowna?
Owszem, jest.
Mówię o dobrym filmie.
Lubię Telefon towarzyski.
To o takiej Midge, ale ona grała tę drugą.
Spadła z wieży. Gość to zobaczył i...
-Zawrót głowy! -Właśnie.
To Kim Novak? Tak!
Przecież mówię.
Gra w ruletkę.
Ale elegancka. Powinnam się przefarbować?
Boże, Imogene by padła.
Momentalnie.
-Dotknęła ust. -Jest człowiekiem.
Na tej serwetce jest jej szminka!
Gdyby tylko był tu jakiś silny mężczyzna.
Chcesz tę serwetkę?
-Dla Imogene. -Robi się.
-Serio? -To jedyna szansa.
Ja tam ciągle spotykam ją w sklepie.
A wyciera tam szminkę?
Joel!
Patrz. Usta Kim Novak.
Pięknie pachnie.
-Powąchałeś ją? -Poprosimy jeszcze po jednym.
Rany.
Nie rozumiem, jak mogłeś wszystko przegrać.
Cześć.
O rany.
Łeb mi pęka.
Która godzina?
Wpół do śmierci.
Super, jak w kręglach.
Mam kapcia w ustach.
Ja kalosza.
Skoczę po wodę.
Albo chociaż rozpuszczalnik.
Boże!
Co za noc.
No.
Ładny hotel.
Mili ludzie.
Dzięki tobie traktowali mnie jak księcia.
-Proszę. -Dzięki.
Zeszłej nocy...
No?
Widzieliśmy Shya, graliśmy na automatach.
Wygrałeś.
Kim Novak grała w ruletkę.
Zwinęliśmy jej serwetkę.
Powąchałeś ją.
Postawiłeś drinka wszystkim gościom.
-Głupota. -Bo były darmowe.
Na dole jest kaplica.
W hotelu.
Skąd wiesz?
Czy my...
Nie.
-Chyba... -O nie.
O rany.
-To diament? -Szkło.
Umiem rozpoznać.
Zaczekaj.
Nie czuję języka.
Jak po znieczuleniu.
Nie byliśmy u dentysty?
O rany.
Pobraliśmy się?
Pobraliśmy się.
Cholera.
Ale nie byliśmy u dentysty?
Jeśli udziela ślubów.
Czemu się śmiejesz?
To poważna sprawa. Trzeba wiele omówić.
Choćby nasz pierwszy dom. Może w Westchester?
I miesiąc miodowy.
Niagara pewnie jest obłożona. Może rejs?
-Midge... -Mam dzieci.
Z poprzedniego małżeństwa, polubisz je.
Musimy poznać swoich rodziców.
Jesteś Żydem?
Jak można pozwolić, by dwoje pijanych osób się pobrało?
Tu chyba nie można na trzeźwo.
Niedobrze.
To masa papierów. Dopiero się rozwiedliśmy.
-Może teraz dadzą nam zniżkę. -Ale wstyd.
Nie mów nikomu. Ani Imogene.
-Nie powiem. -Ani Archiemu. Nikomu.
Niedobrze. Mam...
Co?
Co masz?
Spotykam się z kimś.
-Masz dziewczynę. -To nie moja dziewczyna.
-Na razie przyjaciółka. -Głowa mnie boli.
-To coś poważnego? -Boli jak cholera.
Pytam o dziewczynę.
Dopiero zaczynamy.
Od razu o niej pomyślałeś.
Wcale nie.
Nie powiem jej, jeśli cię to martwi.
Nie znasz jej.
Jeśli was razem zobaczę, nie powiem jej o ślubie,
ani o tym, że ze sobą spaliśmy.
Umie zatemperować ołówek?
Wyolbrzymiasz. Tak, potrafi.
Nie musiałeś przyjeżdżać.
Nie chciałam się wtrącać. Mogłeś odmówić.
-Poważnie? -Nie jestem zła.
Rozwiedliśmy się. A to nie jest żaden związek.
-Mówiłeś. -Nie byłem pierwszy.
-Ty byłaś. -W sensie?
Byłaś zaręczona. Nie mówiłem o tym.
Już nie jestem.
Bo nie mogłabyś zabawiać się w trasie.
-Co proszę? -Daj spokój.
-O czym ty mówisz? -Shy Baldwin?
No nie.
Wołasz go, a on przybiega.
Jest miły dla wszystkich.
-Tak? -Tak.
To co ty na to?
-Dokąd idziesz? -Czyje to?
Bo nie twoje.
Susie.
Odłożę je.
Idę się szykować. Mam lot w południe.
Pogadam z prawnikiem.
Ty swojego też podpytaj.
Jutro zadzwonię.
Nie pytałem o misie.
To moje dziwne żądanie.
Jasne.
Halo?
Mówi twój ojciec.
Co się stało? Dzieciom nic nie jest?
Im nie, ale nam jest.
Pokłóciliśmy się z Moishe'em i Shirley.
-Poszło o mezuzy. -Prawie się pobiliśmy!
Mów ciszej, boli mnie głowa.
Mówi, żebyś była cicho.
-Nie tak to ujęłam. -Co?
-Nie powiedziałam tak. -Jak ona śmie?
O co chodziło z mezuzami?
Moishe źle je wieszał.
Litera szin powinna być na górze,
w stronę drzwi, ale nie słuchał.
Powiesił do góry nogami?
Z pomocą Ethana.
Mój własny wnuk źle wiesza mezuzy.
Kazał nam się odwalić.
Mamo, odsuń się od słuchawki, jak coś mówisz.
Mówi, żebyś się nie wtrącała.
Nie powiedziałam tak. Boli mnie głowa.
Mam za sobą zły dzień, nie obrażaj mnie.
Jesteś kiepskim posłańcem.
Moishe uderzył mnie łokciem. Kościstym.
Wytrzymajcie jeszcze. To tylko tymczasowe.
Shirley tu idzie. Może być naga.
-Chodzi nago po domu. -Kończymy!
Boże.
-Witajcie w hotelu Phoenician. -W porządku.
-Półtorej minuty. -Dzięki.
-Zajmijcie miejsca. -Zaczynamy.
Występ wkrótce się zacznie.
Zdążyłam na „cyce w przód”! Super.
Genialna pogoda. Dwadzieścia jeden stopni zimą.
W Nowym Jorku jest mróz. Jak tam, wszystko gra?
Wyszłam za mąż.
Co?
Za Joela. Pobraliśmy się.
-Jakiego Joela? -No naszego Joela.
Byłego męża? Jest w Nowym Jorku.
-Odwiedził mnie. -Nie ściemniaj.
Pobraliśmy się i uprawialiśmy seks.
Przecież wzięliście rozwód. Sama widziałam sędziego z młotkiem.
Nie jestem zadowolona.
Nie mogłaś wytrzymać paru dni?
Miałaś mi pomagać, ale cię nie było.
Obwiniasz mnie za bzykanie się i ślub z byłym?
Dość.
Wiem, głupota.
To nie twoja wina. Upiliśmy się i tyle.
Normalka w życiu menedżerki.
Rozwody pijanych klientów. Chcesz się rozwieść?
No pewnie, nie chcę im psuć związku.
-Związku? -Nieważne.
Lepiej mi pomóż.
Witam panie.
-Cześć, Angie. -Hej.
Wpadłem zapytać, jak leci.
To już końcówka. Będę tęsknić.
Jest super.
Świetnie.
To dobre słowo.
Albo wspaniale.
Idealne słowo, żeby to opisać.
Cudnie. Do zobaczenia.
Dzięki.
Czemu mówisz takim głosem?
Posłuchaj mnie.
Nie siadaj na jego krześle obrotowym.
Dobrze, nie będę.
Obie mamy dość Vegas.
Panie i panowie, witamy w hotelu Phoenician.
Zostaniesz?
Muszę zadzwonić do Reggiego.
Ciężko się z nim skontaktować.
Robota czeka. Złapiemy się.
Jasne.
-Cyce w przód? -Cyce w przód.
Nasza przezabawna ulubienica z Nowego Jorku, pani Maisel!
Dziękuję wszystkim.
Brałyście kiedyś ślub z byłym mężem?
Dawajcie kosteczki, mam dziś dobrą passę.
Jest super. Mam sztukę na Broadwayu, podopieczną na scenie,
wygrywam, jest... Łapska!
-Co? -Zabieraj łapska ze stołu!
-Wybacz. -Amator.
-Podwajam. -Zaczynamy.
Dalej, dwie czwórki.
-Dwie czwórki! -Tak.
Dawaj na dwie czwórki.
Dalej.
Coś dla chłopaków.
Ósemeczka. Dawaj te jebane kości.
Dalej.